IV SA/Wa 841/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Miron, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant Łukasz Tabor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2005 r. sprawy ze skargi Z.J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie specjalnego zezwolenia połowowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącego Z.J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2005r. o numerze: [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpoznaniu wniosku Z.J. - z dnia 21 stycznia 2005 r. - o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez ten organ w dniu [...] stycznia 2005r. Specjalnego Zezwolenia Połowowego Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 127 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 5 i art. 16 ust. 4 pkt. 1 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie utrzymał w mocy Specjalne Zezwolenie Połowowe z dnia [...] stycznia 2005r. o numerze: [...], wydane Z.J. na statek rybacki [...], [...]. Przedmiotowe Specjalne Zezwolenie Połowowe Nr [...] zostało wydane w związku z wnioskiem o jego wydanie złożonym przez Z.J. w dniu 23 września 2004 r. Z.J. wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy podniósł, iż został pokrzywdzony poprzez nie przydzielenie mu kwoty połowowej łososia oraz przydzielenie zbyt niskich kwot połowowych dorsza, szprota i śledzia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ orzekający wskazał, że wykonywanie rybołówstwa wymaga uzyskania specjalnego zezwolenia połowowego, które jest wydawane armatorowi na statek rybacki, na który wydano licencje połowową. Stosownie do art. 16 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie, specjalne zezwolenie połowowe wydaje minister właściwy do spraw rolnictwa na wniosek armatora na statek rybacki. Specjalne zezwolenie połowowe zawiera między innymi kwotę połowową, jeżeli jest wymagana, przy czym określenie tej kwoty, następuje poprzez podział ogólnej kwoty połowowej, określonej w Rozporządzeniu Rady (WE) Nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe (Dz. Urz. WE L 12 z 14.01.2005) przez ministra właściwego do spraw rolnictwa na podstawie art. 17 powołanej ustawy o rybołówstwie. Zgodnie z nim, minister właściwy do spraw rolnictwa, po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno zawodowych rybaków, określa corocznie, w drodze rozporządzenia, sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej, na morzu terytorialnym, w Zatoce Puckiej i w Zatoce Gdańskiej oraz poza polskimi obszarami morskimi, mając na względzie ochronę i racjonalne wykorzystanie żywych zasobów morza. W Rozporządzeniu Rady (WE) Nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe (Dz. Urz. WE L 12 z 14.01.2005). W niniejszym Rozporządzeniu ustalono ogólna kwotę połową przyznaną Polsce zgodnie z załącznikiem I a : dorsza w strefie: podrejon 25-32 (wody WE) 10203 ton i podrejon 22-24 (wody WE) 2881 ton, śledzia w strefie: podrejon 22-24 (wody WE) 5985 ton i w podrejon 25-29 (wody WE) 27862 ton, gładzica w strefie III bcd (wody WE) 5985 ton, łososia w strefie III bcd z wyłączeniem podrejonu 32 (wody WE) 28 368 sztuk, szprota w strefie III bcd (wody WE) 141 275 ton. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w z dnia 24 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2005 r. (Dz. U. Nr 283, poz. 2837) określa sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej, na morzu terytorialnym, w Zatoce Puckiej, w Zatoce Gdańskiej oraz poza polskimi obszarami morskimi. Odnosząc się do wyżej wymienionych zarzutów Z.J. organ podniósł, że Z.J. nie spełnił warunków przyznania mu kwoty połowowej łososia, o których mowa w § 3 pkt 2 lit. b rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w z dnia 24 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2005 r., nie prowadził bowiem połowów łososia w latach 2001 - 2003, co z kolei skutkowało tym, że nie mógł spełnić drugiego warunku tj. odłowienia w każdym roku co najmniej 50% przyznanej kwoty połowowej łososia. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego kwoty połowowej dorsza organ stwierdził, iż Z.J. otrzymał ją zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia. Ponadto organ podniósł, że w swoim wniosku z dnia [...] września 2004 r. Z.J. nie występował o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego dotyczącego kwot połowowych na śledzia i szprota. W tej sytuacji, w ocenie organu orzekającego, należało utrzymać w mocy Specjalne Zezwolenie Połowowe Nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2005r. wniósł Z.J., domagając się jej uchylenia jako naruszającej prawo. Skarżący zarzucił niekonstytucyjność art. 17 (w związku z art. 19) i art. 2 pkt 3 ustawy o rybołówstwie, co "przejawia się w braku wymaganej przez art. 92 Konstytucji dla rozporządzenia szczególności upoważnienia i wytycznych dotyczących jego treści". Zdaniem skarżącego "ogólność definicji historycznych praw połowowych pozwoliła Ministrowi na zupełną dowolność w ich konkretyzowaniu rozporządzeniem". Ponadto zarzucił organowi opieszałość przy wydaniu rozporządzenia z dnia 24 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2005r. podnosząc, że termin wydania przedmiotowego rozporządzenia pozostaje w sprzeczności nie tylko ze zdrowym rozsądkiem, ale także z art. 22 Konstytucji, wedle którego wolność działalności gospodarczej może być ograniczona tylko ze względu na ważny interes publiczny. Według skarżącego nie istnieje ważny interes publiczny, który mógłby usprawiedliwić opieszałość organu. Kolejnym zarzutem, podniesionym przez skarżącego był zarzut sprzeczności art. 19 ustawy o rybołówstwie z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą państwa prawnego. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenia podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutu o niekonstytucyjności art. 17 (w związku z art. 19) i art. 2 pkt 3 ustawy o rybołówstwie organ stwierdził, że zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie szczegółowego upoważnienia (określającego organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu) zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie do wydania rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2005 r. zawiera art. 17 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie, który stanowi, że minister właściwy do spraw rolnictwa, po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno - zawodowych rybaków, określa corocznie, w drodze rozporządzenia, sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej, na morzu terytorialnym, w Zatoce Puckiej i w Zatoce Gdańskiej oraz poza polskimi obszarami morskimi. Ponadto art. 19 ww. ustawy daje ministrowi możliwość uwzględnienia, w rozporządzeniu określającym sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej, historycznych praw połowowych poszczególnych armatorów, które definiuje art. 2 pkt 3 powołanej ustawy. Zgodnie z tym artykułem historyczne prawa połowowe jest to prawo do prowadzenia połowów określonego gatunku organizmów morskich lub wystawiania albo używania określonej liczby narzędzi połowowych danego rodzaju, wynikające z udokumentowanych połowów prowadzonych przez armatora w przeszłości, w określonym czasie. Z takiego uprawnienia skorzystał Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi i określił w § 3 wyżej wymienionego rozporządzenia m.in. historyczne prawa połowowe dla łososia. Zdaniem organu nie można również zgodzić się z zarzutem skarżącego, że wydanie 24 grudnia 2004 r. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej na rok 2005 pozostaje w sprzeczności nie tylko ze zdrowym rozsądkiem, ale także z art. 22 Konstytucji, wedle którego wolność działalności gospodarczej może być ograniczona tylko ze względu na ważny interes publiczny. Nie można w przedmiotowej sprawie mówić o ograniczaniu wolności działalności gospodarczej ponieważ ustalenie sposobu podziału ogólnej kwoty połowowej łososia było przedmiotem konsultacji z organizacjami społeczno-zawodowymi rybaków, które zgodziły się na wprowadzenie, określonych w § 3 wyżej wymienionego rozporządzenia, warunków podziału kwoty połowowej łososia. Kolejny zarzut skarżącego, iż art. 19 ustawy o rybołówstwie jest sprzeczny z art. 2 Konstytucji także nie zasługuje na uwzględnienie z tego powodu. Zgodnie z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Konstytucja stwierdza, że ma to być demokratyczne państwo prawne, a więc ma ono zabezpieczać wpływ obywateli na władzę państwową i ich udział w podejmowaniu decyzji państwowych. W myśl art. 17 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie minister właściwy do spraw rolnictwa określa warunki i sposób wykorzystywanej ogólnej kwoty połowowej po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno-zawodowych rybaków. Powyższe zdaniem organu oznacza, że wpływ obywateli na władzę państwową i ich udział w podejmowaniu decyzji państwowych został zabezpieczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wskazane przepisy pozwalają na kontrole zaskarżonego rozstrzygnięcia niezależnie od zasadności zarzutów podniesionych przez skarżącego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji granicach wyznaczonych przez ww. przepisy Sąd stwierdził, że decyzja ta została wydana w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Skład orzekający w niniejszej sprawie powziął z urzędu wiadomość, iż od Specjalnego Zezwolenia Połowowego Nr[...] z dnia [...] stycznia 2005 r. skarżący Z.J. w dniu 13 stycznia 2005 r. wniósł do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismo zatytułowane "odwołanie", w którym zakwestionował nie przyznanie kwoty połowowej łososia. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpatrzeniu powyższego "odwołania" na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] utrzymał w mocy Specjalne Zezwolenie Połowowe z dnia [...] stycznia 2005 r. o numerze: [...], wydane Z.J. na statek rybacki [...], [...]. Na decyzję tę Z.J. wniósł skargę, która została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt sprawy IV SA/Wa 763/05). Na tle opisanego wyżej stanu faktycznego uznać należy, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2005 r. o [...], będąca przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, zapadła w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną wskazanego Ministra z dnia [...] lutego 2005 r. o numerze [...], zatem dotknięta była wadą nieważności przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Mając powyższe na uwadze - na mocy art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.