IV SA/Wa 700/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2009 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2008 roku, Nr [...] Prezydent Miasta W. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do odzysku odpadów niebezpiecznych w ramach budowy Zakładu Odzysku Odpadów w procesie mechanicznego przetwarzania odpadów na działkach o nr ew. [...], [...] i [...] obręb [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W., którego inwestorem jest C. sp. z o.o. Od powyższej decyzji odwołanie złożył R. G. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "S." podnosząc zarzuty: 1. naruszenia art. 7, art. 77 i 107 k.p.a. w zw. z art. 47 i art. 56 Prawo ochrony środowiska poprzez przeprowadzenie powierzchownej i wybiórczej analizy materiału dowodowego dotyczącej wpływu przedsięwzięcia na środowisko i dokonanie ustaleń wyłącznie w oparciu o przedłożony przez wnioskodawcę raport oddziaływania na środowisko, 2. naruszenia art. 61 § 4 k.p.a. poprzez niezawiadomienie o postępowaniu wszystkich osób będących stronami w sprawie, to jest właściciela działki o nr [...], 3. naruszenia prawa materialnego, to jest art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska poprzez bezkrytyczne przyjęcie, że przedłożony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest kompletny i prawidłowy, 4. naruszenia art. 73 ust. 3 w zw. z art. 3 pkt 23 i art. 160 Prawo ochrony środowiska poprzez niezastosowanie tego przepisu i wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia w granicach W. pomimo tego, że w granicach administracyjnych miast zabroniona jest budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2008 roku. Sygn. akt IV SA/Wa 700/09 W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że raport oddziaływania na środowisko spełnia wymogi przewidziane przepisami prawa. Również sama decyzja spełnia wymogi wynikające z art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska. Raport sporządzony został przez profesjonalny podmiot zaś odwołujący się poza własnymi uwagami nie przedłożył innych dokumentów, które w sposób profesjonalny dokonałby oceny raportu. Z raportu wynika, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji o zwiększonym ryzyku. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego Wnioskodawca ubiegający się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji ma prawo korzystania ze swojej nieruchomości jak odwołujący się, a ingerencja organów administracji w wykonywanie prawa własności byłaby dopuszczalna jedynie wtedy, gdyby taką ewentualność przewidywały obowiązujące przepisy prawa. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. G. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "S." podnosząc następujące zarzuty: 1. naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 i art. 107 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie polegające na wybiórczym odniesieniu się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu i w istocie zaniechaniu przeprowadzenia ponownego rozpoznania sprawy, 2. naruszenia art. 7, art. 77 i 107 k.p.a. w zw. z art. 47 i art. 56 Prawo ochrony środowiska poprzez przeprowadzenie powierzchownej i wybiórczej analizy materiału dowodowego dotyczącej wpływu przedsięwzięcia na środowisko i dokonanie ustaleń wyłącznie w oparciu o przedłożony przez wnioskodawcę raport oddziaływania na środowisko, 3. naruszenia art. 136 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez błędne ich zastosowanie polegające na przyjęciu, że a) pracownicy organu pierwszej instancji jako osoby posiadające wykształcenie z zakresu ochrony środowiska będą w stanie na równi z biegłymi zweryfikować raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) niedopuszczenie z urzędu dowodu z opinii biegłego do spraw ochrony środowiska w celu zbadania rzetelności, prawidłowości i kompletności Sygn. akt IV SA/Wa 700/09 przedłożonego przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu na środowisko. 4. naruszenia prawa materialnego, to jest art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska poprzez bezkrytyczne przyjęcie, że przedłożony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest kompletny i prawidłowy, 5. naruszenia art. 73 ust. 3 w zw. z art. 3 pkt 23 i art. 160 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez niezastosowanie tych przepisów i wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia w granicach W. pomimo tego, że w granicach administracyjnych miast zabroniona jest budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, iż organ odwoławczy wybiórczo odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu. W odwołaniu odwołujący się kwestionował przydatność dowodową raportu oddziaływania środowisko oraz podnosił zarzuty niepowiadomienia o wszczęciu postępowania wszystkich stron postępowania, niedopuszczenia dowodu z opinii biegłego w celu zbadania prawidłowości przedłożonego przez wnioskodawcę raportu, a także naruszenia art. 73 ust. 3 w zw. z art. 3 pkt 23 i art. 160 Prawo ochrony środowiska poprzez niezastosowanie tych przepisów. Do zarzutów tych Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustosunkowało się co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej przez Kolegium decyzji. Nieuzasadniony jest, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i 107 k.p.a. w zw. z art. 47 i art. 56 Prawo ochrony środowiska poprzez przeprowadzenie powierzchownej i wybiórczej analizy materiału dowodowego. Raport oddziaływania inwestycji na środowisko jest podstawowym dowodem, w oparciu o który organy administracji dokonują ustaleń faktycznych przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Na inwestorze Sygn. akt IV SA/Wa 700/09 ciąży obowiązek dołączenia raportu do wniosku o wydanie decyzji. Zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska - w brzemieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - jeżeli wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wnioskodawca dołącza go do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sam fakt sporządzenia raportu na zlecenie inwestora nie może być podstawą podważania jego wiarygodności. Wbrew twierdzeniem skarżącego przedłożony przez inwestora raport był weryfikowany w toku postępowania administracyjnego. To właśnie na żądanie organu administracji sporządzony został aneks do tego raportu. Twierdzenie, iż organy administracji bezkrytycznie uznały raport za wiarygodny jest więc twierdzeniem dowolnym i nieuzasadnionym. Bezzasadny jest, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 136 k.p.a. w zw. z art. 84 oraz art. 7 k.p.a. Pracownicy organu administracji nie muszą posiadać wiedzy takiej jaką posiada autor raportu, by dokonywać oceny przydatności dowodowej raportu. Ocena raportu dokonywana jest przez pracownika organu administracji posiadającego wiedzę niezbędną do wykonywania zadań postawionych przed tym organem. Pracownik organu administracji dokonuje oceny raportu pod kątem spełnienia przez raport wymogów wynikających z przepisów prawa oraz pod kątem tego, czy twierdzenia zawarte w raporcie nie są sprzeczne z powszechnie uznanymi zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Domaganie się, by organ administracji co do zasady powoływał biegłego w celu ustalenia czy przedłożony przez inwestora raport jest wiarygodny nie znajduje uzasadnienia. Uznając za prawidłowy pogląd skarżącego należałoby uznać, że nawet gdyby organ administracji powołał biegłego, to nie mógłby korzystać ze sporządzonej opinii, gdyż pracownik organu administracji nie posiadałby specjalistycznej wiedzy, by ocenić trafność zawartych w tej opinii stwierdzeń. Przepisy prawa nie przewidują wymogu posiadania przez pracowników organu administracji specjalistycznej wiedzy na takim poziomie jak osoba sporządzająca raport. Jeśli ustawodawca wymaga od pracownika organu administracji posiadania specjalistycznej wiedzy to daje temu wyraz wprost w przepisach prawa. Przykładem takiego przepisu jest art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Sygn. akt IV SA/Wa 700/09 W odniesieniu do pracowników organów administracji rozpoznających sprawy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji nie ma wymogu posiadania specjalistycznej wiedzy z określonej dziedziny. Organy administracji nie miały obowiązku dopuszczania dowodu z opinii biegłego w celu oceny przydatności dowodowej raportu oddziaływania na środowisko. Organ administracji mógłby powołać biegłego, gdyby powziął uzasadnione wątpliwości co do rzetelności przedstawionego raportu i nie byłoby innych środków dowodowych, by wątpliwości te usunąć. Tego rodzaju sytuacja, w rozpoznawanej sprawie, nie miała jednak miejsca. Zarzuty skarżącego odnośnie do raportu oddziaływania na środowisko, w zdaniem Sądu, są jedynie subiektywną oraz emocjonalną oceną tego środka dowodowego. Świadczy o tym używanie przez skarżącego sformułowań typu "zawarta w raporcie analiza razi skrótowością, ogólnikowością", "Można w istocie zaryzykować stwierdzenie, iż autor analizy nie przeprowadził żadnej analizy", "zawarty w raporcie zapis działań (...) zakwalifikować należy jako zapis pozorowanych działań", "Przyjęcie przez organ, że działania te kompensują w jakikolwiek sposób negatywne oddziaływanie na przyrodę spowodowane eksploatacją zakładu przetwarzającego odpady niebezpiecznie razi dowolnością i tendencyjnością". Okoliczność, iż raport oddziaływania inwestycji na środowisko nie spełnia oczekiwań skarżącego nie oznacza, iż raport ten nie powinien być podstawą ustaleń faktycznych. Do podważania przydatności dowodowej raportu oddziaływania inwestycji na środowisko nie wystarczy użycie do opisu tego raportu pejoratywnych określeń. Bezzasadny jest, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, określał wymogi jakie musi spełnić raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Analiza treści raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, znajdującego się w aktach sprawy, pozwala stwierdzić, iż raport ten spełnia wymogi zawarte w tym przepisie. Za nieuzasadniony uznać należy uznać należy zarzut naruszenia art. 73 ust. 3 w zw. z art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska. Kwestia lokalizacji, w granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi, zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi podlega badaniu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Jest Sygn. akt IV SA/Wa 700/09 to bowiem zagadnienie związane dopuszczalnością lokalizacji danej inwestycji na określonym terenie, a nie z jej wpływem na środowisko (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2009 roku, sygn. akt II OSK 1249/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Organ administracji wydający decyzję o warunkach zabudowy jest zobowiązany do zbadania zaistnienia możliwości budowy wymienionej wyżej kategorii obiektów w związku z treścią art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisu tego wynika, iż decyzja o warunkach zabudowy może być wydana wówczas, gdy decyzja ta będzie zgodna z przepisami odrębnymi. Art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska jest właśnie takim przepisem szczególnym. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przez organy administracji art. 160 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska. Z przepisu tego wynika, że zabronione jest, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie i przepisach odrębnych, wprowadzanie do obrotu lub ponowne wykorzystanie substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska. Zaskarżona decyzja nie zezwala wprowadzanie do obrotu tego rodzaju substancji. Brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia lub stwierdzenia jego nieważności, które Sąd miałby obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu. Z przytoczonych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.