IV SA/Wa 694/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski,, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi F. Sp. j. z siedzibą w M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.’, utrzymano w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z [...] września 2015 r. orzekające o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie myjni bezdotykowej dwustanowiskowej na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. S. w L. w gminie [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano na następujące uwarunkowania faktyczne i prawne sprawy. Burmistrz [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Postanowieniem z [...] września 2015 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji wskazując, że jej realizacja narusza zakaz określony w [...] zwanego dalej "rozporządzeniem", ponieważ planowany obiekt budowlany zlokalizowany jest w pasie szerokości 100 m od brzegu rzeki W. oraz zbiornika wodnego na działce ew. [...], na co wskazują znajdujące się w aktach sprawy mapy ze stron internetowych geoportal.gov.pl i geoserwis.gdos.pl. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła [...] sp. j. w M., wnioskująca o ustalenie warunków zabudowy, zwana dalej "Inwestorem". Postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swego postanowienia wskazał, co następuje. Przepis § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia stanowi, że w parku krajobrazowym zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Z mapy stanowiącej załącznik do projektu decyzji wynika, że planowana inwestycja znajduje się w całości w pasie szerokości 100 m od linii brzegu rzeki W., jak i zbiornika wodnego na działce ew. nr [...]. Nie ma więc znaczenia dla rozstrzygnięcia, że organ pierwszej instancji do obliczenia, czy planowana inwestycja znajduje się w powyższym pasie, posłużył się mapami ze stron internetowych geoportal.gov.pl i geoserwis.gdos.pl. Nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych z § 4 ust. 1 pkt 7 in fine rozporządzenia, ponieważ myjnia nie jest obiektem służącym turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, a także z art. 17 ust. 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651), zwanej dalej "ustawą o ochronie przyrody", ponieważ nie polegają na: 1) wykonywaniu zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych; 2) wykonywaniu zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; 3) prowadzeniu akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym; 4) realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę wniósł Inwestor: 1. zarzucając nieprawidłowe ustalenie, że planowana inwestycja znajduje się w pasie szerokości 100 m od linii brzegu rzeki W., jak i zbiornika wodnego na działce ew. nr [...], spowodowane nieprzeprowadzeniem wizji terenowej, a jedynie oparciem się o wyliczenia z map pochodzącym ze stron internetowych, czym naruszono § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, art. 17 ust. 1 pkt 7a ustawy o ochronie przyrody i art. 6, 7, 77 § 1 K.p.a.; 2. podnosząc, że: a) dla inwestycji Burmistrz [...] już [...] kwietnia 2005 r. wydał decyzję o ustaleniu uwarunkowań zgody na jej realizację, b) skutkiem realizacji inwestycji byłoby polepszenie standardów ochrony środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Z uwagi na jego zreferowanie powtarzanie go byłoby zbędne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, co następuje. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia na powyższym obszarze wprowadza się zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zasadnie wskazał organ, że nie występują odstępstwa od zakazu zabudowy (ani z powyższego przepisu ani z art. 17 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o ochronie przyrody). Organ prawidłowo obliczył odległość planowanej inwestycji od brzegu rzeki W. i zbiornika wodnego na działce ew. nr [...]. Przeprowadzenie w tym celu wizji terenowej nie było konieczne, ponieważ odległość ta może być obliczona przy wykorzystaniu stanowiącej załącznik do projektu decyzji mapy w skali 1:500. Nie jest zasadny zarzut, że przedmiotowa inwestycja (realizacja myjni) jest przewidziana w decyzji Burmistrza [...] o ustaleniu warunków zabudowy z 2005 r. (k. 9 akt adm.). Decyzja ta nie obejmuje możliwości realizacji myjni, a jedynie przebudowę samej stacji paliw. Zaaprobowanie ówcześnie przebudowy stacji nie oznacza, że obecnie - w świetle regulacji normatywnych - możliwa jest realizacja myjni. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia argument, że skutkiem realizacji inwestycji byłoby polepszenie standardów ochrony środowiska. Organ uzgadniający projekt decyzji musi bowiem stosować aktualnie obowiązujące przepisy, które nie przewidują możliwości uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na zbyt bliską odległość między planowaną inwestycją a brzegiem rzeki W. i zbiornika wodnego na działce ew. nr [...]. Badanie zasadności istniejących zakazów zabudowy na określonym terenie wykracza poza granice niniejszej sprawy, której przedmiotem jest to, czy postanowienie o odmowie uzgodnienia znajdowało podstawy na gruncie obowiązujących przepisów. Nawet gdyby hipotetycznie planowana inwestycja miała polepszyć stan środowiska, to skoro jej realizacja jest zakazana w świetle obowiązujących przepisów, nie może być ona uzgodniona. Zakazy zabudowy mogłyby być oceniane przez właściwy miejscowo sąd administracyjny (patrz w kwestii właściwości art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") wyłącznie w razie zaskarżenia aktu prawa miejscowego (rozporządzenia o ustanowieniu parku krajobrazowego) w związku z treścią art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Właściwy w tej sprawie sąd mógłby odnosić się do zarzutów właściciela działki, jakoby brak było przesłanek dla ustanowienia tak daleko idących zakazów zabudowy (w tym - nieuwzględnienie w treści aktu stosownego wyjątku), gdy chodzi o daną lokalizację, mając na uwadze nie tylko twierdzenia strony skarżącej kwestionującej zasadność zakazu, lecz równocześnie m. in. stanowisko organu właściwego do stanowienia danego prawa (obecnie stroną przeciwną w sprawie byłby sejmik województwa, jako kompetentny w sprawie ustanowienia tej formy ochrony przyrody, w myśl art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody - patrz: postanowienie NSA o sygn. akt II OSK 3108/13 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA") i dokumentację, na jakiej się oparto, oceniając, że dany teren spełnia warunki do objęcia go stosowną formą ochrony przyrody a ustanowienia określonego zakazu, jedynie z wyjątkami przewidzianymi ustawowo (a więc najdalej idącego dla danej formy ochrony przyrody), w odniesieniu do określonego miejsca (gdzie znajduje się działka inwestycyjna) było adekwatne do potrzeb - zapewnienia stosownej ochrony wartości przyrodniczych czy krajobrazowych, wskazanych w art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Właściwy sąd - badający legalność zaskarżonego aktu prawa miejscowego - byłby uprawniony dokonać oceny, czy ograniczenie konstytucyjnego prawa własności było uprawnione - proporcjonalne do potrzeb. Nie jest to natomiast możliwe w przedmiotowej sprawie z uwagi na jej zakres i przedłożoną w związku z nią dokumentację (tu - akta sprawy administracyjnej). Nadmienić jedynie wypada, że zakazy, jakie mogą być wprowadzone na danych rodzajach obszarowych form ochrony przyrody mają charakter fakultatywny. Poszczególne zakazy nie muszą dotyczyć całego terenu objętego daną formą ochrony lub mogą być ustanawiane generalne wyjątki od zakazów (patrz tak samo wyrok NSA o sygn. akt II OSK 2091/11 - dostępny w CBOSA). Celowość wprowadzenia konkretnego zakazu w określonym zakresie ocenia organ właściwy do jego ustanowienia i daje temu wyraz w treści aktu prawa miejscowego. Jak wskazano, właściwym w przedmiotowej sprawie był uprzednio wojewoda (forma rozporządzenia). Natomiast ustanowione już ostatecznie aktem prawa miejscowego - tu: rozporządzenia - zakazy mają, w okresie obowiązywania aktu, generalnie charakter bezwzględny, nie są uzależnione normatywnie od indywidualnej oceny w konkretnych sprawach, czy np. zabudowa w stosownym pasie spowoduje określone skutki dla środowiska (patrz a contrario wyjątek - warunkowy zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - art. 17 ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody). Powyższe oznacza, że nie naruszono § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, art. 17 ust. 1 pkt 7a ustawy o ochronie przyrody ani art. 6, 7, 77 § 1 K.p.a. W związku z tym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.