IV SA/Wa 714/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu w dniu 14 października 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. J., T. J. i K. W. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 1992 r. Nr [...] w przedmiocie przejścia na własność Państwa przedsiębiorstwa "M." p o s t a n a w i a odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 1992 roku, Nr [...] Minister Przemysłu i Handlu odmówił stwierdzenia nieważności: 1. zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] listopada 1953 roku, znak [...] w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu nad przedsiębiorstwem: M. w T., 2. orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 roku, znak [...] w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Państwa przedsiębiorstwa: M. w T. W pouczeniu o środkach zaskarżenia Minister pouczył strony postępowania, że decyzja jest ostateczna i z powodu jej niezgodności z prawem przysługuje stronom skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosły B. B. i B. J. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271 ze zmianami) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie tego przepisu właściwym do rozpoznania sprawy stał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ustalono, że następcami prawnymi B. B., która zmarła po wniesieniu skargi, sa T. J. i K. W. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę wniesioną w przedmiotowej sprawie należało odrzucić Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z art. 52 § 2 tej ustawy wynika, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Od decyzji Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] grudnia 1992 roku, Nr [...] stronom przysługiwało prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzja ta zawierała nieprawidłowe pouczenie w tym zakresie. Nieprawidłowe pouczenie stron postępowania o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, że strony te uprawnienie takie nabywają. Błędne pouczenie strony postępowania o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sytuacji, gdy nie zostały wyczerpane środki odwoławcze może być jedynie podstawą do przywrócenia stronie na jej wniosek terminu do złożenia środka odwoławczego, którym w niniejszej sprawie były wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpocząłby bieg od daty dowiedzenia się przez strony postępowania o błędnym pouczeniu o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wymóg wyczerpania wszystkich środków odwoławczych przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego zawarty był także w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) oraz w art. 198 k.p.a., który w dacie wniesienia skargi regulował zasady wnoszenia skarg do sądu administracyjnego. Niewyczerpanie przez skarżącego w postępowaniu przed organem administracji publicznej środka zaskarżenia czyni skargę niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia.