IV SA/Wa 907/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odsetek za opóźnienie w zapłacie odszkodowania oddala skargę Decyzją Nr [...] z [...] listopada 2015 r. Starosta [...] (dalej: Starosta, organ I instancji), działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwana dalej: k.p.a.) w związku z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm., zwana dalej: p.w.u.r.a.p.), art.132 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1992 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm., zwana dalej: u.g.n.) w związku z art. 481 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm., zwana dalej: k.c.), po rozpoznaniu wniosku złożonego przez S. N. i K. N. (dalej: wnioskodawcy), orzekł o odmowie ustalenia odsetek. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2010 r. Starosta orzekł o ustaleniu i wypłacie odszkodowania za grunty zajęte pod drogi publiczne: ul. [...], ul. [...] i ul. [...] w [...]. Po rozpoznaniu odwołania Gminy [...] (dalej: skarżąca, gmina), Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) decyzją Nr [...] z [...] lutego 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na skutek złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 października 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 753/11 oddalił skargę Gminy [...]. W dniu [...] czerwca 2015 r. do Starosty wpłynął wniosek wnioskodawców o wydanie decyzji o ustalenie i wypłatę odsetek za opóźnienie w wypłacie odszkodowania ustalonego w decyzji Starosty Nr [...] z [...] grudnia 2010 r. za grunty zajęte pod ww. drogi publiczne. Organ I instancji wywiódł, iż zgodnie z art. 132 ust. 1a u.g.n. w sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. Jeżeli odszkodowanie zostanie wypłacone z przekroczeniem terminów określonych w art. 132 ust. 1 u.g.n., uznanie tego przekroczenia za zwłokę powoduje konieczność ustalenia i wypłaty odszkodowania za szkodę wywołaną zwłoką, natomiast według art. 132 ust. 2 u.g.n., do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania należy stosować odpowiednio przepisy k.c. Odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów k.c. dotyczy w tym przypadku głównie stosowania art. 467, art. 477 i art. 481 k.c. Zdaniem Starosty, przekroczenie ustawowych terminów wypłaty odszkodowania powoduje możliwość zgłoszenia przez osobę uprawnioną do odbioru odszkodowania, roszczenia o wypłatę odsetek z tytułu opóźnienia w wysokości ustawowej. Roszczenie to nie jest zależne od wystąpienia szkody (spowodowanej opóźnieniem w zapłacie) i nie zależy od przyczyny opóźnienia ani wypłaty waloryzacji. Wypłata waloryzacji nie wyłącza uprawnienia strony postępowania do żądania ustalenia i wypłaty odsetek ustawowych za zwłokę lub opóźnienie w zapłacie kwoty głównej. Waloryzacja służy jedynie przywróceniu ekonomicznego znaczenia odszkodowania i jest dokonywana zgodnie z art. 5 u.g.n. na podstawie wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez Prezesa GUS. Wartość rzeczywiście wypłaconego odszkodowania ma odpowiadać wartości nabywczej odszkodowania ustalonego w decyzji o wywłaszczeniu, a nie wartości nominalnej. Organ I instancji ustalił, iż w związku z wydanym wyrokiem sądu administracyjnego z dnia 7 października 2011 r. w sprawie I SA/Wa 753/11 upadło postanowienie Wojewody Nr [...] z [...] kwietnia 2011 r. o zawieszeniu wykonania decyzji własnej, co skutkuje uznaniem, że po upływie 14 dni od dnia następnego po dniu ogłoszenia wyroku sądu do dnia wypłaty odszkodowania występowało po stronie gminy opóźnienie w jego wypłacie. Ocenił, że roszczenie o odsetki uległo przedawnieniu (jako roszczenie o świadczenie okresowe przedawniło się z upływem 3 lat), ponieważ decyzje odszkodowawcze stały się ostateczne w dniu wydania wyroku przez sąd administracyjny, tj. 7 października 2011 r., a wniosek o wypłatę odszkodowania został złożony dopiero 23 czerwca 2015 r., a więc po upływie 3 lat od dnia wydania wyroku przez sąd. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że w sytuacji, gdy obowiązek zapłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość powstaje na tle stosunku administracyjnoprawnego, to również obowiązek zapłaty odsetek od tego odszkodowania zachowuje administracyjny charakter. Dlatego Starosta zobowiązany był w trybie administracyjnym rozpoznać wniosek wnioskodawców w przedmiocie ustalenia bądź odmowy ustalenia odsetek ustawowych na ich rzecz i prawidłowo uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające ustalenie odsetek ustawowych za opóźnienie (a nie za zwłokę) w wypłacie odszkodowania za zajęcie części nieruchomości pod drogi publiczne: ul. [...], ul. [...] i ul. [...] w [...], z powodu przedawnienia roszczeń. W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawcy wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wydanej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego skutkującego błędem w ustaleniach faktycznych, a także błędną interpretację przepisów, tj. art 132 ust. 1, ust. 1a oraz ust. 2 u.g.n. w związku z art. 481 k.c. Uzasadniając złożony środek zaskarżenia podali, że organ I instancji przede wszystkim nie ustalił daty zapłaty sumy głównej, tj. sumy odszkodowania ustalonego w decyzji Starosty Nr [...] z [...] grudnia 2010 r. Tym samym organ ten nie mógł prawidłowo ustalić początku biegu terminu przedawnienia roszczenia o ustalenie odsetek za opóźnienie wypłaty odszkodowania. Organ nie ustalił także daty zakończenia postępowania w sprawie wypłaty odszkodowania. Postępowanie to faktycznie nie zakończyło się w dniu 7 października 2011 r. wyrokiem WSA, wydanym w sprawie I SA/Wa 753/11, jak przyjął Starosta, ale wyrokiem NSA z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt. I OSK 256/12. Dlatego też organ ten błędnie obliczył termin przedawnienia. Nadto, w ocenie wnioskodawców, Starosta nie ustalił, że dopiero po tej dacie, tj. po 13 września 2012 r., gmina wypłaciła odszkodowanie ustalone w decyzji Starosty Nr [...] z [...] grudnia 2010 r. Również błędnie przyjął, że obywatel uprawniony do otrzymania odszkodowania powinien przewidzieć, iż organ administracji zobowiązany do jego zapłaty nie wywiąże się ze swojego obowiązku zgodnie z przepisami, ale ograniczy się do zapłaty sumy głównej bez należnych odsetek za opóźnienie; dlatego zawczasu powinien złożyć wniosek również o zapłatę odsetek za opóźnienie zapłaty odszkodowania. Zdaniem wnioskodawców, organ prowadzący postępowanie błędnie zinterpretował przepis art 132 ust. 1, ust. 1a oraz ust. 2 u.g.n. w związku z art. 481 k.c. W ich ocenie, nie można przyjmować, że przepisy k.c. odnośnie ustalania odsetek za opóźnienie zapłaty stosuje się wprost. Szczególnie chodzi tu o regulacje dotyczące przedawnienia roszczenia o odsetki. Uznanie, że roszczenie o odsetki za opóźnienie zapłaty odszkodowania, ustalonego w decyzji administracyjnej, ulega przedawnieniu w terminie określonym w kodeksie cywilnym byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. Decyzją Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. Wojewoda, biorąc za podstawę art. 138 § 2 k.p.a., art. 73 p.w.u.r.a.p. oraz art. 9a u.g.n., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy, po przedstawieniu stanu sprawy, wskazał, iż zgodnie z art. 73 ust. 4 p.w.u.r.a.p., odszkodowanie za nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, tj. według art. 128-135 u.g.n. oraz przepisów wykonawczych wydanych do ustawy. Nie budzi wątpliwości fakt, iż problem ustalania odsetek za nieterminowe wypłacenie odszkodowania uregulowany jest w art. 132 ust. 2 u.g.n., z którego wynika, że do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy k.c. Nie budzi również wątpliwości kwestia, iż art. 132 u.g.n. powinien być stosowany w takich sytuacjach w całości. Kwestia odsetek za nieterminowe wypłacenie odszkodowania, uregulowana przepisem art. 132 ust. 2 u.g.n., jest nierozerwalnie związana z trybem i zasadami jego wypłaty, ponieważ uregulowany wprost w tym przepisie jest termin wypłaty odszkodowania, który zgodnie z art. 132 ust. 1 u.g.n. wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu podlega wykonaniu, i jest wypłacane jednorazowo. Wskazał, iż roszczenie o zapłatę odsetek za zwłokę lub opóźnienie w wypłacie odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną z mocy prawa na podstawie art. 73 p.w.u.r.a.p. nie nosi znamion sprawy cywilnej, a jest sprawą administracyjną, do której w drodze odesłania ustawowego, uregulowanego art. 132 ust. 2 u.g.n., stosuje się jedynie odpowiednio przepisy k.c. Odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów k.c. dotyczy w tym przypadku głównie stosowania art. 476, art. 477 i art. 481 k.c. Podał dalej, iż roszczenia wynikające z decyzji administracyjnej mogą być dochodzone w każdym czasie. Odwołanie do przepisów k.c., zawarte w art. 132 ust 2 u.g.n., odnosi się jedynie do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania. Odesłanie nie obejmuje natomiast swoim zakresem przepisów k.c. odnoszących się do kwestii przedawnienia roszczeń okresowych, jakimi są odsetki. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, przepisy k.c. należy stosować w tym przypadku odpowiednio, a nie wprost, wraz ze wszystkimi regulacjami dotyczącymi odsetek znajdującymi się w k.c. Wszelkie roszczenia wypływające z faktu ustalenia na podstawie decyzji administracyjnej odszkodowania nie ulegają przedawnieniu. Za nieprawidłowe Wojewoda uznał zatem ustalenie organu I instancji, że roszczenia wynikające z niezapłacenia w terminie odszkodowania, ustalonego decyzją Starosty Nr [...] z [...] grudnia 2010 r. o ustaleniu i wypłacie odszkodowania za grunty zajęte pod drogi publiczne: ul. [...], ul. [...] i ul. [...] w [...], uległy przedawnieniu. Uznał, iż Starosta błędnie zastosował przepis art. 132 ust. 2 u.g.n., z którego wynika, że do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy k.c. Wojewoda podzieli stanowisko odwołania, że organ I instancji nie ustalił daty wypłaty odszkodowania ustalonego decyzją Starosty Nr [...] z [...] grudnia 2010 r. byłym właścicielom za grunty zajęte pod drogi publiczne. Pominął kluczową dla przedmiotowego postępowania okoliczność złożenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 753/11 i datę zakończenia postępowania przed NSA. Nie ustalił też daty wykonalności przedmiotowego odszkodowania. Wojewoda stwierdził także, iż Starosta naruszył art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. Stwierdzając naruszenie wskazanych przepisów postępowania oraz fakt, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji wskazując, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta zobowiązany będzie do uzupełnienia materiału dowodowego, zgodnie ze wskazaniami niniejszej decyzji, wyjaśnienia w treści decyzji podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia oraz przesłanek ustalenia odsetek w trybie administracyjnym wraz z przytoczeniem konkretnych przepisów prawa materialnego. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanej decyzji gmina zarzuciła naruszenie: 1. art. 132 ust. 2 u.g.n. w związku z art. 118 k.c. poprzez uznanie, że odwołanie zawarte w tym przepisie nie odnosi się do kwestii przedawnienia roszczeń o wypłatę odsetek za opóźnienia lub zwłokę w wypłacie odszkodowania; 2. art. 117 § 2 w związku z art. 118 k.c. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że przepisy te nie mają zastosowania do kwestii przedawnienia roszczeń dochodzonych przez wnioskodawców, co w konsekwencji spowodowało uchylenie decyzji Starosty; 3. art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nierozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy. Uzasadniając skargę gmina podała, iż decyzja Wojewody nie jest właściwa i nie odpowiada przepisom prawa. Skarżąca podała, że zgodnie z art. 132 ust. 2 u.g.n., do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy k.c. Według art. 117 k.c., z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu (§ 1). Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne (§ 2). Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi 10 lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 3 lata (art. 118 ). Skutkiem opóźnienia lub zwłoki w wypłacie odszkodowania jest nie tylko obowiązek wypłaty odsetek, ale też i to, że roszczenie o ich wypłatę ulega przedawnieniu. Za niezasadne uznała stwierdzenie Wojewody, jakoby roszczenia wynikające z decyzji administracyjnej mogły być dochodzone w każdym czasie, a więc nie ulegają one przedawnieniu. Jest niesporne, że odsetki z tytułu opóźnienia mają charakter roszczeń okresowych i przedawniają się z upływem 3 lat. Uznała, że Wojewoda w sposób arbitralny i dowolny uznał, że roszczenie o odsetki może być dochodzone w każdym czasie i nie przedawnia się. Wojewoda naruszył art. 132 ust. 2 u.g.n. stwierdzając, że nie odnosi się on do skutków opóźnienia lub zwłoki w zapłacie odszkodowania w postaci przedawnienia roszczeń o odsetki. Nadto, nie zastosował art. 117 § 2 i art. 118 k.c., co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia decyzji Starosty. Decyzja Wojewody naruszyła przepisy k.p.a.: art. 7, art. 8. art. 11 i art. 77, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego ani prawnego sprawy i zasadności przesłanek, którymi kierował się organ, wydając decyzję. Odpowiadając na skargę, Wojewoda podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę uznał, że Wojewoda prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy, wyciągnął z niego logiczne wnioski, które następnie znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wytycznych dla organu I instancji. Sąd w pełni podziela interpretację przepisów prawa dokonaną przez Wojewodę, która była podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie ustalenia odsetek za zwłokę w wypłacie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną w trybie art. 73 ust. 1 p.w.u.r.a.p. Zagadnienie to zostało uregulowane w art. 132 ust. 2 u.g.n., zgodnie z którym do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy k.c. Odesłanie do stosowania odpowiedniego przepisów k.c. nie oznacza, że sprawę o roszczenie o odsetki powstałe w związku ze stosunkiem administracyjnoprawnym należy uważać za sprawę o charakterze cywilnoprawnym. Jeżeli chodzi w szczególności o wywłaszczenie nieruchomości, to stwarza ono stosunek prawny o cechach wyraźnie administracyjnych, bowiem polega na odjęciu lub ograniczeniu w drodze decyzji prawa własności lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości (art. 112 ust. 1 u.g.n.). Jest przykładem nierówności stron stosunku prawnego i działania władczego organu administracji. Wywłaszczenie nieruchomości następuje za odszkodowaniem, a samo odszkodowanie jest elementem koniecznym decyzji o odszkodowaniu. Roszczenie o odsetki za zwłokę lub opóźnienie w wypłacie tego odszkodowania jest oczywiście roszczeniem akcesoryjnym. Obowiązek zapłaty odsetek jest wszak pochodny od obowiązku zapłaty sumy głównej. Skoro zatem obowiązek zapłaty odszkodowania powstał na tle stosunku administracyjnoprawnego, to również obowiązek zapłaty odsetek od tego odszkodowania zachowuje administracyjny charakter. Odesłanie w art. 132 ust. 2 u.g.n. do odpowiedniego stosowania przepisów k.c. nie powoduje zmiany charakteru prawnego roszczenia. Pozwala ono jedynie na odpowiednie posługiwanie się regulacjami zawartymi w k.c. na użytek rozpoznawanej sprawy administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK231/12, publ. cbois, wyrok NSA z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt I OSK 525/05, publ. Lex nr 198159, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3165/15, publ. cbois). Za taką wykładnią przemawia również to, że art. 132 u.g.n. zawiera regulację podstaw działania administracji publicznej, a nie sądu powszechnego, odsyłając jedynie do odpowiedniego stosowania w działaniu administracji publicznej przepisów k.c. Jeśli w ustawie o gospodarce nieruchomościami nie ma w ogóle mowy o przedawnieniu roszczeń wypływających z faktu ustalenia na podstawie decyzji administracyjnej odszkodowania, to roszczenie o odsetki mające charakter akcesoryjny względem roszczenia głównego o odszkodowanie również nie ulega przedawnieniu. Nie można uznać, że roszczenie o odsetki za opóźnienie zapłaty odszkodowania ustalonego w decyzji administracyjnej ulega przedawnieniu w terminie określonym w k.c. (3 lata), bowiem nie jest to roszczenie o charakterze cywilnym, tylko administracyjnym. Nie stosuje się więc w tym wypadku przepisów wprost z k.c., tj. art. 117 § 2 w związku z art. 118 k.c., na które powołuje się skarżąca. Odesłanie w art. 132 ust. 2 u.g.n. do odpowiedniego stosowania przepisów k.c. w odniesieniu do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania nie obejmuje przepisów odnoszących się do kwestii przedawnienia roszczeń akcesoryjnych. Przepisy u.g.n. stanowią lex specialis do ogólnych przepisów prawa zobowiązań dotyczących szkody i zasad jej wynagradzania. Sąd podziela ustalenia Wojewody odnośnie błędnej interpretacji art. 132 ust. 2 u.g.n., dokonanej przez Starostę. Organ I instancji nie dokonał ponadto prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, bowiem nie ustalił prawidłowo daty wykonalności przedmiotowego odszkodowania. Z treści art. 132 ust. 1a u.g.n. wynika, że w sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. Z odwołania natomiast wynika, że wypłata przedmiotowego odszkodowania nastąpiła dopiero po wydaniu wyroku przez NSA z dnia 13 września 2012 r. Odsetki należą się za opóźnienie w wypłacie odszkodowania liczone od dnia, w którym miała nastąpić wypłata odszkodowania do dnia, w którym ta wypłata rzeczywiście nastąpiła. Organ I instancji nie poczynił powyższych ustaleń, dlatego Sąd w całości podziela stanowisko Wojewody zawarte w zaskarżonej decyzji. Tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.