IV SA/Wa 914/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie: sędzia WSA Anita Wielopolska asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z [...] listopada 2019 r., Nr [...] w przedmiocie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Rady Gminy [...] na rzecz skarżącego Wojewody [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Nr [...] w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów w zamian za uiszczaną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadam i komunalnymi. Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w całości oraz zasądzenie na rzecz Wojewody [...] kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucono istotne naruszenie przepisów wymienionych w uzasadnieniu niniejszej skargi, poprzez ich biedne zastosowanie. Jako podstawę prawną uchwały Nr [...] przyjęto art. 6r ust. 3, 3c i 3d ustawy dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2010 - wg. stanu obowiązującego w dniu podjęcia uchwały, dalej "u.c.p.g.") oraz art. 40 ust. 1. art. 41 i art. 42 ustawy u.s.g. Skarżący wskazał, że Rada Gminy [...] na mocy uchwały Nr [...]. podjętej w dniu [...] listopada 2020 r., wprowadziła zmiany do zaskarżonych w petitum uchwały, dlatego Skarżący zaznacza, że kwestionuje uchwałę Nr [...]. w brzmieniu obejmującym ich nowelizację. Zdaniem Wojewody w uchwale Nr [...] Rada Gminy dopuściła się naruszeń przepisów prawa polegających na przekroczeniu norm kompetencyjnej albo niewypełnieniu jej tj.: Za niezgodne z przepisami u.c.p.g. należy uznać postanowienie § 5 ust 1 pkt 1 ww. uchwały w zakresie słów "niezwłocznie po zaistnieniu kwestii spornej - jednak nie później niż 7 dni od zaistnienia zdarzenia". Wojewoda wyjaśnił, że art. 6r ust. 3d u.c.p.g. upoważnia radę gminy do określenia, w uchwale podejmowanej na mocy art. 6r. ust 3 u.c.p.g. m.in. trybu i sposobu zgłaszania przez właścicieli nieruchomości przypadków niewłaściwego świadczenia usług przez przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości lub przez prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Termin, wynikający z postanowienia § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały, został wprowadzony bez upoważnienia ustawowego czyli z przekroczeniem normy kompetencyjnej. Rada gminy jest bowiem uprawniona jedynie do określenia trybu i sposobu zgłaszania przez właścicieli nieruchomości przypadków niewłaściwego świadczenia usług. Ponadto, w § 1 ust. 4 oraz § 5 uchwały w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych, Rada Gminy ustaliła tryb i sposób zgłaszania przez właścicieli nieruchomości przypadków niewłaściwego świadczenia usług tylko przez przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy [...]. Postanowienia ww. paragrafów uchwały nie ustalają trybu i sposobu zgłaszania przez właścicieli nieruchomości przypadków niewłaściwego świadczenia usług przez przedsiębiorcę prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Zatem, w tym przypadku Rada Gminy nie wypełniła delegacji wynikającej z art. 6r ust. 3d u.c.p.g. Nadto podniósł Wojewoda postanowienia § 4 ust. 2 i ust. 3 uchwały istotnie naruszają art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a i lit. b u.c.p.g., w których ustawodawca ustalił katalog odpadów komunalnych obowiązkowo przyjmowanych w PSZOK. W kwestionowanych § 4 ust, 2 i ust. 3 przedmiotowej uchwały Rada Gminy pominęła frakcje odpadów - odpady niebezpieczne i odpady niekwalifikujące się do odpadów medycznych powstałe w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igły i strzykawki - które zgodnie z ustawą, obligatoryjnie są przyjmowane przez PSZOK. Ponadto Rada Gminy uchwaliła w § 4 ust. 3, że odpady komunalne: zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny (ust. 3 pkt 1) oraz meble i inne odpady wielkogabarytowe (ust. 3 pkt 2) są przyjmowane przez PSZOK tylko w ramach dodatkowych opłat. Tymczasem art. 6r ust. 3a u.c.p.g. stanowi, że dopuszcza się ograniczenie ilości zużytych opon, odpadów wielkogabarytowych oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych, stanowiących odpady komunalne, odbieranych lub przyjmowanych przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za pobraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Powołany wyżej przepis nie wymienia frakcji odpadów komunalnych takich jak: zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny oraz meble. Zatem, zgodnie z u.c.p.g., PSZOK powinien je odbierać w ramach podstawowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Natomiast przyjmowanie przez PSZOK innych niż meble odpadów wielkogabarytowych, może zostać w świetle art. 6r ust. 3a u.c.p.g., jedynie "ograniczone". Stąd – zdaniem Skarżącego - regulacja określona w § 4 ust. 3 pkt 2 przedmiotowej uchwały w zakresie w jakim obejmuje tzw. "inne odpady wielkogabarytowe" również jest wadliwa, gdyż Rada nie wskazała w uchwale, ponad jaki limit odpady wielkogabarytowe, mogą być przekazywane odpłatnie do PSZOK. co oznacza, że frakcja "odpady wielkogabarytowe" odbierana jest w nim, niezależnie od ilości odpadów, tylko za dodatkowa oplata. Nadto, w § 4 ust. 2 lit. e uchwały Rada posłużyła się nieznanym u.c.p.g. pojęciem "opakowania wielomateriałowe", w konsekwencji czego niejasnym pozostaje czy frakcja tak nazwana w uchwale, jest tożsama z frakcją określoną jako "odpady opakowaniowe wielomateriałowe" z art. 4 ust 2 pkt 1 lit. a oraz art. 3 ust. 2 pkt 5 u.c.p.g. Zatem, § 4 ust. 2 lit. e uchwały jest sprzeczny z ww. przepisami ustawy. Skarżący nadmienił również, że poza omówionymi postanowieniami ww. uchwały, które naruszają przepisy prawa w sposób istotny, regulacja § 4 ust. 3 pkt 4 uchwały w zw. z jej § 4 ust. 2 lit. n dotycząca przyjmowania przez PSZOK frakcji odpadów "zużyte opony" jest niejasna dla odbiorcy, w zakresie ponoszenia opłaty za dostarczone odpady. W § 4 ust. 2 lit. n uchwały Rada Gminy określiła limit przyjmowania od właścicieli nieruchomości zużytych opon w ilości 4 sztuk rocznie, w ramach uiszczanej przez niego opłaty, natomiast w § 4 ust. 3 pkt 4 uchwały przyjęto, że "zużyte opony" można będzie przekazać do PSZOK za dodatkową opłatą, bez wskazania, że odpłatność obejmuje sytuację, gdy przekazana liczba zużytych opon przekracza ilość 4 sztuk rocznie. Ponadto, Skarżący zauważył, że Rada winna przestrzegać zasad prawidłowej legislacji, przewidzianych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 2S3). Wojewoda wyjaśnił, że podstawowa jednostką redakcyjną aktu normatywnego (z wyjątkiem ustawy) jest paragraf. Paragrafy można dzielić na ustępy, ustępy na punkty, punkty na litery, a litery na tiret (-myślniki). Każdą oddzielną myśl ujmuje się w oddzielny paragraf, przy czym w miarę możliwości paragraf powinien być jednozdaniowy. Mając na względzie poprawność legislacyjną kwestionowanej uchwały, Wojewoda zwrócił uwagę na wadliwą redakcję § 4 uchwały, w którym wyodrębniono jednostki redakcyjnych w postaci liter: a - n, bezpośrednio w ramach ustępu (nie występuje w nim podział na punkty). W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...] wniosła o stwierdzenie, że zaskarżona uchwała tylko w nieznacznej części przekracza upoważnienie ustawowe i w związku z tym wniosła o zastosowanie przepisu pozwalającego na stwierdzenie nieważności części aktu normatywnego, w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. wnosi o oddalenie skargi Wojewody. Rada odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że błędnie Wojewoda powołał się na § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały. Zapis będący przedmiotem zaskarżenia znajduje się w § 6 ust. 1 pkt 1 i został wprowadzony w celu wyjaśnienia sprawy będącej przedmiotem reklamacji. W przypadku zwłoki w złożeniu reklamacji, może się okazać niemożliwe wyjaśnienie problemu, gdyż przedsiębiorca odbierający odpady nie będzie pamiętał okoliczności sprawy. Dalej organ odnosząc się do § 1 ust. 4 oraz § 5 uchwały, że nie ustalają trybu i sposobu zgłaszania przez właścicieli nieruchomości przypadków niewłaściwego świadczenia usług przez przedsiębiorcę prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, wskazał, że Gmina [...] nie powierzyła prowadzenia Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych przedsiębiorcy. Gmina prowadzi PSZOK za pomocą pracownika zatrudnionego przez Urząd Gminy w [...], do czego również zobowiązała się w umowie dotyczącej dofinansowania urządzenia PSZOK. Zdaniem Rady z art. 6r ust. 3d u.c.p.g. nie wynika obowiązek wprowadzenia regulacji dotyczącej zgłaszania niewłaściwego świadczenia usług przez przedsiębiorcę prowadzącego PSZOK. Ustawodawca użył spójnika "lub". Jest to alternatywa nierozłączna. Wystarczy, że jedno zdanie będzie prawdziwe. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy. Uregulowanie przez Radę trybu i sposobu zgłaszania przypadków niewłaściwego świadczenia usług przez przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne wyczerpuje dyspozycję art. 6r ust. 3d u.c.p.g. Rada wskazała też, że w §4 ust. 2 frakcje zostały zaklasyfikowane zgodnie z katalogiem odpadów. Odpady niebezpieczne są wymienione w §4 ust. 2 i ust. 3. Jak już wyjaśniano wyżej, odpadami niebezpiecznymi w katalogu odpadów są odpady oznakowane indeksem górnym w postaci "*" przy kodzie rodzajów odpadów, chyba że mają zastosowanie przepisy art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2021 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 779, z późn. zm.). Będą to poza frakcjami wymienionymi oddzielnie (przeterminowane leki, chemikalia, zużyte baterie i akumulatory, zużyty sprzęt elektryczny): oleje i tłuszcze inne niż wymienione w 20 01 25, drewno zawierające substancje niebezpieczne. Odpady niekwalifikujące się do odpadów medycznych powstałe w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi w szczególności, igły i strzykawki zaklasyfikowane są według kodu 20 01 99 - inne niewymienione frakcje zbierane w sposób selektywny. Klasyfikacja ta zgodna jest ze stanowiskiem Ministerstwa Środowiska z dnia [...] maja 2017 r. ([...]) "Odpady typu igły, strzykawki lub podobne powstające w gospodarstwach domowych powinny być klasyfikowane w grupie 20; w celu ich prawidłowego zaklasyfikowania należałoby zastosować kod ex 20 01 99 - np. odpady wytworzone podczas iniekcji domowych (zużyte igły, strzykawki), zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923)." W świetle powyższego stwierdzić należy, że do PSZOK są przyjmowane odpady niebezpieczne i odpady niekwalifikujące się do odpadów medycznych powstałe w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi w szczególności, igły i strzykawki. Dalej rada wyjaśniła, że w świetle art. 6r ust. 3a u.c.p.g. w uchwale, dopuszcza się ograniczenie ilości zużytych opon, odpadów wielkogabarytowych oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych, stanowiących odpady komunalne, odbieranych lub przyjmowanych przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za pobraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Rada Gminy uznała, że skoro meble są odpadami wielkogabarytowymi, to może ograniczyć ilość mebli przyjmowanych do PSZOK w ramach opłaty zgodnie z art. 6r ust. 3a u.c.p.g. Gmina odbiera meble i inne odpady wielkogabarytowe od mieszkańców w ramach akcji "wystawka". Zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny omyłkowo zaliczono do odpadów wielkogabarytowych. Odnosząc się do kwestii posłużenia się nieznanym pojęciem "opakowania wielomateriałowe" w §4 ust. 2 lit. e, Rada podniosła, że w załączniku do rozporządzenia Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 10) wymienione jest pojęcie opakowania wielomateriałowe i przypisano do niego kod - 15 01 05. Pojęcie to było również wymienione w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923), które obowiązywało na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd podzielił stanowisko Wojewody, że z uwagi na istotne naruszenie prawa zachodziła konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Nr [...] w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów w zamian za uiszczaną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadam i komunalnymi. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że podstawę do zastosowania sankcji nieważności uchwał organów samorządu terytorialnego stanowi naruszenie przepisów prawa z wyłączeniem jednak nieistotnego naruszenia. Z kolei przyjmuje się, że do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa należy wykroczenie poza granice delegacji ustawowej oraz sprzeczność aktu prawa miejscowego z powszechnie obowiązującym aktem normatywnym wyższego rzędu czy też niewykonanie upoważnienia ustawowego. Materialnoprawną podstawę uchwały będącej przedmiotem skargi stanowią przepisy ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia uchwały (Dz.U. z 2019 r., poz. 2010). Treść uchwały będącej aktem prawa miejscowego zgodnie z art. 94 Konstytucji RP powinna być ustanowiona na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w ustawie. Oznacza to konieczność ścisłego przestrzegania zakresu wynikającej z przepisu ustawy delegacji do wydania takiego aktu, dokładnego zastosowania dyrektyw wiążących lokalnego prawodawcę, a także zakaz powtarzania i modyfikowania, jak też naruszania obowiązujących przepisów ustawowych. Biorąc pod uwagę powyższe, poddana kontroli sądowej uchwała, stanowiąca zgodnie z art. 6r ust. 3 ustawy akt prawa miejscowego, powinna przede wszystkim być zgodna z przepisami tej ustawy. Zgodnie z art. 6r ust. 3 ustawy Rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości i sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. 3a. W uchwale, o której mowa w ust. 3, dopuszcza się ograniczenie ilości zużytych opon, odpadów wielkogabarytowych oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych, stanowiących odpady komunalne, odbieranych lub przyjmowanych przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za pobraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 3b. Dopuszcza się zróżnicowanie częstotliwości odbierania odpadów, w szczególności w zależności od ilości wytwarzanych odpadów i ich rodzajów, z tym że w okresie od kwietnia do października częstotliwość odbierania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz bioodpadów stanowiących odpady komunalne nie może być rzadsza niż raz na tydzień z budynków wielolokalowych i nie rzadsza niż raz na dwa tygodnie z budynków mieszkalnych jednorodzinnych. 3c. Projekt uchwały, o której mowa w ust. 3, podlega zaopiniowaniu przez państwowego powiatowego inspektora sanitarnego w zakresie częstotliwości odbierania odpadów komunalnych. 3d. Uchwała, o której mowa w ust. 3, określa także tryb i sposób zgłaszania przez właścicieli nieruchomości przypadków niewłaściwego świadczenia usług przez przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości lub przez prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Po przeprowadzeniu analizy treści uchwały Sąd stwierdził, zgodnie ze stanowiskiem Wojewody, że zaskarżone przedmiotową skargą regulacje pozostają w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. Wskazana materia została bowiem uregulowana bądź to w sposób sprzeczny z Zasadami techniki prawodawczej, bądź też z przekroczeniem ustawowego upoważnienia do podjęcia uchwały, zawartego w art. 6r ust. 3 u.c.p.g. W ocenie Sądu zasadnie Wojewoda wskazał za niezgodny z prawem § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały (z treści skargi wynika, że omyłkowo wskazano § 5 ust. 1 pkt 1) Regulaminu, w którym uchwalono, że reklamacja powinna być zgłoszona (...) niezwłocznie po zaistnieniu kwestii spornej – jednak nie później niż 7 dni od zaistnienia zdarzenia. Przepisy ustawy nie określają w sposób szczegółowy formy w jakiej reklamacja może zostać przez odbiorcę usługi złożona. Powołany warunek został zatem wprowadzony bez upoważnienia ustawowego, czyli z przekroczeniem normy kompetencyjnej. Rada uprawniona jest bowiem do określenia trybu i sposobu zgłaszania przez właścicieli nieruchomości przypadków niewłaściwego świadczenia usług. Trzeba zgodzić się także z Wojewodą, że § 1 ust. 4 i § 5 uchwały nie wypełniają delegacji wynikającej z art. 6r ust. 3d ustawy, bowiem nie ustalają trybu i sposobu zgłaszania przez właścicieli nieruchomości przypadków niewłaściwego świadczenia usług przez przedsiębiorcę prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Zapisy wskazane uchwały są bardzo ogólnikowe i nie określają ww. ustawowych obowiązków. Podzielić należy zarzut skargi, że Rada pomijając w § 4 ust. 2 i ust. 3 uchwały odpady niebezpieczne i odpady niekwalifikujące się do odpadów medycznych powstałe w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igły i strzykawki dopuściła się naruszenia m. in. art. 3 ust. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności tworzą punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób zapewniający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej takich odpadów komunalnych jak: przeterminowane leki i chemikalia, zużyte baterie i akumulatory, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, meble i inne odpady wielkogabarytowe, zużyte opony, odpady zielone oraz odpady budowlane i rozbiórkowe stanowiące odpady komunalne, a także odpadów komunalnych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 4a. W świetle tej normy, w brzmieniu nadanym ustawą z 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 87), nie może budzić wątpliwości, że rada gminy zobowiązana jest nie tylko utworzyć punkt selektywnego punktu zbierania odpadów komunalnych (dalej: "PSZOK"), ale i zapewnić w nim przyjmowanie m.in. odpady niebezpieczne i odpady niekwalifikujące się do odpadów medycznych (...). Należy podkreślić, że ustawodawca posłużył się w art. 3 ust. 2 pkt 6 ustawy zwrotem "co najmniej", a zatem rada może w uchwale podejmowanej na podstawie art. 6r ust. 3 ustawy rozszerzyć katalog odpadów przyjmowanych w PSZOK, ale nie może go zawęzić (por. np. uzasadnienie wyroku NSA z 27 września 2017 r., II OSK 156/16, CBOSA). Taki też był cel nowelizacji dokonanej ustawą z 28 listopada 2014 r. W szczególności w uzasadnieniu do projektu ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz o zmianie ustawy o własności lokali (druk sejmowy nr 2377/VII kadencja) stwierdzono, że: "Jednocześnie został określony minimalny zakres odpadów komunalnych przyjmowanych przez taki punkt: przeterminowane leki i chemikalia (...), odpady zielone, (...) a także odpady, które dodatkowo mogą zostać określone w rozporządzeniu wydanym przez Ministra Środowiska". Takie właśnie niedopuszczalne zawężenie zakresu odpadów komunalnych przyjmowanych przez PSZOK ma miejsce w odniesieniu do zaskarżonej uchwały. Uchwała ta nie przewiduje bowiem wśród odpadów komunalnych przyjmowanych w PSZOK odpady niebezpieczne i odpady niekwalifikujące się do odpadów medycznych (...). Zasadnie też zwrócił uwagę Wojewoda, że art. 6r ust. 3a ustawy nie wymienia frakcji odpadów komunalnych takich jak: sprzęt elektryczny i elektroniczny oraz meble, a zatem PSZOK powinien odbierać je w ramach podstawowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Natomiast przyjmowanie przez PSZOK innych niż meble wielkogabarytowe może zostać ograniczone – mając na uwadze ww. powołany przepis. Rada Gminy w § 4 ust. 3 pkt 2 uchwały nie wskazała ponad jaki limit odpady wielkogabarytowe mogą być odbierane odpłatnie. Nie wskazano ilości odpadów, które będą odbierane za dodatkową opłatą. Takie zapisy uchwały są niejednoznaczne oraz mogą budzić wątpliwości interpretacyjne. Obowiązkiem organu uprawnionego do stanowienia aktu prawa miejscowego jest takie ukształtowanie jego treści, aby wprowadzony doń przepis był zrozumiały, nie zaś wieloznaczny, jego hipoteza nie może prowadzić do niedookreśloności treści normy prawnej. Konstytucyjny obowiązek działania władz publicznych na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, stwarza po stronie organów władzy publicznej wymóg przestrzeganie reguł poprawnej legislacji, w tym dostatecznej określoności przepisów prawa. Przepis o niedookreślonej treści nie spełnia takiego wymogu, a narusza art. 7 w zw. z art. 2 Konstytucji RP (zob. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r, II OSK 2950/19, CBOSA). Zauważyć także należy, że Rada określiła limit przyjmowania od właścicieli nieruchomości zużytych opon w ilości 4 sztuk rocznie, w ramach uiszczanej przez niego opłaty, natomiast w jego § 4 ust. 3 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 2 lit. n uchwały przyjęto, że "zużyte opony" można będzie przekazać do PSZOK za dodatkową opłatą, bez wskazania, że odpłatność obejmuje sytuację, gdy przekazana liczba zużytych opon przekracza ilość 4 sztuk rocznie. Podobnie jak wyżej – w ocenie Sądu – Rada zamieściła postanowienia wykraczające poza treść ustawy, co stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Doszło także do zmiany nazewnictwa i definicji ustawowych, co zasadnie stwierdził Skarżący. W § 4 ust. 2 lit. e uchwały Gmina nieprawidłowo posłużyła się terminem "opakowania wielomateriałowe", podczas gdy nazwa frakcji zgodna z ustawą to odpady opakowaniowe wielomateriałowe. Świadczy to zatem, że ww. zapis uchwały jest sprzeczny z przepisami ustawy. W niniejszej sprawie jest także istotne to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 września 2021 r. sygn.. akt IV SA/Wa 913/21 stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2019 r., Nr [...] w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...], która częściowo odnosiła się do zagadnień, które powinny być uwzględnione w odrębnej uchwale podjętej w trybie art. 6r ust. 3 ustawy. Sąd podziela stanowisko Wojewody, że zagadnienie to powinno być kompleksowo uregulowane w jednej, odrębnej uchwale. Należy zauważyć, że ustawodawca wyróżnił tę kwestię w odrębnym przepisie. Sąd podzielił także argumentację Wojewody w zakresie nieprzestrzegania przez Radę w uchwale zasad prawidłowej legislacji określonej w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 2S3). Mając powyższe względny na uwadze zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Stwierdzenie nieważności jedynie poszczególnych, wadliwych przepisów regulaminu oznaczałoby w tej sprawie zaakceptowanie funkcjonowania w obrocie prawnym w dużym stopniu niepełnej i nieczytelnej regulacji podustawowej, która nie spełnia wymogów określonych w art. 6r ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania w punkcie 2. wyroku Sąd rozstrzygnął na mocy art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów zastępstwa procesowego (480 zł), stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).