IV SA/Wa 823/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska – Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za wyłączenie gruntów leśnych z produkcji postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. E. S. w skardze z dnia 8 kwietnia 2011 r. (data stempla pocztowego) na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie ustalenia opłaty za wyłączenie gruntów leśnych z produkcji, zamieścił wniosek o zwolnienie w całości z kosztów sądowych na czas trwania postępowania sądowego. W złożonym w dniu 30 czerwca 2011 r. (data stempla pocztowego) oświadczeniu na formularzu PPF Skarżący sprecyzował, iż domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "ppsa", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis Warszawa 2004 r., str. 321). Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, np. nie ulega wątpliwości, że upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie wyczerpała toku instancji (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 35/09, LEX nr 551912). Z tego rodzaju sytuacja mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została doręczona Skarżącemu dnia 8 marca 2011 r. w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa". Odbioru dokonał jego syn. Mając na względzie, że zgodnie z art. 53 § 1 ppsa skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, stwierdzić należy, że ostatnim dniem ustawowego terminu na wniesienie skargi był dzień 7 kwietnia 2011 r. Natomiast Skarżący pomimo prawidłowego pouczenia o sposobie wniesienia skargi, nadał skargę w placówce pocztowej dnia 8 kwietnia 2011 r. (data stempla pocztowego), a więc bez wątpienia z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Skarga wniesiona po terminie - jako oczywiście bezzasadna – skutkuje koniecznością oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie art. 247 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.