IV SA/Wa 809/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi "G." sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącej "G." sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Środowiska postanowieniem z [...] lutego 20011 r. - zaskarżonym skargą przez G. Sp. z. o. o. z siedzibą w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z [...] listopada 2010 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie studni głębinowej nr 2 na działce nr [...] w obrębie nr [...][...] Park Narodowy stanowiącej własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie [...] Parku Narodowego. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Minister Środowiska podniósł, iż planowane przedsięwzięcie znajduje się na terenie położonym w granicach [...] Parku Narodowego określonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 1996 r. w sprawie [...] Parku Narodowego (Dz. U. Nr [...], poz. [...]). Teren, na którym ma zostać wykonana inwestycja, objęty jest ochroną czynną. W związku z powyższym zamierzona inwestycja polegająca na budowie studni głębinowej nr 2 na działce o numerze geodezyjnym nr [...] w obrębie nr [...][...] Park Narodowy jest inwestycją prawnie niedopuszczalną, zabronioną na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 1, 7, 9 i 22 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.). Minister wyjaśnił, że w myśl z art. 15 ust. 1 pkt 1 ww ustawy na terenie parku narodowego zabrania się budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego. Cele parku narodowego określone zostały w art. 8 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym park narodowy tworzy się w celu zachowania różnorodności biologicznej, zasobów, tworów i składników przyrody nieożywionej i walorów krajobrazowych, przywrócenia właściwego stanu zasobów i składników przyrody oraz odtworzenia zniekształconych siedlisk przyrodniczych, siedlisk roślin, siedlisk zwierząt lub siedlisk grzybów. W ocenie organu odwoławczego budowa studni głębinowej w zwartym kompleksie leśnym na nadmorskim klifie w celu zaopatrywania w wodę ośrodka wypoczynkowego, również działającego na terenie Parku, nie służy celom Parku. OśrodeK utworzony jest w celu prowadzenia działalności turystyczno — wypoczynkowej z wyżywieniem oraz działalności rehabilitacyjnej. Przedmiot działalności ośrodka wypoczynkowego określony jest w jawnych dokumentach, w związku z powyższym zakres działalności nie wymaga przeprowadzenia dowodu. Sygn. akt IV Sa/Wa 809/11 Działalność turystyczno - wypoczynkowa komercyjnych podmiotów prowadzona na terenie Parku w celu osiągnięcia jak największego zysku nie znajduje wspólnej płaszczyzny z działalnością parku narodowego. Prowadzi do eskalacji penetracji zwartych ekosystemów leśnych przez człowieka i do innych związanych z działalnością wczasową działań składających się na nadmierną i zbędną antropopresję. Ponadto budowa studni generowałaby, zdaniem Ministra, rozwój ośrodka wypoczynkowego, co również nie służy realizacji celów parku narodowego. Dalej organ odwoławczy podniósł, iż realizacja inwestycji objętej wnioskiem inwestora jest niezgodna także z art. 15 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, na podstawie którego zabrania się zmiany stosunków wodnych na terenie parku narodowego, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody. Uruchomienie studni nr 2 niewątpliwie spowoduje zmianę stosunków wodnych na terenie parku narodowego. Zakaz realizacji inwestycji wynika również z art. 15 ust. 1 pkt 9 ww ustawy, który zakazuje niszczenia gleby lub zmiany przeznaczenia i użytkowania gruntów oraz z art. 15 ust. 1 pkt 22 ustawy o ochronie przyrody, który stanowi, że na terenie parku narodowego zabronione jest wykonywanie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Ponadto organ uzgadniający zauważył, że zgodnie z art. 54 pkt 2 w zw. z art. 53 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy obligatoryjnie określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie ochrony środowiska, czyli także ochrony przyrody. W projekcie przedłożonej do uzgodnienia decyzji nie uwzględniono postanowień przepisów odrębnych w zakresie ochrony przyrody. W szczególności w warunkach i wymaganiach dotyczących ochrony środowiska nie uwzględniono faktu, że projektowane przedsięwzięcie ma zostać wykonane na obszarze [...] Parku Narodowego. Organ prowadzący postępowanie wskazał w pkt 3 projektu jako obszar, na którym znajduje się inwestycja, wyłącznie obszar Natura 2000 [...]. Również w pkt 8 projektu nie wskazano przepisów odrębnych dotyczących działalności na obszarze parków narodowych, tj. ustawy o ochronie przyrody. Dyrektor Parku i Minister Środowiska doszli do przekonania, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie mieści się w wariantach określonych przez pryzmat ich kompetencji, w tym przypadku w granicach ustawowego celu utworzenia Parku oraz zakazów ustanowionych w art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Minister dodał, Sygn. akt IV Sa/Wa 809/11 iż ustawodawca w art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150), nakłada obowiązek uwzględniania w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ograniczeń wynikających z ustanowienia w trybie ustawy o ochronie przyrody, form ochrony przyrody, w tym parków narodowych. W skardze G. Sp. z.o.o. w K. wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia z [...] lutego 2011 r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji z [...] listopada 2010 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 1, 7, 9 i 22 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p. i art. 106 § 1 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ I instancji miał podstawy odmówić uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na zakazy obowiązujące w [...] Parku Narodowym. Jednocześnie Minister Środowiska złamał, zdaniem skarżącego, zasadę dwuinstancyjności przez brak weryfikacji ocen organu I instancji oraz brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż organ odwoławczy przeprowadził analizę tak jakby skarżący zmierzał dopiero do budowy nowej studni, gdy tymczasem inwestycja działa już od 12 lat na terenie Ośrodka G. Takie działanie narusza zasadę prawdy obiektywnej. Skarżący ubiega się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji w celu przedłożenia jej organowi właściwemu o wydanie decyzji o legalizacji urządzenia wodnego. W ocenie skarżącego organy winny wziąć pod uwagę fakt, że studnia istnieje od 12 lat i aktualnie nie mamy do czynienia z budową ani z rozbudową, jak również powinny zbadać wpływ jej eksploatacji na środowiska. Nadto cele skarżącej Spółki i [...] Parku Narodowego są zbieżne, co wynika z § 7 pkt 1 umowy skarżącej Spółki. Dalej podniesiono, iż okoliczność, że ośrodek G. znajduje się na terenie [...] Parku Narodowego nie stanowi przeszkody do prowadzenia działalności gospodarczej. Co prawda art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wprowadza szereg zakazów, niemniej jednak art. 15 ust. 2 tej ustawy wskazuje na sytuacje, w których zakazy te z mocy prawa nie znajdują zastosowania. Powołując treść art. 5 pkt 8, art. 6 ust. 1 oraz art. 117 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, a następnie dokonaniu wykładni tych przepisów, skarżący doszedł do przekonania, że nie ma żadnych przeszkód prawnych aby ośrodek G. prowadził swoją dotychczasową działalność na terenie [...] Parku Narodowego, o ile Sygn. akt IV Sa/Wa 809/11 działalność ta nie spowoduje naruszenia charakterystycznych cech krajobrazu. Sytuacji tej nie zmienia też okoliczność, że ośrodek G. znajduje się na terenie obszaru NATURA 2000 (art. 36 ust 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody) skoro zakazy obowiązujące na terenie parku narodowego nie dotyczą skarżącego na mocy art. 15 ust. 2 pkt 5 ww ustawy. Skarżąca Spółka nie zgodziła się z opinią organu odwoławczego (powtórzoną za organem I instancji), że uruchomienie studni nr 2 dokona zmiany stosunków wodnych na terenie parku (art. 15 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody). Skarżący przedstawił swoją opinię w tej kwestii. Również twierdzenie o zmianie przeznaczenia i użytkowania gruntów (art. 15 ust. 1 pkt 9 ustawy o ochronie przyrody) nie znajduje, w ocenie Spółki, żadnych podstaw, skoro G. jako ośrodek turystyczny działa od 1957 r. Nadto wykonana 12 lat temu, zgodnie z opisem i zasadą budowy studni, studnia nr 2 nie zniekształciła, zdaniem skarżącego, rzeźby terenu (art. 15 ust. 1 pkt 22 ustawy o ochronie przyrody). Niezależnie od powyższego G. Sp. z. o. o. wskazała, iż organ odwoławczy: * nie dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku wniesionego zażalenia, * nie zweryfikował ocen organu I instancji, a wręcz ograniczył się wyłączenie do argumentów Dyrektora [...] Parku Narodowego, gdyż 95 % uzasadnienia zaskarżonego postanowienia to zacytowane uzasadnienie organu pierwszej instancji, * nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego zmierzającego do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i zbadania zasadności argumentów podniesionych w zażaleniu, * nie wykonał zadań jakie mu - jako organowi II instancji - stawiają przepisy prawa. Konkludując skarżący przytoczył treść art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019) wskazując, iż zasada zrównoważonego rozwoju jest realizowana przez G. przez 50 lat funkcjonowania Spółki. Minister Środowiska - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z 25 maja 2011 r. G. sp. z.o.o. w K. -ustosunkowując sie do treści odpowiedzi na skargę - podniosła, iż organ nie uwzględnił art. 12 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, co w konsekwencji powoduje Sygn. akt IV Sa/Wa 809/11 całkowicie nieuprawnione, różne traktowanie ośrodków, którymi zarządza [...] Park Narodowy, a które znajdują sie na jego terenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy zakreślonej skargą, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż postanowienie Ministra Środowiska z [...] lutego 2011 r. zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 11, art. 15, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w ramach postępowania uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie studni głębinowej nr 2 na działce nr [...] w obrębie nr [...][...] Park Narodowy stanowiącej własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie [...] Parku Narodowego. W myśl art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej w skrócie: u.p.z.p.), decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. (w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), w tym z dyrektorem parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny (art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p.). Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a. Uzgodnienia dotyczą zatem oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Organ uzgadniający działa opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organem uzgadniającym jest najczęściej organ właściwy w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia, a zatem Sygn. akt IV Sa/Wa 809/11 wyspecjalizowany, stąd też do jego właściwości przechodzi kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, przez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający (wyrok NSA z 9.05.2001 r., sygn. akt IV SA 2255/99, publ. Lex nr 55769). Z tak określonych granic działania organu uzgadniającego wynika, iż odmowa uzgodnienia może nastąpić tylko na podstawie wskazanego wprost przepisu prawa (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Wydawnictwo CH.Beck, Warszawa 2004, str. 428). Park narodowy - jako jedna z form ochrony przyrody (art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody) - obejmuje obszar wyróżniający się szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, społecznymi, kulturowymi i edukacyjnymi, o powierzchni nie mniejszej niż 1.000 ha, na którym ochronie podlega cała przyroda oraz walory krajobrazowe (art. 8 ust. 1 powołanej ustawy). Park narodowy tworzy się w celu zachowania różnorodności biologicznej, zasobów, tworów i składników przyrody nieożywionej i walorów krajobrazowych, przywrócenia właściwego stanu zasobów i składników przyrody oraz odtworzenia zniekształconych siedlisk przyrodniczych, siedlisk roślin, siedlisk zwierząt lub siedlisk grzybów (ust. 2). Aby dany park narodowy spełniał cele, dla których został utworzony, ustawodawca w art. 15 ustawy o ochronie przyrody wprowadził konkretne zakazy dotyczące tej formy ochrony przyrody. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, iż realizacja planowanej inwestycji sprzeczna będzie z zakazami wymienionymi w art. 15 ust. 1 pkt 1, 7, 9 i 22 ustawy o ochronie przyrody. W ocenie Sądu konkluzja powyższa poczyniona została przez organ odwoławczy przedwcześnie - z naruszeniem ww przepisów K.p.a. Otóż w pierwszej kolejności naieży podkreślić, iż Minister Środowiska jako organ odwoławczy winien był ponownie rozstrzygnąć sprawę w myśl zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Postępowanie odwoławcze charakteryzuje się bowiem tym, że nie ogranicza się ono tylko do kontroli orzeczenia organu pierwszej instancji, lecz w ramach tego postępowania organ odwoławczy jest Sygn. akt IV Sa/Wa 809/11 obowiązany ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę (art. 15 K.p.a.). Treść zaskarżonego postanowienia z [...] lutego 2011 r nie wskazuje aby było ono efektem należycie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zgodzić należy się ze stroną skarżącą, iż postanowienie to stanowi w istocie powielenie uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji. Minister Środowiska nie dokonał żadnych ustaleń we własnym zakresie, nie wyjaśnił kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym nie wydał rozstrzygnięcia, które odpowiadałoby wymogom stawianym przez przepisy K.p.a. Minister wywodzi w swoim postanowieniu, iż realizacja spornej inwestycji sprzeczna będzie z zakazami wymienionym w art. 15 ust. 1 pkt 1, 7, 9 i 22 ustawy o ochronie przyrody. Nie uzasadnia jednak przyjętych tez (w szczególności w części dotyczącej naruszenia zakazów z art. 15 ust. 1 pkt 7, 9 i 22 powołanej ustawy) w odniesieniu do tej konkretnej, uzgadnianej przez niego inwestycji. Tymczasem G. sp. z. o. o. w zażaleniu od postanowienia organu I instancji przedstawiło szereg argumentów przemawiających - zdaniem Spółki - za przyjęciem odmiennego stanowiska aniżeli Dyrektor [...] Parku Narodowego (argumentacja zbieżna z tą przedstawioną w skardze). Organ odwoławczy całą tę argumentację pomija milczeniem, nie ustosunkowuje się do zarzutów zażalenia dotyczących ww zakazów, jak również nie rozważa - czy w sprawie zastosowanie znajdzie - jak podnosi skarżąca Spółka - art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie bowiem z tą normą zakazy z ust. 1 nie dotyczą obszarów objętych ochroną krajobrazową w trakcie ich gospodarczego wykorzystania przez jednostki organizacyjne, osoby prawne lub fizyczne oraz wykonywania prawa własności zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego. Powyższe uchybienia procesowe organu odwoławczego czynią przedwczesną merytoryczną ocenę Sądu wydanego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie zwrócić również należy uwagę, iż inwestycja, której dotyczy wniosek skarżącej Spółki o wydanie decyzji o warunkach zabudowy została już zrealizowana, a inwestor wszczął postępowanie w celu legalizacji inwestycji -studni głębinowej nr 2 na działce nr [...] w obrębie nr [...][...] Park Narodowy - na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Zgodnie z art. 64a ust. 1 tej ustawy, jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, właściciel tego urządzenia może wystąpić z wnioskiem o jego legalizację, do którego dołącza dokumenty wskazane w art. 131 ust. 2, tj. m. in. decyzję o warunkach zabudowy. Organ właściwy do wydania pozwolenia Sygn. akt IV Sa/Wa 809/11 wodnoprawnego może wydać decyzję o legalizacji urządzenia wodnego, jeżeli lokalizacja tego urządzenia m in. nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 64a ust. 2 ustawy prawo wodne). Stąd też skarżąca Spółka wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wydawanej na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w postępowaniu tym wymagane jest uzyskanie stosownych uzgodnień, w tym kontrolowanego uzgodnienia. Zatem fakt, że inwestycja została już zrealizowana pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Po pierwsze dlatego, że kompetencje organu uzgadniającego - jak już podniesiono - zostały ściśle określone przez ustawodawcę. Dotyczą one kontroli zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego, w tym przypadku przepisów ustawy o ochronie przyrody (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 25 lutego 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 425/04, publ. Lex nr 164967). Organ ocenia zatem przedsięwzięcie mając na uwadze tylko i wyłącznie zakres swojej właściwości. Po drugie legalizacja danej inwestycji w myśl ustawy Prawo wodne możliwa jest jedynie w sytuacji, gdy lokalizacja tego urządzenia nie narusza m. in. przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro tak, to przyjęcie a priori, że zrealizowanie inwestycji prowadzić musi do wydania pozytywnej decyzji lokalizacyjnej na podstawie u.p.z.p., prowadziłoby do zniweczenia celu art. 64a ustawy Prawo wodne, co z kolei uznać należy za niedopuszczalne. Organy właściwe w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz postanowień uzgadniających muszą ocenić czy realizacja/lokalizacja danego przedsięwzięcia na określonym terenie jest dopuszczalna z punktu widzenia przepisów u.p.z.p. i ustaw szczególnych, przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność czy dana inwestycja została już zrealizowana czy też nie. Podsumowując podkreślić i przypomnieć należy, iż organy administracji publicznej mają obowiązek działania z należytą starannością i wnikliwością. Temu ma służyć zarówno obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 7 i art. 77 K.p.a.), obowiązek sporządzenia adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia (art. 126 w zw. z art. 124 i art. 107 § 3 K.p.a.), jak i wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 11 K.p.a.). Uznając zatem, iż organ odwoławczy, będący na podstawie art. 15 K.p.a. zobowiązanym do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, nie wyjaśnił sprawy w stopniu wystarczającym do ostatecznego Sygn. akt IV Sa/Wa 809/11 rozstrzygnięcia, a prawidłowe i wyczerpujące ustalenia nie zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - w ocenie Sądu - doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy obowiązkiem organu odwoławczego będzie uwzględnienie stanowiska przedstawionego w niniejszym wyroku, a także odniesienie się do zarzutów sformułowanych w treści zażalenia wniesionego przez skarżącą. W tym stanie rzeczy Sąd - na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postanowiono - w punkcie II - na podstawie art. 200 P.p.s.a.