IV SA/Wa 731/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] grudnia 2010 r. odmawiającą ustalenia na rzecz K. T. warunków zabudowy dla działki nr [...] położonej w miejscowości W. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i budynku służącego produkcji rolnej, wchodzących w skład nowego siedliska rolnego w ramach zabudowy zagrodowej. Uzasadniając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, iż opisaną powyżej decyzją Wójt Gminy L. odmawiając ustalenia warunków zabudowy oparł się na postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2010 r., którym nie uzgodniono projektu decyzji o warunkach zabudowy dla powyżej opisanej inwestycji. Rozpatrując odwołanie inwestora K. T., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przytoczyło treść art. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Zgodnie z w/w przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy przestrzeni pozbawionych planu miejscowego możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5 tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust.1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust 1 pkt 5). Organ drugiej instancji wskazał, że katalog przepisów odrębnych, przez pryzmat których dokonywana jest ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się między innymi po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska – w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. negatywnie uzgodnił projekt decyzji dotyczący warunków zabudowy dla działki nr [...] położonej w miejscowości W., wskazując w uzasadnieniu, że przyczyną negatywnego uzgodnienia jest § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie utworzenia [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...] (Dz.Urz.Woj. [...]. nr [...], poz. [...]), zakazujący lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. W niniejszej sprawie działka jest usytuowana w 100 m strefie rzeki P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podkreśliło, że stanowisko organu współdziałającego wyrażone jako uzgodnienie ma charakter wiążący i nie podlega swobodnej ocenie organu wydającego decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył pełnomocnik K. T. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1 /art. 7 kpa poprzez zaniechanie dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięcie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, skutkiem czego zaskarżona decyzja nie uwzględnia w odpowiednim stopniu interesu społecznego, jak i słusznego interesu inwestora K. T.; 2/ naruszenia art. 106 § 1 kpa w związku z art. 15 kpa i w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji przed zakończeniem postępowania w drugiej instancji w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska; 3/ art. 77 § 1 i § 4 kpa polegającego na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie okoliczności przedstawionych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. wydanej przez Wójta Gminy L.; 4/ naruszenie art. 136 i 138 § 2 kpa polegające na zaniechaniu uchylenia zaskarżonej decyzji Wójta i nieprzekazaniu sprawy w części dotyczącej uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska do ponownego rozpatrzenia przez Wójta Gminy L., pomimo tego, że z okoliczności sprawy wynika, że K. T. nie brał udziału bez własnej winy w postępowaniu o uzgodnienie decyzji, a organ obowiązany do zajęcia stanowiska bezpodstawnie z naruszeniem art. 106 § 4 kpa, zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego; 5/ naruszenie art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w związku z § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie utworzenia [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...] poprzez nieuwzględnienie, że zakresem pojęcia obiektu budowlanego służącemu prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, objęty jest także budynek mieszkalny o charakterze zabudowy siedliskowej w sytuacji, gdy wskazana we wniosku lokalizacja przekroczyłaby strefę ochronną zaledwie o 10 m; w pasie pomiędzy działką inwestora, a brzegiem rzeki P. znajduje się inna działka zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał m.in. na brak rozważań przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odniesieniu do tego czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z Rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie utworzenia [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...] co praktycznie uniemożliwia kontrolę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Zdaniem pełnomocnika skarżącego przedmiotowa inwestycja wbrew ustaleniom organów spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało swoje argumenty zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem. Zadaniem Sądu jest zatem badanie legalności zaskarżonych aktów. Zadaniem organów orzekających w niniejszej sprawie była ocena, czy planowana inwestycja spełnia wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym m.in. wymóg zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi (pkt 5). Podkreślić należy, że przepis art. 61 ust. 1 powyższej ustawy przewiduje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach 1-5. Jeżeli więc inwestycja nie spełnia któregokolwiek z wymogów określonych w powołanym przepisie należy odmówić ustalenia warunków zabudowy. W niniejszej sprawie z wnioskiem o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr [...] położonej w miejscowości W. wystąpił K. T. Przedmiotową decyzję - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody - wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] uzgodnił negatywnie planowaną inwestycję (postanowienie z dnia [...] listopada 2010 r.), to warunek z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie został spełniony. Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne wobec powyższego niezrozumiały jest zarzut strony skarżącej wskazujący na brak rozważań przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odniesieniu do tego czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z Rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie utworzenia [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...] (Dz.Urz.Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Reasumując, wobec ustalenia, że zaplanowana inwestycja jest sprzeczna z przepisem odrębnym (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego wyżej rozporządzenia) bez znaczenia jest, czy spełnia ona pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-4 powyższej ustawy. W tych okolicznościach organy zobowiązane były odmówić ustalenia warunków zabudowy. Podkreślić należy przed wszystkim, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie decyzja z dnia [...] lutego 2011 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...] grudnia 2010 r., nie zaś - wbrew twierdzeniom skargi – postanowienie uzgodnieniowe wydane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne, a ewentualnych wad proceduralnych jakimi dotknięte jest postępowanie uzgodnieniowe nie można rozciągać na postępowanie główne, zaś ewentualna wadliwość postępowania uzgodnieniowego może być wyłącznie przedmiotem oceny w postępowaniu nakierowanym na wzruszenie wydanego w nim aktu (wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2007 r., II OSK 922/06, Lex 340121). Postanowienie uzgadniające nie jest w rozumieniu art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi aktem podjętym w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga wniesiona od decyzji kończącej postępowanie główne. Zauważyć należy jednocześnie, że Wójt Gminy L. wydając decyzję w dnia [...] grudnia 2010 r. odmawiającą ustalenia na rzecz K. T. warunków zabudowy dla działki nr [...] położonej w miejscowości W. oparł się na postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2010 r., od którego K. T. wniósł zażalenie. Jednakże zgodnie z treścią art. 143 kpa wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia. Powyższy przepis normuje w sposób całościowy kwestię tzw. względnej suspensywności zażalenia, co oznacza, że do postanowień nie ma odpowiedniego zastosowania przepis art. 130 kpa. Odmiennie niż w przypadku odwołania, wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, a zatem przed upływem terminu do wniesienia zażalenia postanowienie podlega wykonaniu. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w skardze, a dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego to wskazać należy, że w niniejszej sprawie organy przestrzegały zasadę prawdy obiektywnej, podejmując wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydana w tej sprawie decyzja wskazuje, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosowały przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.