IV SA/Wa 740/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu (D. K.) cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (słownie: stu złotych). [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie [...]. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpatrzeniu zażalenia inwestora ([...] sp. z o.o.), postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Skargę na postanowienie z dnia [...] stycznia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł D. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez inwestora ([...] sp. z o.o.) na postanowienie wydane przez organ uzgadniający ([...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków) na postawie art. 106 K.p.a. w z w. z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., 199 ze zm.), dalej powoływanej również jako upzp. Stosownie do treści art. 53 ust. 5 zd. 1 upzp uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że wykluczona jest możliwość złożenia zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego przez inny podmiot niż inwestor, tj. podmiot, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W przedmiotowej sprawie inwestorem jest [...] sp. z o.o. i tylko jemu przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2015 r. Skoro D. K. nie mógł w postępowaniu uzgodnieniowym wnieść skutecznie zażalenia, to nie przysługuje mu również prawo do złożenia skargi na postanowienie ostateczne, wydane w tym postępowaniu, z uwagi na treść powołanych na wstępie art. 52 § 1 i § 2 ppsa. Skoro wolą ustawodawcy było wprowadzenie kontroli instancyjnej postanowień w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jedynie dla inwestora, wyłącza to kontrolę tych postanowień przez sądy administracyjne z inicjatywy innych podmiotów. Postępowanie sądowoadministracyjne, oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez podmiot legitymowany do tego w zakresie określonym przepisami prawa. Reasumując, stwierdzić należy, że ustawodawca na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnych w toku postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przyznał legitymację do wniesienia zażalenia, a w konsekwencji także skargi do sądu administracyjnego, wyłącznie inwestorowi. Na gruncie powołanych przepisów brak tej legitymacji w przypadku podmiotów innych niż inwestor jest bezsporny i uzasadnia odrzucenie skargi (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2133/11). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa, orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.