IV SA/Wa 735/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty sankcyjnej za sprzedaż niedopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa na rzecz skarżącego "A." Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 3 505 (trzy tysiące pięćset pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa decyzją z [...] marca 2008r. -zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z [...] grudnia 2007r. i określił wobec "A." Sp. z o. o. z siedzibą w W. (zwanej dalej: Spółką) opłatę sankcyjną za sprzedaż niedopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin [...] o numerze partii [...] i dacie produkcji [...] grudnia 2005 r. w ilości 32 sztuk w opakowaniach 5 litrowych w wysokości 36 256,00 zł - stanowiącej 200 % wartości sprzedanego środka ochrony roślin według ceny jego sprzedaży, zgodnie z wystawionym dokumentem sprzedaży, tj. kwoty 18 128,00 zł. Stan sprawy przedstawia się w sposób następujący: W dniu 6 czerwca 2006 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę w Spółce, gdzie nie stwierdzono żadnych środków ochrony roślin oraz w firmie "S." Sp. j. [...], gdzie pracownicy organu I instancji stwierdzili na stanie hurtowni preparat [...] nr partii [...] w opakowaniach 5 litrowych w ilości 123 sztuk, który został złożony w wydzielonym miejscu, w opakowaniach zbiorczych i przygotowany do zwrotu do Spółki. W dniu 13 czerwca 2006 r. zakwestionowany preparat został zwrócony do [...] dostawcy. W związku z powyższym decyzją z [...] października 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa w W. umorzył postępowanie prowadzone przeciwko T. W. - dyrektorowi handlowemu Spółki - w związku z podejrzeniem wprowadzenia na rynek polski nieoryginalnego środka ochrony roślin [...] o nr partii [...]. Pismem z 5 kwietnia 2007 r. firma D. z siedzibą w USA wniosła o zmianę powyższej decyzji lub wznowienie postępowania w sprawie. Jako nowe okoliczności sprawy firma wskazała, że do obrotu w Polsce został dopuszczony wyłącznie środek [...], a nie ten który został zakupiony przez Spółkę, tj. [...].[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa w W. postanowieniem z [...] czerwca 2007 r. wznowił postępowanie zakończone prawomocną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z [...] października 2006 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Sygn. akt IV SA/Wa 735/10 Nasiennictwa w W. wydał decyzję z [...] września 2007r. uchylającą decyzję dotychczasową oraz umorzył postępowanie prowadzone przeciwko T.W. - dyrektorowi handlowemu Spółki w związku z podejrzeniem wprowadzenia na rynek polski nieoryginalnego środka ochrony roślin [...] o nr partii [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ podniósł, że T. W. pierwotnie był Prezesem Zarządu Spółki jednak od [...] kwietnia 2006 r. nie pełni funkcji Prezesa, a jest dyrektorem handlowym spółki. T. W. ze spółką wiąże wyłącznie stosunek pracy począwszy od 1 lutego 2006 r. i wszystkie wykonywane przez niego czynności należy uznać jako pełnienie obowiązków wynikających z zajmowanego stanowiska dyrektora handlowego spółki. Analiza dokumentów i dowodów w sprawie świadczy o tym, że dotyczą one spółki jako przedsiębiorstwa, którą na zewnątrz reprezentuje Zarząd. A co za tym idzie, postępowanie administracyjne w sprawie naliczenia opłaty sankcyjnej wobec Spółki może dotyczyć wyłącznie spółki jako osoby prawnej, a nie jej Dyrektora handlowego T. W. Następnie pismem z 19 listopada 2007r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa w W. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie naliczenia opłaty sankcyjnej wobec Spółki. Decyzją z [...] grudnia 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa w W. stwierdził, że Spółka wprowadziła do obrotu oraz dokonała sprzedaży nieoryginalnego środka ochrony roślin [...] o nr partii [...], niedopuszczonego do obrotu na terytorium Polski na rzecz Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego "S." Sp. j. [...] z siedzibą: C. w ilości 123 sztuk w opak. 5 litrowych i określił wysokość opłaty sankcyjnej za obrót środkami ochrony roślin niedopuszczonymi do obrotu na kwotę 139 359,00 zł, która stanowi 200% wartości sprzedanego środka ochrony roślin według ceny jego sprzedaży, zgodnie z wystawionym dokumentem sprzedaży, tj. kwoty 69 679,50 zł. W wyniku rozpoznania odwołania Spółki decyzją z [...] marca 2008 r. Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i określił opłatę sankcyjną za sprzedaż niedopuszczonego do obrotu środka ochronny roślin na kwotę 36 256 złotych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji podniósł, że zaskarżona decyzja nie została wydana w trybie przepisów o wznowieniu postępowania i stanowi pierwszą merytoryczną decyzję skierowaną do właściwego podmiotu, tj. Spółki jako osoby Sygn. akt IV SA/Wa 735/10 prawnej występującej w przedmiotowym postępowaniu. Organ odwoławczy uznał, że Spółka dokonała faktycznej sprzedaży jedynie 32 sztuk 5 litrowych opakowań kwestionowanego preparatu. "A." Spółka z o. o. - w skardze - wniosła o uchylenie ww decyzji, względnie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zarzuciła naruszenie art. 145 w związku z art. 148 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 3 w związku z art. 157 § 2 k.p.a. przez uznanie, że decyzja z [...] grudnia 2007 r. stanowi pierwszą merytoryczną decyzję w sprawie skierowaną w stosunku do właściwego podmiotu, tj. Spółka, a także naruszenie art. 95 w związku z art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a., co doprowadziło do sprzeczności ustaleń poczynionych przez organ II instancji ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że organ I instancji nie zbadał, czy podanie o wznowienie postępowania spełnia wszystkie wymogi formalne, w szczególności czy zostało złożone w terminie. Wskazała także, że decyzja z [...] grudnia 2007 r. nie była pierwszą decyzją merytoryczną w sprawie skierowaną do Spółki. W tej samej sprawie toczyły się trzy postępowania: - [...] (zakończone decyzją z [...] września 2007 r. o umorzeniu postępowania i uchyleniu decyzji z [...] października 2006 r.), -[...] (wszczęte z urzędu [...] czerwca 2006 r.), - [...] - wszczęte z urzędu [...] listopada 2007 r., zakończone decyzją organu odwoławczego z [...] marca 2008 r. Zdaniem Spółki wskazane postępowania toczyły się w tej samej sprawie -wprowadzenia na rynek polski nieoryginalnego środka ochrony roślin [...] o numerze partii [...] i przeciwko temu samemu podmiotowi. Zatem decyzja z [...] grudnia 2007 r. powinna zostać uznana za nieważną jako dotycząca sprawy uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa - w odpowiedzi na skargę -wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 2 października 2008 r. (sygn. akt IV SA/Wa 960/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy, tj. Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa oraz Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa były uprawnione do nałożenia na Spółkę w drodze decyzji opłaty sankcyjnej z tytułu wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin niedopuszczonych do obrotu. Sygn. akt IV SA/Wa 735/10 Sąd nie zgodził się z organem, że postępowanie wszczęte w 2006 r. i zakończone decyzją z [...] października 2006 r. prowadzone było przeciwko T.W., który pełnił w tym okresie funkcję dyrektora handlowego Spółki. Zdaniem Sądu wszczęte i prowadzone wówczas postępowanie dotyczyło Spółki, czemu dowodzi zarówno treść zawiadomienia o wszczęciu postępowania z [...] czerwca 2006 r. jak i uzasadnienie decyzji z [...] października 2006 r. Również z wielu kolejnych pism organów jednoznacznie wynika, iż pomimo błędnej sentencji decyzji z [...] października 2006 r. postępowanie to toczyło się przeciwko Spółce. Sąd zaznaczył, że niezależnie od powyższego decyzja z [...] października 2006 r. uchylona została decyzją z [...] września 2007 r., którą jednocześnie orzeczono o umorzeniu postępowania prowadzonego wobec T. W. - dyrektora handlowego Spółki. Decyzja ta wydana została po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z [...] października 2006 r. Zatem na dzień wydawania przez organy zaskarżonych decyzji o nałożeniu opłaty sankcyjnej na Spółkę nie funkcjonowała już w obrocie prawnym decyzja o umorzeniu postępowania wobec Spółki z [...] października 2006 r. Decyzja ta została zatem wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją z [...] września 2007rM której to decyzji żadna ze stron nie zaskarżyła i stała się ostateczna. Zdaniem Sądu, brak było przeszkód do wydania przez organy decyzji w sprawie nałożenia na skarżącą Spółkę opłaty sankcyjnej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie roślin, której nałożenie w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego było w pełni uzasadnione. Spółka nie wnosiła zastrzeżeń co do wysokości nałożonej na nią opłaty sankcyjnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka. Powyższy wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. polegające na ich niezastosowaniu przez niestwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z [...] marca 2008 r. oraz uznanie, że na dzień wydania zaskarżonych decyzji o nałożeniu opłaty sankcyjnej decyzja ta była pierwszą merytoryczną decyzją w sprawie, a nie funkcjonowała już w obrocie prawnym decyzja o umorzeniu postępowania wobec Spółki z [...] października 2006 r.; art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156, art. 145 i art. 148 k.p.a. polegające na ich niezastosowaniu w stosunku do decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z [...] września 2007 r.; Sygn. akt IV SA/Wa 735/10 3) art. 134 w związku z art. 135 p.p.s.a. przez ich niezastosowanie i zaniechanie wydania rozstrzygnięcia dotyczącego decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z [...] września 2007 r. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona ponownie podniosła, że w tej samej sprawie toczyły się trzy postępowania. W obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja z [...] września 2007 r. w przedmiocie nałożenia opłaty sanacyjnej za wprowadzenia na rynek polski nieoryginalnego środka ochrony roślin [...] o numerze partii [...] skierowana wobec Spółki. Zatem Sąd pierwszej instancji powinien stwierdzić nieważność decyzji z [...] grudnia 2007 r. jako dotyczącej sprawy uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Wskazano, że skoro Sąd pierwszej instancji uznał, iż decyzja z [...] października 2006 r. skierowana była do Spółki, to nie powinno budzić wątpliwości, że także decyzja z [...] września 2007 r. skierowana została do Spółki - wydana w trybie wznowieniowym. Obie decyzje zostały wydane w tym samym przedmiocie, posiadają tę samą sygnaturę sprawy i obie posiadają identyczną treść sentencji. Strona zaznaczyła, że gdyby założyć, iż decyzja z [...] września 2007 r. nie została wydana w trybie wznowieniowym to należy ja uznać za nieważną, gdyż dotyczy sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (decyzją z [...] października 2006 r.). Po drugie, gdyby uznać, że decyzja ta nie była skierowana do Spółki, to należałoby stwierdzić jej nieważność jako decyzji skierowanej do podmiotu nie będącego stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa - w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Organ w pełni zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż w chwili wydawania zaskarżonych decyzji nie funkcjonowała już w obrocie prawnym decyzja o umorzeniu postępowania z [...] października 2006 r. -została ona wyeliminowana z obrotu prawnego ostateczną decyzją z [...] września 2007 r. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie została naruszona zasada powagi rzeczy osądzonej. Nadto zachowany został termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] października 2006 r., a to za sprawą art. 65 § 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 marca 2010 r. (sygn. akt II OSK 367/09) uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu Sądowi do Sygn. akt IV SA/Wa 735/10 ponownego rozpoznania. Sąd drugiej instancji nie podzielił poglądu Sądu pierwszej instancji, iż decyzja Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z [...] marca 2008 r. nie została wydana z wadą rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem na dzień wydawania przez organy zaskarżonych decyzji nie funkcjonowała już w obrocie prawnym decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z [...] października 2006 r. o umorzeniu postępowania wobec Spółki. Pozostawała bowiem w obrocie prawnym ostateczna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w W. z [...] września 2007 r. Wprawdzie decyzją tą [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa w W. uchylił decyzję z [...] października 2006 r. o umorzeniu postępowania, to jednak Sąd pierwszej instancji zdaje się nie dostrzegać, że jednocześnie organ ten ponownie - tym razem decyzją z [...] września 2007 r. - umorzył postępowanie w sprawie nałożenia opłaty sankcyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z [...] marca 2008 r. i decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w W. z [...] grudnia 2007 r. oraz decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w W. z [...] września 2007 r. i z [...] października 2006 r. skierowane zostały do Spółki. Powyższe decyzje wydane zostały w postępowaniach prowadzonych wobec Spółki w związku z wprowadzeniem na rynek polski nieoryginalnego środka ochrony roślin [...] o numerze partii [...]. Zachodzi zatem tożsamość elementów podmiotowych i. przedmiotowych. W sytuacji gdy w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w W. z [...] września 2007 r., wydana w tej samej sprawie i wobec tej samej strony, to niedopuszczalne było wydawanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa decyzji z [...] grudnia 2007 r. jak i przez Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa decyzji z [...] marca 2008 r. orzekających o nałożeniu na Spółkę opłaty sankcyjnej za sprzedaż niedopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin [...]. Jak stanowi przepis art. 104 § 2 k.p.a. decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Decyzja umarzająca postępowanie definitywnie kończy postępowanie i organ administracyjny jest nią związany (art. 110 k.p.a.). Przyjęta w procedurze administracyjna konstrukcja Sygn. akt IV SA/Wa 735/10 umorzenia postępowań w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Zgodnie z art. 16 § 1 zdanie drugie k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Wzruszenie zatem decyzji umarzającej postępowanie może nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego Decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną postępowanie umorzono, jest nieważna - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - res iudicata. Z powyższych względów usprawiedliwiony był - zdaniem Sądu drugiej instancji - zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 134 p.p.s.a. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po ponownym rozpoznaniu sprawy - zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) wskazuje, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, badając legalność zaskarżonej decyzji, pod względem zgodności z prawem, w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy - stosownie do art. 190 P.p.s.a. - związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpatrując ponownie sprawę na podstawie wyżej wymienionego kryterium, zatem biorąc pod uwagę wykładnię prawa zaprezentowaną w niniejszej sprawie w wyroku z 5 marca 2010 r. przez Naczelny Sądu Administracyjnego, stwierdzono iż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie Sygn. akt IV SA/Wa 735/10 odpowiadają prawu. Decyzje te zostały dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., zatem zaszła podstawa do stwierdzenia ich nieważności. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny ww wyroku, "przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stanowi podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Na tle tego przepisu szczególnego znaczenia nabiera zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Skoro na sprawę administracyjną składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, to do tych elementów należy odnieść się, aby prawidłowo zakreślić granice danej sprawy". Z przedstawionego stanu sprawy wynika, iż decyzją z [...] października 2006 r. umorzono postępowanie prowadzone wobec T. W.- dyrektora handlowego Spółki - w związku z podejrzeniem wprowadzenia na rynek polski nieoryginalnego środka ochrony roślin [...] o nr partii [...] wobec zwrócenia preparatu do [...] dostawcy. Z kolei w wyniku postępowania wznowieniowego zakończonego decyzją z [...] września 2007r. uchylono decyzję dotychczasową i umorzono postępowanie prowadzone wobec T. W. - dyrektora handlowego Spółki - w związku z podejrzeniem wprowadzenia na rynek polski nieoryginalnego środka ochrony roślin [...] o nr partii [...], bowiem decyzja z [...] października 2006r. została skierowana do T. W. zamiast do Spółki. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa w W. wszczął postępowania w sprawie naliczenia opłaty sankcyjnej wobec Spółki. Decyzją z [...] grudnia 2007r. stwierdzono, iż Spółka wprowadziła do obrotu oraz dokonała sprzedaży nieoryginalnego środka ochrony roślin [...] o nr partii [...], niedopuszczonego do obrotu na terytorium Polski na rzecz Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego "S." Sp. j. [...] z siedzibą: C. w ilości 123 sztuk w opak. 5 litrowych i określił wysokość opłaty sanacyjnej na kwotę 139 359 zł. Główny Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa -w wyniku rozpoznania odwołania Spółki - decyzją z [...] marca 2008 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji z [...] grudnia 2007r. i orzekł co do istoty - określając opłatę Sygn. akt IV SA/Wa 735/10 sanacyjną za sprzedaż niedopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin [...] o numerze partii [...] i dacie produkcji 7 grudnia 2005 r. w ilości 32 sztuk w opakowaniach 5 litrowych w wysokości 36 256,00 zł. Mając za podstawę rozważań powyższe decyzje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 marca 2010 r. wyraźnie stwierdził, iż "decyzja Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z [...] marca 2008 r. i decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w W. z [...] grudnia 2007 r. oraz decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w W.z [...] września 2007 r. i z [...] października 2006 r. skierowane zostały do Spółki. Powyższe decyzje wydane zostały w postępowaniach prowadzonych wobec Spółki w związku z wprowadzeniem na rynek polski nieoryginalnego środka ochrony roślin [...] o numerze partii [...]. Zachodzi zatem tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. W sytuacji gdy w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w W. z [...] września 2007 r., wydana w tej samej sprawie i wobec tej samej strony, to niedopuszczalne było wydawanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa decyzji z [...] grudnia 2007 r. jak i przez Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa decyzji z [...] marca 2008 r. orzekających o nałożeniu na Spółkę opłaty sankcyjnej za sprzedaż niedopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin [...]. Decyzja umarzająca postępowanie definitywnie kończy postępowanie i organ administracyjny jest nią związany (art 110 k.p.a.). Z kolei decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną postępowanie umorzono, jest nieważna - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - res iudicata". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, przyjmując za podstawę orzekania wykładnię prawa dokonaną przez Sąd drugiej instancji w wyroku z 5 marca 2010r., którą jest związany, uznał iż w opisanej wyżej sytuacji doszło do wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w warunkach, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Decyzje te dotyczyły sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną z [...] września 2007r. W efekcie zostały dotknięte wadą nieważności, zatem w sprawie doszło do naruszenia art. 156 §1 pkt3k.p.a. Sygn. akt IV SA/Wa 735/10 W świetle powyższego Sąd - na mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a w związku z art. 135 oraz art. 152 p.p.s.a. - orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw skarżącej w kwocie 3 505 zł, na które złożył się wpis od skargi w kwocie 1 088 zł, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w kwocie 2400 zł i wydatek w postaci opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 i 2, § 14 ust. 2 pkt 1 a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349, ze zm.). Wynagrodzenie zasądzono w kwocie 2 400 zł, czyli jednokrotność stawki minimalnej - stanowiącej podstawę zasądzenia opłaty określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 a cytowanego rozporządzenia, nie zaś jak żądał pełnomocnik w kwocie 14 400 zł, będącej sześciokrotnością stawki minimalnej. Zasądzając takiej wielkości opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego podjęte w niniejszej sprawie, zamiast w wysokości żądanej, Sąd miał na uwadze nakład pracy pełnomocnika i charakter sprawy. Mianowicie uznano, iż sprawa nie miała charakteru złożonego, skutek odniosły zarzuty o charakterze stricte procesowym. Ponadto skargę Spółka wniosła osobiście, działając za pośrednictwem pełnomocnika będącego jej pracownikiem. Pełnomocnik profesjonalny został ustanowiony na dalszym etapie sprawy i jego czynności w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji ograniczyły się do dwukrotnej reprezentacji skarżącej na rozprawie. Zaś koszty postępowania kasacyjnego zasądził w wyroku z 5 marca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny.