IV SA/Wa 866/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2012 r. sprawy ze skargi A. W., M. W., K. A. i K. A. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji leśnej gruntów - oddala skargę - IV SA/Wa 866/12 UZASADNIENIE I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (dalej "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania A. i M. W. oraz K. i K. A. (dalej "skarżących") od decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. (dalej "organ I instancji") z dnia [...] września 2011 r. nr [...], odmawiającej wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji 0,0248 ha gruntów leśnych wchodzących w skład działki ewidencyjnej o numerze [...] i [...], z obrębu [...], położonej w J., pod budowę budynku mieszkalnego dwulokalowego, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. II. W zaskarżonej decyzji odwoławczej organ wskazał w szczególności, co następuje: 1. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. organ I instancji odmówił wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji 0,0248 ha gruntów leśnych wchodzących w skład działek ewidencyjnej o numerze [...] i [...], z obrębu [...], położonych w J. (dalej "przedmiotowe działki"), pod budowę budynku mieszkalnego dwulokalowego. Organ uzasadnił odmowę niespełnieniem w sprawie warunku zawartego w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., znak: [...] (dalej "decyzja Wojewody" albo "zgoda na zmianę przeznaczenia ") na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta J. (dalej "plan miejscowy") pod zabudowę mieszkaniową i jednorodzinną, dotyczącego scalenia działek i podziału na dwie działki nie mniejsze niż 1500 m2. W związku z tym, że przedmiotowe działki nie spełniają tego warunku (suma powierzchni działek 1242 m2) nie wydano zezwolenia na wyłączenie gruntów. W trakcie postępowania Urząd Miasta J. pismem z dnia [...] lipca 2011 r., wyjaśnił, że warunek dotyczący powierzchni działki nie mniejszej niż 1500 m2 zapisany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla ewidencyjnych gruntów leśnych z ograniczonym dopuszczeniem zabudowy na terenie oznaczonym MN 8, nie może zostać spełniony na działkach [...] i [...]. Wynika to z faktu, że cześć pierwotnej działki [...] (z której wydzielono działki [...] i [...]) została przeznaczona pod drogę publiczną, w związku z tym nie ma możliwości uzyskania z pozostałej powierzchni działek założonego normatywu. Według Urzędu Miasta J. oznacza to, że zabudowa na tych działkach wyraża się w zasadzie, że powierzchnia pod wyłączenie nie może przekroczyć 20% powierzchni. 2. Skarżący wnieśli do organu odwoławczego odwołanie od decyzji organu I instancji. III. Rozpatrzywszy odwołanie od decyzji organu I instancji zaskarżoną obecnie decyzją odwoławczą, organ odwoławczy utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Uzasadniając zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy wskazał w szczególności, co następuje: 1. Z działek ewidencyjnych o nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 1600 m2, wskazanych w decyzji Wojewody powstały działki ewidencyjne o nr [...],[...],[...]. Działki ewidencyjne nr [...] i [...] stanowią jedną nieruchomość o łącznej powierzchni 1242 m2, działka ewidencyjna [...] została wydzielona pod drogę publiczną. Wyłączenie gruntu będzie miało miejsce tylko na terenie działki [...]. 2. Zgodnie z planem miejscowym działka [...] położona jest na terenie o symbolu MN 8. Zgodnie z oznaczeniem na rysunku planu jest to teren dla którego wprowadzono zapisy dotyczące ewidencyjnych gruntów leśnych z ograniczonym dopuszczeniem zabudowy. Dla terenów tych istnieje zapis (punkt 4, podpunkt 1, wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) "nie dopuszcza się nowego zainwestowania poza realizacją zabudowy wyłącznie w zakresie określonym w decyzji odpowiednich organów o zgodzie na przeznaczenie części gruntów leśnych pod zabudowę. 3. Zapisy planu dotyczące respektowania decyzji odpowiednich organów o zgodzie na przeznaczenie części gruntów leśnych pod zabudowę wiążą organy. Pismo Urzędu Gminy z dnia [...] lipca 2011 r., nie może stanowić podstawy do nie respektowania zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zbadać, czy zatem należało, czy spełniony został normatyw minimalnej powierzchni działek zapisany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a następnie po stwierdzeniu, że inwestycja jest planowana na działkach o mniejszej powierzchni niż 1500 m2 odmówić wydania zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji leśnej, nawet jeśli planowane jest tylko wyłączenie w rozmiarze 20 %. 4. Zarzut skarżących odnośnie wydania przez organ I instancji zezwoleń na wyłączenie gruntu z produkcji leśnej dla sąsiednich działek [...],[...],[...] mimo, że działki nie były scalone, nie może zostać uznany za zasadny, ponieważ inwestycja na sąsiednich działkach spełniała normatyw powierzchniowy (1600 m2) i kwestia scalenia była tu drugorzędna. III. Skarżący wnieśli do Sądu skargę na decyzję organu odwoławczego, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie: (-) przepisów art.7, 11 i 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez bezpodstawną odmowę wyrażenia zgody na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej; (-) przepisów planu miejscowego poprzez odmowne załatwienie sprawy, pomimo tego, że przeznaczenie gruntu objętego wnioskiem skarżących na cele nieleśne jest zgodne z przepisami tego planu; (-) przepisów art. 6, 8, 10 z zw. z art. 40 § 2 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez rozstrzygnięcie sprawy z naruszeniem zasad praworządności, ochrony zaufania obywateli do organów władzy publicznej, zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu oraz wadliwe uzasadnienie decyzji. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazali w szczególności, co następuje: 1. Decyzja Wojewody obejmuje działki skarżących oraz działki sąsiednie - obecnie już zabudowane domem jednorodzinnym. 2. Zgodnie z decyzją Wojewody wyłączenie z produkcji leśnej działek położonych na terenie objętym tą decyzją było uwarunkowane scaleniem działek i ich podziałem na dwie działki o powierzchni min. 1500 metrów kwadratowych, a wyłączenie z produkcji leśnej nie może przekroczyć 20% powierzchni działki oraz 300 m2. Nadto konieczne jest zachowanie drzewostanu i prowadzenie gospodarki leśnej na pozostałej powierzchni. 3. Warunki zastrzeżone w decyzji Wojewody nie zostały przeniesione do treści planu miejscowego (por. pkt4 ppkt 1 wypisu). Użyte w planie sformułowanie "w zakresie określonym w decyzji odpowiednich organów o zgodzie na przeznaczenie części gruntów leśnych pod zabudowę" winien być interpretowany w ten sposób, że dopuszczalna jest zabudowa nieruchomości, co do których na etapie tworzenia planu została wydana decyzja o przeznaczeniu gruntu na cele nieleśne. Warunki zawarte w takiej decyzji, w tym w decyzji Wojewody, o ile nie zostały inkorporowane w planie, nie stanowią prawa miejscowego i nie wiążą organów rozpatrujących wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wbrew odmiennemu, nieuzasadnionemu poglądowi przyjętemu za podstawę zaskarżonej decyzji, do treści Planu nie zostały inkorporowane warunki określone w Decyzji Wojewody. W szczególności, pkt 4 ppkt 1 wypisu z planu nie przewiduje ani obowiązku scaleń (na co zwrócono, uwagę w piśmie Urzędu Miasta J. z [...] lipca 2011 r.), ani nie określa minimalnej powierzchni działek jako warunku ich wyłączenia z produkcji leśnej na 1500 m2. Za taką wykładnią omawianego przepisu planu przemawia także dyrektywa ścisłej wykładni przepisów ograniczających prawo własności. Jak się podnosi w doktrynie - interpretacja planu miejscowego nie może nastręczać wątpliwości (P. Kwaśniak. Plan miejscowy w systemie zagospodarowania przestrzennego, Lexis Nexis 201 L s. 212). Stanowisko skarżących co do wykładni omawianych przepisów Planu potwierdza Burmistrz Miasta J. w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. (w aktach). 4. Co więcej, dla działek o aktualnych numerach [...],[...],[...],[...],[...],[...], wszystkie w obrębie 3, również objętych Decyzją Wojewody (wówczas były to działki [...],[...] i [...]), została wydana decyzja o wyrażeniu zgody na wyłączenie z produkcji leśnej (decyzja Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...]), pomimo tego. że wszystkie działki wymienione w Decyzji Wojewody nie zostały scalone i podzielone na dwie działki po 1500 m2 każda, a ponadto działki, co do których zgoda na wyłączenie z produkcji leśnej została wydana w 2009 r.. również nie zostały objęte scaleniem. Co najmniej więc warunek scalenia działek objętych decyzją Wojewody i ich podziału na działki po 1500 m.kw. każda nie został spełniony, co nie stanęło na przeszkodzie wydaniu przez ten sam organ (Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych) decyzji o udzieleniu zgody na wyłączenie tychże działek z produkcji. 5. Organy administracji winny bowiem rozstrzygać sprawy na podstawie przepisów prawa, w tym przepisów prawa miejscowego (art. 6 kpa, art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wymienione w treści decyzji organu 11 instancji przepisy art. 7, art. 11 i 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ani przepis punktu 4 podpunktu 1 wypisu planu nie zawierają wymogu, by nieruchomość podlegająca wyłączeniu z produkcji leśnej miała obszar co najmniej 1500 m.kw. W istocie, organy orzekły w mniejszej sprawie nie na podstawie przepisów prawa, ale na podstawie treści decyzji Wojewody z [...] czerwca 2003 r., a precyzyjnie, na podstawie wybranych przez siebie arbitralnie niektórych punktów tej decyzji (zastosowano kryterium obszarowe, pominięto zaś wymóg scalenia i podziału działek). 6. W ten sposób doszło do naruszenia także zasady ochrony zaufania obywatela do organów państwa (art. 8 kpa). Skarżący nabyli przedmiotową nieruchomość w zaufaniu do treści planu miejscowego, uzyskali stanowisko Gminy (sprawującej władztwo planistyczne), co do możliwości zabudowy tejże nieruchomości, a wreszcie, dysponowali wiedzą, że sąsiednie działki zostały zabudowane (po udzieleniu zgody na wyłączenie z produkcji leśnej) pomimo, że nie zostały scalone i podzielone zgodnie z decyzją Wojewody. 7. Na mocy zaskarżonych decyzji zostali pozbawieni prawa do zabudowania nieruchomości zgodnie ze swoimi planami (art. 6 ust, 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). 8. Także uzasadnienie zaskarżonych decyzji narusza prawo (art. 107 § 3 kpa). Organ I instancji oparł swoją decyzję wprost na decyzji Wojewody z [...] czerwca 2003 r" z pominięciem przepisów Planu miejscowego. Do wywodów skarżącego zawartych w pismach złożonych w toku postępowania organ się nie odniósł. Z kolei organ II instancji, w reakcji na zarzuty skarżącego powołał się na punkt 4 ppkt 1 wypisu Planu, nadając mu jednak nową treść. Co więcej, odnosząc się do podniesionego przez skarżących argumentu o zabudowaniu sąsiedniej nieruchomości pomimo braku scalenia działek, organ II instancji wywiódł, iż sąsiednia inwestycja spełnia normatyw powierzchniowy, a "kwestia scalenia była drugorzędna." Skarżącym nie jest wiadomo, na jakiej podstawie organ rozróżnia kwestie pierwszorzędne i drugorzędne, orzekając w niniejszej sprawie. Stanowisko organu tylko dobitnie potwierdza, że organy administracji arbitralnie różnicują podmioty ubiegające się o wyłączenie z produkcji leśnej gruntów objętych decyzją Wojewody i dowolnie wymagają lub nie wymaga spełnienia warunków określonych ww. decyzji. 9. Także postępowanie poprzedzające wydanie decyzji organu II instancji jest dotknięte wadami. Organ II instancji nie doręczył pełnomocnikowi skarżących zawiadomienia o zakończeniu postępowania, co stanowi naruszenie art. 10 kpa w związku z arl. 40 § 2 kpc. Pominięcie pełnomocnika strony ma poważne konsekwencje procesowe . Stanowi bowiem naruszenie sformułowanej w art. 10 § ł kp.a. zasady czynnego udziału strony u1 postępowaniu a także może stanowić przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego (art. J45 § 1 pkt 4 k.p.a.) (wyrok WSA z 4.08.2011 r., I ISA/Ol 391/11) Skarżący pragną podkreślić, że przedmiot niniejszej postępowania dotyczy żywotnych, słusznych interesów skarżących. Uzyskanie zgody na wyłączenie terenu objętego wnioskiem z produkcji leśnej ma umożliwić skarżącym - właścicielom przedmiotowych nieruchomości - budowę domów dla ich rodzin, a więc zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych skarżących. Nie tylko więc przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, czy przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale także zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym zasada praworządności, zasada prawdy, czy zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej nakazują uchylenie zaskarżonej decyzji. IV. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: V. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r.t Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."). Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja organu odwoławczego jest zgodna z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. ,156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VI. Kontrola legalności zaskarżonego orzeczenia organu odwoławczego prowadzi do następujących wniosków: Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym orzeczeniem było wyrażenie zgody na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej w trybie uregulowanym w art.11 i następnych ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie bowiem z art.11 ust.1 ustawy wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, lila, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. W postępowaniu niniejszym należało w pierwszej kolejności ustalić, czy teren objęty wnioskiem o wyłączenie z produkcji rolnej jest ujęty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako teren przeznaczony na cele nieleśne. Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy wypisem z Planu zagospodarowania przestrzennego miasta J. (plan zatwierdzony uchwałą Rady Miasta J. z dnia [...] lipca 2005 r., wypis z planu z dnia [...] kwietnia 2011 r.) działki objęte wnioskiem, tj. działki nrew. [...] i [...] położone w J., położone są na terenie oznaczonym w planie symbolem MN 8 (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna). Postanowienie pkt 4 ppkt 1 planu, znajdującego się w części planu formułującej ustalenia dla jednostki terenowej MN 8, sformułowano w sposób następujący: 4. Dla części terenu jednostki, oznaczonej jako grunty ewidencyjne leśne, obowiązują ustalenia: Na terenach znajdujących się w zasięgach ewidencyjnych gruntów leśnych z ograniczonym zasięgiem zabudowy, oznaczonych na rysunku planu: 1) nie dopuszcza się nowego zainwestowania poza realizacją zabudowy wyłącznie w zakresie określonym w decyzji odpowiednich organów o zgodzie na przeznaczenie części gruntów leśnych pod zabudowę, z zastrzeżeniem pkt 3". Wskazany wyżej ppkt 3 stanowi, że w przypadku przekwalifikowania w ewidencji geodezyjnej gruntu leśnego na nieleśny ograniczenie, o którym mowa w pkt 1, przestaje obowiązywać w obrębie gruntu przekwalifikowanego. Dopuszczona postanowieniami planu zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśna nastąpiła - w odniesieniu do działek objętych wnioskiem o wyłączenie - w konsekwencji wydania przez Wojewodę [...], na podstawie art.7 ust.2 pkt 5 i art.9 ust.3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne. Analiza treści przedmiotowego orzeczenia Wojewody prowadzi do następujących wniosków: 1) orzeczeniem tym wyrażono zgodę na przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego obszaru o powierzchni 0,3724 ha gruntów leśnych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (MNEL) - 0,3684 ha i komunikację (K) - 0, 0040 ha na sześciu działkach (nr [...],[...],[...],[...],[...],[...]), 2) w orzeczeniu tym zastrzeżono warunki wykorzystania tej zgody, przewidując że: 1) scalenie działek i podział na 2 działki nie mniejsze niż 1500 metrów kwadratowych każda, 2) wyłączenie gruntu z produkcji leśnej nie może przekroczyć 20 % powierzchni działki oraz 300 metrów kwadratowych, 3) zachowanie drzewostanu i prowadzenie gospodarki leśnej na pozostałej powierzchni. Z powyższego wynika w szczególności, że: - zgodą na zmianę przeznaczenia objęto stosunkowo niewielki obszar gruntu (3 724 metry kwadratowe), - wykorzystanie zgody wymaga scalenia wszystkich sześciu działek składających się na obszar, którego dotyczy zgoda i wydzielenia z tak scalonego obszaru dwóch działek, nie mniejszych niż 1500 metrów każda, - z każdej z wydzielonych dwóch działek (o minimalnej powierzchni co najmniej 1500 metrów kwadratowych każda) można wyłączyć maksymalnie 20 % powierzchni działki, z tym że nie więcej niż 300 metrów kwadratowych. W konsekwencji powyższego dopuszczalność wykorzystania nieruchomości leśnych na cele nieleśne, zgodnie z pkt 4 ppkt 1 planu, wymaga uwzględnienia warunków wskazanych w decyzji Wojewody. O ile stwierdzić należy, że literalny zapis przywołanego postanowienia planu skonstruowano w sposób do pewnego stopnia zawiły i odznaczający się pewną dozą ogólnikowości, to w ocenie Sądu niedoskonałości te nie przybrały na tyle znaczącego wymiaru, aby uniemożliwić odtworzenie normy prawnej, wynikającej z analizowanego zapisu planu. W ocenie Sądu zarówno przesłanki wynikające z wykładni literalnej, jak i z wykładni systemowej i logicznej upoważniają do stwierdzenia, że pkt 4 ppkt 1 planu zezwala na inwestowanie na gruncie leśnym (a zatem również na wyłączenie tego gruntu z produkcji leśnej) tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to stosowna decyzja w sprawie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntu z rolnego na leśne. Inaczej zatem niż wywodzi skarga, interpretacja postanowień planu w związku z postanowieniami stosownej decyzji w przedmiocie zezwolenia na zmianę przeznaczenia gruntu, nie ogranicza się do samego stwierdzenia, że dany grunt został objęty takim zezwoleniem, ale obejmuje również całokształt warunków ustalonych w takim zezwoleniu. Odnosząc powyższe do gruntów leśnych objętych decyzją Wojewody z dnia [...] czerwca 2003 r. stwierdzić należy, że niespełnienie przez potencjalnego inwestora zasadniczego warunku w postaci dysponowania działką o powierzchni minimum 1500 metrów kwadratowych, uniemożliwia skorzystanie z dobrodziejstw tej decyzji. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, w której przedmiotem wniosku o wyłączenie z produkcji leśnej działek nr [...] i [...] (działka nr [...] powstała w wyniku podziału objętej decyzją Wojewody działki nr [...]) o powierzchni 1242 metry kwadratowe. Ani wspomniane działki łącznie, ani tym bardziej każda z osobna nie odpowiadają normatywowi powierzchniowemu ustalonemu w decyzji Wojewody (1500 metrów kwadratowych). Co do zasady nie zasługuje na uwzględnienie argument skargi, że właściciele innych działek, w ocenie skarżących również nie spełniających stosownych kryteriów, otrzymali zgody na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej (zarzut nierównego traktowania stron). Nawet, gdyby podzielić ocenę skarżących odnośnie wadliwości rozstrzygnięć dotyczących innych podmiotów (aczkolwiek Sąd oceny takiej nie dokonuje), nie uprawniałoby to skarżących do żądania wydania decyzji naruszającej przepisy prawa również w ich sprawie. Niezależnie od powyższego argument podniesiony przez organ odwoławczy, że we wspomnianych w skardze przypadkach chodziło o działki spełniające normatyw powierzchniowy (co najmniej 1500 metrów kwadratowych), uprawdopodabnia wniosek, że chodziło o sytuacje, w których wystąpił stan faktyczny różnił się od tego, który występuje w sprawie niniejszej. Analogie, na które powołuje się skarga, nie znajdują w tej sytuacji dostatecznego uzasadnienia. Wywodzone w skardze naruszenie przez organ odwoławczy art.10 § 1 k.p.a. nie może stanowić postawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego w sytuacji, w której skarga nie wykazuje, że powyższe pozbawiło skarżących możliwości dokonania w sprawie sprecyzowanych czynności procesowych, istotnych z punktu widzenia jej rozstrzygnięcia. W tej sytuacji wydane w sprawie decyzje organów obu instancji są trafne. Skargę jako nie zawierającą usprawiedliwionych podstaw należało oddalić. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.