IV SA/Wa 732/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.) na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 marca 2018 r. wniosku A. S. o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w piśmie z 18 lutego 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] stycznia 2017 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] września 2016 r. nr [...] o udzieleniu Gminie Miejskiej [...] pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie studni chłonnych. W niniejszej skardze został również zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 12 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 732/17, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1482/17, uchylił zaskarżone postanowienie. W motywach rozstrzygnięcia NSA wskazał, że organ administracji publicznej nie odniósł się do wniosku A. S. i przekazał go do sądu administracyjnego wraz z aktami sprawy. W ocenie NSA, rozpoznanie wniosku bez wyjaśnienia okoliczności kto jest adresatem wniosku było przedwczesne, a tym samym sąd administracyjny błędnie przyjął, że podstawą prawną wniosku jest art. 61 § 3 p.p.s.a. W wykonaniu wezwania z 28 grudnia 2017 r. profesjonalny pełnomocnik strony w piśmie z 23 stycznia 2018 r. uzupełnił przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez wskazanie odpowiedniej podstawy prawnej z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz uzasadnienie wniosku. W piśmie uzupełniającym profesjonalny pełnomocnik strony podniósł, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ponieważ wykonanie zaskarżonej decyzji sprowadzi niewątpliwą szkodę dla eko – systemu w obszarze objętym orzeczeniem, w konsekwencji czego może powstać stan niemożności restytucji zdewastowanej roślinności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie poczynionych rozważań należy wskazać, że stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływana dalej jako "p.p.s.a.", Sąd, rozpoznając ponownie sprawę, jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1482/17. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi przez organ sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie takiej decyzji, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem jej legalności. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie we wniosku a zatem w jego uzasadnieniu, niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie prawdopodobieństwa zaistnienia okoliczności wywołujących takie zagrożenia nie może polegać na tym, że sąd administracyjny samodzielnie, z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji, a także przywołany w skardze stan rzeczy dojdzie do wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji analizowanej sprawy jest zasadne i znajduje podstawy w regulacji art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak przyjęto w judykaturze, sąd administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zadaniem sądu administracyjnego jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu administracyjnego z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Sąd administracyjny musi opierać się na jakimś materiale, pozwalającym zająć stanowisko (postanowienie NSA z 31 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 443/10). Dlatego zawarta we wniosku argumentacja winna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszej motywacji, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Rozpoznanie wniosku powinno uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy mające wpływ na ocenę wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji/postanowienia, nie zwalnia to jednak strony z wykazania, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej jest w stosunku do niej zasadne (postanowienie NSA z 20 października 2015 r., sygn. akt I OZ 1290/15). Rozpoznając przedmiotowy wniosek należy stwierdzić, że z uwagi na charakter i zakres zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie jego wykonania. Należy bowiem zauważyć, że uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia inwestycji – w tym przypadku do wykonania urządzenia wodnego (studni chłonnych) oraz wprowadzenia wód opadowych o roztopowych do ziemi z terenu zlewni projektowanej przy ulicy [...] za pośrednictwem studni chłonnych. Rozpoczęcie inwestycji będzie możliwe dopiero po uzyskaniu – w odrębnym postępowaniu administracyjnym – pozwolenia na budowę. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 123 ust 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U z 2005 r., poz. 2031 ze zm.) pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących im wobec tych nieruchomości i urządzeń. Z tych względów wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za niezasadny. Pozwolenie wodnoprawne nie upoważnia bowiem inwestora do rozpoczęcia prac modernizacyjnych. Reasumując należy stwierdzić, że samo udzielenie pozwolenia wodnoprawnego nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wbrew przeciwnym twierdzeniom strony skarżącej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.