IV SA/Wa 805/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2012 r. sprawy ze skargi D. W. na uchwałę Rady Gminy N. z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - IV SA/Wa 805/12 UZASADNIENIE Rada Gminy N. uchwałą nr [...] z dnia [...].10.2004 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Z 2004 r., nr [...], poz. [...]) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi N. w Gminie N.. W skardze do Sądu Administracyjnego D. W. współwłaścicielka działki nr [...] z obrębu ew. [...] (jednostka ew. [...]), położonej na terenie objętym planem, przy ul. [...], na terenie osiedla zorganizowanego [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, wniosła o stwierdzenie nieważności wskazanej uchwały w części § 64 pkt 2 lit. a - w zakresie w jakim w ramach przeznaczenia uzupełniającego dla terenu, na którym położona jest nieruchomość skarżącej, nakłada on warunek aby budynki gospodarcze i garaże były wbudowane lub dobudowane do istniejących zabudowań. Skierowane do Gminy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w tym zakresie spotkało się z odmową wyrażoną w uchwale Nr [...] z dnia [...].02.2012 r. W wywiedzionej skardze D. W. zarzuciła, iż brak jest przesłanek wynikających z interesu publicznego, uzasadniających wprowadzenie kwestionowanego zapisu planu ograniczającego służące jej prawo własności. Nadmieniła, iż na terenie objętym planem znajdują się wolnostojące zabudowania (budynki gospodarcze i garaże), zrealizowane zgodnie z zezwoleniami uzyskanymi przed wejściem w życie tego planu (zabudowania przy ul. [...] i [...]). Kwestionowany przez nią wymóg, wynikający z § 64 pkt 2 lit. a cyt. uchwały znacznie ogranicza lub wręcz uniemożliwia wzniesienie na nieruchomości nowego (nieprzewidzianego uprzednio) budynku lub garażu. Dobudowywanie tych obiektów do budynku mieszkalnego wpłynie też negatywnie na bezpieczeństwo przeciwpożarowe. Stwierdziła nadto, że kwestionowany zapis planu uniemożliwi jej wybudowanie budynku gospodarczego przeznaczonego na drobny sprzęt i narzędzia w zabudowie wolnostojącej. Odniosła się przy tym do zapisu § 65 ust. 2 pkt 4 cyt. uchwały, który jedynie preferuje lokowanie budynków gospodarczych i garaży w jednej bryle z budynkiem mieszkalnym, wówczas gdy ze względu na kształt działki, istniejącą zabudowę okaże się to możliwe. W zapisie § 64 pkt 2 lit. a - w zakresie w jakim nakłada on warunek, aby na terenie, na którym położona jest nieruchomość skarżącej, budynki gospodarcze i garaże były wbudowane lub dobudowane do istniejących zabudowań - upatruje naruszenia jej interesu prawnego, przez określone ukształtowanie sposobu wykonywania służącego jej prawa własności do tej nieruchomości, ograniczające sposób wykonywania tego prawa. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy N. wyjaśniła, iż kwestionowany zapis uchwały poprzedziły analizy mające na celu sharmonizowanie na tym terenie nowych zabudowań z istniejącą dotychczas zabudową. W ocenie Rady na terenie, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej usytuowana jest zwarta zabudowa szeregowa i bliźniacza, a nie występują wolnostojące obiekty dodatkowe. Celem tego zapisu było utrzymanie jednorodnych zespołów urbanistyczno-architektonicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych polegają m. in. na kontroli działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej daiej P.p.s.a. Kontrola ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując natomiast w oparciu o art. 101 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym oceny legalności kwestionowanego zapisu planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego akt prawa miejscowego Sąd bada, czy interes prawny lub uprawnienie wnoszących skargę zostało naruszone tym zapisem planu. Sąd, kontrolując legalność kwestionowanej uchwały w zaskarżonej części, w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem kwestionowany zapis nie narusza interesu prawnego skarżącej. Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż skarga wniesiona została z zachowaniem przewidzianego na to terminu. Wezwanie Gminy do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło pismem z [...].01.2012 r. Odmowa jego uwzględnienia zawarta została w uchwale Rady Gminy N. Nr [...] z dnia [...].02.2012 r. Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, stosownie do którego, do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. (skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa). Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 K.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. W tym stanie rzeczy skargę nadaną [...].03.2012 r. należało uznać za wniesioną z zachowaniem terminu. Skarga oparta na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest skargą o ograniczonym zakresie podmiotowym. Skarżący musi wykazać, że zaskarżonym aktem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. Ustalenie, czy skarżący ma interes prawny lub uprawnienie, które zostały naruszone zaskarżonym aktem, stanowi podstawę do dokonywania przez Sąd dalszej kontroli. Nadto naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi mieć miejsce w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości. Interes prawny winien zaś wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Interes ten musi cechować bezpośredniość, konkretność i realność. Bezsprzecznie skarżąca posiada interes prawny w tej sprawie, jest bowiem współwłaścicielką działki położonej na obszarze objętym planem, oznaczonym symbolem 1MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej w osiedlu zorganizowanym [...] Spółdzielni Mieszkaniowej. Oznacza to, że w świetle powołanego art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zaistniały warunki do kontroli przez Sąd Administracyjny legalności zaskarżonej uchwały zatwierdzającej plan. Na należącej do skarżącej nieruchomości znajduje się już budynek mieszkalny. Pełnomocnik skarżącej na rozprawie nie potrafił powiedzieć, czy występowała ona już bezskutecznie o pozwolenie na budowę dla wolnostojącego budynku gospodarczego na swej działce. Wbrew jednakże przekonaniu skarżącej, kwestionowany zapis § 64 pkt 2 lit. a cyt. uchwały nie determinuje jej uprawnień do zabudowy należącej do niej działki budynkiem gospodarczym. Przepis ten bowiem, na co wskazuje jego brzmienie literalne, odnosi się do nowej zabudowy tego terenu, a więc realizowanej po wejściu w życie cyt. uchwały. Skoro zatem działka skarżącej została uprzednio zabudowana budynkiem mieszkalnym, to realizacja garażu lub budynku gospodarczego, a więc zabudowy uzupełniającej będzie podlegała regulacji § 65 ust. 2 pkt 4 tej uchwały. Stanowiła będzie bowiem przekształcenie istniejącej już zabudowy (mieszkaniowej) przedmiotowego terenu, polegające na wprowadzeniu przeznaczenia uzupełniającego w postaci budynku gospodarczego (zgodnie z zamiarem skarżącej). Dla takiego zamierzenia inwestycyjnego plan jedynie preferuje lokowanie go w jednej bryle z budynkiem mieszkalnym. Oznaczać to będzie w praktyce konieczność rozważenia przy wydawaniu ewentualnego pozwolenia na budowę, czy takie wbudowanie ze względu na już istniejącą na tej działce zabudowę, kształt działki oraz przepisy szczególne stanie się możliwe. Wobec powyższego nie można podzielić stanowiska skarżącej, iż § 64 pkt 2 lit. a cyt. uchwały narusza jej interes prawny przez określone ukształtowanie sposobu wykonywania służącego jej prawa własności do wskazanej nieruchomości, ograniczające sposób wykonywania tego prawa, przez nakazanie aby budynki gospodarcze i garaże były wbudowane lub dobudowane do istniejących zabudowań. Skoro więc kwestionowany zapis § 64 pkt 2 lit. a nie narusza interesu prawnego skarżącej - brak było podstaw do dokonywania przez Sąd dalszej kontroli legalności normy zawartej w § 64 pkt 2 lit. a cyt. uchwały. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - orzekł jak w sentencji.