IV SA/Wa 822/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2010 r. sprawy ze skarg H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i Parafii [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] kwietnia 2008 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej Parafii [...] z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 164 § 2, art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako: "k.p.a."] oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej powoływanej jako: "u.p.z.p."] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] stwierdzającą, że ostateczna decyzja Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] o warunkach zabudowy dla wielofunkcyjnego centrum biurowo-mieszkaniowo-handlowego, na działkach nr. ewid. [...], [...] oraz fragm. działki nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] na terenie W. została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia ze względów merytorycznych, gdyż w wyniku wznowionego postępowania mogłaby, stosownie do art. 146 § 2 k.p.a., zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Prezydent W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wielofunkcyjnego centrum biurowo-mieszkaniowo-handlowego, przewidzianej do realizacji na ww. działkach. Następnie, postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. Prezydent. W. wznowił, na wniosek "H." Sp. z o.o. postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej z tego względu, iż wnioskodawca nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2007 r. W decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Prezydent W. stwierdził, iż wprawdzie ostateczna decyzja z dnia [...] marca 2007 r. została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednakże odmówił jej uchylenia uznając, że w wyniku Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozpoznając odwołania wniesione przez "H." Sp. z o.o. w W. oraz P. - Samorządowe Kolegium odwoławcze wskazało, że granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania nie oznacza jednak konieczności przeprowadzenia od początku w całości postępowania wyjaśniającego w sprawie, w tym powtórzenia wszystkich czynności dowodowych. Zdaniem Kolegium w sprawie nie zostałoby wydane nowe, odmienne co do istoty orzeczenie, bowiem nie istnieje podstawa do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej. W ocenie organu zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z jakimikolwiek przepisami odrębnymi, a wszystkie przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zostały spełnione. Organ nie podzielił stanowiska, że zaskarżona decyzja pozostawała w sprzeczności z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, uzupełnianym i modyfikowanym przez wnioskodawcę w toku postępowania. Kolegium nie podzieliło także zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 w zw. z art. 11, art. 8 i art. 9 k.p.a. Kolegium wskazało także - powołując art. 63 ust. 2 u.p.z.p. - iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności uprawnień osób trzecich. W tym zakresie nie podzieliło argumentów odwołujących się, że ich udział skutkowałby odmiennym wynikiem postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Kolegium stwierdziło, że tego rodzaju kwestie jak wpływ przedmiotowej decyzji na wartość nieruchomości, rozwiązania komunikacyjne, określenie współczynnika ilości miejsc parkingowych oraz dostępu do mediów bądź światła dziennego oraz okoliczność, czy realizacja planowanej inwestycji nie naruszy przepisów prawa budowlanego - wykraczają poza granice postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. wniosły "H." Sp. z o.o. w W. oraz P.. Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 Skarżąca "H." Sp. z o.o. w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a w przypadku niestwierdzenia podstaw do jej uchylenia - o stwierdzenie jej wydania z naruszeniem przepisów prawa. Skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 146 § 2 k.p.a. poprzez błędną jego interpretację, art. 7 k.p.a. porzez niewyjaśnienie stanu sprawy, art. 8 k.p.a. poprzez zawarcie lakonicznych wyjaśnień w uzasadnieniu decyzji. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 106 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej, w której uzasadnieniu nie zawarto przesłanek, jakimi kierował się Zarząd Dróg Miejskich uzgadniając decyzję w innej formie niż postanowienie. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji sankcjonującej niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu o wydanie postanowienia w przedmiocie uzgodnienia układu komunikacyjnego przez Burmistrza [...]. Z kolei skarżąca P. wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz o zwrot kosztów postępowania. Jednocześnie zarzuciła naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie umożliwienia skarżącej przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca podniosła, że nie została zawiadomiona o zakończeniu gromadzenia materiału w sprawie i nie udzielono jej terminu do zapoznania się z aktami. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wobec utrzymania w mocy decyzji odmawiającej uchylenia decyzji o warunkach zabudowy, która została wydana w braku pozytywnego uzgodnienia jej projektu z Zarządcą Dróg Miejskich. Zdaniem skarżącej Zarząd Dróg Miejskich nie wypowiedział się co do możliwości obsługi komunikacyjnej nieruchomości, ani co do możliwości dostosowania i przebudowy układu drogowego przyległego do terenu inwestycji. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 19 ust. 3 i art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta W., mimo iż decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera wystarczających wskazań dotyczących ochrony dziedzictwa kulturowego i została wydana pomimo braku uzgodnienia przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 Zarzucono również naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podnosząc w tym zakresie, że decyzja o warunkach zabudowy w sposób sprzeczny z przepisami określa warunki w zakresie wysokości obiektu. Nadto skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 149 § 2 i w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie samodzielnego ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Zarzuciła również naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 w zw. z art. 151 § 2, art. 146 § 2 i w zw. art. 140 k.p.a. kwestionując stanowisko, iż w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Dalej zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 w zw. z art. 61 k.p.a. i art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. podnosząc, że decyzja o warunkach zabudowy powinna zostać uchylona bowiem jest sprzeczna z wnioskiem wszczynającym postępowanie o wydanie warunków zabudowy. Końcowo skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. wskazując, iż przed wydaniem decyzji Prezydenta W. nie umożliwiono skarżącej wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów i materiałów. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]. W ocenie Sądu w postępowaniu wznowieniowym strony miały możliwość korzystania w pełnym zakresie ze swoich uprawnień. Zgromadzony w sprawie, w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, materiał dowodowy został w pełni oceniony przez organy, co znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż fakt wznowienia postępowania nie pociąga za sobą konieczności przeprowadzenia od początku i w całości postępowania wyjaśniającego w sprawie, łącznie z powtórzeniem wszystkich czynności dowodowych. Konieczność taka zaistniałaby wówczas, gdyby materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania zwykłego został skutecznie zakwestionowany. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie począwszy od złożonego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, pozwoliła organom na stwierdzenie, iż obowiązujące przepisy nie dają podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji budowlanej. Ustalenia dotyczące warunków zabudowy zawarte w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r. odpowiadają prawu. W szczególności są zgodne z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p. oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Następnie Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Zarządcą drogi, zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Z kolei art. 19 ust. 5 ww. ustawy stanowi, iż w granicach miast na prawach powiatu (a takim miastem jest W.) zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. W przedmiotowej sprawie nastąpił zbieg właściwości organu - tj. Prezydenta W. - do wydania decyzji o warunkach zabudowy i jednocześnie do dokonania uzgodnienia. W takim przypadku, nie wydaje się postanowienia przewidzianego w art. 106 k.p.a., a jedynie organ prowadzący postępowanie w sprawie głównej w uzasadnieniu decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty zamieszcza motywację obejmującą zakres uzgodnienia w takim zakresie, aby mogła być ona poddana kontroli organu odwoławczego, a następnie właściwego sądu administracyjnego. Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 Prezydent W. w decyzji z dnia [...] marca 2007 r. zawarł ustalenia warunków w zakresie komunikacji. Dołączone do akt administracyjnych pismo Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] stycznia 2007 r. opiniujące pozytywnie projekt decyzji oraz postanowienia Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. uzgadniające projekt decyzji, należy traktować jako materiał dowodowy w sprawie, gdyż organem uprawnionym do uzgodnienia warunków obsługi planowanej inwestycji w zakresie komunikacji jest Prezydent W., który uzgodnienia tego dokonał w treści samej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy zawiera jedynie warunki obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, natomiast to czy inwestycja ta będzie mogła spełnić te warunki, będzie weryfikowane na etapie pozwolenia na budowę. Następnie Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Z mocy art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm.) ochronie prawnej podlegają jedynie zabytki wpisane do rejestru zabytków. Obszar planowanej inwestycji nie znajduje się na terenie wpisanym do rejestru zabytków. Z pisma zastępcy Dyrektora Biura [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2008 r. wynika, że na obszarze tym znajduje się budynek ujęty w gminnej ewidencji zabytków przy ul. [...]. Jednakże w przygotowywanym planie miejscowym rejonu zbiegu ulic [...]-[...], nie jest on przeznaczony do zachowania. Obiekt ujęty w gminnej ewidencji zabytków podlega ochronie prawnej jedynie wtedy, gdy zostanie uwzględniony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ponieważ ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego są również jedną z form ochrony zabytków (art. 7 pkt 4 o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). W ocenie Sądu prawidłowe jest zatem stanowisko organów o braku potrzeby uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Dalej Sąd zauważył, iż z załącznika nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że na obszarze objętym analizą istnieją budynki o bardzo zróżnicowanej wysokości od VII kondygnacji do XLII kondygnacji. Dało to uzasadnioną podstawę do zróżnicowania wysokości zabudowy poszczególnych obiektów w ramach planowanego przedsięwzięcia od VII kondygnacji do XXXVIII kondygnacji. W decyzji Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2007 r. wysokość zabudowy poszczególnych obiektów została określona poprzez dwa parametry - w metrach oraz poprzez sprecyzowanie ilości kondygnacji. Dlatego nieprecyzyjne określenie wysokości zabudowy w metrach nie czyni tego zapisu niezgodnym z § 7 rozporządzenia. Organ ustalający warunki zabudowy jest związany wnioskiem inwestora co do rodzaju inwestycji wskazanej przez inwestora, natomiast nie jest bezwzględnie związany wskazanymi przez inwestora poszczególnymi parametrami technicznymi, opisującymi planowany obiekt budowlany. Parametry te będą mogły być dokładnie określone dla danej inwestycji dopiero w decyzji o warunkach zabudowy po dokonaniu analizy obszaru graniczącego z terenem planowanej inwestycji. Jeżeli inwestor parametry techniczne (w tym wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki) zawarte w decyzji zaakceptuje, to nie można mówić o niezgodności decyzji z wnioskiem inwestora. Dla terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Fakt objęcia tego terenu postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. przyjętym uchwałą Rady W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] nie ma znaczenia w postępowaniu administracyjnym w sprawie warunków zabudowy. Studium nie jest aktem prawa miejscowego i nie wiąże organów administracji przy ustalaniu warunków zabudowy. Zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy w związku z toczącą się procedurą planistyczną (art.62 ust.1 u.p.z.p.) nie jest obligatoryjne, więc organ nie miał obowiązku zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Nie można wykluczyć, w ocenie Sądu, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy, może "H." Sp. z o.o. - jako użytkownikowi wieczystemu sąsiedniej działki nr [...] - uniemożliwić bądź istotnie ograniczyć korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem. Jednak w takich sytuacjach ma zastosowanie art. 36 w zw. z art. 63 ust. 3 u.p.z.p., z tym że koszt realizacji roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 i 3 u.p.z.p. ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Końcowo Sąd zauważył, iż z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. wynika, że została ona Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2, art. 151 § 1 pkt k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Jakkolwiek art. 151 § 1 k.p.a. został błędnie przywołany w sentencji decyzji (winien w tym miejscu być powołany art. 151 § 2 k.p.a.), to jednak błąd ten nie ma istotnego znaczenia w sprawie, gdyż zasadniczą podstawą rozstrzygnięcia jest - prawidłowo powołany - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. Polska Sp. z o.o. wniosła o uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz orzeczenie o kosztach sądowych według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 228 § 1 k.p.c. w związku z art. 106 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [(Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.,) dalej powoływanej jako: "p.p.s.a."] poprzez pominięcie ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu ulic [...] - [...] w zakresie ochrony zabytków, art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracji art. 6, 7, 8, 10, 106, 107 § 3 oraz art. 146 § 2 k.p.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów skargi, art. 233 k.p.c. w związku z art. 106 § 3 i 4 p.p.s.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego; art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż utrzymana w mocy decyzja narusza § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, jak również narusza art. 61 u.p.z.p. w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 Motywując powyższy zarzut skarżąca wskazała, iż stosownie do powołanych przepisów prawa posadowienie budynków w odległości mniejszej niż wskazana w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie od granicy nieruchomości sąsiedniej, w tym w tzw. "ostrej granicy" jest możliwe jedynie w oparciu o postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Możliwość takiego posadowienia w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy została przez prawodawcę uchylona w dniu [...] maja 2004 r., kiedy to dokonano zmiany § 12 ww. rozporządzenia. Nie ulega zatem wątpliwości, że prawodawca, ze względu na możliwość naruszenia interesów osób trzecich, uznał, iż posadowienie budynku w tzw. "ostrej granicy" jest możliwe jedynie przy zachowaniu rygorystycznych wymogów procedury planistycznej. Nie jest natomiast możliwe w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Nadto skarżąca wskazała, iż zaskarżony wyrok jest wadliwy z uwagi na fakt, iż utrzymuje w mocy decyzję o warunkach zabudowy przewidującą zabudowę pierzejową od strony ulicy [...] i [...]. Zaznaczyła, iż jakkolwiek zarzut ten nie był formułowany w postępowaniu przez Sądem I instancji, to jednak winien być wzięty pod uwagę przez ten Sąd z urzędu. Zgodnie z § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki jest możliwe wyłącznie w sytuacji, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie przepisanej prawem odległości ze względu na rozmiary działki. Ponadto, zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia sytuowanie budynków przy granicy działki jest możliwe, jeżeli bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja SKO rażąco narusza § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, gdyż określenie linii zabudowy - jako zabudowy pierzejowej - co do zasady nie może nastąpić na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta może przewidywać zabudowę pierzejową wyłącznie w sytuacji, gdy nie jest możliwe zachowanie przepisanej prawem odległości ze względu na rozmiary działki. Wyłączona jest bowiem w tym wypadku podstawa lokalizowania budynków w bezpośredniej granicy działki budowlanej w oparciu o § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia. Jeżeli zatem dla określonego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a rozmiary działki Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 pozwalają na jej zabudowę, wówczas wprowadzenie zabudowy pierzejowej na podstawie decyzji o warunkach zabudowy jest wyłączone. Końcowo skarżąca podniosła, iż w zaskarżonej decyzji Prezydenta W. brak jest szczegółowego określenia obszaru analizowanego przyjętego dla ustalenia warunków zabudowy oraz szczegółowego uzasadnienia dla przyjęcia określonego obszaru analizowanego. Czyni to powyższą decyzję wadliwą jako wydaną z rażącym naruszeniem art. 61 u.p.z.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 658/09 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej H. Spółka z o.o. w W., uchylił zaskarżony wyrok z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej kwotę 550 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż na uwzględnienie zasługuje najdalej idący zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z § 12 ust 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 61 ust. 7 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w punkcie 1.1. decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] podano: "obowiązująca linia zabudowy o charakterze pierzejowym (dla kondygnacji powyżej parteru i ew. pierwszego piętra) z przerwą w zabudowie na szerokość działki nr [...], na której zlokalizowana jest istniejąca kamienica, możliwość zabudowy w ostrej granicy z tą działką dla kondygnacji powyżej". Takie ustalenia wymagały, w ocenie NSA, Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 szczególnie starannego powiązania z materiałem dowodowym, z obowiązującym prawem oraz starannego uzasadnienia. Powyższy zarzut nie znalazł się wprawdzie w skardze wniesionej do Sądu I instancji, nie stanowi to jednak przeszkody do jego rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym skoro Sąd I instancji nie jest związany zarzutami skargi i ma zbadać wszechstronnie zaskarżoną decyzję (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie NSA zauważył, iż zlokalizowanie inwestycji, dla której ustalane są warunki zabudowy w tzw. ostrej granicy jest tak istotną kwestią że nie można mieć wątpliwości co do obowiązku organów administracyjnych i Sądu I instancji starannego rozważenia zarzutu tego rodzaju oraz adekwatnego uzasadnienia odmowy uwzględnienia zarzutu strony. Następnie NSA powołał treść § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 sierpnia 2008 r. tj. w dacie wydania przez SKO decyzji kończącej wznowione postępowanie - wskazując, iż możliwość sytuowania ściany budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy została przez prawodawcę uchylona w dniu [...] maja 2004 r., kiedy to dokonano zmiany § 12 rozporządzenia i usunięto z jego treści zapis dotyczący decyzji o warunkach zabudowy. NSA podkreślił nadto, iż nie została skonfrontowana z materiałem dowodowym zasadność i dopuszczalność powoływania się na pierzejową zabudowę ul. [...]. W szczególności nie wyjaśniono w stopniu dostatecznym stanu faktycznego w odnośnym zakresie w pierwszym postępowaniu i nieuzupełniono braków we wznowionym postępowaniu. Można więc stwierdzić, że Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przez organy administracyjne artykułów 7 i 77 k.p.a., a w konsekwencji, z naruszeniem art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Ponadto NSA wskazał, iż najistotniejsze znaczenie ma brak należytego i prawidłowego uzasadnienia stanowiska organu w odniesieniu do usytuowania planowanej inwestycji w tzw. ostrej granicy z sąsiednią działką. Brak sformułowania przez Sąd I instancji oceny postępowania organów administracyjnych w powyższym zakresie, czyli brak adekwatnego uzasadnienia najbardziej spornych problemów związanych z inwestycją może być uznany za naruszenie przez Sąd I instancji art. 151 w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z artykułami 7 i 77, 107 k.p.a. oraz 10 k.p.a. Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił natomiast zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalnie skargi na decyzję administracyjną wydaną bez przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego, co stanowi naruszenie art. 10 k.p.a. Zauważył, iż w sprawie będącej przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu sądowym, postępowanie zostało wznowione z powodu barku udziału strony we wcześniejszym postępowaniu, zakończonym ostateczną decyzją. Nie można więc zarzucić organom administracyjnym, że pomniejszyły znaczenie zasady prawa strony do udziału w czynnościach procesowych. Przeciwnie, wydając postanowienie o wznowieniu postępowania, Prezydent W. potwierdził, że samej tej zasady nie kwestionuje. Sąd I instancji miał za zadanie udzielić odpowiedzi na pytanie czy skarżąca uczestniczyła w czynnościach proceduralnych sensu stricte, do których mogą mieć dostęp osoby trzecie, poza organem monokratycznym wydającym decyzję. Sąd kasacyjny oceniający wyrok Sądu I instancji jest związany zarzutami skargi kasacyjnej na zasadzie art. 183 § 1 w zw. z art. 174 p.p.s.a. Tymczasem skarga kasacyjna koncentruje się na samej tylko wykładni art. 146 § 2 k.p.a. bez precyzyjnego wskazania, jakich braków w udziale strony w postępowaniu wyjaśniającym Sąd I instancji nie dostrzegł. Następnie NSA wskazał, iż nie można uwzględnić w całej pełni zarzutu naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 61 u.p.z.p. oraz w zw. z § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, iż w zaskarżonej decyzji Prezydenta W. brak jest szczegółowego określenia obszaru analizowanego, "wyniki analizy zagospodarowania obszaru", stanowiące załącznik do decyzji z dnia [...] marca 2007 r. oraz mapa wyznaczają granice obszaru analizowanego. Natomiast oceny Sądu I instancji wymaga, czy sposób wykorzystania owej analizy przez organy administracyjne nie był sprzeczny z prawem materialnym. Nie został również uwzględniony zarzut skargi kasacyjnej dotyczący nieprawidłowej interpretacji art. 146 § 2 k.p.a. NSA wskazał, iż porównanie powołanego przepisu z art. 145 § 2 i 3, art. 146 § 1, art. 147 oraz art. 148 § 2 k.p.a. skłania do przyjęcia, że brak wykluczenia możliwości zastosowania art. 146 § 2 k.p.a. w przypadku wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 k.p.a. oznacza, że taka możliwość istnieje, choć rzeczywiście może być dopuszczalna w ograniczonym zakresie. W ocenie NSA, brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 228 § 2 k.p.c. w zw. z art. 106 § 3 i 4 p.p.s.a., mającego polegać na pominięciu ustaleń zamieszczonych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu ulic [...]-[...] w zakresie ochrony zabytków. Skarga kasacyjna nie zakwestionowała bowiem ustalenia Sądu I instancji, że plan miejscowy ulic [...]-[...] nie obowiązywał w momencie wydawania kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy; przeciwnie mowa jest o "przygotowywanym planie miejscowym". Skarżąca nie wykazała też, aby wymieniony budynek nr [...] przy ul. [...] był wpisany do rejestru zabytków. Odnośnie zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 233 k.p.c. w zw. z art. 106 P.p.s.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i to w terminie zaledwie 9 dni, NSA stwierdził, iż zgadza się z oceną SKO wskazaną w odpowiedzi na skargę kasacyjną (iż - jak wynika z akt sprawy postępowanie zostało wznowione w dniu [...] października 2007 r. a zakończone wydaniem decyzji w dniu [...] kwietnia 2008 r., co czyni ww. zarzut niezrozumiałym), jednak z zastrzeżeniem wcześniej formułowanej krytycznej oceny pominięcia przez Sąd sprawy linii zabudowy i usytuowania planowanej inwestycji w relacji do zabudowania działki sąsiedniej. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 2 lipca 2010 r. pełnomocnicy skarżących: "H." Sp. z o.o. oraz P. podtrzymali skargi i wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji. Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, zgodnie z art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 658/09. Mając powyższe na względzie Sąd, badając legalność zaskarżonych decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy i w granicach sprawy, uwzględnił skargi. Stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2008 r., naruszają przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie administracyjne, będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa, ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, w stosunku do której zaistniała jedna ze wskazanych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. okoliczności będących podstawami wznowienia postępowania. Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 Wnioski o wznowienie postępowania, złożone przez Spółkę z o.o. H. oraz P., dotyczyły postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r. ustalającą warunki zabudowy dla wielofunkcyjnego centrum biurowo-mieszkaniowo-handlowego, na działkach nr ew. [...], [...] oraz fragm. działki nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] na terenie W.. Reguły związane z wszczęciem postępowania wznowieniowego oraz z wydawanymi w jego toku rozstrzygnięciami są szczegółowo uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Skoro postępowanie wznowieniowe w przedmiotowej sprawie dotyczy ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r., to organ ten był właściwy do wszczęcia postępowania wznowieniowego mającego na celu weryfikację ww. decyzji. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] października 2007 r. Prezydent W., działając na podstawie art. 149 § 1 i art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wydał postanowienie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Granice postępowania rozpoznawczego sprawy administracyjnej wyznaczone są sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną. Sprawa musi być tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej. Mimo to, organ nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu zwykłym. W postępowaniu wznowieniowym strony mają prawo zgłaszać nowe wnioski dowodowe, prezentować swoje stanowisko w sprawie, a organ zobowiązany jest do dokonania oceny całości materiału dowodowego. W przedmiotowej sprawie P. przedstawiła swoje stanowisko i zgłosiła zarzuty do decyzji Prezydenta Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 W. z dnia [...] marca 2007 r. w pismach: z dnia [...] września 2007 r., z dnia [...] listopada 2007 r., z dnia [...] marca 2008 r. oraz w odwołaniu z dnia [...] maja 2008 r. Natomiast H. Spółka z o.o. uczyniła to we wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] marca 2007 r., w piśmie z dnia [...] czerwca 2007r., w piśmie z dnia [...] listopada 2007 r., w piśmie z dnia [...] lutego 2008 r., w piśmie z dnia [...] marca 2008 r., a także w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2008 r. Zarzuty formułowane w ww. pismach przez skarżącą Spółkę dotyczyły m.in. kwestii usytuowania planowanej inwestycji w tzw. ostrej granicy z działką sąsiednią o nr ewid. [...], do której skarżącej przysługuje tytuł prawny, a także określenia linii zabudowy jako zabudowy pierzejowej od strony ul. [...] oraz od strony ul. [...] i [...]. Skarżąca podniosła szczególności, iż zabudowa w ostrej granicy, zgodnie z przepisami prawa budowlanego dopuszczalna jest jedynie na podstawie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla terenu, dla którego została wydana decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2007 r., nie obowiązuje w chwili obecnej żaden miejscowy plan zagospodarowania, zatem dopuszczenie w ww. decyzji zabudowy w ostrej granicy z działką nr ewid. [...] stanowi rażące naruszenie bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Zauważyć należy, że w punkcie 1.1. kwestionowanej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r. odnośnie linii zabudowy podano: "wzdłuż ul. [...] - nieprzekraczalna linia zabudowy o charakterze pierzejowym z możliwością przejść/przejazdów bramowych pokrywająca się z liną rozgraniczającą, zabudowa w ostrej granicy z istniejącą kamienicą ul. [...]; wzdłuż [...] i ul. [...] - obowiązująca linia zabudowy o charakterze pierzejowym (dla kondygnacji powyżej parteru i ew. pierwszego piętra) z przerwą w zabudowie na szerokość działki nr [...], na której zlokalizowana jest istniejąca kamienica, możliwość zabudowy w ostrej granicy z tą działką dla kondygnacji powyżej". Takie ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagały, w ocenie Sądu, szczególnie starannego powiązania z materiałem dowodowym, z obowiązującym prawem oraz starannego uzasadnienia. Zlokalizowanie inwestycji, dla której ustalane są warunki zabudowy w tzw. ostrej granicy jest tak istotną kwestią, że nie można mieć wątpliwości co do obowiązku organów administracyjnych starannego rozważenia zarzutu tego rodzaju oraz adekwatnego uzasadnienia ewentualnej odmowy uwzględnienia zarzutu strony. Obowiązku tego nie dopełniły organy Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 orzekające w sprawie, pomimo zarzutu skarżącej Spółki formułowanego wielokrotnie w toku wznowionego postępowania, czym dopuściły się naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. Zauważyć w tym miejscu należy, że zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 sierpnia 2008 r. tj. w dacie wydania przez SKO decyzji kończącej wznowione postępowanie), Jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej". Możliwość takiego posadowienia w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy została przez prawodawcę uchylona w dniu [...] maja 2004 r., kiedy to dokonano zmiany § 12 rozporządzenia i usunięto z jego treści zapis dotyczący decyzji o warunkach zabudowy. Kolejna zmiana ww. rozporządzenia w odnośnym zakresie miała miejsce w dniu 8 lipca 2009 r. Wskazane okoliczności prawne winny być wzięte pod uwagę przez organ orzekający przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Odnośnie kolejnego zarzutu określenia linii zabudowy dla planowanej inwestycji wskazać należy, że nie została skonfrontowana z materiałem dowodowym zasadność i dopuszczalność powoływania się w kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy na pierzejową zabudowę od strony ul. [...] oraz od strony ul. [...] i [...]. W szczególności organy orzekające nie wyjaśniły w stopniu dostatecznym stanu faktycznego w odnośnym zakresie, nie uzasadniły też należycie swego stanowiska w decyzjach wydanych we wznowionym postępowaniu, czym naruszyły art. 7 i 77 oraz art. 107 § k.p.a. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 61 u.p.z.p. w zw. z § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd stwierdza, że wbrew stanowisku skarżącej Spółki wyniki analizy zagospodarowania obszaru (załącznik do decyzji z dnia 8 marca 2007 r.) oraz mapa, wyznaczają granice obszaru analizowanego. Natomiast sposób wykorzystania tej analizy w kontekście podniesionych wyżej zarzutów Sygn. akt IV SA/Wa 822/10 dotyczących obowiązującej linii nowej zabudowy i usytuowania planowanej inwestycji w relacji do zabudowania działki sąsiedniej wymaga ponownego wyjaśnienia i oceny właściwego organu. Konkludując, Sąd stwierdza, iż wobec braku wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rzetelnej oceny i adekwatnego uzasadnienia wskazanych powyżej - najbardziej spornych problemów związanych z inwestycją -stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. są wadliwe z powodu istotnego naruszenia ww. przepisów postępowania administracyjnego. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134, 135 oraz art. 190 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono, na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., jak w pkt 2 sentencji wyroku. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Prezydent W. ponownie rozpatrzy i rozstrzygnie sprawę administracyjną zakończoną własną decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2007 r. z uwzględnieniem ocen i uwag zawartych powyżej.