IV SA/Wa 731/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wydaną na podstawie art 88 ust.1 pkt 1 i 5 oraz art. 90 ust.1 pkt 1 i 4 orz art. 99b pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach ( Dz. U. z 2011 r., nr 264, poz. 1573 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. M., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [....] listopada 2013 r. o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji oraz o zakazie wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 5 lat od dnia wykonania decyzji a w przypadku niewykonania od dnia jej wydania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, iż organ I instancji w uzasadnieniu decyzji o wydaleniu wskazał, że cudzoziemiec wielokrotnie dopuszczał się łamania prawa w naszym kraju, był wielokrotnie sądownie karany. Wobec tego uznał, że cudzoziemiec takim zachowaniem stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku prawnego i mimo, że pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską, to wydalenie jego jest zasadne. W odwołaniu pełnomocnik cudzoziemca zarzucił organowi I instancji, że: -błędnie przyjął, iż dalszy jego pobyt w Polsce stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, przez co naruszył art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach; - wydał decyzję mimo zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 89 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o cudzoziemcach; - naruszył art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o cudzoziemcach przez jego niezastosowanie; - art. 7, 77 § 1, art. 78 § 2 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnianie dokładnego stanu faktycznego sprawy, w tym nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków - żony i teściów cudzoziemca, z akt sądowych dotyczących skarżącego, zwrócenia się do organów Policji o opinię z miejsca zamieszkania, o co wnosił w piśmie z dnia 22 października 2013 r. Pełnomocnik strony wskazał na fakt pozostawania w związku z małżeńskim z obywatelką polską, prowadzenie od 2 lat legalnej działalności gospodarczej, dobrą opinię w miejscu zamieszkania, a także na brak rodziny i warunków do życia w kraju pochodzenia. W toku postępowania cudzoziemiec złożył zaświadczenie lekarskie, że jest chory na cukrzycę, zaś pełnomocnik wniosek o przeprowadzenie dowodów wymienionych w piśmie z dnia [...] października 2013 r. Organ odwoławczy wskazał, iż z art. 88 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o cudzoziemcach wynika, że decyzję o wydaleniu wydaje się, jeżeli cudzoziemiec na terytorium RP przebywa bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium; albo dalszy pobyt cudzoziemca stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej A. M. przebywa co najmniej od 2004 roku. W dniu [...] lutego 2009 r. cudzoziemiec wyjechał z Polski w związku z wydaniem przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. o wydaleniu go z terytorium RP. Jego dane zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany. W Republice [...] w dniu [...] września 2009 r. zawarł związek małżeński z obywatelką polską E. S.. W tej sytuacji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r., udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust.1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach z terminem ważności do dnia [...] czerwca 2012 r. Podczas pobytu w Polsce cudzoziemiec wielokrotnie dopuszczał się naruszenia obowiązującego porządku prawnego, za co był sądownie karany: 1.Sąd Rejonowy w Z. VII Wydział Karny wyrokiem z dnia [...].10.2004 r., [...] za czyn z art. 91 § 3 w zw. z art. 86 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny i orzekł o przepadku samochodu osobowego m-ki Lancia Debra; 2. Sąd Rejonowy- Sąd Grodzki w S. Wydział VII wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2008 r., [...], za czyn z art. 270 § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny; 3. Sąd Rejonowy w S. II Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2011r., [...], za naruszenie art. 65 § 3 w zw. z art. 91 § 3 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny; 4. Sąd Rejonowy w S. II Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] listopada r., [...] za naruszenie art. 63 § 3 w zw. z art. 91 § 3 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny; 5. Sąd Rejonowy w S. II Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] czerwca 2012r., [...], za popełnienie przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. skazał go na karę jednego roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próby 2 lat oraz karę grzywny, gdyż w okresie od dnia [...] czerwca 2010 r. do dnia [...] czerwca 2011 r. posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną typu rewolwer sześciostrzałowy marki Rossi kaliber 38 mm produkcji brazylijskiej i 12 sztuk amunicji w postaci nabojów do broni palnej Winchester. Ze względu na powyższe okoliczności Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], na podstawie art. 57 ust.1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach odmówił A. M. udzielania kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uznając, że wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. została ona utrzymana w mocy, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2484/13 oddalił skargę. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący obecnie w Polsce przebywa bez wymaganego zezwolenia, a więc nielegalnie, gdyż nie opuścił terytorium naszego kraju po odmowie udzielenia mu kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Materiał dowodowy wskazuje, że kary wymierzone za popełnianie kolejnych przestępstw nie odwiodły cudzoziemca od dalszego naruszania prawa w warunkach recydywy. Popełnione przestępstwa skarbowe w celu przysporzenia cudzoziemcowi korzyści majątkowej godziły bezpośrednio w interes finansowy (fiskalny) Rzeczypospolitej Polskiej, zaś fakt posiadania broni bez wymaganego zezwolenia stwarzał niebezpieczeństwo zagrożenia zdrowia i życia innych ludzi. Nielegalne posiadanie broni jest przestępstwem skodyfikowanym w rozdziale XXXII Kodeksu karnego "Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu". Te wszystkie okoliczności, zdaniem organu odwoławczego, uzasadniają stwierdzenie, że brak jest pozytywnych rokowań w stosunku do zachowania cudzoziemca w przyszłości. Skarżący z popełniania przestępstw uczynił sobie źródło zarobku, zamiast podjąć legalną pracę po otrzymaniu drugiej szansy w związku z udzielonym zezwoleniem na zamieszanie na czas oznaczony decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Szef Urzędu podkreślił, iż podstawowym obowiązkiem cudzoziemca, który chce przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest lojalność wobec polskich władz wyrażająca się w szczególności w przestrzeganiu obowiązujących przepisów (tak - NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2000 r., sygn. akt V SA 2523/00). Cudzoziemiec aż pięciokrotnie dopuszczał się czynów karalnych. Z treści przepisu art. 88 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o cudzoziemcach wynika, że organ obowiązany jest do wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca w przypadkach w nich określonych. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, wobec tego zasada z art. 7 k.p.a. stanowiąca, że sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, uwzględniając słuszny interes strony, doznaje ograniczenia. Pogląd ten ugruntowany jest w doktrynie i w orzecznictwie. Szef Urzędu uznając za chybione zarzuty odwołania, podkreślił, iż dokonując oceny zachowań cudzoziemca w świetle przesłanek z art. 88 ust.1 pkt 1 i 5 ustawy organ bierze pod rozwagę całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i na tej podstawie formułuje swoje stanowisko, przy tym nie jest zobowiązany do uwzględniania opinii na temat cudzoziemca innych organów i przyjmować je za swoje. Taki też pogląd wyraził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 26 kwietnia 2010r., sygn. akt V SA/Wa 2047/09. Organ stwierdził, że nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie świadczy o naruszeniu przepisów kodeksowych, jak też, że organ I instancji zaniechał koniecznych czynności w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. Według art. 86 k.p.a. dowód z wyjaśnień strony postępowania jest dowodem posiłkowym i aby z niego skorzystać konieczne jest spełnienie jednej z przesłanek z tego przepisu. Przesłuchanie strony może odbyć się wtedy, gdy pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ( tak - NSA w wyroku z dnia 21 października 1994 r., SA/Wr 895/94. LEX nr 24348). Szef Urzędu stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przez Wojewodę [...] był wystarczający do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Wobec tego nie było potrzeby w postępowaniu odwoławczym przesłuchać wskazanych przez stronę osób, jak też przeprowadzić dowód z akt karnosądowych dotyczących cudzoziemca. Żadne okoliczności faktyczne mające znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie zostały pominięte, stąd też nie mogło dojść do naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Organ przytoczył treść art. 89 ust.1, jak i art. 97 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach i stwierdził, że w przedmiotowej w sprawie nie znajdują zastosowania postanowienia z art. 89 ust. 1. Cudzoziemiec wprawdzie pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską, to okoliczność ta, wobec stwierdzonych zagrożeń jakie stwarza dalszy jego pobyt w Polsce, nie może być uwzględniona jako negatywna przesłanka do wydalenia go z naszego kraju lub jako materialna podstawa do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Wydana decyzja, w ocenie organu, nie narusza art. 18 Konstytucji RP i art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności gwarantujących ochronę i opiekę rodzinie, a także zakazujących nieuzasadnionych ingerencji władzy publicznej w życie rodzinne i osobiste. Mając na względzie interes społeczny o słuszny interes strony z art. 7 k.p.a. zdaniem organu, należało przyjąć, że w tej sprawie zachodzi konieczność ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, to zaś czyni ww. ingerencję zasadną, dopuszczalną i konieczną z uwagi na potrzebę zapobieżenia dalszemu naruszaniu przez cudzoziemca obowiązującego w Polsce porządku publicznego. Organ powołując się na wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., II OSK 27/09, podkreślił, że art. 8 Konwencji nie ustanawia generalnego obowiązku respektowania dokonanego przez imigrantów wyboru kraju osiedlenia się, a także nie nakłada państwo obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny. Organ wyjaśnił, iż opuszczenie przez cudzoziemca terytorium Polski nie jest bezterminowe, a wzajemne stosunki między małżonka, mimo trudności, będą mogły być utrzymywane. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że w kraju pochodzenia cudzoziemiec będzie narażony na prześladowania lub zagrożenia, o których mowa w art. 97 ust.1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również, że zaskarżona decyzja jest niewykonalna, a skarżący nie będzie mógł kontynuować leczenia cukrzycy w Republice [...] lub w innym kraju do, którego zechce się udać. Organ wskazał, iż art. 90 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach stanowi , iż w decyzji o wydaleniu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen oraz określa okres tego zakazu. Zgodnie z art. 99b pkt 4 tej ustawy zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen, o którym mowa w art. 90 ust. 1 pkt 4 i art. 97 ust.2a, określa się na okres 5 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust.1 pkt 5. W konstatacji Szef Urzędu stwierdził, że zaskarżona decyzja jest uzasadniona. We wniesionej skardze A. M. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 88 ust.1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach poprzez niesłuszne uznanie go za osobę stanowiącą zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego; 2) art. 89 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez orzeczenie o wydaleniu z terytorium RP, pomimo zaistnienia w stosunku do niego przesłanki wyłączającej taką możliwość, wskazanych wyżej przepisach; 3) art. 97 ust.1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieudzielanie zgody na pobyt tolerowany pomimo, iż wydalenie go z terytorium naruszy art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; 4) art. 8 Konwencji poprzez nieuzasadnioną ingerencję w jego życie rodzinne; 5) art. 7, 8, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nierzetelne zebranie materiału dowodowego, nieuwzględnienie składanych wniosków dowodowych oraz złamanie zasady dwuinstancyjności. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi administracji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak też wnikliwie odnosząc się do zarzutów skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga złożona w niniejszej sprawie nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 88 ust. 1 pkt 1, 5 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 264 poz. 15 ze zm., dalej jako - ustawa). Zgodnie z treścią cytowanego przepisu cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli: 1) przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium; 5) jego dalszy pobyt stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej. Dokonując literalnej wykładni powołanego przepisu zauważyć należy, iż użycie przez ustawodawcę sformułowania "wydaje się decyzję" oznacza, że organ obowiązany jest do wydania decyzji o określonej treści, jeżeli stwierdzi zaistnienie przesłanek w nim określonych. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje więc swobodą w zakresie oceny skutków zaistniałego zdarzenia, a która to swoboda ma miejsce w przypadku decyzji opartych na tzw. uznaniu administracyjnym. Inaczej ujmując, powołany wyżej art. 88 ust.1 ustawy należy do kategorii przepisów wiążących organ, co oznacza, że jeśli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści przepisu - skutek jest określony w przepisie, a organ nie ma wyboru, co do treści rozstrzygnięcia ( por. wyrok WSA z dnia 15 maja 2007 r., V SA/Wa 1794/06; wyrok WSA z dnia 4 września 2012 r., V SA/Wa 60/12; wyrok WSA z dnia 27 maja 2014 r., IV SA/Wa 3058/12, opublikowane w CBOSA). W świetle powyższego kluczową kwestią w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie, czy zostały spełnione ustawowe przesłanki wskazane w ust.1 art. 88 pkt 1 i 5 ustawy do wydania decyzji o wydaleniu skarżącego w terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również czy nie zaistniały negatywne przesłanki do wydania takiej decyzji zawarte w art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, w myśl którego decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli: 1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia. Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002 r. Nr 127, poz. 1084); 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r, lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Z kolei art. 87 ust. 1a ustawy stanowi, że przepisu ust. 1 pkt 1a nie stosuje się w przypadku, gdy dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane powyżej przepisy uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, czy też procesowego w stopniu wskazującym na konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W rozpoznanej w sprawie nie jest sporne, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. w trybie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy udzielił skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem do dnia [...] czerwca 2012 r. W wyniku rozpoznania kolejnego wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. Wojewoda [...]. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 7 ustawy odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uznając, że popełniane przez niego przestępstwa naruszają porządek prawny, wobec tego jego dalszy pobyt stanowiłby zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz pozostawałby w sprzeczności z interesem Rzeczypospolitej Polskiej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [....] lipca 2013 r. utrzymał w mocy tę decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2484/13 oddalił. Wobec niewniesienia skargi kasacyjnej wyrok ten stał się prawomocny z dniem 4 kwietnia 2014 r. ( przypisek Sądu). Zauważyć należy, iż organy obu instancji wskazały, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji skarżący nie legitymował się dokumentem uprawniającym go pobytu na terytorium, bowiem stempel w paszporcie Komendanta Placówki Straży Granicznej w R. uprawniał go do pobytu do czasu wydania ostatecznej decyzji w sprawie zezwolenia na czas oznaczony. Skarżący po otrzymaniu decyzji organu II Instancji z dnia [...] lipca 2013 r. nie opuścił dobrowolnie terytorium Polski, tym samym przesłanka z art. 88 ust.1 pkt 1 ustawy została spełniona. Za spełnioną w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należy również uznać przesłankę z art. 88 ust.1 pkt 5 ustawy Poza sporem pozostają ustalenia organów, iż skarżący pięciokrotnie został skazany. Dwukrotnie został skazany za przestępstwa w czasie pierwszego pobytu w Polsce: po raz pierwszy przez Sąd Rejonowy w Z.wyrokiem z dnia [...] października 2004 r. za przewóz samochodu bez opłat celnych, po raz drugi przez Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2008 r. za posługiwanie się sfałszowanym zaświadczeniem. Natomiast kolejnych trzech przestępstw skarżący dopuścił się po ponownym przyjeździe do Polski, po zawarciu w Republice [...] związku małżeńskiego z obywatelką polską i udzieleniu mu, w związku z tym faktem, przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 201 Or. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem do [...] czerwca 2012 r. Zgodzić się należy, że stwierdzeniem organu, że fakt skazania za popełnione wcześniej dwa przestępstwa nie odwiodły skarżącego po powrocie do Polski od popełniania następnych dwóch przestępstw karnoskarbowych, za które Sąd Rejonowy w S. II Wydział karny wyrokami z dnia [...] sierpnia 2011 r. i z dnia [...] listopada 2011 r. wymierzył mu kary grzywny. Od popełnienia tych czynów skarżący nie powstrzymał się, pomimo tego, że od dnia [...] lipca 2011 r., jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych Informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej rzeczypospolitej Polskiej, rozpoczął działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży detalicznej wyrobów tekstylnych, odzieży i obuwia na straganach i targowiskach. Również dobro rodziny i dbałość o nią nie powstrzymały cudzoziemca od tych przestępczych czynów karnoskarbowych, lecz uczynił sobie z nich źródło dochodu, zamiast z legalnie prowadzonej działalności gospodarczej. Wartości dbania o dobro najbliższych mu osób jaki i obowiązek przestrzegania porządku prawnego kraju udzielającemu mu zgody na zamieszkanie nie powstrzymały również skarżącego od dopuszczenia się przestępstwa umyślnego z art. 263 par. 2 k.k. - tj. posiadania bez wymaganego zezwolenia broni palnej i amunicji, za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w S. w dniu [...] czerwca 2012 r. na karę jednego roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próby 2 lat oraz karę grzywny. Podkreślenia wymaga, iż umyślność to działanie z zamiarem popełnienia czynu zabronionego, w przeciwieństwie do sytuacji, w której mamy do czynienia z nieumyślnością, tj. sytuacją, w której sprawca nie ma zamiaru popełnienia czynu zabronionego, jednakże go popełnia na skutek niezachowania wymaganej ostrożności w danych okoliczności ( art. 9 k.k.) ( tak - WSA w wyroku z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2484/13, CBOSA). W świetle powyższego nie można nie zgodzić się z organem, że dalszy pobyt skarżącego będzie stanowił zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, skoro swoim zachowaniem wykazywał brak woli w przestrzeganiu porządku prawnego, swoją postawą wykazał się lekceważącym stosunkiem do obowiązku przestrzegania prawa, dopuszczając się, mimo skazania go przez Sąd, następujących po sobie czynów zabronionych. Za takim stanowiskiem, w ocenie Sądu, przemawiają charakter czynów przestępczych cudzoziemca, stopień ich szkodliwości, wielość tych czynów i ich rozciągnięcie w czasie oraz fakt, że cudzoziemiec nie jest podatny na działanie resocjalizacyjne, gdyż wydanie w stosunku do skarżącego wyroków skazujących nie powstrzymało go od popełniania dalszych przestępstw. W świetle powyższego zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia prawa do życia rodzinnego nie mogły znaleźć zrozumienia, a to dlatego, że kiedy dopuszczał się kolejnych czynów przestępczych, po ponownym przyjeździe na terytorium Polski, miał już rodzinę, lecz konieczność dbania o jej dobro nie zmieniła jego poprzedniej postawy naruszającej porządek prawny Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem zamiast go przestrzegać, to trzykrotnie swoim nagannymi czynami dopuścił się jego naruszenia. W tych warunkach zgodzić się należy z organem, że w stosunku do skarżącego nie znajdują zastosowania przesłanki z art. 89 ust. 1 ustawy wyłączające wydanie decyzji o wydaleniu. W stosunku do skarżącego nie zachodzi przesłanka określona w pkt 1 art. 89 ust. 1 ustawy, bowiem brak jest możliwości udzielenia zgody na pobyt tolerowany na postawie art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zauważyć bowiem należy, iż ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu przesłuchania skarżącego w dniu 8 października 2013 r. wynika, że nie ma on obaw, iż po powrocie do [...] w wyniku wydalenia, będzie zagrożone jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństw osobistego, jak również, że zostanie poddany torturom albo nieludzkiemu traktowaniu, lub będzie ukarany lub zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu, albo będzie karany bez podstawy prawnej. Natomiast boi się tylko, że jego małżeństwo się rozpadnie. Zgodnie z art. 97 ust.1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. przepisu art. 97 ust.1 pkt 1a nie stosuje się w przypadku, gdy dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest do zastosowania przesłanki z art. 89 ust.1 pkt 2 ustawy w stosunku do skarżącego mimo, że pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską, skoro zgodnie z treścią tego przepisu wyłączenie wydania decyzji o wydaleniu jest możliwe tylko wtedy, gdy zostanie stwierdzone, że dalszy pobyt cudzoziemca nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego. Fakt, że skarżący jest mężem obywatelki polskiej, jak wynika z uzasadnień decyzji organów obu instancji, była przedmiotem analizy organów obu instancji. Sąd podziela stanowisko, że w warunkach tej konkretnej sprawy interes społeczny ze względu na konieczność dbania, aby zachowany był porządek publiczny i porządek prawny - przeważa nad interesem prywatnym cudzoziemca , to jest interesem rodziny. Dobro rodziny i ochrona przed rozłączeniem z członkami rodziny jest wartością samą w sobie, ale nie jest to wartość nieograniczona innymi prawami. Przepis art. 18 Konstytucji RP stanowi, że rodzina jest pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy przepis nie może być rozpatrywany niezależnie od innych regulacji zawartych w Konstytucji, w tym jej art. 37 stanowiącego, że mogą być wyjątki odnoszące się do cudzoziemców określone ustawą, które zostały omówione powyżej. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym nie można dopatrzyć się istnienia podstaw do udzielenia zgody cudzoziemcowi na pobyt tolerowany. Nie ma też podstaw do przyjęcia, aby sam fakt posiadania rodziny w Polsce był bezwzględną przesłanką do niewydalania cudzoziemca z terytorium RP. Zauważyć należy, że decyzja o wydaleniu nie jest bezterminowa, gdyż obejmuje okres 5 lat, co nie powinno stanowić przeszkód w utrzymywaniu wzajemnych stosunków pomiędzy małżonkami, zaś obawy skarżącego, iż może to doprowadzić do rozpadu małżeństwa zależne są od tego jak silna więź łączy obojga małżonków. Odnosząc się do zarzutu naruszenia Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, to wskazać należy, że zgodnie z art. 8 konwencji każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Prawo do poszanowania życia rodzinnego nie ma więc charakteru absolutnego, ale ingerencję władzy publicznej w korzystanie z tego prawa powinny usprawiedliwiać okoliczności wskazane w art. 8 ust. 2 Konwencji, a zatem, by ingerencja władzy publicznej była konieczna i miała na celu ochronę wartości tam wskazanych. Ograniczenia prawa do życia rodzinnego muszą być proporcjonalne. Zasada proporcjonalności wymaga rozważenia sytuacji osobistej i rodzinnej cudzoziemca, w tym między innymi, długotrwałości pobytu w Polsce, ewentualnych przeszkód do zamieszkania z rodziną w kraju pochodzenia cudzoziemca, w tym skutków wynikających dla rodziny z przeniesienia życia rodzinnego do innego kraju. Wszystkie te argumenty zostały przez organ wyważone, a swoje odzwierciedlenie znalazły w uzasadnieniu wyroku. Z przedstawionych powodów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności tej zasady, która nakazuje organom administracji publicznej uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.) oraz zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.). Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego, w ocenie Sądu, jest zgodna z zasadami swobodnej oceny dowodów i nie nosi cech dowolności (art. 80 i 107 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji jest szczegółowe i oparte na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym. Organ wskazał w nim fakty, które uznał za udowodnione oraz powołał dowody, na których się oparł. Decyzja zawiera również uzasadnienie prawne z przytoczeniem przepisów oraz wyjaśnieniem podstawy prawnej orzeczenia. Sąd nie dopatrzył się ponadto innych naruszeń, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a tylko takie uchybienia stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak, w sentencji wyroku.