IV SA/Wa 807/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2009 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji drogi krajowej - oddala skargę - Minister Infrastruktury decyzją z [...] marca 2009 r. - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2008 r. ustalającą lokalizację drogi krajowej "dla budowy drogi obejmującej przełożenie drogi krajowej nr [...] Z. – N. - P. na terenie gminy C. w miejscowościach B. i C. na odcinku od km [...] + [...] (włączenie do drogi krajowej nr [...] - ul. [...]) do km [...] + [...] (włączenie do drogi powiatowej nr [...] - ul. [...])". Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewoda [...] prowadził postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, które zakończył decyzją z [...] marca 2008 r. ustalającą lokalizację przedmiotowej inwestycji. W postępowaniu odwoławczym Minister Infrastruktury decyzją z [...] sierpnia 2008 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wskazał, że do wniosku inwestora nie dołączono właściwej opinii Starosty Powiatu N., Ponadto wskazał na nieskuteczne zawiadomienie stron postępowania przez organ pierwszej instancji przez niewymienienie w obwieszczeniu o wszczęciu postępowania działek lokalizacji inwestycji oraz niedołączenie do decyzji jako załączników wykazu właścicieli nieruchomości objętych inwestycją. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora, Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2008 r. ustalił lokalizację w/w drogi krajowej. Minister Infrastruktury, ponownie rozpoznając sprawę w wyniku wniesionych odwołań, w zaskarżonej decyzji podał, iż decyzja lokalizacyjna została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80 poz. 721, ze zm.) - zwanej dalej: specustawą, znowelizowanej z dniem 10 września 2008 r. na mocy ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958). Mając na uwadze treść art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008r. Minister podniósł, iż z uwagi na fakt, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte przed dniem 10 września 2008 r., a decyzja Wojewody [...] została wydana [...] grudnia 2008 r., organ odwoławczy stosuje przepisy ustawy, obowiązujące w dacie wszczęcia postępowania. Dalej Minister podkreślił, iż w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego rozpatrzył ponownie wniosek złożony na podstawie art. 2 ust. 1 specustawy przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, przeanalizował dokumenty zgromadzone przez organ pierwszej instancji oraz zbadał wydaną przez Wojewodę [...] decyzję z [...] grudnia 2008 r. Analiza wykazała, iż do wniosku inwestor załączył wymagane specustawą dokumenty: 1) opinie takie jak: uchwałę Zarządu Województwa [...] nr [...] z [...] stycznia 2007r., opinię Wójta Gminy C. z [...] stycznia 2007r.5 znak: [...], opinię Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z [...] stycznia 2007r.s znak: [...], opinię Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z [...] stycznia 2007r.} znak: [...] oraz uchwałę Zarządu Powiatu N. z [...] września 2008r.3 nr [...]; 2) decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2007r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "przełożenie drogi krajowej nr [...] na terenie N. i gminy C."; 3) mapę w skali 1:2000, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, projekt podziału nieruchomości oraz analizę, powiązania drogi z innymi drogami publicznymi. Nadto Wojewoda [...] - zgodnie z art. 5 ust. 5 specustawy - zawiadomił o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej w drodze obwieszczeń w urzędzie gminy właściwym ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie Urzędu Gminy C., świadczące o wywieszeniu obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w dniu [...] listopada 2008 r. Ponadto obwieszczenie to opublikowała [...] Gazeta [...], w dniu [...] października 2008 r. W obwieszczeniu podano gdzie strony mogą zapoznać się ze sprawą i gdzie można składać ewentualne uwagi i wnioski. W ocenie organu odwoławczego decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi z [...] grudnia 2008r. czyni zadość wymogom jakie stawia tego rodzaju decyzjom art. 7 ust. 1 specustawy. Zawiera bowiem właściwe wymagania oraz wskazuje warunki, które winny być uwzględnione na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Nadto przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez organ pierwszej instancji zostały usunięte braki, które organ odwoławczy zarzucił decyzji z [...] marca 2008 r. W konsekwencji brak podstaw do zakwestionowania tej decyzji. Odnośnie zarzutów podniesionych w odwołaniach wniesionych od decyzji organu pierwszej instancji organ zauważył, iż do kompetencji organu administracyjnego wydającego decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi, jak również organu rozpatrującego odwołania od niej, nie należy ocena racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi. Organy te mają obowiązek dokonać jedynie oceny, czy wnioskowane ustalenie lokalizacji przedsięwzięcia nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym. Zgodnie z art 13 ust. 3 specustawy, jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi może nabyć, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa. Postępowania w sprawie nabywania tzw. "resztówek" powstałych w wyniku podziału nieruchomości, dokonanego na potrzeby projektowanych dróg, nie są objęte zakresem decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Zdaniem organu odwoławczego decyzja wypełnia wszystkie wymagane przepisami obowiązującego prawa warunki, które należy spełnić przy projektowaniu i pracach związanych z rozbudową węzła, w tym w szczególności zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Z kolei szczegółowe rozwiązania w tym względzie zostaną przedstawione w projekcie budowlanym na etapie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156 poz. 1118, ze zm.), obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno - budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Minister Infrastruktury nie ma podstaw do kwestionowania założenia, że przy realizacji przedmiotowej inwestycji powyższy wymóg nie będzie realizowany. Dalej Minister wskazał, co do obaw odwołujących się odnośnie negatywnego wpływu inwestycji na warunki środowiskowe, zwłaszcza nadmiernego wzrostu hałasu, zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego, powstania drgań i wstrząsów mogących mieć wpływ na naruszenie konstrukcji domu, zauważono iż inwestor dołączył do wniosku decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która posiada rygor natychmiastowej wykonalności. Wojewoda [...] w decyzji tej wyraził zgodę na realizację przedsięwzięcia jakim jest " przełożenie drogi krajowej nr [...] na terenie N. i gminy C.". W decyzji zostały określone warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii. Punkt VII decyzji środowiskowej określa, że przedsięwzięcie wymaga wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie skuteczności stosowanych środków ochrony akustycznej terenów wymagających ochrony przed hałasem w rejonie oddziaływania przedsięwzięcia oraz środków ochrony przed zanieczyszczeniem wód powierzchniowych oraz podziemnych i przedstawienia jej w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania. E. S. w swoim odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] i uznanie przełożenia drogi nr [...] za nieaktualne. Jako podstawowy zarzut strona przytoczyła negatywną zmianę w dotychczasowym prowadzeniu gospodarstwa, jaką wywoła budowa przedmiotowej drogi, w wyniku której strona pozbawiona zostanie obiektów niezbędnych do prowadzenia gospodarstwa. Jednakże przepisy specustawy nie upoważniają - w ocenie Ministra - organów do korekty przebiegu drogi wyznaczonego przez inwestora. Organ odwoławczy dokonuje jedynie oceny, czy wnioskowane ustalenie lokalizacji przedsięwzięcia nie jest sprzeczne z prawem powszechnie obowiązującym. Sprawa nabycia części nieruchomości nienadającej się do dotychczasowego użytkowania zostanie rozstrzygnięta zgodnie z art. 13 ust. 3 specustawy. Szczegółowe rozwiązania dotyczące budowy zostaną przedstawione w projekcie budowlanym na etapie pozwolenia na budowę. Odnośnie zarzutu dotyczącego przebiegu planowanej drogi na obszarze podziemnego zbiornika wodnego, Minister zaznaczył, że inwestor przedłożył decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zatem należało uznać, że inwestycja jest właściwie prawidłowa odnośnie jej oddziaływania na środowisko. Postępowanie przeprowadzone zostało przez organ pierwszej instancji zgodnie z zasadą zapewnienia stronom czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. W aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru zawiadomienia o wydaniu decyzji przez odwołujących się. W trakcie przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania zostały zgromadzone wszystkie wymagane przepisem art. 5 specustawy dokumenty i na tej podstawie Wojewoda wydał przedmiotową decyzję, zatem bezpodstawny jest zarzut jakoby organ nie zebrał i wyczerpująco nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 2008 r, zawiera wszystkie elementy wymagane przez przepisy prawa, stąd nie można uznać zarzutu stron z art. 107 K.p.a. E. S. w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z [...] marca 2009 r. oraz skreślenie inwestycji i uznanie przełożenia tej drogi za nieaktualne. Skarżący zakwestionował lokalizację całej inwestycji wskazując, iż osobowy ruch pojazdów na drodze nr [...] odbywa się w zasadzie tylko do godziny 15.00, a ruch tranzytowy na drodze tej nie istnieje. Przekładanie drogi jest absurdem, a "całe przedsięwzięcie przekrętem". Zdaniem skarżącego dokonano sztucznego podziału inwestycji na 2 części - osobno na terenie N. i osobno na terenie wsi C. i B. Pomijany jest temat raportu badań geologicznych, gdy tymczasem lokalizacja inwestycji stanowi zagrożenie osuwiskowe i drogę zlokalizowano na zbiorniku wodnym, zaś obszar charakteryzuje się znaczną wodonośnością. Minister Infrastruktury - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, W piśmie procesowym z [...] lipca 2009 r, stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący wskazał na naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 i art. 78 K.p.a., a także podniósł, iż zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji nie zostały poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Nie rozważano wariantów drogi, głównie chodzi mu o wariant polegający na włączeniu drogi krajowej [...] do drogi powiatowej nr [...] - ul. [...]. Zdaniem skarżącego postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie powinno być przeprowadzone szczególnie starannie i winno być pozbawione wad, a tego nie uczyniono. Na uwagę na przykład zasługuje fakt nierozpatrzenia składanych przez strony wniosków dowodowych oraz niepewność skarżącego dotycząca wniosku, który w istocie rozpoznawano. W zaskarżonej decyzji pisze się, że postępowanie wszczęto wnioskiem inwestora z [...] grudnia 2007r., podczas gdy w pierwszej decyzji Ministra była mowa o wniosku z [...] grudnia 2008r.f który wpłynął do Wojewody [...] grudnia 2007r. Ponadto ilekroć skarżący starał się uzyskać wgląd w akta sprawy okazywało się to niemożliwe. Skarżącego niepokoi również wcześniejszy wniosek inwestora z [...] lutego 2007r, na lokalizację inwestycji "przełożenie drogi krajowej nr [...] Z. – N. – P. i prowadzone w związku z jego złożeniem drugiego postępowania w tej sprawie, choć zauważa, z powołaniem się na treść decyzji Wojewody z [...] marca 2008r.} że postępowanie wszczęte wnioskiem z [...] lutego 2007r. zostało umorzone w związku z wycofaniem wniosku, z tym że nie udało mu się ustalić przyczyn jego wycofania. Ponadto ma wątpliwości, czy do rozpoznawanego wniosku załączono opinie sporządzone na jego potrzeby, a nie te które były załączone do wcześniejszego wniosku. W tym zauważa, że jedna z opinii, załączonych do wniosku przez inwestora, jest negatywna. W piśmie tym zawarto także zarzuty względem decyzji środowiskowej z [...] lipca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: Rp.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 Rp.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Ministra Infrastruktury z [...] marca 2009r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, ze zm.) - zwana dalej: specustawą, znowelizowanej z dniem 10 września 2008r. ustawą z dnia 25 lipca 2008r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 154, poz. 958), na mocy której miały zastosowanie w sprawie przepisy dotychczasowe (art. 6 ust. 1). Zgodnie z treścią art. 2 ust 1 specustawy decyzje o ustaleniu lokalizacji drogi wydaje się na wniosek właściwego zarządcy drogi (inwestora), który składa wniosek po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo: zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta) (art. 3 ust. 1 specustawy). Postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji drogi publicznej jest zatem postępowaniem prowadzonym z wniosku zarządcy drogi. Do nie należy ustalenie przebiegu projektowanej drogi publicznej. Zaś organ orzekający w przedmiocie lokalizacji drogi nie może modyfikować wniosku zarządcy drogi, ani też korygować jej przebiegu. Zatem, aby odmówić ustalenia lokalizacji drogi w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenia więc legalność inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny jej celowości, czy też słuszności ewentualnej jej realizacji w inny sposób. Z akt sprawy wynika, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych wnioskiem z [...] grudnia 2007r. wystąpił o wydanie przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Wpływ tego wniosku do Kancelarii Ogólnej [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. - Oddział N. nastąpił [...] grudnia 2007r. (prezentata na wniosku), a do Oddziału Infrastruktury ww Urzędu Wojewódzkiego [...] grudnia 20G7r. (prezentata na wniosku). Niewątpliwym zatem jest fakt, iż w sprawie organ miał do czynienia z jednym i tym samym wnioskiem, bez względu na to jakimi data w kwestii jego określenia operował. W kontekście zarzutu skarżącego należy rozróżnić datę pisma zawierającego ów wniosek, tj. [...] grudnia 2007r.? od daty wniesienia tego pisma (wniosku) do organu, co nastąpiło [...] grudnia 2007r. do Kancelarii Ogólnej organu pierwszej instancji, zaś [...] grudnia 2007r. wniosek ten wpłynął do Oddziału Infrastruktury tego organu. W toku postępowania administracyjnego organ kontroluje, czy wniosek inwestora spełnia przewidziane prawem wymagania, czy projekt jest zgodny z ustawą oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze drogi publicznej. Spełnienie przez wnioskodawcę warunków określonych specustawą obliguje organ do wydania decyzji o lokalizacji drogi. Wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi zawierał wszystkie elementy jakich wymaga norma art. 5 ust. 1 i art. 3 ust. 1 specustawy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dołączył do wniosku mapę w skali 1 : 2000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze terenu, opinie właściwych miejscowo: Zarządu Województwa [...], Zarządu Powiatu N. oraz Wójta Gminy C. oraz opinie Zastępcy Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. Inwestor skierował także pismo do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z prośbą o zaopiniowanie wniosku, jednakże opinia w tej sprawie nie została wydana. W związku z powyższym, zgodnie z art. 5 ust. 2 specustawy, brak opinii wydanej w terminie uznano za brak zastrzeżeń do wniosku. Nadto załączono do wniosku wymaganą przepisami odrębnymi decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W tym miejscu odparcia więc wymaga zarzut skarżącego, że zaskarżoną decyzję wydano bez uzyskania stosownej decyzji środowiskowej. Nadto w kontekście treści skargi i uzupełniającego ją pisma procesowego skarżącego wskazać należy, iż istotnie większość z wymaganych opinii została wydana na kilka miesięcy przed wniesieniem wniosku, niemniej jednak przepisy prawa nie regulują czasokresu w jakim należałoby uzyskać te opinie zanim wniosek zostanie wniesiony. Jedynie tylko zakreślają organom terminy do wydania tych opinii i formułują skutek - w razie ich niewydania w ustanowionych terminach - w postaci braku zastrzeżeń do wniosku (art. 3 ust. 2 i art. 5 ust. 3 specustawy). Przeprowadzony w sprawie sposób zawiadomienia o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji, o wydaniu decyzji przez Wojewodę [...] i Ministra Infrastruktury, jak i doręczenie wyżej wymienionych decyzji przez organy również odpowiadają wymogom zawartym w art. 5 ust. 5 i art. 7 ust. 2, 3, 4 specustawy. I tak w drodze obwieszczeń wywieszonych na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy C. oraz opublikowanego w [...] Gazecie [...] z [...] października 2008r. zawiadomiono o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego. Nadto przesłano do Sołtysów wsi C. i B. celem rozplakatowania obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w tych Sołectwach. Następnie decyzję lokalizacyjną doręczono wnioskodawcy, tj. Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad i zawiadomiono o jej wydaniu w drodze obwieszczeń w Urzędzie Gminy C. w dniach [...] listopada 2008r. – [...] stycznia 2009r. oraz w [...] Gazecie [...] [...] grudnia 2008r. pozostałe strony postępowania. Ponadto zawiadomienie o wydaniu decyzji, które zawierało informację o możliwości zapoznania się z jej treścią i aktami sprawy doręczono dotychczasowym właścicielom na adresy określone w ewidencji gruntów. Taką samą procedurę doręczeń i obwieszczeń zastosowano w stosunku do decyzji organu odwoławczego. Również należy stwierdzić, za organem odwoławczym, iż decyzja z [...] grudnia 2008r. o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, określenie linii rozgraniczających teren, warunki wynikające z potrzeb obronności państwa, ochrony dóbr kultury oraz ochrony środowiska, poparte stosowną decyzją środowiskową uwzględniając zawarte w niej wnioski co do zakresu i sposobu kompensaty negatywnych oddziaływań planowanej drogi na środowisko, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich i zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1, czyli wszystkie elementy jakie określa art. 7 ust. 1 specustawy i zdaniem Sądu nie nosi cech dowolności. Z kolei Minister Infrastruktury, działając jako organ odwoławczy, prawidłowo orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Należycie odniósł się do argumentów podniesionych w odwołaniach od decyzji, w tym odwołaniu skarżącego. W kontekście z kolei treści skargi, uzupełnionej pismem procesowym, jednocześnie mając na uwadze powyższe regulacje prawne i wywody, należy w pełni zgodzić się z poglądem organu odwoławczego, iż organ wydający decyzję jest związany treścią wniosku również co do przebiegu inwestycji. Nie zasługują zatem na uwzględnienie te zarzuty strony, które wskazują na naruszenie przez organ zasad postępowania określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podnosi, iż Minister zignorował konieczność dokonania wnikliwej analizy całości materiału dowodowego oraz przeprowadzenia dowodów żądanych przez strony postępowania. Zarzuty te mają na celu wskazanie na brak rozważenia możliwości lokalizacji przedmiotowej inwestycji w innym miejscu. Należy jednak zgodzić się z organem i podzielić pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z 9 listopada 2006 r. (sygn. akt IV SA/Wa 638/06), iż przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji dróg krajowych nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi krajowej. Organy te mają obowiązek dokonać jedynie oceny, czy wnioskowane ustalenie lokalizacji drogi krajowej nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym. W tym zakresie organy orzekające w sprawie dokonały takiej oceny i ocena ta - zdaniem Sądu - nie narusza prawa, w tym przepisów prawa procesowego wymienionych w skardze, choć Sąd rozumie, że planowana budowa drogi wpłynie w znaczny sposób na dotychczasowe życie skarżącego i działalność skarżącego związaną z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Rozważając zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego należy także zauważyć, iż twierdzenia o uniemożliwieniu skarżącemu przez organ wglądu do akt sprawy są gołosłowne. Z akt sprawy wynika, iż zarówno w obwieszczeniach, jak i ogłoszeniach w prasie informujących o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego i wydaniu decyzji lokalizacyjnej informowano strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w siedzibie Wojewody [...]. Jak już wyżej zauważono nie można także uznać zarzutu skarżącego, iż decyzja lokalizacyjna został wydana bez uzyskania stosownej decyzji środowiskowej. W aktach sprawy znajduje się decyzja Wojewody [...] z [...] lipca 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i decyzji tej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja lokalizacyjna spełnia zatem, w zgodzie z decyzją z [...] lipca 2007 r., wymagania z zakresu ochrony środowiska. W pkt IV. 1 decyzji z [...] grudnia 2008 r. zatytułowanym ochrona środowiska wskazano, iż projektowany odcinek drogi położony jest poza terenami objętym formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Niewątpliwie projektowana inwestycja będzie miała wpływa na środowisko na tym terenie przez oddziaływania hałasu drogowego i emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz zanieczyszczeniem ściekami opadowymi, jak również będzie miała wpływ na świat roślinny i zwierzęcy oraz krajobraz, jednakże w decyzji tej nakazano jednocześnie ograniczenie powyższych zagrożeń wskazując na obowiązek podjęcia określonych działań. Nadto w pkt VI zaznaczono, iż przy projektowaniu inwestycji należy również uwzględnić warunki wskazane w decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz warunki podane w piśmie z [...] grudnia 2007r. przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. W tej sytuacji należało uznać, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej w zakresie wymagań ochrony środowiska zostało przeprowadzone prawidłowo, co znalazło swoje odzwierciedlenie w decyzji organu pierwszej instancji. W tym aspekcie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut całkowitego pominięcia przez organ dokumentacji geologicznej. Niemniej wymaga jednak podkreślenia, iż takiej treści zarzut nie jest właściwy na etapie przedmiotowego postępowania. Uwaga ta dotyczy również związanego z dokumentacją geologiczną zarzutu dotyczącego obaw skarżącego, że inwestycja powodować będzie zagrożenie osuwiskowe, jak i usytuowania planowanej drogi na zbiorniku wodnym. Odnosząc się do zarzutu wariantowości przebiegu drogi należy podkreślić, iż przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji dróg krajowych nie określają obowiązku inwestora drogi krajowej do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, dlatego też organy orzekające miały obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Ani organy orzekające w niniejszej sprawie ani też strony postępowania, nie mogą w sposób wiążący przedstawiać propozycji innych rozwiązań planowanej inwestycji Owszem stanowisko mieszkańców terenu, na którym planowana jest dana inwestycji jest ważne, niemniej jednak to od inwestora zależy ostateczny kształt inwestycji. Należy też pamiętać, iż wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, nie przesądza jeszcze ostatecznie o faktycznym zrealizowaniu tej inwestycji. Inwestor musi przede wszystkim uzyskać pozwolenie na budowę. Na tym też etapie zostaną przedstawione szczegółowe rozwiązania dotyczące budowy drogi obejmującej przełożenie drogi krajowej nr [...] Z. – N. – P. na terenie gminy C. w miejscowościach B. i C. Skarżący podnosił, iż Wójt Gminy C. wydał negatywną opinię, którą inwestor załączył do wniosku. Niemniej jednak negatywna opinia, jak słusznie zauważył to organ w odpowiedzi na skargę, nie dyskwalifikuje przedsięwzięcia. Dopuszczalne jest także etapowanie danej inwestycji drogowej, co również zostało zakwestionowane przez skarżącego w sprawie. Sąd w niniejszym postępowaniu kontrolował pod względem zgodności z prawem wyłącznie decyzje wydane w ramach postępowania lokalizacyjnego, nie zaś decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną na przedmiotowe przedsięwzięcie, zatem nie mógł odnieść się do tej części skargi, uzupełnionej pismem procesowym, która formułowała zarzuty względem tej decyzji. Również poza oceną Sądu pozostała kwestia wcześniej toczącego się i umorzonego postępowania lokalizacyjnego wobec cofnięcia wniosku przez inwestora, zdaniem skarżącego tożsamego z przedmiotowym postępowaniem. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty skargi sformułowane pod adresem organu jako mataczenie ("przekręty"), ponieważ sąd administracyjny właściwy jest do oceny decyzji jedynie przez pryzmat ich legalności w ramach przepisów prawa określających warunki dopuszczalności wydania takich decyzji i w tym względzie brak jest podstaw do przypisania zaskarżonym decyzjom takiego naruszenia prawa5 które zobowiązywałoby sąd do uchylenia tych decyzji, o czym wyżej wskazano. Powyższe dowodzi, iż organy administracji publicznej, orzekające w niniejszej sprawie, spełniły wszystkie wymagania stawiane przez przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 20Q3r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz stosowane odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również innych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku.