IV SA/Wa 887/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2011 r. sprawy ze skargi I. M. i T. M. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] września 2010 r., po rozpatrzeniu wniosku inwestora – [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w K., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedsięwzięcia pn. "Budowa obwodnicy K. na drodze wojewódzkiej nr [...] - etap I i II, określając rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, ponadto określając wymagania dotyczące ochrony środowiska do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ I instancji stwierdził także konieczność przeprowadzenia monitoringu przyrodniczego oraz nałożył obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie wielkości i rozprzestrzeniania się hałasu do środowiska, jakości wód z odwodnienia drogi odprowadzanych do środowiska, oraz funkcjonalność przejść dla zwierząt. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2011 r., po rozpatrzeniu wniesionych odwołań, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska: - uchylił zaskarżoną decyzje w punkcie 1.2.19 i w tym zakresie orzekł: "od początku maja do końca sierpnia zakazuje się prowadzenia prac budowlanych w sąsiedztwie Muzeum Zagłębia S. w [...] (w zasięgu min. 2 km) będącego miejscem rozmnażania oraz letniego bytowania nocka dużego, w pozostałym okresie ograniczyć do minimum doświetlenie placu budowy i nie kierować strumieni światła w kierunku wlotów/wylotów nietoperzy;" - uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie 1.3.6.3 dotyczącym ochrony terenów chronionych akustycznie i wykonania określonych typów ekranów i orzekł w tym zakresie, - w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej GDOŚ), odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów wskazał, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie obwodnicy K. na drodze wojewódzkiej [...] etap I — przedłużenie ul. [...] na odcinku od ogródków działkowych do ul. [...]" dotyczy innego zakresu przedsięwzięcia, niż decyzja RDOŚ w K. z dnia [...] września 2010 r. Zaskarżona decyzja ustala warunki środowiskowe dla przedsięwzięcia o dużo szerszym zakresie, niż to określono w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K.. Ponadto nie podjęto realizacji przedsięwzięcia w zakresie i na podstawie warunków określonych w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K.. Dlatego w ocenie GDOŚ decyzja RDOŚ w K. nie jest obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów stron, iż nie oznaczono w niej stron postępowania oraz nie podano pełnej podstawy prawnej, co jest naruszeniem art. 107 Kpa wskazał, iż reguła imiennego wymieniania w orzeczeniu stron postępowania nie dotyczy sytuacji, kiedy z uwagi na przepisy szczególne, w przedmiotowej sprawie art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (określanej dalej ustawą), w postępowaniu znajduje zastosowanie art. 49 Kpa. Organ pierwszej instancji m.in. w obwieszczeniu informującym o wszczęciu postępowania wskazał, kto jest stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z art. 74 ust 3 cyt. ustawy jeżeli liczba stron w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, w postępowaniu zastosowanie znajduje art. 49 Kpa, zgodnie z którym strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania. W takiej sytuacji zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Podkreślił, że obwieszczenia o toczącym się postępowaniu były wywieszone na tablicy ogłoszeń w siedzibie RDOS w K., a także na tablicach ogłoszeń w Urzędzie Miasta i Gminy w K. oraz urzędu Gminy w R.. Mając na uwadze, iż ilość stron w przedmiotowym postępowaniu przekracza 20, organ prowadzący postępowanie nie miał więc obowiązku informowania bezpośrednio, każdej ze stron o toczącym się postępowaniu. W obwieszczeniu z dnia [...] sierpnia 2009 r., informującym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla planowanego przedsięwzięcia wskazano, kto jest stroną postępowania oraz pouczono o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz o możliwości wnoszenia uwag i wniosków wobec czego, zdaniem organu odwoławczego, nie naruszono art. 10 Kpa poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. GDOŚ wskazał także w odpowiedzi na podniesiony zarzut, że dopiero po uzupełnieniu przez wnioskodawcę braków formalno-prawnych organ mógł wszcząć postępowanie w sprawie wydania zaskarżonej decyzji. Poinformował o tym obwieszczeniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Działanie takie uznał zatem za prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami. W kwestii zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 i 79 ust. 1 powołanej ustawy GDOŚ stwierdził, iż organ dopełnił wszelkich czynności o których mowa w definicji "podania do publicznej wiadomości" zawartej w art. 3 ust. 1 pkt. 11 ustawy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego publikacji informacji o toczącym się postępowaniu w niewłaściwym rodzaju prasy, organ wyjaśnił, iż żadne przepisy nie wskazują, w jakiego rodzaju prasie ma zostać zamieszczona tego typu informacja, ani tym bardziej, że musi być to gazeta najbardziej poczytna na danym terenie. Odnosząc się do konsultacji społecznych, wyjaśniono, iż były one prowadzone przez inwestora, a nie RDOŚ w K. Konsultacje społeczne nie są elementem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach prowadzonego przez organ ochrony środowiska, w związku z powyższym, organ nie jest właściwy do oceny sposobu ich organizacji, przebiegu czy weryfikacji przekazywanych w ich trakcie informacji. Po przeanalizowaniu zgromadzonych akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż o przebiegu postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją strony były informowane w sposób wyczerpujący na każdym z jego etapów. W kwestii zarzutów naruszenia art. 62 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o udostępnianiu wyjaśniono, że w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia m.in. na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi oraz dobra materialne. Ponadto określa się, analizuje i ocenia możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszenia negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ochrona przed drganiami realizowana jest w oparciu o przepisy prawa budowlanego oraz normy budowlane. Kompetencje w tym zakresie należą do organów administracji architektoniczno - budowlanej oraz nadzoru budowlanego. RDOŚ w K. dokładnie przeanalizował wpływ planowanego przedsięwzięcia na wszystkie elementy środowiska, a w zaskarżonej decyzji określił warunki jego realizacji i eksploatacji w taki sposób, aby maksymalnie zredukować jego negatywny wpływ na środowisko, zdrowie i życie ludzi poprzez zastosowanie odpowiednich urządzeń ochrony środowiska (np. ekrany akustyczne, systemy odprowadzania ścieków z powierzchni jezdni) oraz właściwą organizację robót. W kwestii podniesionej w odwołaniu, dotyczącej procedury postępowania w sytuacji wykrycia na etapie realizacji inwestycji miejsc pochówku wskazano, iż w punkcie I 2.20 nałożono na inwestora obowiązek zapewnienia nadzoru archeologicznego. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu kwestii wariantowania przebiegu inwestycji, organ odwoławczy wskazał, że inwestor w złożonym wraz z wnioskiem Raporcie, przedstawił alternatywne rozwiązania techniczne budowy poszczególnych skrzyżowań, mostów, wiaduktów oraz korekty łuków poziomych. W przedmiotowej sprawie dokonano wariantowania planowanego przedsięwzięcia zarówno pod względem technicznym, jak i lokalizacyjnym. Skarżący w odwołaniach domagają się zrezygnowania z realizacji inwestycji, w kształcie wskazanym w decyzji RDOŚ w K. na rzecz budowy tzw. "obwodnicy zewnętrznej". Kwestia ta była podnoszona przez jedną ze stron w toku postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji i obszernie odniesiono się do niej w treści zaskarżonej decyzji. Organ prowadzący postępowanie zaakceptował przedłożone przez wnioskodawcę wariantowanie inwestycji, a w postanowieniu z dnia [...] września 2009 r. RDOŚ w K. wskazał, iż cyt. "raport winien zawierać wszystkie części składowe określone w art. 66 ustawy (...)" Organ uznał, że nieodniesienie się w sposób bezpośredni do oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na gatunki grzybów nie jest uchybieniem. W kwestii nieuwzględnienia wpływu planowanego przedsięwzięcia na ruchy masowe ziemi, wyjaśniono, iż realizacja i eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie jest źródłem tego typu oddziaływań. Odnosząc się do zarzutu braku wypisów z rejestru gruntów obejmujących obszar, na który będzie oddziaływało przedsięwzięcie, co w ocenie strony stanowi naruszenie art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy organ odwoławczy wyjaśnił, iż RDOŚ w K. ustaliwszy, iż przedłożone wraz z wnioskiem mapy ewidencyjne i wypisy z ewidencji gruntów nie obejmuję całego terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, wezwał inwestora do ich uzupełnienia. W odpowiedzi inwestor przedłożył brakujące dokumenty. Należy również wskazać, iż w toku postępowania, w związku z wprowadzeniem dodatkowych ekranów akustycznych, zakres oddziaływania przedsięwzięcia uległ zmianie (zmniejszeniu) w stosunku do wskazanego w dokumentacji przedłożonej wraz z wnioskiem. W odwołaniu strona zarzuciła, iż w zaskarżonej decyzji brak jest dokładnego określenia miejsca realizacji przedsięwzięcia. GDOŚ za prawidłowe uznał określenie miejsca realizacji przedsięwzięcia w sposób wskazany w punkcie I zaskarżonej decyzji. Nie zgodził się z zarzutem, iż niewskazanie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach numerów ewidencyjnych działek świadczy o wadliwości zaskarżonej decyzji. Miejsce realizacji ma być określone w sposób jasny i niebudzący wątpliwości, natomiast forma tego określenia nie została wskazana w ustawie. Wymiana stolarki okiennej, w ocenie GDOŚ, w żaden sposób nie doprowadzi do poprawy klimatu akustycznego w środowisku i zachowania dopuszczalnych wartości wskazanych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu. Strony wskazują również, iż w zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę, iż budowa dużej ilości ekranów akustycznych będzie stanowiła zagrożenie dla migrującego ptactwa. Organ odwoławczy uznał, iż zastosowanie przezroczystych ekranów akustycznych może być zagrożeniem dla ptaków, które migrując mogą rozbijać się o ekrany, w związku z powyższym w punkcie 2 niniejszej decyzji doprecyzował kwestię konstrukcji ekranów akustycznych poprzez wskazanie na konieczność zastosowania na przezroczystych ekranach akustycznych pionowych pasów, które spowodują, że ekrany będą bardziej widoczne dla ptactwa. GDOŚ wskazał nadto, że organ ochrony środowiska nie jest właściwym do ustalania, jaka powierzchnia poszczególnych działek ewidencyjnych zostanie zajęta pod inwestycję, w szczególności mając na uwadze, iż na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestor nie musi dysponować szczegółowym projektem budowlanym, w związku z powyższym dane na temat planowanego przedsięwzięcia mają charakter przybliżony. Tego typu weryfikacje, jak zajętość terenu pod inwestycję, dokonywane są na podstawie projektu budowlanego, na etapie uzyskiwania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji. W kwestii ochrony populacji nocka dużego organ odwoławczy uznał za słuszny zarzut podniesionym przez stronę, dotyczący nieodniesienia się w zaskarżonej decyzji do terminów, w jakich mogą być prowadzone prace w sąsiedztwie budynku Muzeum Zagłębia S. w [...] i doprecyzował kwestie terminu i sposobu prowadzenia prac w sąsiedztwie tego budynku. Organ odwoławczy, mając na uwadze fakt, iż przedsięwzięcie w zaproponowanym wariancie dwujezdniowym nie powoduje znacząco negatywnego wpływu na środowisko, po przeanalizowaniu akt sprawy, podzielił stanowisko RDOŚ w K. w kwestii odstąpienia od analizy wariantu jednojezdniowego. Na tle powyższych wyjaśnień organ odwoławczy stwierdził, iż RDOŚ w K. w toku prowadzonego postępowania nie naruszył art. 6, 7, 8 Kpa. Nie dopuścił się również pozostałych uchybień, na które strony wskazywały w złożonych odwołaniach. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli I. i T. M., reprezentowani przez syna, podnosząc zarzut naruszenia: 1. art. 40 § 2 Kpa w jakim organ I i II instancji nie doręczył pełnomocnikowi strony wymaganych prawem zawiadomień i pism procesowych; 2. art. 10 § 1 Kpa: a) przedmiocie, w jakim pełnomocnik I. M., bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu przed organem II instancji, b) w przedmiocie, w jakim GDOŚ w W., przed wydaniem decyzji nie zawiadomił stron o zebranym materiale, czym uniemożliwił zarówno zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem, jak też złożenie końcowych uwag i wniosków, c) w przedmiocie, w jakim RDOŚ w K. nie zawiadomił skutecznie stron o toczącym się postępowaniu, jego czynnościach i wydaniu decyzji, d) w przedmiocie wyznaczenia stronom postępowania zbyt krótkiego terminu na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, czym uniemożliwił wypowiedzenie się co do zgromadzonych materiałów i dowodów; 3. art. 49 Kpa w zakresie, w jakim organy I i II instancji nie zamieściły obwieszczeń w miejscu realizacji przedsięwzięcia; 4. art. 81 Kpa w zakresie, w jakim organy ochrony środowiska uznały za udowodnione okoliczności, co do których przeprowadzono postępowanie dowodowe, pomimo iż strony postępowania nie brały udziału w postępowaniu dowodowym; 5. art. 156 § 1 pkt 3 Kpa, przez fakt, że sprawa była już częściowo rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, a więc w tym zakresie zachodzi nieważność postępowania; 6. art. 107 § 1 Kpa w zakresie, w jakim nie oznaczono stron w decyzji organów I i II instancji, jak też w zakresie, w jakim organy te nie podały pełnej podstawy prawnej wydanych decyzji; 7. art. 108 § 1 Kpa w zakresie, w jakim RDOŚ w K., mimo braku przesłanek nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności; 8. art. 145 § 1 Kpa w zakresie, w jakim organ odwoławczy nie wziął pod uwagę okoliczności iż strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu; 9. art. 8 Kpa w zakresie, w jakim organy ochrony środowiska nie prowadził postępowania w sposób, który pogłębi zaufanie obywateli do organów państwa; 10. art. 6 Kpa w zakresie, w jakim organy ochrony środowiska naruszyły obowiązujące przepisy prawa procesowego i materialnego; 11. art. 7 Kpa w zakresie, w jakim organ II instancji nie podjął wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zwłaszcza w zakresie ograniczenia się do odpowiedzi na uwagi odwołujących się, czym naruszył prawo strony do powtórnego merytorycznego załatwienia sprawy. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach o oddziaływania na środowisko: 1. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 ust 1 pkt 11 ustawy w zakresie, w jakim organy ochrony środowiska i nie podały do publicznej wiadomości wszystkich wymaganych prawem informacji; 2. art. 62 ust 1 pkt 1 lit a i d ustawy w zakresie, w jakim RDOŚ w K. nie przeanalizował bezpośredniego wpływu przedsięwzięcia na zdrowie i warunki życia ludzi, jak też wzajemnego oddziaływania między elementami o którym mowa w lit a-c; 3. art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy w zakresie, w jakim organy ochrony środowiska nie przeanalizowały i nie oceniły możliwości oraz sposobu zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 4. art. 66 ust. 2 pkt 5 lit a ustawy w zakresie, w jakim w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie przedstawiono w sposób właściwy racjonalnego wariantu alternatywnego; 5. art. 66 ust. 2 pkt 7 lit a i e ustawy w zakresie, w jakim w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie wskazano oddziaływania na środowisko, na grzyby i siedliska przyrodnicze, jak również masowe ruchy ziemi oraz wzajemne oddziaływanie pomiędzy elementami, o których mowa w lit. a-e art. 66 ust. 2 pkt 7 ustawy; 6. art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy w zakresie, w jakim brak wypisów z rejestru gruntów obejmujących obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; 7. art. 82 ust. 1 pkt lit a ustawy w zakresie, w jakim w decyzji brak dokładnego określenia miejsca realizacji przedsięwzięcia, gdzie taki wymóg spełniałby wskazanie nr działek ewidencyjnych miejsca realizacji przedsięwzięcia. III. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 74 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska w zakresie, w jakim organy ochrony środowiska nie zweryfikowały dokumentacji projektowej pod względem zbyt szerokiego zajęcia terenu pod przedsięwzięcie. IV. Naruszenie przepisów Konwencji z Arhus z dnia 25 czerwca1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. z 2003 nr 78 poz. 706), w szczególności: 1. art. 1 w przedmiocie braku zagwarantowania udziału społeczeństwa w postępowaniach przed organami ochrony środowiska; 2. art. 6 ust. 2 w przedmiocie braku poinformowania zainteresowanej społeczności na wczesnym etapie w sposób "prawidłowy, terminowy i skuteczny" o prowadzonym postępowaniu i dokonywanych czynnościach postępowania; 3. art. 6 ust. 5 w przedmiocie, w jakim nie przeprowadzono konsultacji społecznych przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji. Podnosząc powyższe naruszenia pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji RDOŚ w K. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie i odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżących. Pismem procesowym z dnia [...] września 2011 r. skargę poparł uczestnik postępowania – L. J.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. nie naruszają prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Jak wynika z akt niniejszej spraw, na wniosek [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. z dnia [...] lipca 2009 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedsięwzięcia pn. "Budowa obwodnicy K. na drodze wojewódzkiej nr [...] - etap I i II. Projektowane przedsięwzięcie ma zostać zrealizowane m. in. na działce [...] z Obrębu K., który w myśl decyzji Ministra Infrastruktury nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. (opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Ministra Infrastruktury Nr [...] poz. [..]) stanowi teren zamknięty. Wobec tego w niniejszej sprawie zastosowanie znajdywał art. 75 ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm. - dalej zwanej ustawą o udostępnianiu), który stanowi, że w przypadku przedsięwzięcia realizowanego na terenie zamkniętym organem właściwym do wydania decyzji środowiskowej dla całości inwestycji jest regionalny dyrektor ochrony środowiska. Z uwagi na to, że planowana inwestycja ma zostać zrealizowana na terenie województwa świętokrzyskiego właściwy w sprawie na podstawie art. 75 ust. 1, art. 123 ust. 1 w zw. z art. 131 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K.. Zatem organ ten był właściwy rzeczowo i miejscowo do rozpoznania wniosku Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. z dnia [...] lipca 2009 r. Należy mieć na względzie, że w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji stosuje się co do zasady przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednak zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu, jeśli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 74 ust. 1a jeżeli liczba stron w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wypis z rejestru, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, przedkłada się wraz z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu, z racji liczby stron niniejszego postępowania, wskazany przepis znajdował zastosowanie w niniejszej sprawie. W wyroku z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 45/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że istotą instytucji doręczenia w drodze publicznego ogłoszenia określonej w art. 49 Kpa jest, o ile przepisy szczególne na to zezwalają, zawiadamianie stron o wydanych decyzjach i innych czynnościach organów administracji w drodze publicznego obwieszczenia lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od daty publicznego ogłoszenia. Rozwiązanie przyjęte w art. 49 Kpa jest rozwiązaniem ekstraordynaryjnym, służącym zapewnieniu szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami danego aktu administracyjnego, jeżeli przepisy szczególne przewidują możliwość posłużenia się taką szczególną formą doręczenia, jaką jest publiczne ogłoszenie. Stanowisko to podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, organ I instancji zawiadomił skutecznie - poprzez wywieszenie obwieszczeń o wszczęciu i prowadzeniu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. W toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ podaje do publicznej wiadomości informacje, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o udostępnianiu. Obwieszczenia z dnia [...] sierpnia 2009 r. - o wszczęciu postępowania, dnia [...] września 2009 r. - o nałożeniu obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływanie na środowisko, z dnia [...] marca 2010 r. - o wystąpieniu do inwestora o uzupełnienie raportu o oddziaływanie na środowisko i przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy, następnie obwieszczenie z dnia [...] lipca 2010 r. - o wszczęciu i przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia środowisko, z dnia [...] sierpnia 2010 r. - o pozytywnym zaopiniowaniu przeze Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. planowanej inwestycji, czy wreszcie obwieszczenia z dnia z dnia [...] września 2010 r. - o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zamierzonego przedsięwzięcia w ocenie Sądu spełniają wymagania informowania społeczeństwa o planowanej inwestycji. Jak wynika z akt sprawy obwieszczenia te były zamieszczane na stronie internetowej i na tablicy ogłoszeń w siedzibie RDOŚ w K., w prasie, oraz w siedzibach gmin planowanego przedsięwzięcia. Obwieszczeniem z dnia [...] lipca 2010 r. organ I instancji poinformował społeczeństwo o rozpoczęciu procedury z jego udziałem oraz o możliwości składania uwag i wniosków. Wobec tego uznać należy, że strony, jak i społeczeństwo były informowane o toczącym się postępowaniu przed organem I instancji w sposób ustawowo przewidziany. Nie można zatem zarzucić naruszenia zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa, czy też nie zamieszczania ogłoszeń w miejscu realizacji przedsięwzięcia jak również naruszenia art. 145 § 1 Kpa - w zakresie w jakim strony bez swojej winy nie brały udziału w postępowaniu. Zdaniem Sądu, również w sposób prawidłowy poinformowano strony i społeczeństwo o toczącym się postępowaniu odwoławczym. Zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska poinformował, że prowadzi postępowanie odwoławcze i zakończenie tego postępowania w terminie określonym w art. 35 Kpa nie jest możliwe ze względu skomplikowany charakter sprawy. O zakończeniu postępowania i wydaniu decyzji również organ odwoławczy zamieścił stosowne obwieszczenia. Co prawda GDOŚ nie pouczył strony o uprawnieniach wynikających z art. 10 Kpa, jednakże nie może to prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie o inne dowody, niż zgromadzone przez organ I instancji. Ponadto skarżący nie wykazali, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło im dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tylko bowiem wykazanie przez stronę, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło jej podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 Kpa. Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 10 § 1 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawarte w treści tego przepisu sformułowanie "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje, iż chodzi o moment postępowania, w którym organ administracji publicznej, po zakończeniu postępowania dowodowego, przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia. Żaden z przepisów Kpa nie reguluje kwestii związanej z terminem, w jakim strona mogłaby zrealizować swoje prawo wynikające z art. 10 Kpa. W ocenie Sądu wyznaczony przez organ I instancji 5 dniowy termin na zapoznanie się z materiałem zgromadzonym w sprawie należy w kontekście rozpoznawanej sprawy uznać za krótki ale wystarczający. Jak wynika z treści skargi pełnomocnik skarżącej zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym, w dodatku organ udostępnił mu płytę CD z tym materiałem dowodowym. Szczegółowość podnoszonych w skardze zarzutów jak choćby tego, że w raporcie "nie wskazano oddziaływania na środowisko na grzyby i siedliska przyrodnicze" świadczy o tym, że pełnomocnik skarżącej został zapoznany z zebranym materiałem dowodowym, który posłużył wydaniu kwestionowanej decyzji. Na uwzględnienie zasługuje zarzut, że zaskarżonej decyzji jak i postanowienia z dnia [...] stycznia 2011 r. o odmowie wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji) nie doręczono pełnomocnikowi skarżącej. Jak wynika z akt sprawy strona postępowania – I. M. dnia [...] września 2010 r. upoważniła swojego syna P. do reprezentowania jej przed RDOŚ w K.. Pełnomocnictwo obejmowało całość postępowania administracyjnego, zatem również postępowanie odwoławcze. Nie jest to jednak uchybienie, które prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Decyzję doręczono stronie postępowania, ale jednocześnie doręczenia dokonano również w sposób określony w trybie art. 49 Kpa. Ponadto w dniu 20 kwietnia 2011 r. oba rozstrzygnięcia doręczono ustanowionemu pełnomocnikowi. Przede wszystkim jednakże należy mieć na uwadze, że strona nie poniosła negatywnych konsekwencji związanych z brakiem doręczenia rozstrzygnięć jej pełnomocnikowi, bowiem w ustawowym terminie wniosła do Sądu administracyjnego skargę na decyzję kończącą postępowanie administracyjne, w której jej pełnomocnik szczegółowo i obszernie przedstawił wszystkie zarzuty stawiane decyzji środowiskowej. Z podnoszonych względów nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 81 Kpa w zakresie, w jakim organy ochrony środowiska uznały za udowodnione okoliczności, co do których przeprowadzono postępowanie dowodowe. Jak już uprzednio wyjaśniono organy zapewniły stronom udział w postępowaniu. Z ogłoszenia zamieszczonego w gazecie ogólnopolskiej wynika, że w ogłoszeniu tym wskazano dwa warianty planowanej inwestycji oraz wskazano miejsce, w którym istniała możliwość zapoznania się z raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Poinformowano nadto o możliwości składania przez wszystkich zainteresowanych uwag i wniosków odnośnie planowanego przedsięwzięcia. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 Kpa - zarzut nieważności decyzji RDOŚ w K. z uwagi na to, że jest ona tożsama z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] czerwca 2009 r. Analiza obydwu decyzji prowadzi do wniosku, że decyzji Burmistrza K. dotyczy innego zakresu przedsięwzięcia, niż decyzja RDOŚ w K. z dnia [...] września 2010 r. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że bez znaczenia pozostaje fakt, iż obie decyzje obejmują swoim zakresem "teren od ogródków działkowych do ul. [...]" ponieważ decyzja późniejsza, tj. decyzja RDOŚ w K. została wydana dla znacznie szerszego zakresu przedsięwzięci niż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy K.. O wystąpieniu wady kwalifikowanej, o której mowa w art. 156 § 1 ust. 3 Kpa można byłoby mówić w sytuacji, gdyby zakres przedsięwzięcia określony w decyzji późniejszej tj. w przedmiotowej sprawie wydanej przez RDOŚ w K. był dokładnie taki sam lub w całości zawierał się w zakresie przedsięwzięcia określonym w decyzji wcześniejszej tj. w wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy K.. W zaskarżonej decyzji w inny sposób wskazano kilometraż, inną też przewidziano szerokość chodników, co miało wpływ na zasięg terenu obejmowanego tą inwestycją, a więc i zasięgiem jej wpływu na środowisko. Nadto bezsporne jest, iż nie podjęto realizacji przedsięwzięcia w zakresie ani na podstawie warunków określonych w decyzji Burmistrza K.. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 107 § 1 Kpa - w zakresie, w jakim nie oznaczono stron w decyzji organów I i II instancji, jak też w zakresie, w jakim organy te nie podały pełnej podstawy prawnej wydanych decyzji. Nie ma bowiem w sprawie znaczenia kwestia niewyliczenia w treści decyzji wszystkich jej stron. W ocenie Sądu obowiązek wskazany w art. 107 § 1 Kpa nie obejmuje sytuacji, gdy decyzje są doręczane w trybie art. 49 Kpa. W niniejszej sprawie po ustaleniu przez organy, że liczba stron przekracza 20 podmiotów, organ posiada uprawnienie do doręczeń wydawanych rozstrzygnięć w drodze obwieszczeń. Takie rozumienie powyższego przepisu wydaje się racjonalne, gdyż trudno sobie wyobrazić sytuację, gdy przy inwestycjach tzw. liniowych organ ma ustalić i wymienić w decyzji wszystkie strony. Takie działanie byłoby niemożliwe, z racji tego, że w toku postępowania administracyjnego nieprzerwanie zmieniałby się krąg stron - choćby przez obrót nieruchomościami na rynku, czy w wyniku dziedziczenia. W przypadku stron liczonych w tysiącach praktycznie nigdy nie zakończyłoby się w sposób prawidłowy prowadzone postępowanie administracyjne. Nie może zostać uwzględniony również zarzut dotyczący nadania przez organy rygoru natychmiastowej wykonalności, o jakim mowa w art. 108 Kpa. Zaznaczyć należy, że nadając rygor natychmiastowej wykonalności organ obowiązany jest go szczegółowo uzasadnić powołaniem się na przesłanki wynikające z art. 108 Kpa. Organ I instancji szczegółowo wyjaśnił, dlaczego skorzystał w powyższego uprawnienia, powołując się m.in. na możliwość pozyskania funduszy unijnych oraz możliwość rozwoju gospodarczego regionu, w związku z powstaniem drogi o wysokich parametrach technicznych. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia zasad postępowania administracyjnego wynikające z artykułów 6, 7 i 8 Kpa. Organy administracji publicznej w sposób obszerny uzasadniły zajęte stanowisko, przeanalizowały przedłożony raport, oraz odniosły się do podnoszonych uwag i wniosków. Nie można także zarzucić im braku dokładnego wyjaśnienia sprawy, uzasadnienie zawiera wymogi, o których mowa w art. 85 ust. 2 ustawy o udostępnianiu. Z uwagi na okoliczność, że przedmiotowa inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, organ prowadzący postępowanie zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora w K. o opinię co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia ewentualnego raportu. W opinii sanitarnej z dnia [...] września 2009 r. organ ten uznał potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedłożony raport, w ocenie Sądu, spełnia wszystkie wymagania, o jakich mowa w art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu. W toku postępowania nie złożono innego dokumentu, który podważałby ustalenia przyjęte w tym dokumencie. W ocenie Sądu, w postępowaniu administracyjnym organ dopełnił wszelkich obowiązków, o jakich mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o udostępnianiu. W obwieszczeniu zamieszczonym m.in. w dodatku k. do Gazety W. z dnia [...] lipca 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony w K. wskazał m.in. organ prowadzący postępowanie, przedmiot decyzji, informację o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, możliwości składania uwag i wniosków, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, w terminie od [...] lipca do [...] sierpnia 2010 r., organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków, informacji o braku wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, iż prasa lokalna to periodyki o zasięgu węższym niż ogólnokrajowe, bez sprecyzowania nakładu i innych wymogów, w tym w zakresie wielości tytułów (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1297/10 oraz wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1613/09). Nie może zostać również uwzględniony zarzut naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 62 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 5 lit. a ustawy o udostępnianiu w zakresie w jakim organy nie przeanalizowały negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko i nie przedstawiły wariantu alternatywnego. Należy mieć na względzie, że organy orzekające w niniejszej sprawie określają warunki korzystania z zasobów środowiskowych dla inwestycji wskazanej we wniosku i oceniają ją pod kątem negatywnego wpływu na środowisko. Opierają się przy tym na wynikach raportu oceny oddziaływania na środowisko opracowanego dla inwestycji o określonych parametrach technicznych. Zdaniem Sądu, w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oceniono bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, ponadto możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wymagany zakres monitoringu. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że przedstawiając analizę wariantów technicznych, inwestor wskazał, że ich oddziaływanie na środowisko jest w części takie same, np. na stan jakości powietrza czy wód. Oddziaływanie to zostało więc opisane jako oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Różnice w oddziaływaniu na środowisko zostały zaznaczone przy opisie poszczególnych rozwiązań technicznych oraz lokalizacyjnych. Ponadto dokonano porównania oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z sytuacją, jaka będzie miała miejsce w przypadku niepodejmowania jego realizacji, tzw. wariant 0. Inwestor w przedłożonym raporcie, przedstawił alternatywne rozwiązania techniczne budowy poszczególnych skrzyżowań, mostów, wiaduktów oraz korekty łuków poziomych. Natomiast później - w wykonaniu wezwania organu, przedstawił także możliwy wariant lokalizacyjny planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu mimo, iż wariantowanie lokalizacyjne dotyczy tylko fragmentu drogi, to spełnia ono wymogi ustawowe w tym zakresie. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że wariantowanie nie musi być związane z analizowaniem przebiegu trasy inwestycji, ale może dotyczyć również np. rozwiązań technicznych, a w niniejszej sprawie dokonano wariantowania planowanego przedsięwzięcia zarówno pod względem technicznym, jak i lokalizacyjnym. Z uwagi na brak fachowych opracowań, które podważałyby stanowisko inwestora, należy podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że wariant zaproponowany przez inwestora jest korzystniejszy od proponowanego przez strony pod względem społecznym, środowiskowym, w związku z powyższym nie było konieczności przeprowadzania pełnej analizy wariantu alternatywnego. W zaskarżonych decyzjach organy odniosły się również do podniesionej w skardze kwestii wyboru do realizacji inwestycji w wariancie dwujezdniowym wskazując, iż takie rozwiązanie zostało wybrane ze względu na bezpieczeństwo ruchu oraz obciążenia ruchem planowanych skrzyżowań, odniosły się również po podnoszonego zarzutu, że w raporcie nie wskazano oddziaływania na środowisko, grzyby i siedliska przyrodnicze jak również masowe ruchy ziemi wyjaśniając, iż analiza przedstawiana w raportach nigdy nie dotyczy poszczególnych gatunków znajdujących się w zakresie oddziaływania inwestycji, a jest ograniczona do gatunków i siedlisk chronionych i cennych na danym terenie. Ponadto często analizie poddaje się wpływ inwestycji na poszczególne chronione siedliska, na terenie których występują również grzyby. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że nieodniesienie się w sposób bezpośredni do oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na gatunki grzybów nie stanowiło uchybienia, która to argumentacja, w ocenie Sądu jest trafna. W kwestii nieuwzględnienia wpływu planowanego przedsięwzięcia na ruchy masowe ziemi, wyjaśniono, iż realizacja i eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie jest źródłem tego typu oddziaływań. W ocenie Sądu, również to wyjaśnienie należy uznać za wystarczające. Nie może także zostać uwzględniony zarzut dotyczący braku wypisów z rejestru gruntów obejmujących obszar, na który oddziaływać będzie przedsięwzięcie. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżących takie dokumenty zostały złożone w niniejszej sprawie, o czym świadczą akta administracyjne tej sprawy. Odnosząc się do kwestii naruszenia przez organy orzekające art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu nakazującego by w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia należy uznać, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W ocenie Sądu, jak prawidłowo zostało określone miejsce inwestycji przez organy orzekające w sprawie. Określenie inwestycji w ten sposób, że "obejmuje budowę obwodnicy K. o długości ok. 4,3 km na odcinku od ogródków działkowych przy ul. [...] do skrzyżowania z ul. [..], dalej od ul. [...] do ul. [...]" itd. w pełni pozwala na określenie jej wstępnych ram przestrzennych. Takie określenie miejsca zamierzonej inwestycji pozwala osobie, choć trochę znającej topografię miasta, bez trudu ustalić jej lokalizację. Wskazanie numerów działek ją obejmujących następuje w decyzji o lokalizacji inwestycji. Nie może zostać uwzględniony również podniesiony zarzut naruszenia art. 74 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, nie miał bowiem zastosowania w niniejszej sprawie. Postępowanie toczyło się o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, a nie dotyczyło lokalizacji przedsięwzięcia. Nie mogą także odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące naruszenia postanowień Konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r., bowiem nie jest ona umową międzynarodową, która może być stosowana bezpośrednio bez konieczności dokonywania zmian w systemie prawnym państwa, które Konwencję tę podpisało i ratyfikowało. Zgodnie z art. 4 i art. 9 Konwencji, przepisy tej Konwencji nie mogą być stosowane bezpośrednio. Są one jedynie zobowiązaniem dla władz państwa, które ratyfikowało tę Konwencję do podjęcia działań legislacyjnych i ustanowienia przepisów, które będą realizowały jej postanowienia. Ideą Konwencji jest zapewnienie społeczeństwu udziału w postępowaniu dotyczącym środowiska, a dostęp ten w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, został zapewniony. Również podniesione na rozprawie kwestie dotyczące wycinki i nasadzeń drzew w związku z zamiarem realizacji tej inwestycji nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Sąd działając z urzędu nie podpatrzył się nadto innych uchybień, które powodowałyby konieczność uchylenia zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.