IV SA/Wa 916/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi H. N. i Z. N. na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. dla miejscowości S. 1. stwierdza nieważność § 19 ust. 1 pkt 2 lit. d); i) i j) zaskarżonej uchwały; 2. zaskarżona uchwała w części wskazanej w pkt 1 sentencji wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Gminy W. na rzecz skarżących H. N. i Z. N. solidarnie kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotów kosztów postępowania sądowego. Rada Gminy W. w dniu [...] 2012 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. dla miejscowości S.. Na powyższą uchwałę na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) wnieśli H. N. i Z. N., zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji RP a także art. 12 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, ponieważ § 19 ust.1 pkt 2 ppkt d), i), j) tej uchwały nie spełnia określonego w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP postulatu proporcjonalności, wykraczając poza granice dozwolonej ingerencji w prawo własności, ograniczając je w sposób rażący oraz pozbawiając skarżących możliwości ochrony swojej własności; - art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust.1, art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w ten sposób, że kwestionowany przepis w sposób nieuzasadniony przedkładając interes publiczny ponad interes prywatny nie uwzględnia prawa własności, do której się odnosi; - art. 7 Konstytucji w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 12 ustawy- Prawo wodne w ten sposób, że: a) zaskarżonym przepisem Rada Gminy W. wprowadziła aktem prawa miejscowego ograniczenie w korzystaniu z własności prywatnej nieruchomości przyległej do zbiornika wodnego będącego własnością prywatną i znajdującego się w granicach własności nieruchomości gruntowej skarżących; b) ograniczenie w korzystaniu z wód objętych powszechnym korzystaniem może wyznaczyć wyłącznie burmistrz ( wójt, prezydent miasta) w formie decyzji administracyjnej i tylko w uzasadnionych przypadkach, a Rada Gminy nie posiada kompetencji do uchwalenia kwestionowanego przepisu. Skarżący wskazując na powyższe wnieśli o uchylenie i stwierdzenie nieważności § 19 ust. 1 pkt 2 ppkt d); ppkt i); ppkt j) oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W motywach skargi podano, że w § 19 ust.1 zaskarżonej uchwały dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] w pkt [...] ustalającym warunki zagospodarowania terenu i zabudowy oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: - w ppkt [...] – wprowadzono zakaz budowy ogrodzeń, - w ppkt [...] – ustalono ogólnodostępny 10 - metrowy pas wokół istniejącego zbiornika wodnego ( mierzony od krawędzi brzegu zbiornika), -w ppkt [...] – wprowadzono zakaz sytuowania reklam, nośników reklamowych, szyldów, nośników szyldów oraz bannerów. Skarżący podnieśli, iż Rada Gminy uchwałą z dnia [...] 2013 r. nr [...] odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, powołując się na art. 3 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tereny oznaczone na rysunku planu symbolem [...] oraz [...] stanowią ich własnością, a zbiornik wodny, którego nie ma na części graficznej jest zbiornikiem powstałym po wydobyciu złoża kruszywa naturalnego i znajduje się na terenach stanowiących ich własność. Część rysunkowa planu nie odzwierciedla stanu rzeczywistego i jest niezgodna z jego częścią pisemną. Część graficzna nie zawiera rzędnych usytuowania zbiornika wodnego, zatem nie można odczytać 10 metrowego pasa ogólnodostępnego, o którym mowa w części pisemnej. Nieruchomości objęte planem skarżący nabywali od [...] do [...] roku. W [...] roku uzyskali pierwszą koncesję na wydobycie kruszywa, które zakończyło się w [...] roku. W [...] roku rozpoczęli budowę na podstawie pozwolenia na budowę. Skarżący podnieśli, że władze gminy nie interesowały się terenem oznaczonym w planie [...], który został przez nich od gminy zakupiony. Dzisiaj teren ten stał się terenem zagrożenia powodziowego projektowanego parku krajobrazowego. Zakaz grodzenia terenu stanowiącego ich własność pozbawia ochrony ich własności , jak również 10 metrowy pas ogólnodostępny wokół zbiornika wodnego, który nadto wchodzi na teren pobudowanego przez nich domu, oznaczonego symbolem [...] . W związku z ustanowieniem tego pasa, spoczywałyby na nich obowiązki polegające na oczyszczaniu terenu ze śmieci pozostawionych przez ludność miasta i gminy W., składaniu informacji Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej, że zbiornik wodny nie jest kąpieliskiem, w przeciwnym razie obowiązani by byli do wykonywania badań wody, umieszczanie znaków informujących o zakazie kąpieli i wstępu na teren prywatny, które dotychczas były łamane i wyrzucane, a których umieszczania notorycznie domagało się Starostwo. Zdaniem skarżących ogrodzenie zbiornika wodnego jest konieczne ze względów bezpieczeństwa i przeciwdziałaniu przypadkom utonięć, oraz niszczeniu siedlisk ptaków znajdujących się w skarpach powyrobiskowych. Władze W. nie utworzyły jak dotychczas plaży miejskiej przy rzece B., natomiast poprzez wprowadzenie zaskarżonego planu bezprawnie ograniczają ich prawo własności. Rada Gminy, zdaniem skarżących, wprowadzając powyżej cytowane zapisy naruszyła art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji RP, a także art. 31 ust. 3 Konstytucji, postulujący proporcjonalność, przekraczając granice dozwolonej ingerencji w prawo własności. Zakazem budowy ogrodzeń pozbawiła ich możliwości ochrony własności, którą każdy w granicach prawa własności nieruchomości może ogrodzić nie uchybiając przepisom prawa budowlanego. Skarżący wskazali, iż zbiornik wodny zgodnie z art. 10 Prawa wodnego jest ich własnością, zatem ustalenie ogólnodostępnego pasa 10 metrów wokół niego stanowi naruszenie prawa własności i pozostaje w sprzeczności z art. 12 Prawa wodnego. Zgodnie z art. 28 Prawa wodnego pasy ogólnodostępne mogą być ustanawiane dla nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych, a nie prywatnych. Skarżący podnieśli, iż są właścicielami terenu oznaczonego w planie symbolem [...] i tam został zachowany ogólnodostępny pas. Wprowadzenie zakazu sytuowania bannerów, reklam, zdaniem skarżących, jest nieuprawnionym działaniem Rady, wkraczającym w prawo własności i ograniczającym to prawo, przekraczającym uprawnienia planistyczne gminy, które nie są nieograniczone, a wręcz przeciwnie kończą się gdy stanowią nieuprawnioną ingerencję w prawo własności i wykraczają poza określone ramy ustawowe. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] 2013 r. Burmistrz W. wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że Rada Miejska wezwana przez skarżących do usunięcia naruszenia prawa, na sesji w dniu [...] 2013 r., stwierdziła brak podstaw do jego uwzględnienia. Organ wskazał, iż w obwiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W., dla terenu oznaczonego symbolem [...] w projekcie planu wskazano przeznaczenie: "symbol [...] – teren przeznaczony pod usługi sportu, rekreacji i turystyki, takich jak: obiekty terenowe ( ścieżki rowerowe, boiska, przystań rzeczna), stadiony, hale sportowe, baseny, ośrodki wczasowe, hotele, restauracje, z uzupełniającą zabudową usług gastronomii i handlu". Do projektu planu Z. N. wniósł uwagę, która nie została uwzględniona zarządzeniem Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] 2012 r. Nie zostały one również uwzględnione przez Radę, w załączniku nr [...] do zaskarżonej uchwały, ze względu na położenie terenu [...] w obszarze zagrożenia przeciwpowodziowego - zasięg wielkiej wody o prawdopodobieństwie 1%, terenie podmokłym, obszarze [...], projektowanym parku krajobrazowym. Ponadto na tym terenie występuje obszar wymagający rekultywacji oraz stanowisko archeologiczne. Ustalenia zagospodarowania terenów podlegających ochronie i ustalonych na podstawie odrębnych przepisów zostały uzgodnione w organami i instytucjami właściwymi w sprawie. Organ przytoczył treść art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na rozprawie w dniu [...] 2013 r. pełnomocnik skarżących podniosła, iż rada Gminy w odpowiedzi na skargę nie odniosła się do zarzutów skargi, nie wyjaśniła powodów, dla których przyjęła takie ustalenia planu i nie przedstawiła podstaw prawnych. Wskazała, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu uzgadniającym projekt planu zawarł wskazania, jakie powinny być wprowadzone na terenie jednostki planistycznej [...]. Pełnomocnik organu podniósł, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska dwukrotnie odmówił uzgodnienia projektu planu, dopiero po kolejnym rozpoznaniu sprawy pozytywnie uzgodnił projekt. Pełnomocnik oświadczył, iż nie dysponuje w tej chwili rysunkiem planu, wobec tego nie może wskazać położenia zbiornika wodnego, domu jednorodzinnego skarżących, jaki teren obejmuje obszar [...], na jakim terenie projektowany jest park krajobrazowy, zasięg zagrożenia przeciwpowodziowego, jak również, czy została udzielona zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne położone w jednostkach planistycznych [...]. W piśmie procesowym z dnia [...] 2013 r. pełnomocnik organu odnosząc się do zarzutów skargi, podniósł ,iż zarówno w studium jak i planie dla terenów [...] ustalono realizację usług turystycznych. Skarżący jak wynika z treści skargi co do zasady nie kwestionują takiego przeznaczenia tych terenów. Sposób zagospodarowania terenu jest kontynuacją dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej skarżących polegającej na eksploatacji złoża kruszywa naturalnego. Starosta W. decyzją z dnia [...] 2013 r., uznał za zakończoną rekultywację gruntów dokonywaną przez skarżących, w kierunku umożliwiającym wodno-rekreacyjne zagospodarowanie terenu. Starosta w wyniku przeprowadzonej wizji lokalnej stwierdził, że na terenie zdegradowanym eksploatacją kruszywa znajduje się zbiornik wodny otoczony skarpami oraz grunty rolne. W części południowej tego terenu znajduje się budynek turystyki wraz z zapleczem garażowym. Na skutek wyrównania terenu powstała plaża, która będzie wykorzystywana rekreacyjnie, Starosta stwierdził, że przeprowadzona rekultywacja jest zgodna z jego decyzją z dnia [...] 2012 r. ustalającą kierunek umożliwiający wodno-rekreacyjne zagospodarowanie. Decyzja ta została wydana przed uchwaleniem zaskarżonego planu. Budynek, o którym mowa w decyzji jest budynkiem usługowym – turystyki indywidualnej i jest to ta sama inwestycja, o której piszą skarżący, kwestionując zakaz budowy ogrodzeń. Decyzja nr [...] udzielająca pozwolenia na jego budowę została wydana w dniu [...] 2011 r. Skarżący nie zgłaszali budowy ogrodzenia. Z funkcji obiektu wynika, że ma być on ogólnodostępny na otwartym terenie. Nie będzie to budynek mieszkalny, wymagający bezwzględnie ogrodzenia, jako ochrony przed ingerencją osób trzecich. Skarżący nie kwestionują § 19 ust. 2 pkt. 2 lit. h, gdzie dopuszcza się wykorzystanie istniejącego zbiornika wodnego do celów użyteczności publicznej, szczególnie z dopuszczeniem sportów wodnych i towarzyszącą infrastrukturą (plaże, pomosty, itp.). Dopuszcza się również pola namiotowe oraz kontenerowe urządzenia sanitarne oraz parkingi wzdłuż pasa drogowego [...]. Poszczególne zapisy planu dotyczące terenu [...] są ze sobą zgodne, uwzględniają bowiem jednorodną funkcję gospodarczą, co do zasady skarżący aprobują. Plany skarżących przewidują wykorzystanie terenu pod usługi turystyki i rekreacji, czemu służy realizowana inwestycja – budynek turystyki indywidualnej wraz budynkiem gospodarczo-garażowym. Przewidziana w planie funkcja terenu implikuje ustalenie zakazu budowy ogrodzeń, gdyż z jednej strony zgoda na ogrodzenie terenu stwarzałaby zagrożenie dla użytkowników, korzystających z rekreacji, zaś z drugiej ma zapewnić swobodny dostęp w każdym czasie pojazdom ratownictwa. Nie jest prawdą, że 10 metrowy pas ogólnodostępny wchodzi na teren pobudowanego domu, gdyż od krawędzi skarpy do ściany budynku jest 18 metrów. Ustalenia planu wychodzą naprzeciw interesom skarżących, dając im możliwość prowadzenia działalności zgodnej z przyjętym sposobem zagospodarowania. Ustanawiając 10 metrową strefę wokół zbiornika Gmina W. miała na uwadze zaprojektowanie terenu jako ogólnodostępnego w szczególności dla użytkowników pola namiotowego, które nie jest kwestionowane przez skarżących. Wpływ na taki kierunek zagospodarowania miał wpływ fakt, że teren ten znajduje się w granicach obszarów [...] i [...], na których zabrania się podejmowania działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ich ochrony. W celu ich ochrony został wprowadzony zakaz sytuowania bannerów i reklam, gdyż każdorazowa ich zmiana wiąże się z ingerencją w środowisko. Pełnomocnik organu wyjaśnił, iż cześć graficzna planu nie zawiera rzędnych zbiornika wodnego, bowiem rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. nr 164, poz. 1587) nie przewiduje zamieszczania rzędnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że ocena przeprowadzonego postępowania daje podstawy do stwierdzenia nieważności Uchwały Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] 2012 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. dla miejscowości S. w zaskarżonej części, tj. w zakresie jej [...] oraz lit. [...] . W świetle zarzutów skargi zasadnicze znaczenie ma ocena zgodności z prawem przyjętego w planie miejscowym dla terenu [...] ustalenia polegającego na ustanowieniu ogólnodostępnego 10-metrowego pasa wokół istniejącego zbiornika wodnego ( mierzonego od krawędzi brzegu zbiornika) oraz zakazu budowy ogrodzeń, zakazu sytuowania reklam, nośników reklamowych, szyldów , nośników szyldów oraz bannerów. Skarżący podnieśli, że powyższe ustalenia naruszają przysługujące im prawo własności do całego terenu oznaczonego w planie powyższym symbolem. Ustalenie w planie ogólnodostępnego terenu wokół zbiornika wodnego, stanowiącego ich własność jest sprzeczne z przepisami Prawa wodnego. Odnosząc się do powyższych zarzutów, na wstępie podkreślić należy, iż przepis art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza prawo własności. Wymienione w powołanym przepisie wymagania, walory i potrzeby stanowią zbiór wartości, które w procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego winny być uwzględnianie, a co za tym idzie – brane pod szczególną ochronę, i wyznaczyć aksjologiczne granice, w jakich jest dokonywany wybór optymalnych rozstrzygnięć podejmowanych przy kształtowaniu ładu przestrzennego. Wartości te mają w wpływ na określenie celu przeznaczenia i sposobu korzystania z obszarów objętych czynnościami planistycznymi ( por. Tomasz Bąkowski Komentarz do art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Zakamycze 2004). Ochronę prawa własności zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji oraz przepis art. 140 kc. Prawo własności nie jest jednak prawem bezwzględnym i podlega ograniczeniom na mocy art. 64 ust. 3 Konstytucji, który stanowi, że własność może być ograniczona w drodze ustawy, ale tylko w zakresie, w jaki mnie narusza ona istoty własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych powyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 kc, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. ` Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw. W niniejszej sprawie istotne jest ograniczenie wynikające z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej sfery ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Określając ten sposób w odniesieniu do nieruchomości innych osób i ograniczając prawa właścicieli poprzez przewidywane przeznaczenie nieruchomości rada gminy musi uwzględnić zasadę proporcjonalności ( por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2283/11, publ. CBOIS). Uprawnienia przyznanego w art. 3 ust. 1 ustawy gmina nie może wykonywać dowolnie. W rozpoznanej sprawie Rada Gminy W. poprzez przyjęte w [...] oraz [...] uchwały nr [...] z dnia [...] 2012 r. naruszyła interes prawny skarżących, jako właścicieli nieruchomości na terenie oznaczonym w planie symbolem [...]. Wprowadzone powyższymi ustaleniami miejscowego planu ograniczenia prawa własności należy ocenić jako nieproporcjonalne i naruszające istotę prawa własności. Rację mają skarżący, że wynikające z [...] oraz [...] ustalenia planu ograniczają w sposób istotny ich prawo własności, gdyż zakaz budowy ogrodzeń pozbawia ich możliwości wykonywania jakichkolwiek praw właścicielskich, zaś zakaz sytuowania reklam, nośników reklamowych, szyldów, nośników szyldów oraz bannerów dodatkowo wprowadza niczym nieuzasadnione ograniczenie w prowadzonej przez działalności gospodarczej na tym terenie w zakresie usług turystycznych. Zgodzić się należy się z zarzutem skargi, że ustalony w ust. [...] zaskarżonej uchwały jest sprzeczny z ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, gdyż zarówno z treści art. 27 ust. 1 i art. 28 ust. 2 wynika, że normy w nich zawarte odnoszą się do nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych. Tymczasem w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że nieruchomości, jak i zbiornik wodny znajdujące się na terenie oznaczonym [...] stanowią własność skarżących. W takiej sytuacji Rada Gminy W. nie była uprawniona do ustalenia ogólnodostępnego 10-metrowego pasa wokół tego zbiornika wodnego, zwłaszcza, że nie wykazała, aby w studium uwarunkowań i kierunków ustanowiła wokół tego zbiornika obszar przestrzeni publicznej, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odpowiadając na zarzuty skarżącej także nie wykazał, że wydzielenie ogólnodostępnego pasa terenu o szerokości 10 m, jak i pozostałe wprowadzone ograniczenia są w ogóle zasadne prawnie, jak i racjonalnie umotywowane. Tymczasem zarówno istnienie interesu publicznego, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej, a już szczególnie wówczas, gdy chodzi o udowodnienie, iż w interesie publicznym leży ograniczenie określonego przez Konstytucję RP prawa własności (tak SN w przywołanym wyroku z dnia 18 listopada 1993 r., III ARN 49/93). Powołanie się na ogólne kompetencje organów gminy do stanowienia prawa miejscowego i zagospodarowania przestrzennego gminy nie zwalniało organu od wskazania podstawy prawnej dla wprowadzenia określonego, znacznego ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości stanowiącej własność prywatną, której część została przeznaczona pod teren ogólnodostępny. Swoboda planistyczna gminy nie jest bowiem nieograniczona i w odniesieniu do prawa własności kończy się tam, gdzie ustalenia planu miejscowego stanowiłyby już tylko nieuprawnioną ingerencję w to prawo, wykraczającą poza określone ustawami ramy. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, iż zaskarżona uchwała w [...] oraz [...] narusza art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 27 ust. 1 i 28 ust. 2 ustawy Prawo wodne oraz art. 21 i art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 § 1 i art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 tej ustawy.