IV SA/Wa 765/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, asesor WSA Marta Laskowska (spr.), Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. K. i K. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. z dnia (...) lutego 2006 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego 1. skargę oddala, 2. zasądza od Skarbu Państwa - budżetu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata G. K. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w W. ul. (...) (...) lokal (...) kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych oraz kwotę 105,60 (sto pięć i sześćdziesiąt groszy) złotych stanowiącą 22% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącym J. K. i K. K.. Postanowieniem z dnia (...) lutego 2006 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po rozpatrzeniu wniosku J.K i K. K. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy postanowieniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia (...) listopada 2005 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr (...) na działkę nr ewidencyjny (...) położoną w miejscowości B., gm. B.. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ przedstawił stan sprawy, z którego wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy B. wystąpił z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu z drogi krajowej nr (...) na działkę nr ewid. (...) położoną na gruntach wsi B.. Odmawiając uzgodnienia projektu decyzji Z-ca Dyrektora GDDKiA w K., działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że planowana inwestycja zlokalizowana byłaby w obrębie czynnej zatoki komunikacji publicznej, autobusowej. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy J. i K. K. wskazali, że zmieniono lokalizację istniejącej zatoki autobusowej, a ze zjazdu z zatoki autobusowej w obrębie której jest on usytuowany korzysta bardzo mała liczba osób i brak jest jakiegokolwiek zagrożenia w ruchu drogowym. Organ ponownie rozpatrując sprawę wskazał, że bezspornym jest fakt, że zjazd zlokalizowany w czynnej zatoce autobusowej z definicji stwarza zagrożenie w ruchu drogowym i pieszych, a każdy przypadek korzystania z przedmiotowej zatoki powoduje realne zagrożenie utraty zdrowia lub życia. Nadto organ wskazał, że decyzją S. Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nakazano K. K. rozbiórkę zjazdu z drogi krajowej nr (...), wybudowanego samowolnie na działkę strony. Skargę na powyższe postanowienie złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. i J. K.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili błędną i powierzchowną ocenę stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie i brak przestrzegania tzw. dobrych zasad współżycia społecznego. Wskazując na tak sformułowane zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przesłuchanie w charakterze świadka: S. K. i K. P.. W uzasadnieniu skargi wskazali, że postanowienie GDDKiA jest dla skarżących krzywdzące bowiem zatoka jedynie graniczy ze zjazdem. Wjazd i wyjazd z działki odbywa się z zachowaniem szczególnej staranności, a prędkość pojazdu wynosi ok. 5 km/h., z bardzo dobrą i niczym nie ograniczoną widocznością. Ponadto istnieje możliwość lokalizacji innego miejsca przystankowego poprzez wstawienie słupka PKS przesuniętego nieco dalej w kierunku B.. Skarżący podkreślili, że nie istnieje inna możliwość zlokalizowania zjazdu, z uwagi na to, że posiadają wąską działkę. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo wskazał, że czynione obecnie przez Skarżących działania mają na celu legalizację samowoli budowlanej. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 23 stycznia 2006 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżących cofnął zawarty w skardze wniosek o przesłuchanie świadków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art.134 § 2 w/w ustawy. Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sytuację prawną skarżących należy rozważyć na tle dokonanych ustaleń faktycznych. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku J. i K. K. skierowanego do Burmistrza Miasta i Gminy w B. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr (...) i przesunięcie miejsca postojowego dla autobusów znajdującego się w zatoce przystankowej w m. B. przy drodze krajowej nr (...). Wniosek przekazany został do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Zjazdem w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r, Nr 204, poz. 2086) jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaś z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że przesz "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Ustalenie lokalizacji planowanej inwestycji w obrębie zatoki przystankowej nie mieści się w kryteriach określonych w w/w przepisach. W świetle zgromadzonych dokumentów słuszna jest decyzja organu bowiem zaproponowaną lokalizację zjazdu należy wykluczyć z uwagi na istniejący w bezpośrednim sąsiedztwie przystanek PKS, gdyż zapewnienie bezpieczeństwa ruchu na drodze i ochrona użytkowników przystanku na znaczenie priorytetowe przed lokalizacją indywidualnego zjazdu. Dodatkowo podnieść należy, że w aktach sprawy znajduje się decyzja z (...) września 2003 r. wydana przez .S. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nakazująca J. K. rozbiórkę samowolnie wykonanego zjazdu z drogi krajowej nr (...) na działkę nr ewid. (...). Jak wskazano w decyzji przedmiotowy zjazd znajduje się w niewłaściwym miejscu (zatoka przystankowa) i użytkowanie go zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Za chybiony należy uznać wskazany w skardze zarzut błędnej i powierzchownej oceny stanu faktycznego. W niniejszej sprawie organy przestrzegały zasadę prawdy obiektywnej, podejmując wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Ponadto zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na ocenę tę nie mają wpływu względy słuszności czy też poczucie krzywdy skarżącego oraz naruszenie zasad współżycia społecznego. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydanego w tej sprawie postanowienia wskazuje, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosowały przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.