IV SA/Wa 794/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Wanda Zielińska - Baran, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Miron, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu w dniu 27 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. S. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie : uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a - odrzucić skargę - Rada Gminy J. podjęła [...] listopada 2004 r. uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. W związku z tą uchwałą skarżąca C. S. złożyła w dniu 25 stycznia 2005 r. w Urzędzie Gminy w J. pismo adresowane do Rady Gminy J. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jakim było uchwalenie tej uchwały i wniosła o jej uchylenie. W piśmie podała, iż uchwała została podjęta jedynie w celu usprawiedliwienia samowoli organów wykonawczych Gminy J. w przedmiocie zaakcentowania niezgodnej z prawem decyzji inwestycyjnej pp. B i B. K. W dniu 18 lutego 2005 r. C. S. powołując się na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Rady Gminy J. Przedmiotem skargi jest ww. uchwała Rady Gminy J. z dnia [...] listopada 2004 r. Zaskarżonej uchwale zarzuciła rażące naruszenie prawa, a mianowicie art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 222 § 2 kc oraz art. 5 ust. 2 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego, a także art. 323 Prawo o ochronie środowiska poprzez naruszenie jej praw jako właściciela nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością, której dotyczy uchwała. Zdaniem skarżącej kwestionowana przez nią uchwała ma doprowadzić do usankcjonowania inwestycji nie odpowiadającej wymaganiom prawa i zakłócającej korzystanie z jej nieruchomości. Jednocześnie skarżąca podniosła, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane do Rady Gminy J. pozostało bez odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy J. wniosła o oddalenie skargi podnosząc, iż nie podziela zarzutów skarżącej o naruszeniu jej interesu prawnego poprzez ulokowanie w bezpośrednim sąsiedztwie jej nieruchomości obiektu przemysłowego – przetwórstwa mięsnego, gdyż zakład ten był zlokalizowany i działał, zanim skarżąca nabyła tę nieruchomość. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r. poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że niedopuszczalna jest skarga, jeżeli zainteresowany nie wezwał w ogóle do usunięcia naruszenia lub nie nastąpiło zdarzenie oznaczające, że wezwanie było bezskuteczne. W niniejszej sprawie skarżąca wezwała organ gminy do usunięcia naruszenia prawa w dniu 25 stycznia 2005 r., zaś skargę do sądu administracyjnego wniosła w dniu 18 lutego 2005 r., wskazując, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pozostało bez odpowiedzi. Stosownie do treści art. 101 ust. 3 ww. ustawy o samorządzie gminnym w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Zatem skarga może być złożona dopiero wówczas, gdy właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego odmówi skarżącemu usunięcia naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, albo nie wypowie się w tej kwestii w terminie, który obowiązuje dla załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 35 i 36 kpa. W myśl art. 35 kpa termin dla rady gminy do załatwienia wezwania skarżącej upływał 25 marca 2005 r. Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarga została złożona przedwcześnie, gdyż w dacie jej wniesienia (tj. 18 lutego 2005 r.) nie została spełniona przesłanka określona w art. 101 ust. 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym, a mianowicie bezskuteczność wezwania. Powoduje to, iż skargę należy uznać jako niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe Sąd uznając, że skarga nie jest dopuszczalna orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).