IV SA/Wa 897/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi P. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] Skarżący – P. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą w W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej w wysokości 12 569,70 zł (równowartość 3 000 EUR). Skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że z uwagi na kryzys w branży przewozowej znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Podał, że działalność w zakresie przewozu drogowego, stanowi jego jedyne źródło dochodu. Wyjaśnił, że prowadzona przez niego działalność wymaga systematycznych nakładów finansowych (wydatki na paliwo, ubezpieczenie, przeglądy techniczne). Wyegzekwowanie zatem nałożonej kary uniemożliwi mu pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków. W takiej sytuacji może dojść do ograniczenia działalności, co może zagrozić płynności finansowej firmy i konsekwencji doprowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia Sądowi ocenę czy ww. przesłanki zachodzą w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu, przywołane przez skarżącego w skardze, zawierającej także przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowych decyzji, twierdzenia są niewystarczające i nie uprawdopodobniają jego sytuacji majątkowej, która wskazywałaby na wystąpienie okoliczności niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący bowiem nie załączył do wniosku jakichkolwiek dokumentów i nie przedstawił związanych z tym dowodów i okoliczności, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie ocen zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. I tak, do wniosku nie załączył chociażby zestawienia posiadanych składników majątkowych czy też wyciągów z rachunków bankowych. W konsekwencji, zdaniem Sądu, okoliczności, na które powołuje się skarżący, tj. spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie zostało uprawdopodobnione. W świetle powyższego Sąd uznał zatem, że skarżący nie wykazał zajścia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.