IV SA/Wa 855/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi G. P. i K. P. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji leśnej gruntów leśnych uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia [...] listopada 2013 roku nr [...] Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] o odmowie wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji leśnej 0,035 ha gruntów leśnych wchodzących w skład działek o numerach [...] i [...] położonych w miejscowości M., gmina L., z przeznaczeniem pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego wraz z infrastrukturą techniczną. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z wypisem z aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. przedmiotowe działki leżą na terenie oznaczonym MNe - teren zabudowy ekstensywnej na działkach leśnych. Plan ten określa powierzchnie wyłączenia produkcji leśnej do 20% powierzchni działki, ale nie więcej niż 350 m2 oraz minimalną powierzchnię działki na której można prowadzić inwestycje (2000 m2 dla nowo powstałych działek, 1800 m2 dla działek wydzielonych przed uchwaleniem planu). Zgodnie z informacją Wójta Gminy L. (pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r.) plan odnosi się jednoznacznie do powierzchni działki, a nie powierzchni inwestycji czy tez nieruchomości. Zdaniem organu, z zapisów miejscowego planu wynika, że w obecnym stanie prawnym na działkach ewidencyjnych [...] i [...]. nie jest możliwe wyłączenie gruntu z produkcji (za mała powierzchnia działek - działki mają powierzchnie odpowiednio 0,0395 m2 i 0,0516 m2). Organ podał także, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony dnia [...] grudnia 2004 r., uchwałą Rady Gminy L. jest prawem miejscowym i jego zapisy są obowiązujące. W tym przypadku zapisy planu dotyczące spełnienia dla działki warunku normatywu powierzchni i powierzchni wyłączenia gruntów leśnych pod zabudowę, wiązały dyrektora RDLP. Pismo Urzędu Gminy L. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nie może stanowić podstawy do nie respektowania zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dyrektor RDLP w tym przypadku był zobowiązany prowadząc postępowanie zbadać, czy spełnione zostały warunki umożliwiające wyłączenie gruntu z produkcji, a następnie po stwierdzeniu, że warunki te nie są spełnione odmówić wydania zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji leśnej. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli G. P. i K. P. zarzucając jej wydanie z naruszeniem - art. 7, art. 77 § 1, art 107 K.p.a z uwagi na to że organ I jak i II instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązany był na podstawie art. 77 § 1 K.p.a przez co nie wykazał należytej dbałości o wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak tego wymaga art. 7 K.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. w swojej decyzji jak również Dyrektor Generalny Lasów Państwowych nie uwzględnili faktu, że zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] grudnia 2004 r. (Dz. U. Woj. [...] Nr [...] z dnia [..] grudnia 2004 r. poz. [...]) dla terenu oznaczonego symbolem MNe dotyczące powierzchni do wyłączenia odnoszą się do obszaru pod realizację inwestycji. Projekt zagospodarowania działki załączony do wniosku o wyłączenie gruntów produkcji leśnej obejmował swoim zakresem działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] położone w miejscowości M., stanowiące jedną nieruchomość, wpisane do jednej księgi wieczystej i stanowiące obszar inwestycji. Zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w paragrafie 39 ust. 6 wskazuje, że "powierzchnia wyłączenia z produkcji leśnej, tj. powierzchnia trwałego wylesienia pod realizację inwestycji, do 20 % powierzchni działki ale nie więcej niż 350 m2" Organ wydający zaskarżoną decyzję odniósł się jedynie do działek, a nie do obszaru inwestycji podając powierzchnię wyłączenia z produkcji leśnej, tj. powierzchnię trwałego wylesienia do 20% powierzchni działki, ale nie więcej niż 350 m2, co ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Rozpatrując niniejszą sprawę organ I i II instancji nie uwzględnił faktu wydania opinii przez Wójta Gminy L. z dnia [...] sierpnia 2013 r. potwierdzającej zgodność projektowanej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości M. z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor generalny Lasów Państwowych wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.11 ust.1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205) wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, lila, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 organem właściwym w tego typu sprawach jest dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych. W niniejszym postępowaniu w pierwszej kolejności należało ustalić , czy teren objęty wnioskiem o wyłączenie z produkcji rolnej ujęty jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako teren przeznaczony na cele nieleśne. Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy wypisem z aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. działki objęte wnioskiem leżą na terenie oznaczonym MNe - teren zabudowy ekstensywnej na działkach leśnych. We wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r. K. i G. P. wnieśli do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Państwowej w W. o wyłączenie z produkcji rolnej pięciu działek o nr [...], [...], [...], [...], [...] położonych w L.. Organy orzekające w sprawie uznały, że z uwagi na zapisy planu, oraz powierzchnie działek ewidencyjnych [...] i [...], na których faktycznie miałby zostać zlokalizowany budynek, nie ma możliwości wydania zezwolenia na wyłączenie wnioskowanej powierzchni (na działce [...] możliwe jest wyłączenie 79 m2 a na działce [...] - 109 m2 ). Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Powoływany wyżej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w gminie L. dla części obrębu M., generalnie nie definiuje co do zasady pojęć, którymi się posługuje. Zgodnie z zapisami § 39 tego planu, podstawowym przeznaczeniem terenów zabudowy mieszkaniowej jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna ekstensywna w formie domów wolnostojących, w tym zabudowa o charakterze letniskowym (ust. 1) ust. 2. Plan ustala maksymalną intensywność zabudowy netto na poziomie 0,3. ust. 3. Plan ustala minimalną powierzchnię nowo wydzielanych działek o wielkości 2000 m2. ust. 4. Dopuszcza się realizację zabudowy mieszkaniowej na działkach mniejszych niż normatywne, lecz nie mniejszych niż 1800m2, o ile ich podział geodezyjny został dokonany przed dniem wejścia w życie niniejszego planu pod warunkiem zachowania wszystkich innych parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z zapisów niniejszej uchwały. ust 5. Ustala się zachowanie co najmniej 80% powierzchni biologicznie czynnej w obrębie każdej działki. ust. 6. Powierzchnia wyłączenia z produkcji leśnej, tj. powierzchnia trwałego wylesienia pod realizację inwestycji, do 20% powierzchni działki ale nie więcej niż 350m2. ust. 7. Na jednej działce może być zlokalizowany tylko jeden budynek mieszkalny jednorodzinny z dopuszczeniem garażu w bryle budynku. ust. 8. Dopuszcza się realizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego na więcej niż jednej działce. W § 11 ust. 2 tej ustawy zawarto definicję powierzchni biologicznie czynnej - za którą rozumie się część działki budowlanej na gruncie rodzimym, która pozostaje niezabudowana powierzchniowo lub kubaturowo w głąb gruntu, na nim oraz nad nim, nie stanowiąca nawierzchni dojazdów i dojść pieszych, pokryta trwałą roślinnością lub użytkowana leśnie. Porównanie powyższych zapisów pozwala na przyjęcie, że posługując się pojęciem "działki", autorom planu chodzi o "działkę budowlaną". Pojęcie to, co już wcześniej podkreślono, nie zostało zdefiniowano w planie, wobec czego należy odwołać się do definicji w aktach rangi ustawowej. Znajduje się ono w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.Dz.U.2010.102.651 j.t. ze zm.) oraz w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2012.647 j.t.). Wedle art. 4 pkt 3a pierwszego z powołanych aktów normatywnych przez działkę budowlaną należy rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. W art. 2 pkt 12 drugiej z powołanych ustaw przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. W ocenie Sądu, skoro skarżący jako teren planowanej inwestycji wskazują działki [...], [...], [...], [...], [...], posiadają do nich tytuł prawny, to należało potraktować je jako nieruchomość gruntową i rozpatrzyć żądanie skarżących w stosunku do wszystkich wskazanych działek. Obszarem inwestycji może zostać bowiem objęty teren jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji, zwłaszcza, że plan miejscowy w niniejszej sprawie dopuszcza realizację inwestycji na więcej niż jednej działce. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie terenu inwestycji nie można ograniczyć tylko do miejsca posadowienia przedmiotowego budynku. Także pismo Wójta Gminy L. z dnia [...] sierpnia 2013 r., potwierdza, że wymieniane przez skarżących działki stanowią jedną nieruchomość i budowa na nich budynku jednorodzinnego jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższych względów za zasadny należało uznać zarzut naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1, art 107 K.p.a. Organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób niewłaściwy oceniły zebrany materiał dowodowy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto organy orzekające w sprawie nie zauważyły, że choć wniosek o wyłączenie z produkcji rolnej pięciu działek o nr [...], [...], [...], [...], [...] położonych w L. pochodził od K. i G. P. to podpisał go jedynie K. P.. W toku postępowania organy uznały G. P. jako wnioskodawczynię i kierowały do niej pisma, bez uprzedniego wezwania jej do podpisania wniosku bądź wezwania jej męża do przedstawienia stosownego pełnomocnictwa do działania w jej imieniu. Z podniesionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone decyzje naruszają prawo i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, organy ponownie rozpoznające sprawę zastosują się do wytycznych w nim zawartych.