IV SA/Wa 847/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie asesor WSA Paweł Dańczak (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant ref. Agnieszka Szymańczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...]stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatrudnienia cudzoziemca oddala skargę Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] stycznia 2020 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2019 r. nr [...], orzekającą o odmowie wydania [...] Sp. z o.o. z s. w [...] zezwolenia na pracę cudzoziemca dla obywatela [...] – M., na stanowisku sortowacza odpadów komunalnych. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Wnioskiem z 22 maja 2019 r. [...]Sp. z o.o. (dalej: wnioskodawca, spółka lub skarżąca) wystąpiła do Wojewody [...] (dalej: Wojewoda lub organ I instancji) z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemcowi, na stanowisku sortowacz. W toku postępowania administracyjnego Wojewoda [...] wystąpił do Spółki o uzupełnienie dokumentów o umowę o świadczenie usług zawartą między podmiotem powierzającym wykonywanie pracy cudzoziemcowi, tj. między wnioskodawcą, a podmiotem, do którego cudzoziemiec będzie skierowany w celu wykonania usług. W odpowiedzi na wezwanie Spółka przedłożyła umowę zlecenia z dnia 16 kwietnia 2019 r. zawartą pomiędzy spółką [...] S.A. wraz z zamówieniami na pracownika tymczasowego. Odnosząc się do materiałów przedłożonych przez Spółkę, organ I instancji stwierdził, że do sprawy nie zostały przedłożone dokumenty potwierdzające posiadanie umów pomiędzy wnioskodawcą a podmiotami, do których pracownicy mają być kierowani. Przedłożona umowa pomiędzy [...] S.A., czyli zleceniodawcą a [...]Sp. z o.o., w której zleceniobiorca zobowiązuje się do wykonania usługi polegającej na zatrudnieniu oraz kierowaniu pozyskanych pracowników do świadczenia usług i wykonywania pracy na rzecz klientów zleceniodawcy, zdaniem Wojewody, nie wyczerpywała warunków koniecznych do wydania zezwolenia na pracę. Umowa pomiędzy [...] S.A. nie będącym wnioskodawcą a [...]Sp. z o.o., który nie jest podmiotem, do którego pracownik jest kierowany, nie jest bowiem podstawą do wydania zezwolenia na pracę. Jak wyjaśnił organ I instancji, zleceniodawca [...] S.A. nie może dalej kierować pracowników do klientów, ponieważ nie jest wnioskodawcą. Jak wskazał dalej Wojewoda, wnioskodawca zaniechał uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty potwierdzające prowadzenie działalności wynikającej z przedłożonego wniosku, co potwierdził ponownie w piśmie z 12 listopada 2019 r., dlatego uznano, że nie udowodnił, iż jako wnioskodawca dopełnia obowiązków związanych z powierzaniem pracy innym osobom, co stanowiło podstawę do wydania w decyzji odmownej z [...] listopada 2019 r. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wydał opisaną na wstępie decyzję z [...] stycznia 2020 r., utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie Wojewody [...]. Uzasadniając swoją decyzję, organ odwoławczy opisał na wstępie stan faktyczny sprawy, wyjaśniając jednocześnie, że organ I instancji powołał się w swojej decyzji m.in. na niedopełnienie przez wnioskodawcę obowiązków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz powierzeniem pracy innym osobom, m.in. w zakresie zatrudniania oraz kierowania cudzoziemców do wykonywania pracy na rzecz podmiotów nie będących bezpośrednio powiązanymi z [...]Sp. z o.o. Odnosząc się do zgromadzonego materiału dowodowego, organ odwoławczy wskazał, iż z dołączonej do akt sprawy umowy zlecenia zawartej pomiędzy [...] S.A. a [...]Sp. z o.o. wynika, że działalność Spółki występującej o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca polega na zatrudnianiu pozyskanych pracowników zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz skierowaniu ich do świadczenia usług/wykonywania pracy na rzecz Klientów Zleceniodawcy, na którą składa się: rekrutacja i pozyskanie pracowników, w przypadku pracowników z zagranicy - zalegalizowanie pobytu i pracy cudzoziemców w Polsce. Ponadto, ze złożonych przez stronę wyjaśnień wynikało także, że [...]Sp. z o.o. przynależy do grupy kapitałowej [...], gdzie [...] S.A. - spółka matka, zawiera umowy z kontrahentami, które następnie są realizowane bezpośrednio przez nią lub spółki zależne. Z kolei skierowanie cudzoziemców do podmiotów będących bezpośrednimi odbiorcami usług następuje na mocy odrębnej umowy zawartej pomiędzy pośrednikiem a tym podmiotem. Na tej podstawie organ odwoławczy wywiódł, że materiał dowodowy nie potwierdza, aby [...]Sp. z o.o. i bezpośredniego usługobiorcę łączyła umowa o świadczenie usług. Powołując się następnie na stosowne przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Minister stwierdził, że w przypadkach, w których przedmiotem umowy jest udostępnienie lub wynajem pracowników, zezwolenie na pracę może zostać wydane, jeżeli podmiotem powierzającym wykonywanie pracy cudzoziemcowi jest agencja pracy tymczasowej, a zezwolenie dotyczy cudzoziemca zatrudnionego w charakterze pracownika tymczasowego. Organ dodał jednocześnie, że takie ukształtowanie rozwiązań prawnych nie ogranicza możliwości swobodnego korzystania przez dany podmiot gospodarczy z innych, dopuszczalnych prawem form udostępniania pracowników podmiotom trzecim lub świadczenia usług w ramach outsourcingu lub podwykonawstwa, jednak - zgodnie z intencją ustawodawcy - usługa udostępniania cudzoziemców, którzy podlegają obowiązkowi posiadania zezwolenia na pracę może zostać zrealizowana tylko na zasadach określonych w ustawie z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz.1563). Minister dodał również, że forma ta dotyczy wyłącznie kierowania pracowników do pracy na rzecz innego podmiotu przez pracodawcę, który zgodnie z art. 18 ustawy uzyskał wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia. Specyfika działania agencji pracy tymczasowej polega natomiast na przekazaniu właściwej osoby do wykonywania określonych prac na rzecz pracodawcy użytkownika. Celem umowy łączącej podmioty nie jest zatem realizacja określonych prac, a samo dostarczenie pracodawcy użytkownikowi odpowiedniej osoby do ich wykonania. Z takim sposobem ukształtowania stosunków zobowiązaniowych pomiędzy podmiotami nie mamy jednak do czynienia w przedmiotowej sprawie, bo jak wynika z akt sprawy, [...]Sp. z o.o. rekrutuje pracowników dla spółki [...]S.A., która następnie udostępnia ich podmiotom trzecim na mocy odrębnych umów współpracy. W ocenie organu odwoławczego rzeczywistym celem stosunku zobowiązaniowego łączącego Spółki [...] z [...]Sp. z o.o. nie była więc realizacja określonych prac, lecz dostarczenie odpowiedniej osoby do ich wykonania. Oznacza to, że podmiot powierzający wykonywanie pracy, składając przedmiotowy wniosek, powinien był wskazać pracodawcę użytkowania, na rzecz którego cudzoziemiec będzie wykonywał pracę. Skoro tego nie uczynił, to brak było podstaw prawnych do wydania zezwolenia na pracę. Odnosząc się do argumentów wskazanych w odwołaniu dotyczących przynależności spółki do grupy kapitałowej, Minister wyjaśnił, iż grupa kapitałowa to struktura składająca się z samodzielnych podmiotów gospodarczych, które łączą powiązania kapitałowe. Grupa kapitałowa nie posiada osobowości prawnej, nie ma zatem organów, które w świetle prawa miałyby ją reprezentować, a co za tym idzie dokonywać czynności z zakresu prawa pracy. Nie było zatem podstaw do uznania grupy kapitałowej za pracodawcę w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1040 z późn. zm.). W tym kontekście organ odwoławczy wskazał, że po stronie pracodawcy występuje tylko jeden podmiot a praca cudzoziemca powinna być wykonywana na rzecz podmiotu, który faktycznie ją powierza. O trójstronnym stosunku prawnym można mówić natomiast tylko i wyłącznie w przypadku zatrudnienia cudzoziemca jako pracownika tymczasowego przez podmiot będący agencją pracy tymczasowej na rzecz pracodawcy użytkownika. W sytuacji zaś, kiedy podmiot przeprowadza rekrutację cudzoziemców, aby następnie "przekazać" ich innemu pracodawcy, mamy do czynienia z brakiem rzeczywistego zamiaru powierzenia pracy cudzoziemcowi, a w konsekwencji brakiem podstaw do wydania zezwolenia na pracę. Skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] stycznia 2020 r. wywiodła [...]Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając ww. rozstrzygnięciu: I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego polegające na: • uznaniu, iż udostępnienie pracowników na zasadach outsourcingu musi spełniać przesłanki wynikające z Ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, • ustaleniu, iż celem umowy łączącej wnioskodawcę ze spółką [...] S.A. nie jest realizacja określonych prac, a dostarczenie pracodawcy użytkownikowi odpowiedniej osoby do ich wykonania, • uznaniu, iż podmiotem kierującym pracownika tj. cudzoziemca objętego wnioskiem jest spółka [...] S.A., podczas gdy z materiału dowodowego wynika wyraźnie, iż podmiotem kierującym jest wnioskodawca, 2. art. 64 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie pracodawcy użytkownika oraz wypełnienie pkt. 1.6. wniosku, skoro w ocenie organu wnioskowane zezwolenie dotyczy cudzoziemca zatrudnionego w charakterze pracownika tymczasowego (co skarżący jednoznacznie kwestionuje); II. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 1 ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych w zw. z art. art. 88 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 88c ust 10 w zw. z art. 88f ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach pracy poprzez ich zastosowanie, podczas gdy przepisy te nie znajdują zastosowania do umowy outsourcingu usług. W związku z podniesionymi zarzutami strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2019 roku, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając zgłoszone zarzuty skarżąca podniosła m.in, że stanowisko organu zawarte w zakwestionowanej decyzji wynika z błędnego założenia, iż do stosunku prawnego, jakim jest outsourcing usług znajdują zastosowanie przepisy ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Tymczasem praca oferowana przez stronę cudzoziemcowi, którego dotyczy przedmiotowy wniosek, nie jest pracą tymczasową w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. W ocenie skarżącej podstawą prawną wykonywania pracy oferowanej cudzoziemcowi jest umowa cywilnoprawna w ramach outsourcingu usług. Tym samym wskazywanie przez skarżącego we wniosku o udzielenie zezwolenia o pracę pracodawcy użytkownika, jak i wypełnianie rubryki 1.6. wniosku było zbędne. Skarżąca dodała także, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że warunkiem sine qua non wydania zezwolenia na pracę jest posiadanie przez wnioskodawcę umowy o świadczenie usług z bezpośrednim usługobiorcą. Tymczasem, jej zdaniem żaden przepis ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wymaga, ażeby wnioskodawca kierował cudzoziemców do miejsca pracy wyłącznie na podstawie dwustronnej umowy z odbiorcą usług. Wspomniana ustawa wymaga jedynie od wnioskodawcy wskazania miejsca wykonywania pracy, a temu obowiązkowi Spółka sprostała zarówno we wniosku i jak w dalszej korespondencji. W odpowiedzi na skargę, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że podniesione w skardze argumenty nie wnoszą do sprawy nowych okoliczności natury merytorycznej i formalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organ administracji zasadnie odmówił wydania zezwolenia na pracę dla cudzoziemca, argumentując to tym, iż w sprawie mamy do czynienia z przypadkiem zatrudnienia cudzoziemca w warunkach pracy tymczasowej, natomiast wnioskującym o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca nie był podmiot będący agencją pracy tymczasowej. Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że stanowisko Ministra zawarte w zaskarżonej decyzji, co do braku podstawy wydania skarżącemu wnioskowanego zezwolenia było słuszne. Sąd nie uznał nadto za przekonujące argumentów strony skarżącej, że konstrukcja outsourcingu usług, na którą powołuje się skarżąca wyłączała stosowanie przepisów ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych oraz ustawy o promocji zatrudniania oraz instytucjach rynku pracy. Jak wywodzi skarżąca w złożonej do tutejszego Sądu skardze, ustawodawca nie zawsze przewiduje, że udostępnianie pracowników będzie podporządkowane ww. przepisom, a odmienna interpretacja, jaką zastosował organ administracji, w sposób nieuzasadniony zawęża zakres działalności związany z udostępnianiem pracowników wyłącznie do agencji pracy tymczasowych, przekreślając dopuszczalność korzystania z innych form udostępniania pracowników podmiotom trzecim lub świadczenia usług, m.in. w ramach outsourcingu, przez podmioty gospodarcze niebędące agencjami tymczasowymi. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, do akt sprawy przedstawiona została umowa zlecenia zawarta między [...] SA z siedzibą w [...] a spółką skarżącą, tj. [...]Sp. z o.o. Zgodnie z § 1 tejże umowy zleceniobiorca, a więc skarżąca, zobowiązuje się do wykonania na rzecz zleceniodawcy usługi polegającej na zatrudnieniu pozyskanych pracowników oraz skierowaniu ich do świadczenia usług/wykonywania pracy na rzecz klientów zleceniodawcy (...). Ponadto w aktach znajdują się formularze zatytułowane "Zamówienie pracownika czasowego nr (...)". Zdaniem Sądu powyższe świadczy o tym, że organ administracji prawidłowo przyjął, iż praca cudzoziemca, który w tak zakreślonych realiach miałby świadczyć pracę, ma charakter pracy tymczasowej i w tym też kontekście ocenił możliwość udzielenia zezwolenia, ostatecznie odmawiając z tego powodu, że wnioskodawca, czyli spółka skarżąca, nie prowadzi działalności w postaci agencji zatrudnienia, a jednocześnie – co wynika wprost z treści przytoczonej wcześniej umowy zlecenia – nie jest samodzielnie podmiotem powierzającym pracę, co w konsekwencji prowadzi do słusznego wniosku, że w niniejszej sprawie, wobec braku rzeczywistego zamiaru powierzenia cudzoziemcowi pracy, nie było podstaw do wydania zezwolenia na pracę. Spółka skarżąca, kontestując powyższe wnioski, uważa de facto, że w sprawie nie mamy do czynienia z zatrudnieniem czasowym, lecz z outsourcingiem usług, dlatego nie powinny w tym przypadku znaleźć zastosowania przepisy dotyczące zatrudniania pracowników tymczasowych, a w konsekwencji, że można było w stanie faktycznym sprawy udzielić zezwolenia na pracę. Sąd tego zapatrywania nie podziela, bowiem stoi na stanowisku, że powyższe jest próbą obejścia przez skarżącą spółkę rygorów związanych z zatrudnianiem cudzoziemców w charakterze pracowników tymczasowych poprzez zastosowanie konstrukcji tzw. outsourcingu, która nie jest w żaden sposób zdefiniowania i uregulowana przepisami powszechnie obowiązującego prawa. W ocenie Sądu prowadzi to w istocie do wypaczenia zamierzeń ustawodawcy sprawowania należytej kontroli nad dostępem do rynku pracy oraz działającymi na nim podmiotami, poprzez stworzone w tym celu ustawowe instrumenty. Obowiązujące w tym zakresie przepisy, zdaniem Sądu, należy wykładać możliwie ściśle, właśnie z tego powodu, że ich inna interpretacja niweczyłaby ww. założenia. Mając na względzie powyższe, nie można przeoczyć, że przedmiotem sprawy była kwestia zalegalizowania pobytu cudzoziemca w celu wykonywania przezeń pracy poprzez wydanie stosownego zezwolenia na pracę w oparciu o przepisu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie może umykać uwadze, że skoro wykonywanie przez cudzoziemców pracy wymaga zezwolenia, to mamy do czynienia z reglamentowaną formą dostępu do rynku pracy, a więc ustawodawca z góry założył, że zarówno dostęp cudzoziemców do polskiego rynku pracy, formy i podstawy świadczenia tej pracy, jak również podmioty ją oferujące muszą podlegać ściśle określonemu reżimowi prawnemu. Jak wynika z art. 88a ust. 1 ustawy, zezwolenie na pracę wydawane jest na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi. Przepis ten stanowi w istocie punkt wyjścia do dalszego stwierdzenia, że w świetle innych przepisów ustawy, mowa w nich o albo o pracy wykonywanej przez cudzoziemca albo o pracy tymczasowej wykonywanej przez cudzoziemca (vide: art. 88 c ust. 1a i 1b ustawy), powierzenie zaś pracy może mieć charakter bezpośredni, tj. wówczas, gdy podmiot powierzający pracę jest jednocześnie przyszłym pracodawcą cudzoziemca, dla którego zezwolenie ma być wydane, albo też, gdy mamy do czynienia z pracą tymczasową, cudzoziemiec zostaje zatrudniony przez dany podmiot jako pracownik tymczasowy, natomiast wykonuje pracę na rzecz pracodawcy użytkownika a nie podmiotu zatrudniającego. Szczególnie istotny jest drugi z wymienionych przypadków, bowiem odnosi się w istocie do sytuacji mającej miejsce w ramach rozpoznawanej sprawy. W ocenie Sądu, a wbrew twierdzeniom skarżącej, treść zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie świadczy o tym, iż w jej ramach mamy do czynienia z zatrudnieniem cudzoziemca w ramach pracy tymczasowej. Spółka skarżąca, jako zleceniobiorca spółki matki, nie miała bowiem powierzać bezpośrednio cudzoziemcowi określonej pracy, lecz jej zadaniem było cudzoziemca zatrudnić, a następnie skierować do świadczenia usług/wykonywania pracy na rzecz klientów zleceniodawcy. Formuła ta odpowiada wykonywaniu pracy tymczasowej, o jakiej mowa w art. 18 pkt 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem praca tymczasowa polega właśnie na zatrudnianiu pracowników tymczasowych i kierowaniu tych pracowników oraz osób niebędących pracownikami do wykonywania pracy tymczasowej na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy użytkownika, na zasadach określonych w przepisach ustawy i zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Konstatacja ta jest o tyle ważna w niniejszej sprawie, iż powołany przepis odnoszący się do pracy tymczasowej zawiera się w szerszej regulacji, która sytuuje prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług m.in. pracy tymczasowej w ramach działalności regulowanych w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, a więc takich, co do których ustawodawca ustanowił szczególne przesłanki ich prowadzenia oraz poddał szczególnemu reżimowi kontrolę ich funkcjonowania, m.in. poprzez obowiązek rejestracji takiej działalności w rejestrze podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. Skoro więc prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług pracy tymczasowej ma charakter regulowany, to nie można przyjąć, że poprzez zastosowanie przez przedsiębiorcę różnego rodzaju zabiegów prawnych, możliwe jest uniknięcie wymogów związanych z oferowaniem tego rodzaju usług wyłącznie w formie przewidzianej prawem, w tym wypadku zaś przepisami ustawy dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Tym samym Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że stwierdzone w niniejszej sprawie posłużenie się omawianą wcześniej umową cywilno-prawną, której faktycznym przedmiotem (nawet, jeśli nie jest to opisane wprost) było świadczenie usługi dostarczania przez spółkę skarżącą podmiotom trzecim, będącym klientami jej spółki matki, pracowników tymczasowych, stanowi niedozwoloną formę obejścia ww. przepisów regulujących kwestię zatrudniania cudzoziemców w charakterze pracowników tymczasowych, wobec bezspornego faktu, że spółka skarżąca nie posiada statusu zarejestrowanej zgodnie z ww. przepisami agencji zatrudnienia. Powyższe wpływa także na zgłoszone w skardze zarzuty. Po pierwsze, wbrew zarzutom skargi, nie doszło do wskazanych w niej uchybień prawa materialnego. Spółka skarżąca twierdziła wprawdzie, że w sprawie nie mogły mieć zastosowania przepisy art. 88 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 88c ust. 10 w zw. z art., 88f ust. 1 ustawy odnoszące się do wykonywania przez cudzoziemca pracy w charakterze tymczasowym, ponieważ nie znajdują one zastosowania do umowy outsourcingu usług, jednakże twierdzenie to jest chybione. Ocena niniejszej umowy nie może następować przez pryzmat nazwy, jaką usiłuje jej nadawać skarżąca, lecz musi uwzględniać rzeczywisty charakter jej przedmiotu. Ten zaś, w ocenie Sądu, spełnia wszelkie warunki do przyjęcia, że mamy do czynienia z pośrednictwem pracy przy zatrudnianiu pracowników tymczasowych, a więc formą zastrzeżoną dla agencji zatrudnienia działających w ramach regulowanej działalności gospodarczej. Skoro więc spółka skarżąca nie legitymuje się statusem takiej agencji, a okoliczność ta nie ma w sprawie charakteru spornego, to oczywistym jest, że jej wniosek o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca, który miałby być zatrudniony w istocie jako pracownik tymczasowy, nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ pochodził od podmiotu, który nie mógł być w sprawie wnioskodawcą. Chybiony jest również zarzut naruszenia w postępowaniu administracyjnym art. 64 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie pracodawcy użytkownika oraz wypełnienie stosownego punktu wniosku o udzielenie zezwolenia. Należy bowiem zauważyć, że skarżąca nie legitymując się statusem agencji zatrudnienia, nie mogła wnioskować o zezwolenie na pracę dla cudzoziemca, który miałby świadczyć pracę w charakterze pracownika tymczasowego. Tym samym skarżąca nie mogła w ogóle złożyć skutecznego wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca, bowiem powyższe okoliczności jej to uniemożliwiały. W konsekwencji zaś, skoro wniosek o wydanie zezwolenia na pracę, jako złożony przez podmiot nieuprawniony, nie mógł liczyć na pozytywne rozpoznanie, to ocena jego aspektów formalnych nie ma dla sprawy żadnego znaczenia. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla jej rozpoznania. Ponadto został on rozpatrzony wszechstronnie, doprowadzając organ do prawidłowych wniosków, które następnie legły u podstaw rozstrzygnięcia odpowiadającemu prawu. Wbrew zatem zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do uchybienia przepisom prawa procesowego, w szczególności zaś art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto, działając z urzędu na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a, Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa materialnego bądź przepisów postępowania, które uzasadniałyby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zapadłych w sprawie decyzji. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.