IV SA/Wa 738/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2017 r. sprawy ze skargi "K." Sp. jawna z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "kpa", po rozpatrzeniu odwołania "[...] " [...]. S. Spółka [...] z siedzibą w S., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], odmawiającej umorzenia kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych), której obowiązek uiszczenia wynika z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], utrzymał ją w mocy. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. W dniu [...] listopada 2015 r. A. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...] " [...]. S. Spółka [...] z siedzibą w [...] wniósł o umorzenie zaległości z tytułu kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) nałożonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, zwanego dalej "[...] WIOŚ", decyzją z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] za prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów bez wymaganego zezwolenia na zbieranie odpadów. Marszałek Województwa [...] pismem z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], przekazał sprawę do [...] WIOŚ, jako organu właściwego do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. Po rozpatrzeniu ww. wniosku [...] WIOŚ decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] odmówił umorzenia kary pieniężnej. Wskazał, że podnoszona we wniosku argumentacja nie świadczy o wystąpieniu przesłanki ważnego interesu podatnika. Wobec braku spełnienia przesłanek określonych w Ordynacji podatkowej oraz nie wykazaniu przez nią wystarczającej staranności i skrupulatności w dostarczaniu dowodów organ I instancji uznał za nieuzasadnione udzielenie ulgi w postaci umorzenia kary pieniężnej. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca spółka złożyła odwołanie. Zarzuciła niniejszej decyzji brak właściwego rozpoznania jej sytuacji finansowej. Wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji. Główny Inspektor Ochrony Środowiska rozpatrując sprawę uznał niezasadność odwołania. Zdaniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska organ I instancji w toku postępowania zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i wyjaśnił istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne oraz po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu zebranego materiału dokonał prawidłowej oceny przesłanek warunkujących zastosowanie ulgi. W toku postępowania zgromadzono materiał dowodowy pozwalający ocenić, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika, ani przesłanka ważnego interesu publicznego. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji ustalił wyczerpująco stan faktyczny sprawy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozwala ocenić motywy podjęcia decyzji. W pierwszej kolejności wskazano, iż umorzenie kary pieniężnej leży w zakresie uprawnień organu podatkowego, a nie obowiązku. Z tego względu przyznanie ulgi podatkowej odbywa się w ramach swobodnego uznania organu rozpatrującego stosowny wniosek. Oznacza to, że nawet w przypadku zaistnienia pozytywnych przesłanek umożliwiających umorzenie zaległości podatkowej (tj.: ważny interes podatnika lub interes publiczny), organ podatkowy nie ma obowiązku uwzględnienia wniosku podatnika i przyznania ulgi. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania zawartych w ustawie Ordynacja podatkowa. Organ I instancji działał w granicach prawa, rozpoznając sprawę co do jej istoty, na podstawie obowiązującego prawa mającego zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym. [...] WIOŚ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy ustosunkowując się do każdego dowodu i dokonując ich oceny we wzajemnym powiązaniu. Organ I instancji według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenił wartość dowodową poszczególnych dowodów wskazując jakim dowodom dał wiarę, a którym odmówił wiarygodności i z jakich przyczyn. Dokonując swobodnej oceny dowodów, nie przekroczył granic z art. 191 Ordynacji podatkowej. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, iż strona prowadziła działalność w zakresie zbierania odpadów bez wymaganego zezwolenia na zbieranie odpadów. Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 02 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 584 z późn. zm.) przedsiębiorca obowiązany jest spełniać określone przepisami prawa warunki wykonywania działalności gospodarczej, w szczególności dotyczące ochrony przed zagrożeniem życia, zdrowia, ludzkiego i moralności publicznej, a także ochrony środowiska. Warunki wykonywania działalności w zakresie zbierania oraz transportu odpadów zostały opisane w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r., Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.). W myśl art. 28 ww. ustawy prowadzenie zbierania odpadów oraz transportu odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, w którym w przypadku zbierania odpadów określa się m.in. miejsce i sposób oraz rodzaj magazynowanych odpadów. Przedsiębiorca uzyskując zezwolenie na zbieranie lub transport odpadów obowiązany jest do przestrzegania określonych w nim warunków prowadzenia działalności. Prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów z naruszeniem warunków wymaganego zezwolenia lub bez wymaganego zezwolenia zagrożone jest kara pieniężną w wysokości 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy zł). W związku z powyższym A. S. prowadzący działalność gospodarczą świadomy był naruszenia przepisów prawa. Zdaniem organu II instancji, organ I instancji szczegółowo zinterpretował i wyjaśnił pojęcia "ważnego interesu podatnika". Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ważnego interesu podatnika jako przesłanki udzielenia ulg określonych w art. 67a Ordynacji podatkowej, nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie udzielenia tej ulgi. Pojęcie ważnego interesu podatnika należy rozumieć możliwie szeroko, lecz jego wystąpienia nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej, jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na niej zobowiązaniach podatkowych. Udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego zawsze leży w interesie faktycznym podatnika, w rezultacie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi. Dlatego trudna sytuacja finansowa podatnika, na którą powołuje się również strona, nie może sama w sobie stanowić o przyznaniu ulgi w postaci umorzenia kary pieniężnej. Pod uwagę należy wziąć, tak jak to uczynił [...] WIOŚ wszystkie okoliczności sprawy, w tym przyczynę powstałych problemów strony. Wbrew twierdzeniom strony organ I instancji wziął pod uwagę jej argumentację dotyczącą rozpatrzenia całego materiału dowodowego w aspekcie sytuacji finansowej oraz jej trudnej sytuacji rodzinnej, niemniej dokonał odmiennej niż skarżący oceny powyższej okoliczności. Fakt ten nie może przesądzać o wadliwości decyzji. W opinii organu odwoławczego okoliczności, na które powołuje się strona stanowią konsekwencję podejmowanych przez niego działań w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a ryzyko związane z tą działalnością ponosi wyłącznie podmiot ją prowadzący. W orzecznictwie akcentowany i ugruntowany jest pogląd, że każda osoba podejmująca ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej, powinna być świadoma wszelkich wynikających z tego faktu przywilejów i zagrożeń. Niepowodzenia w prowadzonej działalności, czy nieodpowiedni dobór kontrahentów nie mogą obciążać Skarbu Państwa. Zatem wszystkie podejmowane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzje obciążają stronę i negatywne skutki z nich wynikające nie mogą być przerzucane na Skarb Państwa, a w konsekwencji na innych podatników terminowo i rzetelnie regulujących swoje zobowiązania publicznoprawne. To na wnioskującym o przyznanie ulgi ciąży obowiązek wykazania, iż spełnia przesłanki wskazane w art. 67a Ordynacji podatkowej, zwłaszcza mając na uwadze wyjątkowy i nadzwyczajny charakter instytucji umorzenia kary pieniężnej. W toku postępowania zgromadzono wiele różnych dokumentów na temat aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej strony, na podstawie których organy mogły ustalić rozmiar prowadzonej przez nią działalności, wysokość uzyskiwanych dochodów i ponoszonych kosztów a także dokonać oceny jej aktualnej sytuacji materialnej i finansowej. Szczegółowa analiza tych dokumentów znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Dokonując oceny na bazie dostarczonych przez stronę dokumentów podzielił pogląd organu I, że sytuacja strony nie jest na tyle trudna, by uzasadniała umorzenie kary pieniężnej. Kwestia osiągania straty nie przesądza o trudnej sytuacji finansowej podatnika. Strata powstaje bowiem w wyniku nadwyżki kosztów uzyskania przychodów nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych, czy utracie płynności finansowej podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W świetle przedstawionych wyjaśnień zarzuty skarżącego negującego prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego należy uznać za bezzasadne. Odnosząc się do obowiązku alimentacyjnego, w opinii organu II instancji utrzymanie córki nie może stanowić podstawy do umorzenia kary pieniężnej. Obowiązek alimentacyjny wobec dzieci spoczywa na rodzicach bez względu na to czy pozostają oni w małżeństwie, w separacji czy są po rozwodzie. Określając kwotę zobowiązania alimentacyjnego należy wziąć pod uwagę nie tylko dochody uzyskiwane przez rodzica lub fakt, iż pozostaje on bezrobotny, ale przede wszystkim możliwości zarobkowe zobowiązanego. Możliwości zarobkowe określa się biorąc pod uwagę wykształcenie, wiek i stan zdrowotny zobowiązanego. Jeżeli rodzic pozostaje bezrobotny bada się czy dokłada on wszelkich starań, aby zdobyć pracę. Organ dodatkowo wskazał, iż ważąc interes podatnika winno się mieć na uwadze także interes publiczny, a zatem i to iż wpływy z podatków i innych należności mają zaspokoić realizację różnych celów społecznych. W interesie publicznym leży, by podatnicy stosowali się do przepisów podatkowych, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości opodatkowania, zaś stosowanie ulg podatkowych stanowiło sytuację wyjątkową. Udzielenie takiej ulgi stronie niewątpliwie stawiałoby go w sytuacji korzystniejszej od tej, w jakiej funkcjonują pozostali podatnicy, którzy terminowo i prawidłowo wywiązują się z obciążających ich obowiązków podatkowych. Zdaniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska organ I instancji wszechstronnie rozważył i ocenił wszystkie aspekty faktyczne i prawne niniejszej sprawy, a także wziął pod uwagę okoliczności podnoszone przez stronę i w wyniku tej oceny podjął decyzję mieszczące się granicach uznania administracyjnego. Z uwagi na to, argumenty dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 77 kpa), jak i prawa materialnego w postaci naruszenia art. 67a Ordynacji podatkowej uznał za nietrafione. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła skarżąca spółka nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu II instancji. Wskazała, że zgodnie z art. 67a §1 ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: - umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę. W obu wydanych decyzjach organy uznały że nie wystąpił ważny interes podatnika, ani żadne wyjątkowe nadzwyczajne zdarzenia, jak również, iż nie były przedstawione dokumenty przedstawiające sytuacje ekonomiczną spółki. Wszystkie wymagane dokumenty przedstawiające sytuację materialną spółki oraz indywidualną sytuacje materialną wspólnika A. S. zostały przedłożone. Dla organu rozpad rodziny, utrata domu, źle prosperująca firma przynosząca straty od ostatnich trzech lat, zaburzenie całej harmonii życia nie jest sytuacją nadzwyczajną i wyjątkową, szczególnie, że Spółka działa od 1995r., zatrudniała powyżej 50 osób obecnie zatrudnia mniej niż 10 osób, ze średniego przedsiębiorcy stała się mikro przedsiębiorcą. Obecna sytuacja na rynku jest bardzo niestabilna, branża złomowa jest nieopłacalna, aby uchronić się przed likwidacją spółki w uzasadnieniu odwołania od decyzji wspomniane zostało hasło o inwestowaniu i zaciągnięciu kredytu na bieżącą działalność spółki co zostało negatywnie odebrane przez organ wydający decyzje, również brak wykazanych zaległości wobec organów podatkowych, ZUS, pracowników zostało odebrane negatywnie. Przez cały okres prowadzenia działalności właściciel starał się w pierwszej kolejności płacić zobowiązania podatkowe jak również zobowiązania wobec ZUS i pracowników. Nigdy nie starał się unikać płacenia zobowiązań wobec Budżetu Państwa i przez cały okres prowadzenia działalności to było zawsze na pierwszym planie. Dla przedsiębiorcy, który prowadzi działalność osiąganie straty przynosi utratę płynności finansowej jak również przesądza o trudnościach finansowych, nie powoduje tylko zapłaty podatku dochodowego, natomiast inne zobowiązania miesięczne w postaci płacenia wynagrodzeń, podatków do gmin, opłat ZUS, podatku VAT itp. są regulowane i płacone w formie przelewów lub płatności gotówkowej ze środków wypracowanych w latach poprzednich, które przy braku osiągania dochodów w szybkim tempie kurczą się i powodują utratę płynności finansowej, co prowadzi w konsekwencji do upadku firmy w dłuższej perspektywie czasu. W decyzji, również wskazano, że kto prowadzi działalność gospodarczą powinien być świadomy wszelkich wynikających z tego faktu przywilejów i zagrożeń, że niepowodzenie w prowadzonej działalności, czy nieodpowiedni dobór kontrahentów nie mogą obciążać Skarbu Państwa, że negatywne skutki wynikające z podejmowanych decyzji nie mogą być przerzucane na Skarb Państwa a w konsekwencji na innych podatników terminowo i rzetelnie regulujących swoje zobowiązania. Wynika z tego, że prowadząc działalność gospodarczą przez 20 latach i płacąc zawsze swoje zobowiązania do Budżetu Państwa, gdy nagle przychodzi gorszy okres w prowadzeniu działalności i pojawiają się trudności finansowe nie można liczyć na pomoc Państwa w uldze w spłacie kary-pieniężnej lub jej częściowemu umorzeniu bo sytuacja firmy nie jest na tyle trudna aby udzielić takiej ulgi. Prowadząc działalność gospodarczą i znajdując się w trudnej sytuacji materialnej i życiowej zapłata kary w wysokości 10000 zł jest dość wysoka i dotkliwa dla firmy. Decyzja została napisana niestarannie na wzorze innej decyzji na pewno każdy przypadek nie jest rozpatrywany indywidualnie co widać w decyzji. Osoba wydająca decyzję nawet nie wie jak prawidłowo brzmi nazwa firmy, czy imię właściciela, raz w decyzji podają imię A., raz A. a w nazwie spółki podane jest imię i nazwisko Pani H. K. Nawet kwoty ujęte w decyzji są niespójne. Są to błędy, które świadczą o rutynie i z góry stawiają podatnika na straconej pozycji. Prowadząc działalność gospodarczą w zakresie zbierania i transportu odpadów właściciel był świadomy o obowiązku posiadania zezwolenia na prowadzenie takiej działalności. Spółka posiadała i posiada zezwolenie na zbieranie i transport odpadów. Nie prowadziła działalności nielegalnie bez wymaganych zezwoleń. W wydanej decyzji o wymierzaniu kary w wysokości 10 000 zł nikt nie brał pod uwagę, że spółka posiada zezwolenie na zbieranie i transport odpadów, że było to jednorazowe uchybienie, brak zezwolenia dotyczył tylko punktu tj. miejsca w którym były przyjmowane odpady przez zatrudnionego pracownika pod szyldem spółki. Towar był składowany w odpowiednich pojemnikach, segregowany i zabezpieczony przed negatywnym oddziaływaniem na środowisko. Transport odpadów odbywał się na podstawie posiadanego zezwolenia. Pomieszczenie było zamknięte przed dostępem osób trzecich oraz prowadzone były odpowiednie ewidencje. Rozmiar wymierzonej kary był nieadekwatny do rozmiaru popełnionego wykroczenia z powodu braku zezwolenia na miejsce w którym złom był przyjmowany przez pracownika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. – zwanej dalej "P.p.s.a."). Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca umorzenia nałożonej w 2012 r. na spółkę kary pieniężnej, która nie została do tej pory uiszczona ani w części ani w całości. Podstawę prawną do umorzenia stanowi art. 67 a ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z nim organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Dokonawszy oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, iż organy prawidłowo przyjęły, że sytuacja skarżącej spółki nie kwalifikuje jej do umorzenia nałożonej kary pieniężnej. Organy w sposób właściwy dokonały ustaleń co do kondycji finansowej spółki. Ocena ta zasługuje na uwzględnienie. Ma rację organ, że decyzja wydana na podstawie art. 67 a Ordynacji podatkowej jest decyzją uznaniową, co oczywiście nie oznacza dowolności organu. Przesłankami do zastosowania tego uregulowania jest wykazanie istnienia po stronie zobowiązanego ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego uzasadniającego "zwolnienie" podatnika od obowiązku uiszczenia w całości lub części zobowiązania. Decyzja uznaniowa podlega w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, a więc do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym a nadto czy dokonana ocena mieści się w ustalonych graniach zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Przepis art. 67 a § 1 pkt 3 O.p. oprócz uznania administracyjnego zawiera dwa niedookreślone ustawą pojęcia: "ważny interes podatnika" oraz interes publiczny". Pojęcia te stanowią warunki skorzystania przez organ podatkowy z uznania. Posłużenie się przez ustawodawcę takimi pojęciami nakłada na organ obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych tak aby na tej podstawie stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu podatnika albo interesu publicznego, czy też nie. Nawet gdy organ stwierdzi że ma do czynienia z ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym nie ma obowiązku uwzględnienia żądania zastosowania ww regulacji prawnych. (por. M. Jaśkowska, glosa do wyroku NSA z 26 września 2002 r., III SA 659/01, OSP 2003, nr 9, s. 481). Tak też konstrukcja uznania administracyjnego rozumiana jest w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2009 r., II FSK 1117/08, CBOSA) oraz w literaturze (por. B. Dauter w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, s. 378 i n.). Jak się wskazuje w orzecznictwie ważnego interesu podatnika, jako przesłanki umorzenia zaległości podatkowej, nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Pojęcie ważnego interesu podatnika należy rozumieć szeroko lecz jego wystąpienia nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na niej zobowiązaniach podatkowych (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II GSK 1000/09, LEX nr 746048). W rozpoznawanej sprawie skarżący jako podstawę do umorzenia zaległości podatkowych wskazywał trudną sytuację na rynku skupu złomu, trudną sytuację rodzinną właściciela spółki (rozpad rodziny, alimenty na córkę,), trudną sytuację ekonomiczną spółki – wykazana strata. W świetle art. 67 a § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej przyczyny powstania zaległości nie mają znaczenia (por. wyrok NSA z 21 lutego 2012 r. sygn. akt II FSK 1652/10). Organ nie bada także jakie były przyczyny nałożenia kary pieniężnej, czy była słuszna, adekwatna i sprawiedliwa. W związku z tym zarzuty dotyczące tych aspektów wymiaru kary, wobec ostateczności decyzji ją wymierzającej, nie mają znaczenia w tej sprawie. Zdaniem Sądu, organ podatkowy analizując sytuację rodzinną i majątkową podatnika uwzględnił wszelkie dowody i okoliczności świadczące o dochodach i wydatkach i prawidłowo uznał nadto, że sytuacja osobista właściciela firmy wynikająca z konieczności płacenia alimentów na dziecko, nie ma istotnego znaczenia. Sąd tę argumentacją przyjmuje jak własną bez potrzeby jej powtarzania. Trafnie także stwierdzono, że kwestia straty nie przesądza o trudnej sytuacji podatnika uzasadniającej umorzenie zobowiązania. Strata to, jak wskazuje organ, nadwyżka kosztów uzyskania przychodów nad przychodem, co przede wszystkim skutkuje brakiem dochodu. Nie oznacza jednak, że podmiot który wykazał stratę nie ma przychodów. Często jest tak, że strata występuje przy bardzo dużym obrocie. Jak wynika np. ze złożonych rachunków zysków i strat prowadzona działalność przynosiła wcześniej zyski a więc biorąc pod uwagę, że zobowiązanie powstało w 2012 r. spółka miała kilka lat na zaspokojenie tego zobowiązania. Oceniając aktualną sytuację spółki trudno uznać, że wykazanie straty począwszy od października 2015 r. jest zdarzeniem nagłym, którego nie można było przewidzieć skoro skarżący ma zamiar rozszerzyć działalność gospodarczą choć uważa, że jest to dość ryzykowne. Nie bez znaczenia jest i to, że skarżący zawarł w 2015 r. umowę na dofinansowanie dopłat do demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z siedzibą w [...] do kwoty 183 455 zł. Z umowy wynika że pomoc taką uzyskał także w latach ubiegłych (§ 3 pkt 1). Zwolnienie podmiotu zobowiązanego od uiszczenia należnej kary, po tak znacznym upływie czasu od jej wymierzenia oznaczałoby zasadność tezy, że "opłaca" dię oczekiwać z uregulowaniem wymagalnych należności do czasu gdy sytuacja firmy ulegnie pogorszeniu. Takie rozumowanie nie byłoby oczywiście prawidłowe, gdyż naruszałoby w sposób nieuzasadniony interes podmiotu publicznego na rzecz którego skarżący miał uiścić należność. Ma rację organ wywodząc, że prowadzenie działalności gospodarczej zawsze obarczone jest ryzykiem. Zaciągając nowe zobowiązania strona powinna jako podmiot który od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą dokonać oceny rentowności przedsięwzięcia. Fakt, że skarżący zdecydował się na prowadzenie działalności i na ten cel uzyskał pomoc finansową oznacza, wbrew wywodom skargi, że gotowy jest ponosić konsekwencje związane z ewentualnym fiaskiem ekonomicznym. Jeszcze raz podkreślić należy, że pojęcie "ważnego interesu podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Przesłanki zastosowania ulgi podatkowej należy oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty. (por. wyrok NSA z 6 sierpnia 2009 r, sygn. akt I FSK 871/08, LEX nr 552189.). W ocenie Sądu skarżący nie wykazał aby taka sytuacja miała miejsce. Nie wykazał ani swej złej sytuacji zdrowotnej uniemożliwiającej mu zarobkowania ani nagłej złej kondycji finansowej jego rodziny, poza tym że musi płacić alimenty na rzecz dziecka. Utrzymanie dziecka nie jest niczym wyjątkowym, jest to ustawowym obowiązek rodzica. W ocenie Sądu analizując kondycją finansową firmy należy stwierdzić, że obecne trudności finansowe nie powstały nagle i nie są w tego rodzaju działalności jaką prowadzi skarżący niczym nadzwyczajnym. Podkreślić należy, że przy ocenie możliwości zastosowania art. 67 a § 1 i 3 O.p. należy także czuwać nad tym aby nie doszło do niczym nie uzasadnionego zwolnienia podatnika od obowiązku nałożonego decyzją administracyjną. Decyzja taka ma bowiem charakter wyjątkowy. Ciężar udowodnienia nadzwyczajnych przeszkód w realizacji zobowiązania spoczywa na ubiegającym się o zwolnienie z obowiązku. Złożone przez skarżącą spółkę dowody nie były wystarczające do umorzenia jej zobowiązania w części lub całości. Zdaniem Sądu organ wyważył interesy podatnika i interes publiczny i doszedł do niewadliwych wniosków o braku podstaw do zastosowania dobrodziejstwa art. 67 a § 1 pkt 3 O.p. Niewielkie uchybienia decyzji na które zwrócił uwagę skarżący (pomylenie imienia i nazwy nie uzasadniają uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie mają wpływu na jej treść. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a". uchylenie decyzji jest możliwe gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy lub prawa procesowego gdy mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tymczasem organ mimo tego błędu ocenił materiał dowodowy przedłożony przez stronę w niniejszej sprawie a nie materiał z innej sprawy. Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. sąd orzekł jak w wyroku.