IV SA/Wa 805/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę W rozpoznawanej sprawie w dniu 9 czerwca 2014 r. do Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska wpłynął wniosek Pana T. S., o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...] z dnia [...] maja 2013r., nakładającej na w/w karę pieniężną w wysokości [...] zł. Jako podstawę prawną wniosku podano art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego. Uzasadniając powyższy wniosek, Pan T. S. podniósł, iż w dniu [...] listopada 2012 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, decyzją znak: [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie dokonania przez niego nielegalnego wwozu do Polski odpadów o kodzie 16 01 04*. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, że Sąd Rejonowy w L. orzekł przepadek dowodów rzeczowych na rzecz Skarbu Państwa, a tym samym, przedmiotowe odpady nie pozostawały już we władaniu Strony, przez co ww. postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W ocenie Pana T. S., decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska orzekająca w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia oraz decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska orzekająca w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego ws. dokonania nielegalnego wwozu do Polski odpadów, zawierają rozstrzygnięcie sprawy tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r. , znak: [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...] z dnia [...] maja 2013r., nakładającej na w/w, jako odbiorcę odpadów o kodzie 16 01 04* przywiezionych z [...] do Polski nielegalnie, bez dokonania zgłoszenia, karę pieniężną w wysokości [...] zł. Od powyższej decyzji odwołał się Pan T. S. składając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2014r. Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i art. 127 §3 oraz art. 156 §1 pkt 3, art. 157 §1 i §2 art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.) i w związku z art. 3a ustawy z dnia 20 lipca 1§91r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013r. poz. 686 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, z dnia [...] maja 2013r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu w dniu 11 maja 2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zagospodarowania nielegalnie przywiezionych do Polski odpadów o kodzie 16 01 04*, przez Pana T. S., będącego odbiorcą odpadów, odpowiedzialnym za ich nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z terytorium [...] na terytorium Polski. W toku przedmiotowego postępowania, w dniu 28 maja 2012 r., pismem z dnia 23 maja 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przekazał do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] września 2011 r., sygn. akt [...]. Ww. wyrokiem Pan T. S., został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 183§5 Kodeksu Karnego, polegającego na przywozie z terytorium [...] na terytorium Polski, bez zezwolenia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, przedmiotowych odpadów. Ponadto ww. wyrokiem Sąd orzekł przepadek dowodów rzeczowych w postaci ww. odpadów na rzecz Skarbu Państwa. Biorąc pod uwagę fakt, że Sąd Rejonowy w L. orzekł przepadek dowodów rzeczowych na rzecz Skarbu Państwa, a tym samym, że przedmiotowe odpady nie pozostawały we władaniu Strony, decyzją z dnia [...] listopada 2012r., Główny Inspektor Ochrony Środowiska umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie zagospodarowania nielegalnie przywiezionych do Polski odpadów o kodzie 16 01 04*, które prowadzone było w trybie art. 25 i 26 z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.). Strona nie skorzystała z przysługującego prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i decyzja ta stała się ostateczna. Z kolei w dniu 8 maja 2013r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej na Pana T. S., jako odbiorcę odpadów w postaci 4 sztuk przednich części pojazdów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia z [...] do Polski. Decyzją znak: [...] z dnia [...] maja 2013r., [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył zaś karę pieniężną w wysokości [...] zł, na Pana T. S., jako odbiorcę odpadów, przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia. Jako podstawę wydania ww. decyzji organ powołał art. 32 ust. 1 oraz art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w związku z art. 3 ww. rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006r. ze zm.). Na skutek wniesionego odwołania, Główny Inspektor Ochrony Środowiska w dniu [...] października 2013r. wydał decyzję znak: [...], utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska znak: [...] z dnia [...] maja 2013r. Dokonując analizy w/w decyzji oraz obowiązujących norm prawnych organ podkreślił, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] listopada 2012r., umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne, które prowadzone było w trybie art. 25 i 26 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Jako podstawę prawną ww. decyzji podano art. 105 §1 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego. Przedmiotowa decyzja nie rozstrzygała więc kwestii, czy sprowadzone przez Pana T. S. 4 sztuki przednich części pojazdów stanowiły odpady o kodzie 16 01 04*, czy miał miejsce ich nielegalny przywóz oraz czy Strona postępowania była ich odbiorcą, a jedynie umarzała postępowanie w tej sprawie jako bezprzedmiotowe, z uwagi na przepadek dowodów rzeczowych w postaci ww. odpadów na rzecz Skarbu Państwa, w związku z czym przedmiotowe odpady nie pozostawały już we władaniu Strony. Omawiana decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nie zawierała więc merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, a wydane rozstrzygnięcie dotyczyło jedynie ustaleń faktycznych i tym samym nie mogło stanowić prejudycjalnego rozstrzygnięcia dla decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o nałożeniu na Pana T. S. kary pieniężnej. Powyższe stanowisko organu w pełni podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt. II OSK 240/10, gdzie wskazano, co następuje - "rozstrzygniecie organu administracji publicznej, wydane na podstawie art. 105 §1 kpa dotyczyło ustaleń faktycznych, a nie prawnych, a tym samym decyzja ta nie mogła stanowić podstawy do uznania, że ma ona charakter prejudycjalny dla decyzji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej". Ww. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie rozstrzygała więc sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną i nie można uznać, że jest ona dotknięta wadą określoną wart. 156 § 1 pkt 3 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego. Organ podkreślił, że przepisy art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nakładają na Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska obowiązek nałożenia na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, kary pieniężnej. W analizowanej sprawie, z uwagi na ww. decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012r., to Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska był zobligowany do wykazania, że dany przedmiot jest odpadem i że doszło do jego nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia, co rodzi konsekwencje dla ww. organu w postaci obowiązku nałożenia kary pieniężnej. W związku z powyższym, w ocenie organu [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska prawidłowo wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na Pana T. S., jako odbiorcy odpadów przywiezionych nielegalnie, tj. bez dokonania zgłoszenia, kary pieniężnej. W toku przedmiotowego postępowania administracyjnego, ww. organ dokonał samodzielnej analizy dokumentów sprawy, wykazał i uzasadnił, że 4 szt. przednich części pojazdów, wobec których toczył postępowanie, wypełniają definicję odpadów. Organ wykazał również, popierając te ustalenia materiałem dowodowym, że Pan T. S. jest odbiorcą odpadów nielegalnie przemieszczonych w rozumieniu przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Ponadto przedstawiono, na podstawie jakich dowodów organ ustalił, czy przedmioty postępowania miały charakter niebezpieczny czy inny niż niebezpieczny i prawidłowo wyjaśniono, jakimi przesłankami organ kierował się przy ustalaniu wysokości kary, biorąc pod uwagę w szczególności ilość, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady, oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia nr 1013/2006. Uwzględniono również zapis art. 50 rozporządzenia 1013/2006 stanowiący, że sankcje za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Z racji zaistniałego stanu w ocenie organu, wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę, nie można uznać, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...] z dnia [...] maja 2013r., została wydana z wadą prawną określoną wart. 156 § 1 pkt. 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, ponieważ sprawa, której dotyczyła omawiana decyzja, nie została rozstrzygnięta co do meritum inną decyzją ostateczną. Ww. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, orzekająca w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia oraz ww. decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, orzekająca w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego ws. zagospodarowania odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, wydane zostały dla tożsamego podmiotu - Pana T. S., ale nie rozstrzygają tożsamego przedmiotu sprawy. Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że przedmiotowe decyzje dotyczyły tożsamego przedmiotu sprawy, tj. odpadów o kodzie 16 01 04*, ponieważ ww. decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska umarzała postępowanie administracyjne i to właśnie umorzenie było przedmiotem tej decyzji. Jednocześnie organ wskazał, że kwestia uznania Pana T. S. za odbiorcę odpadów nielegalnie przemieszczonych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, była przedmiotem rozstrzygnięcia ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska znak: [...] z dnia [...] maja 2013r., zaś Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do zaskarżenia decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013r. znak: [...], utrzymującej w mocy ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tym samym, Pan T. S. zgodził się z rozstrzygnięciem przedstawionym w tej decyzji, w tym z faktem uznania go za odbiorcę odpadów o kodzie 16 01 04* przemieszczonych nielegalnie, bez dokonania zgłoszenia. Biorąc pod uwagę powyższe, zasadnie Główny Inspektor Ochrony Środowiska, decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, z dnia [...] maja 2013r., nakładającej na Pana T. S., będącego odbiorcą odpadów o kodzie 16 01 04 *, przywiezionych z [...] do Polski nielegalnie bez odpowiedniego zgłoszenia, karę pieniężną w wysokości [...] zł, bowiem decyzja ta nie posiada wady prawnej wskazanej w art. 156 § 1 pkt. 3 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan T. S. domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2014r. W ocenie skarżącego w/w decyzja wydana została z naruszeniem: 1. art. 156 §1 pkt 3 K.p.a. - poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji [...]WIOŚ z dnia [...] maja 2013r. znak: [...], podczas gdy wydana ona została z wadą prawną z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną przez GIOŚ z dnia [...] listopada 2012r.; 2. art. 75 i 77 k.p.a, - poprzez niepodjęcie przez organ II instancji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności: a. dokonanie błędnego ustalenia co do przedmiotu postępowania ostatecznie umorzonego decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].11.2012 r. uznając, że było prowadzone w trybie art. 25 i 26 ustawy z dnia 29.06.2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, podczas gdy było prowadzone w sprawie dokonania nielegalnego wwozu do Polski odpadów o kodzie 16 01 04*; b. nieustalenie tożsamości sprawy administracyjnej, rozstrzygniętej kolejno dwiema decyzjami, z których pierwsza ma charakter ostateczny tj. istnienia tożsamości sprawy administracyjnej zakończonej z jednej strony decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].05.2014 r., zaś z drugiej strony decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].11.2012 r.; 3. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8, 9, 11 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji przez organ II instancji a w szczególności brak wyjaśnienia podstawy faktycznej decyzji w postaci: a) merytorycznego rozwinięcia uznania, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].05.2013 r. nie została wydana z wadą prawną określoną wart. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.; b) zaniechania dokonania szczegółowej oceny podniesionych zarzutów we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uznając je de facto za bezprzedmiotowe; 4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez jego zastosowanie zamiast art. 138 § 2 k.p.a. i w konsekwencji utrzymanie w moc wadliwej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].08.2014 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].05.2013 r., podczas gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienie zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację mającą uzasadniać podniesione przez niego zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi sprowadzają się, podobnie zresztą jak i wniosek wszczynający postępowanie nieważnościowe, do uznania, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska znak: [...] z dnia [...] maja 2013r., orzekająca w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na skarżącego jako odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia oraz decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2012 r. znak: [...] orzekająca w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego ws. dokonania nielegalnego wwozu do Polski odpadów, zawierają rozstrzygnięcie sprawy tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy. Sąd nie podzielił jednak argumentacji strony skarżącej, uznając za zasadne stanowisko zaprezentowane przez orzekający w sprawie organ. W pierwszej kolejności należy wskazać, że decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2012 r. znak: [...] orzekająca w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, na którą powołuje się skarżący stanowiła de facto formalne zakończenie postępowania zmierzającego do określenia sposobu gospodarowania odpadami nielegalnie przywiezionymi do kraju, przez Skarżącego będącego odbiorcą ww. odpadów. Postępowanie to co należy podkreślić było prowadzone w trybie art. 25 i 26 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w świetle których Główny Inspektor Ochrony Środowiska określa sposób gospodarowania odpadami nielegalnie sprowadzonymi na terytorium kraju (w odniesieniu do przemieszczenia odpadów z zagranicy do Polski), przy czym zagospodarowanie ww. odpadów w sposób określony w toku postępowania, zapewnia podmiot (osoba) odpowiedzialny za nielegalne sprowadzenie odpadów do kraju. Z uwagi na stan faktyczny jaki zaistniał w sprawie tj. orzeczenie przez Sąd powszechny przepadku przedmiotów tego postępowania na rzecz Skarbu Państwa, brak było przedmiotów, których sposób zagospodarowania miał zostać określony, co w konsekwencji doprowadziło do umorzenia postępowania. Z kolei decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2013r. znak: [...], o której stwierdzenie nieważności wnosił Skarżący, wydana została w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Przepis ten stanowi, że wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. Z treści ww. przepisu wynika, że wojewódzki inspektor ochrony środowiska zobligowany jest nałożyć karę pieniężną na osobę fizyczną lub podmiot gospodarczy wówczas, gdy zachodzi sytuacja, w której ww. osoba lub ww. podmiot gospodarczy odbierze odpady nielegalnie sprowadzone z zagranicy do kraju bez dokonania zgłoszenia. Przy czym karę nakłada się na odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia niezależnie od tego, czy odbiorca jest odpowiedzialny za ich sprowadzenie do kraju, czy też taka odpowiedzialność spoczywa na innym podmiocie (osobie). W ocenie Sądu już pobieżna analiza w/w przepisów prowadzi do wniosku, że pomiędzy przywołanymi powyżej postępowaniami nie istnieje tożsamości sprawy administracyjnej, rozstrzygniętej dwiema decyzjami. Tożsamość taka nie zachodzi nawet wówczas, gdy przyjmie się hipotetyczne założenie, że decyzja o umorzeniu postępowania wydana została w ujęciu dosłownym w sprawie nielegalnego wwozu do Polski odpadów. Nielegalny wwóz do Polski odpadów to czynność, która polega na przetransportowaniu odpadów z zagranicy do kraju i nie jest to zachowanie, za które nakładana jest sankcja w postaci kary pieniężnej w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Zgodnie z treścią ww. przepisu prawa sankcję taką nakłada się na odbiorcę odpadów sprowadzonych do kraju nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, a nie zaś na podmiot (osobę) dokonującą nielegalnego wwozu odpadów do kraju z zagranicy. Oczywiście zdarzają się przypadki, tak jak np. w niniejszej sprawie, że osoba sprowadzająca i odbiorca to ta sama osoba. Powyższe nie zwalnia jednak organów od przeprowadzenie dwóch odrębnych postępowań. Jednego w oparciu o art. 25 i 26 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, a drugiego w trybie art. 32 ust. 1 tej ustawy. Nie są to jednak tożsame postępowania. Słusznie zatem organ uznał, że w warunkach analizowanej sprawy nie zachodzi sytuacja, w której w sprawie wydane zostały dwie decyzje, z których jedna (wcześniejsza) stała się ostateczna, co uzasadniałoby konieczność stwierdzenia nieważności drugiej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Właściwie wyjaśnił więc organ, iż decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2012 r. znak: [...] orzekającą w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego nie podjęto żadnego merytorycznego rozstrzygnięcia, tym bardziej w zakresie, który miałaby nastąpić tożsamy z rozstrzygnięciem przyjętym decyzją, której stwierdzenia nieważności żądał Skarżący. Wydane rozstrzygnięcie dotyczyło jedynie ustaleń faktycznych i tym samym nie mogło stanowić prejudycjalnego rozstrzygnięcia dla decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o nałożeniu na Pana T. S. kary pieniężnej". Powyższa argumentacja znajduje swoje poparcie w przywołanym przez organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt. II OSK 240/10, w którym ww. Sąd orzekł, że "rozstrzygniecie organu administracji publicznej, wydane na podstawie art. 105 §1 kpa dotyczyło ustaleń faktycznych, a nie prawnych, a tym samym decyzja ta nie mogła stanowić podstawy do uznania, że ma ona charakter prejudycjalny dla decyzji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej". Co więcej na żadnym etapie GIOŚ nie umorzył także postępowania wszczętego w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, co mogłoby uzasadniać argumentację skarżącego. W świetle powyższego zasadnie GIOŚ uznał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska znak: [...] z dnia [...] maja 2013r. nie rozstrzygała sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną a tym samym nie jest ona dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza także art. 75 i 77 k.p.a oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8, 9, 11 k.p.a.. W uzasadnieniu organ podał bowiem w sposób właściwy przyczyny, z powodu których uznał, że w warunkach analizowanej sprawy nie miał do czynienia z sytuacją uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. § 1 pkt 3 K.p.a., zgromadził w tym zakresie niezbędny materiał dowodowy, dokonał jego analizy, jak również analizy przepisów prawa w kontekście zarzuty nieważności decyzji w oparciu o przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stąd też zarzuty skarżącego w tym zakresie nie zasługują na się uwzględnienie. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organ wydając zaskarżone decyzje, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji. W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.