IV SA/Wa 796/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska (spr.) Sędzia NSA Otylia Wierzbicka Sędzia WSA Łukasz Krzycki Protokolant Anna Nader po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2005 r. sprawy ze skargi D. P. na uchwałę Rady Gminy N. z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu i protestu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. - oddala skargę - D. P. ostatecznie formułując skargę, w piśmie z dnia 9 listopada 2004r.wskazala, że przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] lipca 2004r. Zaskarżoną uchwałą w powołaniu na art.23ust.3, art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm/ w związku z art.85 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz.717/ i art.18ust.2 pkt15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym/ Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 ze zm/ Rada Gminy N. uwzględniła zarzut skarżącej do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. w gminie N. dotyczący drogi [...] nie wyznaczając na działce nr ew [...] pasa terenu pod poszerzenie tej drogi i uwzględniając protest w zakresie dotyczącym tej drogi przez nie wyznaczenie drogi [...] przez teren podzielonej działki [...]. W zakresie przeznaczenia działki nr ew [...] na cele budownictwa mieszkaniowego z usługami zarzut został odrzucony. Również w pozostałej części protest skarżącej odnoszący się do przebiegu drogi [...] przez teren nie przylegający do działki, której współwłaścicielką jest skarżąca został odrzucony. W uzasadnieniu uchwały Rada podała, że w wyłożonym projekcie planu działka nr [...] została przeznaczona w części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną /[...]/ a w części pod zachowanie przejściowe siedliska rolniczego /[...],/ a wniosek do projektu planu o przeznaczenie tej działki na cele budownictwa mieszkaniowo -usługowego nie został uwzględniony z uwagi na to, że nie wszyscy współwłaściciele tej działki domagają się takiego przeznaczenia jakiego domaga się skarżąca. Podniesiono, że droga [...] została zaprojektowana jako droga lokalna i przewidywana w projekcie planu jej szerokość 10-12m jest wystarczająca dla funkcji tej drogi. Droga ta została zaprojektowana dla obsługi terenów zabudowy znajdujących się wokół tej drogi, a jej przebieg został ustalony w uzgodnieniu z właścicielami terenów, przez które ta droga przebiega. Została ona zaprojektowana przy zachowaniu już istniejących jej odcinków, łącząc się z odcinkami nowoprojektowanymi przebiegającymi, w miejscach uzgodnionych z właścicielami terenów, przez które ma przebiegać. Skarga na tę uchwałę z dnia 30 sierpnia 2004r sprecyzowana następnie w piśmie z dnia 9 listopada 2004r. zarzuca, że droga nr [...] i [...] została wydzielona bez zgody właścicieli i o podejmowanych decyzjach Urząd Gminy nie informował strony /sąsiadów/. Droga na działce nr [...] ma szerokość 16m i nie przebiega po linii granicznej sąsiedniej działki nr [...], pomiędzy drogą a działką pozostał pas o szerokości około 4m i długości 100m. "Za pomocą planu zagospodarowania przestrzennego urząd gminy chce zalegalizować nielegalny podział." Drogę objazdową N. od ul [...] celowo planuje się o łamanych kątach mimo planu zagospodarowania przestrzennego S., który przewiduje przebieg obwodnicy N. w innym miejscu i w linii prostej od ul. [...]. W ocenie skargi przy tak licznych zakrętach planowanej drogi będzie to uciążliwe dla mieszkańców Rada Gminy N. po ostatecznym sprecyzowaniu przedmiotu zaskarżenia wniosła o oddalenie skargi. Sąd administracyjny zważył, co następuje: Z przedstawionych akt wynika, że uchwała o przystąpieniu do sporządzeniu planu miejscowego jak i zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu pochodzą sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wobec tego dopuszczalnym było, w związku z treścią art.85ust.2 tej ustawy, prowadzenie procedury planistycznej, mającej na celu uchwalenie planu miejscowego na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów tj ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że legalność zaskarżonej uchwały podlega ocenie przez sąd przy zastosowaniu przepisów ostatniej z wymienionych ustaw. Uprawnienia procesowe objęte art.24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przyznały legitymację procesową do wniesienia zarzutu tym podmiotom, których interes prawny lub uprawnienia zostały przez ustalenia przyjęte w projekcie planu naruszone. Rozwiązania projektu planu niewątpliwie nie mogą wprost powodować naruszenia interesu prawnego czy uprawnienia i ocenić należy, że intencją ustawodawcy było przyznanie legitymacji do wniesienia zarzutu tym osobom, których interes prawny zostałby naruszony, gdyby plan został uchwalony w wersji objętej wyłożonym projektem. Obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego istnieje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego czy uprawnienia podmiotu wnoszącego zarzut związane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, w szczególnosci gdy rada gminy działa z przekroczeniem granic przysługujących jej uprawnień planistycznych. W tym też aspekcie dokonywana jest przez sąd administracyjny kontrola legalności uchwał rozpoznających zarzuty. W zaskarżanej uchwale Rada Gminy uwzględniła zarzut skarżącej co do przebiegu drogi przez teren działki skarżącej jak i częściowo protest w zakresie przebiegu tej drogi [...] przez teren nie należący do skarżącej tj przez działkę nr ew [...]. Po dokonanych korektach w wymienionym zakresie przedmiotowa droga nie tylko nie została zaplanowana do realizacji na terenie działki, której współwłaścicielką jest skarżąca, ale jej zamierzony przebieg nie wpływa na sposób korzystania z tej nieruchomości. Zaznaczyć należy, że art.10 ust.1pkt2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym umocowywał Gminę do ustalania w projekcie planu sieci dróg dla obsługi terenów przeznaczonych pod zabudowę. Przedstawiona w skardze argumentacja kwestionująca projektowany przebieg drogi [...] nie zawiera jakichkolwiek elementów, które wskazywałyby na naruszenie interesu prawnego czy uprawnienia skarżącej Stąd skoro w zakresie planowanego przebiegu drogi [...] nie zostało wykazane, aby ustalenia projektu planu naruszały interes prawny skarżącej poza sferą rozważań sądu administracyjnego pozostaje ocena zgodności z prawem tych rozwiązań. Ubocznie jedynie należy podnieść, że plan miejscowy nie dokonuje podziału terenu na działki budowlane jak i nie koryguje wydanych w tym względzie ostatecznych decyzji o podziale nieruchomości, dlatego poza zakresem oceny w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym są zarzuty skargi dotyczące decyzji administracyjnych o podziale nieruchmosci na działki, w tym wytyczenie dla nich dróg dojazdowych przy tym podziale. Wprawdzie skarga nie kwestionuje nie uwzględnienia w zaskarżonej uchwale zarzutu w zakresie odmowy zmiany przeznaczenia działki, której współwłaścicielką jest skarżąca, na teren budownictwa mieszkanio-usługowego, to nie można postawić uzasadnionego zarzutu, że uchwała w tym zakresie narusza prawo a podanej w uzasadnieniu uchwały argumentacja o braku zgodnego stanowiska współwłaścicieli działki w zakresie jej przeznaczenia i wybór przez Radę Gminy stanowiska części współwłaścicieli nie można poczytać jako naruszenia uprawnień planistycznych przewidzianych w art.4 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Trudno też podzielić stanowisko skarżącej zawarte w piśmie z dnia 15 marca 2005r. o represyjnym działaniu w tym przedmiocie Rady Gminy, w świetle treści pisma Gminy z dnia 11 06 2003r. wzywającego współwłaścicieli działki [...] do uzgodnienia stanowiska co do przeznaczenia działki z zabudowy mieszkaniowej na zabudowę mieszkaniowo-usługową. Z przyczyn wymienionych, wobec bezzasadności skargi i braku podstaw zaskarżenia, które winny być wzięte pod rozwagę z urzędu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270// orzeczono jak w sentencji.