IV SA/Wa 775/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO") z dnia [...] stycznia 2016 r. o stwierdzeniu uchybienia do wniesienia odwołania od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organ dokonał błędnych ustaleń co do terminu złożenia odwołania i w konsekwencji bezpodstawnie stwierdził, że zostało ono złożone z uchybieniem terminu. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o umorzenie postępowania podnosząc, że postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] wydanym na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", uwzględniło skargę i uchyliło w całości postanowienie własne z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż cofnięcie skargi lub śmierć strony, stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia gdy zaskarżony akt prawny zostanie pozbawiony bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego akt został zaskarżony, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s. 156). Autokontrola prowadzi w związku z tym do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego. Przypomnieć zatem należy, że wymóg uwzględnienia w trybie autokontroli skargi w całości, nakłada na sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności takiego aktu, obowiązek wnikliwej analizy wniesionej skargi tak w zakresie zarzutów, wniosków w niej zawartych jak i podstawy prawnej żądania. Oceniając w trybie autokontroli wydany uprzednio przez siebie akt, organ tylko wówczas może zastosować przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., gdy jednocześnie uwzględnia skargę w całości, a więc uznaje za uzasadnione zarówno zarzuty, wnioski jak i wskazaną w niej argumentację. Jeżeli zaś nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w niej podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to wówczas nie może wydać rozstrzygnięcia, lecz winien przekazać skargę sądowi do rozpoznania. Sąd, bowiem w przeciwieństwie do organu działającego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Tylko Sąd nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi zarzutami, wnioskami i żądaniami. Organ zaś wydający akt na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. winien podzielić zarzuty skargi i zadość uczynić żądaniom skarżącego w całości (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r. o sygn. II GSK 1859/12). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z dnia [...] stycznia 2016 r. o stwierdzeniu uchybienia do wniesienia odwołania od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. SKO skorzystało ze swych uprawnień autokontrolnych i uchyliło w całości zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu SKO przyznało, że w zaskarżonym postanowieniu wadliwie orzekło, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało złożone po terminie, podczas gdy zostało złożone z zachowaniem terminu do dokonania tej czynności. W związku z powyższym Sąd uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. 1 sentencji. O kosztach (pkt 2 sentencji) postanowiono na mocy art. 201 § 1, art. 205 § 2 powołanej ustawy oraz § 14 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). Na kwotę zasądzonych kosztów składają się koszty: wpisu (100 zł) i wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł).