IV SA/Wa 730/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Uniwersytetu P. w S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej - oddala skargę - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] lutego 2011 r. - zaskarżoną skargą przez U. w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - działając w oparciu o treść art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie jako: P.p.s.a., po uwzględnieniu skargi M. P. uchylił w całości decyzję własną z [...] stycznia 2011 r (wydaną w postępowaniu odwoławczym) i na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] maja 201 Or. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Stan sprawy przedstawia się następująco: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r. umorzył wszczęte na wniosek J. O. i H. P. z 30 września 2000 r. postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 10, poz. 51 ze zm.) - dalej w skrócie: rozporządzenie z 1945 r. decyzji stwierdzającej, że nieruchomość zabudowana, stanowiąca zespół pałacowo-parkowy, położona w miejscowości M., obrębu M. powiatu [...] nie podpadała pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13) - dalej w skrócie jako: dekret. Organ stwierdził, iż do rozstrzygnięcia sprawy właściwy jest sąd powszechny. Od decyzji tej odwołał się M. P. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2010 r. Na powyższą decyzję z [...] stycznia 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. P., powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011r., sygn. akt I OPS 3/10. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił przede wszystkim naruszenie § 5 rozporządzenia z 1945r. przez nieprawidłowe uznanie, że przepis ten nie może stanowić podstawy do orzekania w sprawie przez organ administracji publicznej. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - zaskarżoną obecnie do Sądu - decyzją z [...] lutego 2011 r. uwzględnił skargę, tj. uchylił decyzje organów obu instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Minister podniósł, iż w dniu 10 stycznia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę, sygn. akt I OPS 3/10, stwierdzając, że § 5 rozporządzenia z 1945 r. może stanowić podstawę do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o tym, czy dana nieruchomość lub jej część wchodzi w skład nieruchomości ziemskiej, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Uzasadniając stanowisko, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił tezę Trybunału Konstytucyjnego zawartą w postanowieniu z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt P 107/08, przypisującą ustawodawcy dorozumianą intencję derogowania § 5 rozporządzenia z 1945 r. w chwili wejścia w życie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 17, poz. 71 ze zm.). Powołując się na treść art. 269 § 1 P.p.s.a. Minister wskazał, że nie tylko sądy administracyjne, ale również organy administracji publicznej, powinny stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale, w pełni respektować. W związku z powyższym organ - na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. - dokonał autokontroli wydanych rozstrzygnięć i orzekł o uchyleniu decyzji z [...] stycznia 2011 r. oraz decyzji z [...] maja 2010 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. U. w S. w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] lutego 2011 r., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 138 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia kasacyjnego w stosunku do decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] stycznia 2011 r. oraz decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2010 r. w sytuacji, gdy organ uwzględniając w całości stanowisko M. P. zawarte w skardze zobowiązany był do merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów; 2) art. 75 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a. poprzez brak doręczenia skarżącemu odpisu skargi sporządzonej przez M. P. w celu zajęcia stanowiska w sprawie, a tym samym pozbawienie skarżącego możliwości odniesienia się do zarzutów zawartych w skardze na etapie rozpoznawania w trybie autokontroli; 3) art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego w sprawie. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności podniesiono, iż organ wydając zaskarżoną decyzję nie wskazał jakie okoliczności ma wziąć pod uwagę organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę. Dalej skarżący wskazał, iż warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzuty oraz wnioski skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej. W niniejszej sprawie Minister nie zbadał merytorycznie sprawy mimo, iż zgromadzony materiał dowodowy nie wymagał prowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego, a jedynie jego oceny. Tym samym organ nie przeprowadził wnikliwej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 K.p.a.), pomimo, iż Wojewoda [...] w swojej decyzji odniósł się także do merytorycznej strony wniosku, co miało wpływ na prawidłowość zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. W ocenie skarżącego w decyzji wydanej na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. organ obowiązany jest wskazać swoją właściwość, a zatem powołać podstawę prawną weryfikacji decyzji zaskarżonej do sądu, w tym i zakres właściwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Minister naruszył także art. 40 § 1 K.p.a., albowiem winien był doręczyć wszystkim uczestnikom postępowania, w tym i skarżącemu, odpisy skargi M. P. Poprzez uniemożliwienie stronie zajęcia stanowiska naruszono, zdaniem skarżącego, ww przepis K.p.a. U. w S. zauważył także, iż uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego mają moc wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych, a formalnie nie wiążą one organów administracji publicznej i stron postępowania. Tym samym powołana przez organ uchwała z dnia 10 stycznia 2011 r. nie może być jedyną podstawą do zmiany decyzji, jak w niniejszej sprawie. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie i uznając zarzuty skargi za bezzasadne podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie! P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lutego 2011 r. odpowiada prawu. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż zaskarżona decyzja wydana został w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a, czyli tzw. autokontroli. Stosownie do art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości [...]. W ocenie Sądu Minister zastosował tę instytucję procesową prawidłowo. Zgodnie z prawem również doszło do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z [...] maja 201 Or. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Otóż jak wynika z przedstawionego stanu sprawy Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2010 r. umorzył - na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. - wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia w trybie § 5 rozporządzenia z 1945 r. dotyczącego zespołu pałacowo-parkowego położonego w miejscowości M., obrębu M. powiatu [...]. Organ I instancji powołując się na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 1 marca 2010 r. sygn. akt P107/08 uznał bowiem, iż brak jest podstaw materialnoprawnych do wydania rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej, a zatem wydanie jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w tej sprawie przez organ jest niedopuszczalne. Właściwą drogą prawną jest w niniejszej sprawie postępowanie przed sądem powszechnym. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podzielił ww stanowisko organu I instancji i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzji Ministra wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. P. wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucił naruszenie § 5 rozporządzenia z 1945 r., art. 9 ust 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz.U. Nr 17, poz. 71), art. 190 Konstytucji RP w związku z art. 39 ust. 1 i w związku z art. 70 ust 2 pkt 4 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), a także art. 138 § 1 pkt 1 i 105 § 1 K.p.a. Wszystkie zarzuty skargi sprowadzały się do twierdzenia, iż nieprawidłowo umorzono postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe, albowiem istnieją podstawy prawne do merytorycznego rozpoznania wniosku i rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący przytoczył treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2011 r. sygn. akt I OPS 3/10. Zaskarżoną obecnie decyzją z [...] lutego 2011 r. organ uwzględnił w całości skargę M. P., uznając tym samym wszystkie jej zarzuty i wnioski za zasadne. W ocenie Sądu stanowisko organu należy uznać za prawidłowe, a zaskarżoną decyzję za wydaną w zgodzie z art. 54 § 3 P.p.s.a. oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 138 §2 K.p.a. Wyjaśnić należy, iż za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 K.p.a. uznaje się postępowanie, w którym brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Tak w doktrynie jak i w orzecznictwie reprezentowany jest pogląd, że bezprzedmiotowe jest postępowanie prowadzone przez niewłaściwy organ, a tym bardziej wtedy gdy organy administracji w ogóle nie są właściwe do rozpoznania sprawy (tak m. in. Borkowski w Adamiak/Borkowki KPA Komentarz, 6 wyd. Warszawa 2005, art. 105 K.p.a.). W rozpoznawanej sprawie Minister w decyzji z [...] stycznia 2011 r. - za organem I instancji - przyjął, że brak jest podstawy prawnej do merytorycznego rozpoznania wniosku o stwierdzenie, że określona nieruchomość nie podpada pod działanie przepisów dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, w drodze postępowania administracyjnego. Zarówno Wojewoda, jak i organ odwoławczy stając na takim stanowisku wzięli pod uwagę postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 marca 2010 r. Kwestia co do oceny, jaka droga - postępowania przed sądem powszechnym czy przed organami administracyjnymi - jest właściwa do rozpoznania wniosku o stwierdzenie, że dana nieruchomość nie podpada pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, była już wielokrotnie przedmiotem rozważań przez sądy administracyjne. Pomimo uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów dnia 5 czerwca 2006 r. sygn. akt I OPS 2/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w tożsamej rodzajowo sprawie, wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: "Czy § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm.) w zakresie w jakim na jego mocy orzekanie w przedmiocie podpadania nieruchomości ziemskich pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.) przekazano do kompetencji organu administracji publicznej jest zgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP? Postanowieniem z 1 marca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie ze względu na utratę mocy obowiązującej aktu normatywnego w zakwestionowanym zakresie przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny. W uzasadnieniu jednak Trybunał wskazał, iż ww. rozporządzenie nie może być obecnie stosowane przez organy administracji publicznej, a w szczególności nie może stanowić podstawy do wydawania decyzji administracyjnych dotyczących nieruchomości w związku z przeprowadzeniem reformy rolnej. W związku z rozbieżnością poglądów Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, ten ostatni w składzie siedmiu sędziów - po rozstrzygnięciu zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości przedstawionego w postanowieniu NSA z 7 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 176/10 - w dniu 10 stycznia 2011 r., sygn. akt I OPS 3/10, podjął kolejną uchwałę, w której stwierdził, że § 5 rozporządzenia z 1 marca 1945 r. może stanowić podstawę do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o tym, czy dana nieruchomość lub jej cześć wchodzi w skład nieruchomości ziemskiej, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał m. in., że postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt P 107/08, nie prowadzi do konieczności odmowy stosowania przez sądy i organy administracji publicznej § 5 rozporządzenia z 1 marca 1945 r., a także nie stanowi samoistnej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej w trybie określonym w tym przepisie. Postanowienie to nie jest bowiem "orzeczeniem" Trybunału, o którym mowa w art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, a zatem nie posiada mocy powszechnie obowiązującej. Trybunał Konstytucyjny nie posiadał przy tym kompetencji do wiążącego stwierdzenia nieobowiązywania § 5 rozporządzenia z 1 marca 1945 r. Oznacza to, że pogląd prawny Trybunału Konstytucyjnego, zgodnie z którym wymieniony przepis utracił moc obowiązującą, nie wiąże sądów administracyjnych. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny w swojej uchwale przeprowadził szczegółową analizę zagadnienia mocy obowiązującej § 5 rozporządzenia z 1 marca 1945 r. dochodząc do wniosku, że dekret z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej - jako że nigdy nie został derogowany przez prawodawcę - nie utracił mocy obowiązującej i stanowi w dalszym ciągu element prawa powszechnie obowiązującego. Tym samym również § 5 rozporządzenia z 1945 r. nie utracił mocy obowiązującej. Nie można też mówić o jego "skonsumowaniu" z chwilą przejścia na rzecz Państwa nieruchomości podlegających reformie rolnej. Prawodawca dostrzegał bowiem, że wejście w życie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu będzie generowało spory w indywidualnych sprawach wynikające z wątpliwości co do tego, czy konkretna nieruchomość posiadała w dniu wejścia w życie dekretu cechy określone w powyższym przepisie dekretu. Oczywiste jest więc, że analizowany przepis rozporządzenia wyrażał normy generalne i abstrakcyjne, które miały być stosowane w przyszłości, jako procedura rozstrzygania tego typu sporów. Przepis § 5 rozporządzenia z 1 marca 1945 r. jest w dalszym ciągu stosowany w praktyce organów władzy publicznej jako podstawa kompetencji do rozstrzygania o podpadaniu konkretnej nieruchomości pod przepisy dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. W obecnych realiach ustrojowych funkcje wojewódzkich urzędów ziemskich wykonują organy administracji rządowej (wojewodowie). Decyzje tych organów podlegają natomiast kontroli sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł nadto, iż nie można przyjąć, że rozstrzyganie sporów dotyczących przeprowadzenia reformy rolnej w drodze administracyjnej zakończyła ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego. Z art. 269 § 1 P.p.s.a. wynika tzw. ogólna moc wiążąca wskazanej uchwały dla sądów administracyjnych. Wyraża się ona w tym, że żaden skład orzekający jakiegokolwiek sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć kwestii objętej zakresem uchwały w sposób sprzeczny ze stanowiskiem w niej zawartym, niż przy zastosowaniu reguł wynikających z tej normy (tj. przedstawienia powstałego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi). Rację ma zatem strona skarżąca podnosząc, iż organy administracji publicznej nie są związane uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym niemniej nie można poczytać za naruszające prawo przyjęcie przez organ poglądu wyrażonego w takiej uchwale - jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z kolei Sąd rozpoznający niniejszą sprawę związany jest stanowiskiem NSA wyrażonym w uchwale z dnia 10 stycznia 2011 r., a zatem nie może przyjąć odmiennego poglądu prawnego bez zastosowania reguł wynikających z ww art. 269 § 1 P.p.s.a. Kierując się zatem stanowiskiem przedstawionym przez Naczelny Sąd Administracyjny uznać należało, iż decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2011 r. została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., a utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z [...] maja 2010 r. z naruszeniem art. 105 § 1 K.p.a., co prowadzić musiało do uwzględnienia skargi M. P. i wyeliminowania ww decyzji z obrotu prawnego, co uczynił Minister zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2011r. Zasadnie nadto Minister, wbrew stanowisku skarżącego, nie rozstrzygnął sprawy merytorycznie, a orzekł w oparciu o treść art. 138 § 2 K.p.a. Wydanie bowiem decyzji rozstrzygającej istotę sprawy w sytuacji gdy decyzja Wojewody [...] była rozstrzygnięciem o charakterze procesowym naruszałoby art. 15 K.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Tym samym za bezpodstawny należy uznać także zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. Nie można nadto zgodzić się ze skarżącym, iż decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lutego 2011 r. nie zawiera wytycznych dla organu I instancji co do dalszego postępowania. Otóż decyzja Wojewody [...] z [...] maja 2010 r. o umorzeniu postępowania z uwagi na brak podstaw materiałnoprawnych do wydania decyzji przez organ administracji publicznej była rozstrzygnięciem jedynie procesowym, nierozstrzygającym sprawy merytorycznie. Te same uwagi dotyczą decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] stycznia 2011 r. Uchylenie zatem obu decyzji ze wskazaniem, że § 5 rozporządzenia z 1 marca 1945 r. może stanowić podstawę do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o tym, czy dana nieruchomość lub jej cześć wchodzi w skład nieruchomości ziemskiej, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, bez wątpienia stanowi wytyczne co do dalszego postępowania. Odparcia wymaga także zarzut skarżącego Uniwersytetu, iż odpis skargi M. P. winien być doręczony przez organ stronom postępowania w celu ustosunkowania się do jej zarzutów - art. 75 P.p.s.a. (przepis ten nie zawiera paragrafów jak wskazano w skardze). Powołany przepis wskazuje w jakiej formie doręcza się pisma i orzeczenia stronom postępowania, a nadto, iż doręczeń tych dokonuje się w postępowaniu sądowym. W niniejszej sprawie do postępowania sądowego nie doszło, a zatem reguły procesowe wynikające z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mogły znaleźć zastosowania we wskazanym zakresie. Dodatkowo zauważyć należy, iż rozdział 4 ustawy P.p.s.a., w którym znajduje się art. 75 dotyczy doręczeń dokonywanych przez sąd. Żaden przepis tego rozdziału nie wskazuje, iż w przypadku rozstrzygania sprawy przez organ w oparciu o art. 54 § 3 P.p.s.a. istniałby obowiązek doręczenia przez organ odpisów skargi stronom postępowania. Gdyby z kolei przyjąć, iż doręczenie odpisu przedmiotowej skargi winno nastąpić na podstawie art. 40 § 1 K.p.a. to i tak takiego uchybienia organu nie można byłoby traktować w kategoriach uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim tylko przypadku mogłoby prowadzić do uwzględnienia skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a.). Dalej wskazać należy, iż w zaskarżonej decyzji powołano prawidłową postawę prawną jej wydania. Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie art. 54 § 3 P.p.s.a. nie może stanowić samoistnej podstawy dokonania weryfikacji decyzji, jego stosowanie musi pozostawać w powiązaniu z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego lub przepisami szczególnymi, do których odsyła Kodeks postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z 28 września 2007r., sygn. akt I OSK 843/07, publ. LEX nr 383791). Zaskarżona decyzja została więc wydana stosownie do zawartych w niej rozstrzygnięć na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. i art. 138 §2 K.p.a. Podsumowując stwierdzić należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, zaskarżona decyzja z [...] lutego 2011 r. odpowiada prawu, a organ nie naruszył przepisów prawa wskazanych w skardze. Sąd nie dopatrzył się nadto innych uchybień, które obowiązany był wziąć pod uwagę z urzędu. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - skargę jako niezasadną oddalił.