IV SA/Wa 7/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2009 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania - oddala skargę - IV SA/Wa 7/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta H. z dnia [...] września 2008 r. orzekającą - po rozpoznaniu wniosku E. K. - o odmowie wymeldowania z pobytu stałego K. K. z miejscowości W., gmina H. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne. Nieruchomość zabudowana położona w W. jest współwłasnością E.K. oraz jego byłej żony A. K. E. K. we wniosku o wymeldowanie wskazał, iż syn w listopadzie 2007 r. wyprowadził się dobrowolnie z miejsca pobytu stałego, zabierając swoje rzeczy. Podał, że K. K.i zamieszkał wraz ze swoją dziewczyną w miejscowości D. przy ul. [...]. Natomiast K. K. w wyjaśnieniach składanych w niniejszej sprawie wskazał, iż nigdy nie opuścił swojego miejsca zameldowania. W mieszkaniu nadal znajdują się wszystkie jego rzeczy, natomiast z uwagi na fakt, iż pracuje jako kierowca - bywa w domu kilka razy w miesiącu. Wskazał, iż często odwiedza swoją dziewczynę przy ul. [...] w D., jednak na stałe mieszka w miejscowości W. Fakt zamieszkiwania K. K. w przedmiotowym budynku potwierdziły zeznania M.T., jak również ustalenia Komisariatu Policji w H. Art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, iż organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania określona w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, winno być rozumiane jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu powinna nastąpić w sposób wyraźny, IV SA/Wa 7/09 poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Opuszczeniem jest zatem nie tylko fizyczne nie przebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych oraz majątkowych interesów. Zamiar, który da się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Po dokładnej analizie zgromadzonego materiału Wojewoda [...] postanowił utrzymać w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy wymeldowania K. K. z pobytu stałego z miejscowości W., gm. H. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że wymieniony nie opuścił miejsca pobytu stałego. Potwierdziły to wyjaśnienia składane przez K. K., jak również zeznania M. T. Ustaleniom tym organ odwoławczy dał wiarę, ponieważ są spójnie, oraz wzajemnie się potwierdzają. Natomiast w odpowiedzi na zarzuty zawarte w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, iż organy administracji publicznej nie rozstrzygają na zasadzie słuszności. W związku z tym argumentacja pozaprawna podnoszona przez E. K. jakkolwiek istotna dla strony nie może mieć wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Organ badał bowiem jedynie fakt opuszczenia przez wymienionego miejsca pobytu stałego, a to niewątpliwie, w ocenie organu, nie miało miejsca. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł E. K. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż w zaskarżonej decyzji nie ustalono do jakiej części lokalu przysługują rzekome uprawnienia K. K. Sąd Apelacyjny w dniu [...] października 2007 r. na wniosek A. K. ustalił sposób korzystania przez strony ze wspólnego domu w ten sposób, że przyznał E.K. do wyłącznego korzystania pomieszczenia mieszkalne na parterze budynku a A. K. do wyłącznego korzystania pomieszczenia mieszkalne na piętrze budynku, pozostawiając stronom do wspólnego korzystania pomieszczenia położone w piwnicy budynku. A. K. nie kwestionowała tego wyroku, ze względu na to, że K. K. nie zamieszkiwał w tym budynku, tylko wraz z konkubiną w A. i D. Żadne jego prawa nie były określone w w/w wyroku. Postanowienie IV SA/Wa 7/09 Wojewody nie określa, w którym lokalu i na jakiej podstawie prawnej oraz z jakim zakresem uprawnień do pozostałych pomieszczeń i powierzchni nieruchomości miałby zamieszkiwać K. K. Zdaniem skarżącego utrzymywanie fikcyjnego zameldowania określonej osoby na nieustalonej części nieruchomości nazywanej lokalem jest poważnym naruszeniem prawa. Z tych też względów E. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wymeldowanie K.K. z przedmiotowego budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa procesowego, ani materialnego. Podkreślić należy, że E. K. w swej skardze wywodzi, iż jego syn, którego wymeldowania domaga się nie posiada uprawnień do lokalu. Skarżący wywodzi, że Sąd Apelacyjny w L. nie określił w jakim zakresie K. K. może zamieszkiwać w domu stanowiącym własność E. K. i jego byłej żony. Zarzuty te jako odnoszące się do kwestii prawa własności, czy też jakichkolwiek uprawnień K. K. do lokalu nie mogły zostać w sprawie uwzględnione. Sprawy administracyjne prowadzone w przedmiocie ewidencji ludności mają na celu wyłącznie potwierdzanie faktycznego miejsca pobytu stałego lub czasowego. Jedyną IV SA/Wa 7/09 przesłanką warunkującą wymeldowanie z pobytu stałego jest trwałe i dobrowolne opuszczenie dotychczasowego miejsca zamieszkania. Organy ewidencyjne nie są zatem uprawnione do badania tytułów prawnych do zamieszkiwania pod danym adresem, rozstrzygania sporów o prawo własności czy też innych uprawnień do lokalu ( por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 lipca 2009r., II SA/Po 507/08, Wspólnota 2009/34/38, wyrok NSA z 1 lipca 2008r., II OSK 739/07, LEX nr 498355). Przy ustalaniu przesłanek wymienionych w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy mieć na uwadze, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter ewidencyjno-rejestrowy i służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób. Przy czym istotna przesłanką jest aby osoba faktycznie, w sposób dobrowolny opuściła dany lokal. Nie chodzi jedynie o fizyczne nieprzebywanie w danym lokalu, czy też bywanie w nim sposób rzadki lub sporadyczny, ale jednocześnie zerwanie związków z tym lokalem i założenie w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów ( por. wyrok WSA w Gliwicach, II SA/GI 919/07, LEX nr 489470). W rozpoznawanej sprawie zasadnie organ administracji ustalił, że K. K. nie opuścił lokalu położonego w miejscowości W. Zainteresowany nadal tam zamieszkuje, a zgromadzony materiał dowodowy, jak zasadnie ocenił to organ administracji nie wskazuje, aby miał on zamiar w innym miejscu skoncentrować swoje życiowe interesy. Powyższe okoliczności wskazują, że organ administracji w sposób prawidłowy zastawał art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W toku postępowania administracyjnego organ nie naruszył przepisów procedury w taki sposób, aby mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe w niezbędnym zakresie umożliwiającym prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Przy czym mając na względzie regulację zawarta w art. 75 k.p.a zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, organ dopuścił dowód z zeznań M.T. złożonych przed Sądem Rejonowym w M. w sprawie o wykroczenia ( por. wyrok NSA OZ we Wrocławiu z 11 kwietnia 1985r., SA/Wr 90/85 - POP 1996 nr 2, poz. 39, wyrok NSA OZ w Gdańsku z 11 września 1998r., I SA/Gd 186/98, LexPolonica, wyrok NSA z 31 lipca 2001 r., V SA 745/00 LEX nr 51310). Zeznania te w sposób prawidłowy zostały ocenione przez organ na tle pozostałego w sprawie materiału dowodowego i IV SA/Wa 7/09 zasadnie przyjęto, że zainteresowany nadal zamieszkuje w miejscowości W. a także prawidłowo organ dokonał subsumcji ustalonego stanu faktycznego do normy zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Mając na względzie powyższe skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a.