IV SA/Wa 847/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi J. M., A. M., G. M., E. M., S. G. i K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga J. M., A. M., G. M., E. M., S. G. i K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] znak [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2013 r. Burmistrz [...] (dalej: Burmistrz, organ I instancji), po rozpatrzeniu wniosku: J. M., A. M., G. M., E. M., S. G. i K. G. (dalej: wnioskodawcy, skarżący), zezwolił na usunięcie w terminie do 28 lutego 2014 r. 9 sztuk drzew (4 topole, 1 olszę czarną, 4 sosny zwyczajne) oraz krzewów na obszarze 500 m2, na działce nr [...], położonej w miejscowości [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa i będącej w użytkowaniu wieczystym wnioskodawców. W dniu 4 listopada 2015 r. wnioskodawcy, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza, uzupełniony pismem z dnia 6 listopada 2015 r. (data wpływu). Jako podstawę wniosku wskazano naruszenie przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwana dalej: k.p.a.) oraz rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), tj. art. 19 w związku z art. 65 k.p.a. oraz art. 83 ust. 1 i ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, zwanej dalej: u.o.p.) w jej brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podano, iż z uwagi na charakter leśny gruntu (działka nr [...]) sprawa usunięcia drzew z tej nieruchomości nie podlega przepisom ustawy o ochronie przyrody, lecz reżimowi ustawy o lasach. Tym samym Burmistrz nie był organem właściwym do orzekania w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew z tej działki, ponieważ sprawy dotyczące usunięcia drzew z terenów leśnych należą do kompetencji Starosty. Należąca do wnioskodawców nieruchomość nr [...] w dniu wydania zaskarżonej decyzji (działka ta uległa później podziałowi na mocy decyzji Burmistrza z [...] grudnia 2014 r.) miała powierzchnię 3,0847 ha, tj. powierzchnię wielokrotnie przekraczającą ustawowy wymóg 0,10 ha dla lasu. W ewidencji gruntów oznaczona była jako "tereny kolejowe" symbol Tk, jednak w rzeczywistości nieruchomość ta pokryta była roślinnością leśną i spełniała wszystkie ustawowe przesłanki określone w art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2014 r. poz. 1153, zwanej dalej: u.l.), co w konsekwencji kwalifikuje ten teren jako las w rozumieniu ustawy. Okoliczność, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła grunt leśny w rozumieniu art. 3 u.l. już w dacie wydania przedmiotowej decyzji został potwierdzony i uregulowany w późniejszym stanie faktycznym i prawnym, co potwierdza pismo Starosty Powiatu [...] (dalej: Starosta) z dnia [...] lipca 2014 r., z którego wynika, że w przypadku nieruchomości nr [...] klasyfikator w protokole klasyfikacji określił drzewostan na około pięćdziesięcioletni. Ta okoliczność spowodowała wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie zmiany użytków z terenów kolejowych na grunty leśne i zadrzewione. W ww. piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. Starosta wskazał, że na dzień 1 listopada 2013 r. powyższa nieruchomość była oznaczona jako tereny kolejowe, a każda zmiana użytku wymagała sporządzenia operatu klasyfikacyjnego przez osobę upoważnioną. Nieruchomość nie była objęta uproszczonym planem urządzenia lasu, a właściciel (użytkownik wieczysty) gruntu nie prowadził prac związanych z gospodarką leśną. Dla przedmiotowej nieruchomości obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...], przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] czerwca 2012 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] lipca 2012 r. poz. [...]), z którego wynika, że nieruchomość ta znajduje się na terenie lasów (w planie nieruchomość oznaczona jest symbolem ZL). Taki sam zapis został uwzględniony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z [...] listopada 2007 r. Zdaniem wnioskodawców, wydanie powyższych aktów prawnych przesądza, iż przedmiotowa nieruchomość od wielu lat miała charakter gruntu leśnego, jednakże z uwagi na bierność poprzedniego użytkownika wieczystego w zakresie aktualizacji zapisów danych w ewidencji gruntów, grunty te były sklasyfikowane jako "tereny kolejowe". Niemniej organ rozpatrujący wniosek o zezwolenie na usunięcie drzew był zobowiązany z urzędu w sposób wyczerpujący zebrać cały materiał dowodowy i wyjaśnić sprawę w sposób zgodny z aktualnym stanem faktycznym, czego zaniechał poprzez brak wnikliwego wyjaśnienia przeznaczenia nieruchomości, opierając się jedynie na treści wypisu z ewidencji gruntów. Decyzją znak [...] z [...] grudnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: Kolegium, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2, art. 157 § 1 i § 2, art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 88 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 89 ust. 1 i ust. 3 u.o.p., orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z [...] czerwca 2013 r. Nr [...] dotyczącej zezwolenia na usunięcie 9 sztuk drzew. Kolegium, wskazując na specyfikę postępowania nieważnościowego, za kluczową dla rozpoznania sprawy uznało ocenę ostatecznej decyzji Burmistrza według stanu oraz przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydawania przez organ I instancji, tj. [...] czerwca 2013 r. Wyjaśniło, że we wniosku z dnia 24 maja 2013 r. skierowanym do Burmistrza wnioskodawcy zwrócili się o wydanie zezwolenia na wycinkę 9 sztuk drzew z działki nr [...], położonej przy ul. [...] w [...]. W punkcie 6 wniosku strony zawarły informację o przeznaczeniu gruntu według ewidencji gruntów jako "tereny kolejowe". Do wniosku dołączono zgodne oświadczenie wszystkich stron oraz wypis i wyrys z ewidencji nieruchomości zawierający rysunki z mapą. Z danych ewidencyjnych Starosty wynikało, że teren działki nr [...] o powierzchni 3,0847 ha stanowi teren kolejowy oznaczony symbolem Tk. Zatem zarówno w chwili składania wniosku o udzielenie zgody na wycinkę drzew, jak i w dacie wydania przez ten organ decyzji ([...] czerwca 2013 r.) zezwalającej na usunięcie drzew przedmiotowy teren miał charakter terenów kolejowych, nie stanowił zaś lasu. Stąd też podstawą materialnoprawną do orzekania przez Burmistrza w sprawie były przepisy ustawy o ochronie przyrody, tj. art. 83 ust 1 i art. 86 ust. 1 pkt 2 i 9, zezwalające na usunięcie drzew. Kolegium wyjaśniło, iż stosownie do treści art. 83 ust. 1 u.o.p., usunięcie drzew możliwe jest po uzyskaniu zezwolenia organu, wydanego na wniosek określonej kategorii osób. Organem właściwym, stosownie do postanowień art. 83a u.o.p., jest co do zasady - organ jednostki samorządowej. Według art. 83f u.o.p., przepisów art. 83 ust. 1 u.o.p. nie stosuje się do drzew lub krzewów na plantacjach lub w lasach w rozumieniu ustawy o lasach. Z kolei wedle postanowień art. 3 u.l., za las rozumie się grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną, uprawami leśnymi oraz runem leśnym, 2) przeznaczony do produkcji leśnej, 3) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego, 4) wpisany do rejestru zabytków albo związany z gospodarką leśną zajęty pod wykorzystywanie dla potrzeb tej gospodarki: budynki, budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna oraz wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Odnosząc się do argumentów wniosku, tj. wydania przez Starostę na wniosek skarżących decyzji nr [...] z [...] maja 2014 r., dotyczącej zmiany użytków z terenów kolejowych na tereny o innym przeznaczeniu (grunty leśne i zadrzewione), Kolegium podało, że postulowana zmiana w ewidencji gruntów nastąpiła po rocznym okresie spowodowanym prawdopodobnie wszczęciem przez Burmistrza postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie kilkudziesięciu drzew bez zezwolenia. Także argument, że wedle zapisów planu miejscowego dla obszaru [...] nieruchomość nr [...] znajdowała się na terenie lasów i w planie miejscowym oznaczona była symbolem ZL nie został uznany, bowiem przedmiotem oceny nie jest kwestia jaki jest obecnie charakter gruntu działki [...], lecz ocena stanu faktycznego i prawnego w okresie procedowania przez Burmistrza i w dacie wydania decyzji ostatecznej. Powierzchnia tej działki gruntu wynosiła 3,0847 ha i niewątpliwie była pokryta roślinnością, jednak według stanu z 2013 r. był to teren oznaczony jako kolejowy (Tk), a nie leśny. Zatem, w ówczesnym stanie faktycznym i prawnym sprawa podlegała przepisom ustawy o ochronie przyrody, a nie ustawy o lasach, a Burmistrz był organem właściwym do załatwienia wniosku wnioskodawców dotyczącego wydania zezwolenia na usunięcie 9 drzew. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wnieśli o: uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza. Podali, iż stanowisko Kolegium wyrażone w uzasadnieniu decyzji nie uwzględnia treści art. 19 k.p.a., zobowiązującego organy administracji do przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. W związku z tym, organ I instancji nie był związany treścią wniosku oraz dołączonych doń dokumentów. Ocenili, iż wbrew twierdzeniom Burmistrza i Kolegium, zapisy w ewidencji gruntów mają charakter pomocniczy (informacyjny) dla ustalenia oznaczenia użytkowania, a w przypadku rozbieżności danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym, decyduje rzeczywisty stan gruntu. Nie zgodzili się także z poglądem organu odwoławczego, iż dokonana już po wydaniu decyzji Burmistrza zmiana zapisów w ewidencji gruntów dotyczących przedmiotowej nieruchomości z terenów kolejowych na las jest bez znaczenia dla oceny prawidłowości wydania tej decyzji. Kolegium pomija bowiem fakt, iż pomiędzy wydaniem decyzji Burmistrza a zmianą zapisów w ewidencji gruntów stan tej nieruchomości nie uległ zmianie. Innymi słowy, gdyby przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła lasu, Starosta nie wydałby decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie zmiany użytków tej nieruchomości z terenów kolejowych na grunty leśne i zadrzewione. Zdaniem wnioskodawców, wydanie przez Starostę powyższej decyzji potwierdza fakt, iż przedmiotowa nieruchomość od wielu lat miała charakter gruntu leśnego, jednakże z uwagi na bierność jej poprzedniego użytkownika wieczystego (PKP) w zakresie aktualizacji zapisów w ewidencji gruntów, grunty te były sklasyfikowane jako tereny kolejowe - niezgodnie z ich stanem faktycznym oraz definicją "terenów kolejowych". W ocenie skarżących, Burmistrz był zobowiązany z urzędu w sposób wyczerpujący zebrać cały materiał dowodowy i wyjaśnić sprawę w sposób zgody z aktualnym stanem faktycznym, w myśl obowiązków określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., czego zaniechał poprzez brak wyjaśnienia przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości, opierając się jedynie na treści wypisu z ewidencji gruntów dołączonego do wniosku o wydanie zezwolenia na usunięcie z tej nieruchomości drzew i krzewów. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją znak [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Rozpatrując ponownie sprawę, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany swego stanowiska. W szczególności na zmianę stanowiska organu nie mogą mieć wpływu dołączone jako dowód w sprawie decyzje Burmistrza w przedmiocie zatwierdzenia podziału należącej do PKP działki nr [...], z której wydzielono m. in. działkę porośniętą lasem nr [...], nabytą w późniejszym czasie przez wnioskodawców. Kolegium stwierdziło, iż w sprawie niniejszej nie wystąpiły ustawowe przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza, określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w szczególności poddana ocenie decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.) oraz z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), tj. art. 83 ust. 1 i ust. 6 u.o.p. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy nie znalazł w kontrolowanej decyzji Burmistrza żadnej z przesłanek nieważności, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Wyjaśnił dalej, że organ administracyjny właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji orzeka jako organ kasacyjny i w związku z tym w swej decyzji rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, nie rozstrzyga natomiast o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy, jak w postępowaniu odwoławczym. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę, wnioskodawcy szczegółowo przedstawili przebieg postępowania w sprawie i podali, iż stanowisko Kolegium wyrażone w zaskarżonej decyzji jest sprzeczne z orzecznictwem sądów administracyjnych. Wbrew temu stanowisku, zapisy w ewidencji gruntów mają charakter pomocniczy (informacyjny) dla ustalenia oznaczenia użytkowania, a w przypadku rozbieżności danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym decyduje rzeczywisty stan gruntu. Zdaniem Kolegium, późniejsza zmiana zapisów w ewidencji gruntów dotyczących przedmiotowej działki z terenów kolejowych na las jest bez znaczenia dla oceny prawidłowości wydania decyzji Burmistrza, której stwierdzenia nieważności skarżący żądają. Tym samym Kolegium pomija fakt, iż pomiędzy wydaniem tej decyzji a zmianą zapisów w ewidencji gruntów stan faktyczny tej działki nie uległ zmianie. Innymi słowy, gdyby przedmiotowa działka nie stanowiła lasu, Starosta nie wydałby decyzji nr [...] z [...] maja 2014 r. w przedmiocie zmiany użytków tej nieruchomości z terenów kolejowych na grunty leśne. Zdaniem skarżących, kontrolowana decyzja Burmistrza z dnia [...] czerwca 2013 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Burmistrz, wydając tę decyzję pomimo braku ustawowego do tego umocowania, dopuścił się kwalifikowanego naruszenia przepisów proceduralnych, tj. art. 19 w związku z art. 65 k.p.a. oraz przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 83 ust. 1 i ust 6 pkt 1 u.o.p. Mając na uwadze to naruszenie Kolegium powinno było na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 157 § 1 i § 2 k.p.a. stwierdzić nieważność przedmiotowej decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W pierwszej kolejności w przedmiotowej sprawie należy wskazać, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym i jako takie stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy postępowanie, w którym została wydana decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad prawnych skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji, przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną oraz wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej obarczonej ciężkimi wadami. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ administracji publicznej wyjaśnia stan faktyczny oraz ustala stan prawny z daty wydania zakwestionowanej decyzji i na tej podstawie dokonuje oceny legalności zakwestionowanej decyzji. W żadnym razie nie może być ono traktowane na równi z postępowaniem odwoławczym. Stwierdzenie nieważności z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.) występuje, gdy przy wydawaniu decyzji administracyjnej doszło do naruszenia każdego rodzaju właściwości przez organ administracji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. Nałożenie sankcji nieważności za naruszenie przepisów o właściwości podyktowane jest faktem, iż w tym przypadku brakuje podmiotu legitymującego do zawiązania stosunku prawnego. Legitymacja jest zaś niezbędnym warunkiem prawidłowości rozstrzygania sprawy. Tylko organ administracji, działając w ramach przyznanych kompetencji, może z trwałym skutkiem regulować prawne stosunki (vide: J. Goleniowska-Gałgan, Właściwość organów administracji, Casus 2010, nr 1, s. 57 i n.). O naruszeniu właściwości decydują kryteria obiektywne, tj. przepisy prawa, z których wynika, że sprawa podlegała właściwości konkretnego organu administracji publicznej. Na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z ugruntowanego stanowiska doktryny oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego, "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa (cechą rażącego naruszenia prawa jest więc to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią stosowanego w sprawie przepisu prawa, co wynika z prostego ich zestawienia i nie stanowi konsekwencji błędu w wykładni prawa, ale jego przekroczenia w sposób jasny i niedwuznaczny) i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa" (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2011 r., II GSK 1056/10, LEX nr 1070197). "O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa" (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. II OSK 1521/10, LEX nr 956192). Materialnoprawną podstawę wydania decyzji o zezwoleniu na wycinkę drzew, co do której złożony został wniosek o stwierdzenie jej nieważności, stanowił art. 83 ust. 1 u.o.p. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia spornej decyzji, usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek: 1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości; 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego - jeżeli drzewa lub krzewy zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wnioskodawcy zwrócili się do organu I instancji (wniosek z 4 czerwca 2013 r.) o wydanie zezwolenia na wycinkę 9 sztuk drzew gatunków: topola, olcha, sosna oraz krzewów rosnących na działce nr [...]. Opierając się na informacjach z wniosku oraz danych urzędowych, organ I instancji ustalił, że działka ta stanowi przedmiot użytkowania wieczystego wnioskodawców (wypis z ewidencji gruntów, wypis i wyrys z rejestru gruntów, odpisy z ksiąg wieczystych) oraz jest to teren kolejowy, oznaczony symbolem Tk. W toku oględzin przedmiotowej działki w dniu [...] czerwca 2013 r. ustalono, że objęte wnioskiem drzewa rosną na tej nieruchomości, a nadto topole są całkowicie suche lub obumierające. W tym czasie skarżący w żaden sposób nie kwestionowali ówczesnej klasyfikacji gruntu, którego byli wieczystymi użytkownikami, jak również nie wnosili odwołania od decyzji Burmistrza, zgodnej z treścią ich żądania, nie wskazywali na prowadzenie gospodarki leśnej na przedmiotowej działce. W ocenie Sądu, w takich okolicznościach faktycznych i prawnych Burmistrz w dacie [...] czerwca 2013 r. nie miał podstaw do przekazania wniosku o zezwolenie na wycięcie 9 sztuk drzew według właściwości do innego organu, ponieważ podstawą do orzeczenia w tym zakresie była ustawa o ochronie przyrody, a nie ustawa o lasach. Nie zostały więc naruszone przepisy art. 19 i art. 65 k.p.a., które stanowią o konieczności badania przez organ z urzędu swojej właściwości w momencie wniesienia każdego podania. Treść wniosku skarżących była jasna i bez trudności Burmistrz mógł ustalić przedmiot żądania, a tym samym swoją właściwość zgodnie z art. 83 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 6 pkt 1 u.o.p. W punkcie 6 tego wniosku skarżący wskazali przeznaczenie działki zgodne z ewidencją gruntów. Jednocześnie w tym punkcie byli poinformowani, że w przypadku gdy teren określony jest w ewidencji gruntów jako las właściwym organem do wydania zezwolenia na usunięcie drzew jest Starosta. Dopiero po wydaniu kontrolowanej ostatecznej decyzji powstały dokumenty, z których wynika, że działka nr [...] stanowi grunt leśny i zadrzewiony (decyzja Starosty nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., na podstawie której dokonano zmian gleboznawczej klasyfikacji gruntów położonych na działce [...], zgodnie z operatem klasyfikacyjnym zawierającym mapę klasyfikacyjną oraz wykaz zmian danych ewidencyjnych, przyjętych do zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...] oraz pismo Starosty z dnia 1 lipca 2014 r. informujące o zmianie oznaczenia gruntu działki nr [...] w ewidencji gruntów i budynków). W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko Kolegium, że zarzuty skarżących nie mogą doprowadzić do uznania, iż kwestionowana decyzja Burmistrza została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości oraz z rażącym (oczywistym) naruszeniem prawa. Zarzuty skargi należy uznać jedynie za polemikę z prawidłowymi ustaleniami organu nadzoru. Organ I instancji ustalił bowiem, opierając się na dostępnych mu dowodach, że drzewa wskazane we wniosku rosną na nieruchomości stanowiącej przedmiot posiadania wnioskodawców i jako grunt kolejowy podlegają procedowaniu przez ten organ. Zmiana klasyfikacji gruntu działki nr [...] z terenów kolejowych na grunt leśny i zadrzewiony nastąpiła już po wydaniu spornej decyzji i w związku z tym żadną miarą nie może świadczyć o rażącym działaniu organu I instancji, polegającym na udzieleniu zezwolenia na usunięcie drzew. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.