IV SA/Wa 819/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego R. C. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...], o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie przyłącza kablowego [...] 4x120 mm2, na terenie części działek o numerach [...], [...] i [...] położonych w [...], gmina [...]. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], Burmistrz [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie przyłącza kablowego [...] 4x120 mm2, na terenie części działek o numerach [...], [...] i [...], położonych w [...], gmina [...]. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli R. i A. C. oraz B. i P. K.. R. i A. C. podnieśli, że inwestycja określona w zaskarżonej decyzji jest niezgodna ze złożonym wnioskiem, bowiem został on zmieniony przez bliżej niezidentyfikowaną osobę, zaś o modyfikacji wniosku przez inwestora brak jest w aktach sprawy jakiejkolwiek wzmianki, ponadto organ nie zweryfikował prawidłowości umocowania K. K., jako pełnomocnika inwestora. Ich zdaniem, organ winien także zawiesić postępowanie na mocy art. 97 § 1 pkt 4 kpa, bowiem przed Sądem Rejonowym w [...] toczy się sprawa o sygn. akt [...] o usunięcie przez inwestora stacji transformatorowej m.in. z działki nr [...]. Ponadto ww. Sąd Rejonowy oddalił wniosek inwestora o stwierdzenie zasiedzenia służebności przesyłu m.in. na ww. działce. Organ nie zbadał także, że planowana inwestycja ma przebiegać przez Park [...], który jest zabytkiem nieruchomym chronionym, a już wcześniej służby konserwatorskie wskazywały, że infrastruktura negatywnie wpływa na jego ekspozycję. Z kolei B. i P. K. wskazali w swoim odwołaniu, że planowana inwestycja, wbrew twierdzeniom inwestora i organu nie będzie polegała na budowie przyłącza. W ich ocenie, inwestycja nie przewiduje rozbudowy osiedla, a także możliwe jest inne wytyczenie przebiegu linii, zaś budowa planowanej inwestycji wpłynie negatywnie na wartość i możliwość korzystania z ich nieruchomości. Pismem z dnia 2 października 2017 r. pełnomocnik R. i A. C. wskazał, że pominięto jego udział w postępowaniu, a decyzję błędnie doręczono jego mocodawcom. Jak wyjaśnił, swój udział w postępowaniu zgłosił do organu I instancji w dniu [...] sierpnia 2017 r. i od tej daty wszelka korespondencja winna być kierowana na jego adres. Rozpatrując sprawę Kolegium zważyło na wstępie, iż materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 50 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073). Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ustawy). Przy czym pod pojęciem inwestycji celu publicznego, stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.). Stosownie do przepisu art. 6 pkt 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m. in. budowa i utrzymywanie (...) przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji (...) energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń oraz budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków (...). Z ww. przepisów jednoznacznie wynika, iż planowana inwestycja, polegająca na budowie przyłącza kablowego [...] 4x120 mm2, na terenie części działek [...], [...] i [...] w [...], gmina [...] - jest inwestycją zaliczaną do inwestycji celu publicznego. Ze zgromadzonych w sprawie akt wynika również, że na terenie, na którym planowana jest realizacja inwestycji nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem planowana inwestycja winna być lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 ustawy). Przepis art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Z kolei stosownie do treści art. 56 tej ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Powyższe oznacza, iż rozpatrując wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego Burmistrz [...] nie mógł odmówić tego ustalenia w sytuacji, w której lokalizacja w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami odrębnymi. Aby odmówić lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora organ ustalający musi bowiem wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Takiej niezgodności nie stwierdził zarówno organ I instancji, jak również Kolegium. A zatem prawidłowo organ I instancji wydał pozytywną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Analizując sprawę Kolegium stwierdziło, że znajdujący się w aktach sprawy wniosek inwestora z dnia 19 lipca 2017 r. spełnia wymagania ustawowe. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym załączono do niego kopię właściwej mapy, na której określono granice terenu planowanej inwestycji. W treści wniosku określono charakterystykę inwestycji, obejmującą dane wymagane przez art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy. W związku z liniowym charakterem inwestycji brak jest podstaw do ustalania jej gabarytów, jak i zajmowanej przez nią powierzchni. Odnosząc się do wskazanej w odwołaniu modyfikacji przedmiotowego wniosku Kolegium wskazało, że jest to korekta omyłki pisarskiej. W świetle brzmienia zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), inwestycja nie jest zaliczana i nie była zaliczana zgodnie z rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) - do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu lub dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Tym samym brak było podstaw do ewentualnego dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Organ I instancji wypełnił wynikające z art. 53 ust. 1 ustawy obowiązki w zakresie zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania. W aktach sprawy znajdują się bowiem zarówno zwrotne potwierdzenia odbioru, jak i obwieszczenie z dnia [...] sierpnia 2017 r. o wszczęciu postępowania oraz z dnia [...] września 2017 r. o wydaniu kontrolowanej decyzji, na którym znajduje się informacja o wywieszeniu. Analiza warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji nie wykazała, aby realizacja inwestycji była niemożliwa i naruszała przepisy prawa. Tym samym za prawidłową Kolegium uznało decyzję organu I instancji, która zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w przepisie art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nadto w świetle brzmienia art. 56, ustawy brak jest podstaw do nieustalenia warunków. Odnosząc się natomiast do zarzutów postawionych w odwołaniu, Kolegium uznało je za niezasadne i wyjaśniło, że planowana inwestycja nie będzie realizowana na terenie Parku [...], lecz w jego sąsiedztwie. Ponadto, ewentualne postępowania odnośnie usunięcia stacji transformatorowej, czy też zasiedzenia służebności przesyłu nie stanowią zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa, organ prowadzący postępowania zawiesza je, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zatem z treści tego przepisu wynika, że organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. A zatem musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1817/16, publ. CBOSA). W niniejszej sprawie postępowania toczące się przed sądem cywilnym nie stanowią zagadnienia wstępnego, bowiem nie uniemożliwiają wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji wnioskowanej inwestycji. Kolegium nadmieniło, że budowa przedmiotowego przyłącza ma charakter inwestycji celu publicznego, bowiem została wymieniona jako cel publiczny w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a ponadto w sprawie przeprowadzono postępowanie wyjaśniające co do charakteru linii (zasięgu) ustalając, że będzie miała znaczenie lokalne (ma na celu zwiększenie możliwości zaopatrzenia w energię elektryczną odbiorców celem ich zasilania). Prywatny charakter linii energetycznej można byłoby podnieść wówczas, gdyby chodziło o jej użyteczność dla konkretnej nieruchomości, co nie występuje w rozpoznawanej sprawie. Sporne linie, co do zasady mają charakter działań o znaczeniu lokalnym, co wynika również z prawa energetycznego, w którym wprowadzono prawo każdego do przyłączenia do sieci. Nie ma zatem znaczenia czy podmiot prywatny, czy publiczny realizuje taką inwestycję. Odnośnie zarzutów o ingerencję w prawo własności wskazano, że odmowa ustalenia przebiegu linii w określonym miejscu z uwagi na potrzebę ochrony tego prawa musi mieć oparcie w przepisach prawa, a takich w sprawie nie wskazano. W przypadku spowodowania przez inwestycję ograniczeń w prowadzeniu działalności - można dochodzić stosownych odszkodowań na podstawie art. 36, 37 i 58 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się natomiast do kwestii pominięcia w postępowaniu pełnomocnika R. i A. C. organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z orzecznictwem w sytuacji, kiedy po otrzymaniu decyzji organu I instancji strona wniosła w ustawowym terminie odwołanie, należy przyjąć, że doręczenie decyzji skarżącemu zamiast pełnomocnikowi jest skuteczne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 143/15, publ. CBOSA). Rację ma pełnomocnik, że wszelkie pisma, po zgłoszeniu się jego do postępowania powinny zostać kierowane do niego, a nie do stron. Niemniej jednak w niniejszej sprawie odwołanie zostało wniesione w terminie, strona nie poniosła zatem żadnych negatywnych konsekwencji błędu organu. Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...]. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, R. C. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...], a także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Skarżące zarzucił powyższej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego, organ naruszył art. 50 i nast. w związku z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym błędnie uznając, że decyzja Burmistrza [...] dotyczyła lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto, decyzja organu I instancji była niezgodna z wnioskiem inwestora w zakresie określenia inwestycji, zaś organ bezpodstawnie, nawet bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego przyjął, że dokonał korekty omyłki pisarskiej. Organ naruszył również art. 97 § 1 pkt 4 kpa, ponieważ zaakceptował nie zawieszenie przez Burmistrza [...] postępowania do czasu prawomocnego zakończenia zawisłej przed Sądem Rejonowym w [...], sygn. akt: [...], sprawy o nakazanie inwestorowi usunięcia m.in. z działki nr [...] urządzeń w postaci stacji transformatorowej, linii elektroenergetycznych, przyłącza oraz słupów do przesyłu energii elektrycznej. W ocenie skarżącego, organ nie odniósł się też do zarzutów związanych z nienależytym umocowaniem rzekomego pełnomocnika inwestora oraz dopuścił się innych naruszeń, które jednak nie zostały sprecyzowane. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ppsa, rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w przedstawionych wyżej granicach, Sąd doszedł do przekonania, że częściowo skarga została oparta na uzasadnionych podstawach. Na wstępie wyjaśnić jednak należy, że chybiony jest zarzut sprzeczności decyzji organu I instancji z wnioskiem inwestora. Zauważyć bowiem trzeba, że na mapie załączonej do wniosku z dnia 19 lipca 2017 r. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, przedstawiona została m.in. działka nr [...], nie ma tam zaś działki nr [...] . Ponadto wprost z uzasadnienia wniosku wynika, że chodzi o budowę przyłącza o oznaczeniu "[...] 4x120 mm2". Dlatego słusznie organy potraktowały jako omyłki pisarskie wskazanie we wstępnej części wniosku numeru jednej z działek ([...], zamiast [...]) i oznaczenia przyłącza ([...] 4x120 mm, zamiast [...] 4x120 mm2). Chybiony jest również zarzut skargi dotyczący nieuwzględnienia wniosku strony o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w [...] o nakazanie inwestorowi usunięcia m.in. z działki nr [...] urządzeń w postaci stacji transformatorowej, linii elektroenergetycznych, przyłącza oraz słupów do przesyłu energii elektrycznej. Organy właściwie zinterpretowały normę wyrażoną w art. 97 § 1 pkt 4 kpa uznając, że z punktu widzenia niniejszej sprawy, wskazane postępowanie przed Sądem powszechnym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanego wyżej przepisu. Przechodząc do kolejnego wyartykułowanego w skardze zarzutu (naruszenia art. 50 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.; dalej: upzp lub ustawa), podnieść należy, że jako materialnoprawna podstawa decyzji powołane zostały przepisy tego właśnie aktu prawnego. Z art. 51 ust. 1 pkt. 2 upzp wynika, że w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym decyzje wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 ustawy). Z kolei zgodnie z art. 54 upzp, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych: 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Art. 2 pkt 5 upzp definiuje pojęcie inwestycji celu publicznego. Mówi on, że ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego", należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.; dalej ugn). Zgodnie z art. 6 pkt 2 ugn, celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Ustawowa definicja "inwestycji celu publicznego" zawiera dwa podstawowe kryteria odróżniające: pierwszym jest jej zakres, tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym, zaś drugim jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 ugn. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi, by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 upzp. W tym miejscu wyrazić należy wątpliwość, czy w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek z 19 lipca 2017 r. rzeczywiście dotyczy realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 6 ugn. Faktycznie, art. 6 pkt 2 ugn nie ogranicza pod względem podmiotowym, ani przedmiotowym wskazanych w nim inwestycji, jednak we wniosku wprost wskazano, że inwestycja ma być przeprowadzona jedynie dla konkretnej nieruchomości, tj. dla działki nr [...] i dotyczy przyłącza, które ma charakter indywidualny i dotyczy podmiotu indywidualnego - odbiorcy energii. Natomiast jak sam wskazał organ II instancji, prywatny charakter linii energetycznej można podnieść wówczas, gdy chodzi o jej użyteczność dla konkretnej nieruchomości. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika zaś dlaczego organ przyjął, że sytuacja taka nie występuje w rozpoznawanej sprawie. Brzmienie wniosku jest w tym względzie jednoznaczne i nie budzi wątpliwości. W takiej sytuacji rolą organu winno być wyjaśnienie tej kwestii i bezsporne ustalenie, czy w przedmiotowej sprawie w istocie chodzi o realizację inwestycji celu publicznego (a więc z czego wynika, że inwestycja ta ma znaczenie lokalne, tj. gminne) w myśl art. 2 pkt 5 upzp, czy też wyłącznie celu prywatnego. Samo bowiem złożenie wniosku o ustalenie lokalizacji takiej inwestycji, ani powołanie się na stosowne przepisy regulujące te kwestie - nie przesądza jeszcze o tym w praktyce, zwłaszcza wziąwszy pod uwagę literalne brzmienie wniosku w [...] lipca 2017 r.. Okoliczności te nie zostały dostatecznie wyjaśnione, a w konsekwencji nie znalazło to odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co narusza art. 107 § 3 kpa. W związku z powyższą kwestią organ winien rozważyć też, czy zasadny jest udział w postępowaniu w charakterze strony właściciela działki nr [...] . Niewątpliwie natomiast słuszny jest zarzut skargi odnoszący się do kwestii umocowania K. K. do działania w imieniu inwestora. Sprawa ta od początku postępowania administracyjnego podnoszona była m.in. przez skarżącego, zaś organ I instancji w ogóle się do niej nie ustosunkował. Zarzut ten pojawił się także w odwołaniu, jednak również organ II instancji nie odniósł się do niego w jakikolwiek sposób. Art. 33 kpa stanowi m.in., że pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (§ 1), pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu (§ 2), zaś pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (§ 3). Z art. 33 § 4 kpa wynika, że w sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Warunkiem dopuszczalności domniemania istnienia pełnomocnictwa jest równoczesne spełnienie wszystkich trzech przesłanek określonych w tym przepisie, więc nie ulega wątpliwości, że nie dotyczy on sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę na fakt, że pełnomocnictwo dla K. K. zostało udzielone nie bezpośrednio przez organ uprawniony do działania w imieniu Spółki [...], tj. zarząd (a taki sposób reprezentacji wynika z załączonej do akt aktualnej informacji odpowiadającej odpisowi z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego), lecz przez osobę określoną jako pełnomocnik tej Spółki na podstawie udzielonego pełnomocnictwa, które jednak nie zostało złożone do akt postępowania administracyjnego. Kwestia ta pozostała poza orbitą zainteresowania organów, pomimo jej stanowczej sygnalizacji przez stronę. Podkreślenia wymaga, że w sytuacji, gdy w sprawie występuje tzw. dalszy pełnomocnik, art. 33 § 3 kpa nie może być rozumiany zawężająco, tzn. że wystarczy tylko dołączenie do akt pełnomocnictwa udzielonego podmiotowi, który bezpośrednio występuje przed organem w imieniu innego podmiotu z określonym żądaniem. W takim przypadku ten tzw. dalszy pełnomocnik winien wykazać także umocowanie osoby, która jemu udzieliła pełnomocnictwa do działania za mocodawcę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że oprócz pełnomocnictwa udzielonego przez pełnomocnika Spółki [...], K. K. winna dołączyć do akt pełnomocnictwo (lub jego urzędowo poświadczony odpis) udzielone temu pełnomocnikowi przez zarząd tej Spółki. Jest to niezbędne, aby można było zweryfikować czy w sprawie występuje należycie umocowany pełnomocnik. W sprawie doszło więc do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto organ II instancji zbada we wskazanym zakresie, czy doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo, na rozprawie w dniu [...] października 2018 r. skarżący przedstawił odpis wypisu aktu notarialnego z dnia [...] października 2013 r. (rep. [...] nr [...] notariusza J. M.), z którego wynika, że B. M. (według skarżącego wydająca w imieniu Burmistrza [...] decyzję z dnia [...] września 2017 r.) sprzedała D. L. i M. Z. działkę nr [...], położoną w [...], gmina [...]. Jeżeli więc doszło do tożsamości osoby wydającej decyzję w imieniu organu I instancji i sprzedającej, to zaszłaby okoliczność niewymieniona w art. 24 § 1 kpa, która byłaby podstawą wyłączenia jej od udziału w sprawie na podstawie art. 24 § 3 kpa. Również ta kwestia winna być wnikliwie zbadana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Zważywszy na powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt c ppsa, Sąd orzekł jak w punkcie 1. sentencji. O kosztach postępowania w punkcie 2. wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ppsa. Na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 500 zł, ustalony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), koszty zastępstwa procesowego (480 zł), stosownie do na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. ----------------------- 9