IV SA/Wa 787/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2012 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO") uchyliło własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] i umorzyło postępowanie administracyjne. Zaskarżona decyzja zapadła w przedstawionym niżej stanie faktycznym: W dniu [...] stycznia 2011 r. A. O. wniósł o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji Burmistrza W. z dnia [...] lutego 2004r. nr [...] o ustaleniu jednorazowej opłaty od A. O. w kwocie 1560 zł tytułem wzrostu wartości nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...], działka o nr ewid. [...] w obrębie [...] o powierzchni 1794 m2 i ujawnionej w księdze wieczystej KW nr [...]. A. O. wskazał, że ustalając opłatę, posłużono się sfałszowanymi dokumentami - uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] grudnia 2000 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy W.. Decyzją z dnia [...] kwietnia SKO odmówiło uchylenia własnej decyzji z dnia [...] września 2005 r., wskazując, że brak jest stosownych dokumentów potwierdzających sfałszowanie uchawały z dnia [...] grudnia 2000 r., zatem nie zachodzą przesłanki konieczne do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie. A. O. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podnosząc, że postanowienia o zmianie przeznaczenia działek pojawiły się w uchwale z dnia [...] grudnia 2000 r. dopiero po wejściu w życie nowej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zgospodarowaniu przestrzennym (tekst pierwotny Dz. U. Nr 80, poz. 717). A. O. zarzucił decyzji również naruszenie art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej cytowana jako "k.p.a.", ponieważ organ nie przesłuchał świadków na okoliczność podrobienia uchwały z dnia [...] grudnia 2000 r. W postępowaniu przed SKO A. O. w kolejnych pismach na wezwanie organu wyjaśniał, że informacje o sfałszowaniu dokumentów napływają nieustannie i wciąż pojawiają się nowe dowody w sprawie. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. SKO uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie administracyjne. SKO wskazało, że zasadnicze znaczenie przy rozpoznawaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy ma ustalenie czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia (art. 148 § 1 k.p.a.). Kwestie dotyczące sfałszowania uchwały z dnia [...] grudnia 2000 r. podnoszone były przez A. O. już w pismach z dnia [...] grudnia 2006 r. i z dnia [...] grudnia 2006r. Wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...] stycznia 2011 r. został również oparty na przesłance dotyczącej ustalenia renty planistycznej w oparciu o "szereg dokumentów nieprawdziwych lub podrobionych". Postępowanie w sprawie podrobienia dokumentów przez pracownika Urzędu Miasta i Gminy W. zostało prawomocnie zakończone postanowieniem prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. z dnia [...] lipca 2007 r. Tym samym zarzut sfałszowania dokumentów, na który powołuje się A. O. w kolejnych pismach nie został potwierdzony w postępowaniu przed organami uprawnionymi do rozstrzygnięcia tej kwestii. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony 3,5 roku po zakończeniu postępowania w sprawie podrobienia dokumentu, tj. w sprawie przesłanki stanowiącej, zdaniem skarżącego, podstawę do wznowienia postępowania. SKO wskazało także, że sprawa dotycząca ustalenia renty planistycznej w decyzji Burmistrza W. z dnia [...] lutego 2004r. była już rozpoznawana przez SKO w W., a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia 23 czerwca 2006r., sygn. akt IV SA/Wa 2117/05) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 07.02.2008r., sygn. akt II OSK 2018/06). Sądy obu instancji nie dopatrzyły się uchybień przy wydawaniu decyzji o ustaleniu renty planistycznej, zaś przesłanka wskazana przez A. O. jako podstawa wznowienia postępowania nie może być badana z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa. W związku z tym postępowanie należało umorzyć. Skargę na decyzję z dnia [...] marca 2012 r. złożył A. O. Skarżący przedstawił następujące zarzuty wobec przedmiotowej decyzji: 1. Decyzja Burmistrza W. została wydana na podstawie nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy powinna być zgodna z przepisami nowej ustawy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zgospodarowaniu przestrzennym. 2. W momencie wydania decyzji, o której wznowienie wnioskowano, nie obowiązywał żaden plan zagospodarowania przestrzennego dla rozpatrywanego obszaru. Plan dla tego obszaru utracił moc obowiązującą w dniu [...] stycznia 1995 r. 3. Decyzja nie uwzględniała aktualnych map dla rozpatrywanego obszaru, gdyż zdaniem skarżącego działka o nr ewid. [...] została przeznaczona na cele publiczne i nie miała charakteru budowlanego. 4. Podtrzymany został zarzut co do wydania decyzji ustalającej rentę planistyczną na podstawie sfałszowanych dokumentów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Co do zarzutu wydania decyzji na podstawie nieobowiązującej ustawy, organ wskazał, że zarzut jest niezasadny, ponieważ zastosowanie mają przepisy intertemporalne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W pismach skarżącego wnoszonych w postępowaniu sądowoadministracyjnym powoływał on przedstawione w skardze zarzuty, dodatkowo argumentując, że decyzje zapadłe w postępowaniu, o którego wznowienie wnioskuje, zostały wydane z naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 45 Konstytucji, ze względu na zaoczny tryb postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), cytowanej dalej jako p.p.s.a., wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że sąd dokonuje oceny zaskarżonego aktu mając na uwadze wszelkie aspekty sprawy, nie zaś jedynie argumentację podniesioną przez skarżącą stronę. Na podstawie art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach lub decyzji, stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością pozwalającą na ustalenie, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W rozpatrywanej sprawie SKO prowadziło działania mające na celu ustalenie daty, w której skarżący dowiedział się o przesłankach wznowienia postępowania administracyjnego. Sam skarżący nie wskazał takiej daty, podnosząc, że nieustannie otrzymuje takie informacje. Ponieważ na podstawie akt administracyjnych sprawy SKO ustaliło, że już w pismach [...] grudnia 2006 r. oraz [...] grudnia 2006 r. skarżący powoływał się na sfałszowanie dokumentów, na podstawie których wydano decyzję w postępowaniu, o którego wznowienie wnosi. Tym samym nie ulega wątpliwości, że termin od powzięcia wiadomości o przesłance mogącej spowodować wznowienie postępowania do złożenia podania w dniu [...] stycznia 2011 r. przekracza znacząco ustawowy termin jednego miesiąca. W związku z powyższym słuszne jest rozstrzygnięcie organu o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. Decyzja ta miała charakter merytoryczny względem podniesionych przez skarżącego przesłanek wznowienia postępowania, jednak naruszała przepis art. 148 § 1 k.p.a., ponieważ podanie, na podstawie którego wszczęto postępowanie i wydano decyzję zostało wniesione z uchybieniem wyznaczonego do tego terminu. Z tego też powodu organ II instancji zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne. W kontekście zarzutów podniesionych w skardze i pismach procesowych, należy stwierdzić, że skarżący nie podniósł zarzutów względem rozstrzygnięcia z zaskarżonej decyzji. Prezentowane zarzuty mają charakter merytoryczny i stanowią polemikę ze stanowiskiem organu wyrażonym w decyzji I instancji co do istnienia przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego oraz ich zasadności. Ponieważ rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] marca 2012 r. stanowi o wadach formalnych wniosku o wznowienie postępowania, do którego Sąd się przychylił, odnoszenie się do przedmiotowych zarzutów nie jest zasadne. Przedmiotem postępowania była jedynie ocena terminowości złożenia podania o wznowienie postępowania, co rozważono wyżej. Należy także zauważyć za organem, że postępowanie, o którego wznowienie wnioskował skarżący, było już przedmiotem skargi do tutejszego Sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z powyższym Sąd nie może ponownie badać legalności prawomocnie zakończonego postępowania. Podobnie, ze względu na zaistnienie przeszkód formalnych do zbadania podania o wznowienie postępowania, nie jest możliwa merytoryczna ocena kwestii wiarygodności dokumentów uwzględnionych w postępowaniu o ustalenie renty planistycznej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.