IV SA/Wa 924/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2015 r., nr: [...] Wojewoda [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej K.p.a.) oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2014., poz. 518 z późn. zm.), dalej u.g.n., po rozpatrzeniu odwołania M.K. od decyzji Starosty M. z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] orzekającej o graniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości stanowiącej własność M.K., położonej w obrębie R., gm. J. , oznaczonej jako działki o nr. ew. [...], o pow. 1 200 ha, 85 o pow. 0,5900 ha i 86 o pow. 0, 5900 ha, utrzymał ją w mocy. Decyzja dotyczyła udzielenie P. S.A. z siedzibą w K. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez w/w działki napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 KV [...], w tym na podwieszenie nad tymi działkami przewodów linii elektroenergetycznej na wysokości nie mniejszej niż 8,5 m oraz na funkcjonowanie tej linii po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego o szerokości 70 m (35 m od osie linii w obie strony), którego powierzchnia wynosi odpowiednio: dla działki nr [...] – 2523 m2, dla działki nr [...] – 1225 m2 i dla działki [...] – 1246 m2. Lokalizację urządzenia przesyłowego tj. przewodów linii oraz obszar pasa technologicznego przedstawiono na załącznikach mapowych 1-3. Obszar pasa technologicznego to obszar sięgający po 35 m od osi linii w każdą stronę, w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, polegające na obowiązku korzystania z tego pasa w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa, normami dotyczącymi budowy oraz eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych. Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń i ocen prawnych organów. Starosta M. decyzją z [...] września 2014 ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości M.K. w sposób opisany we wstępnej części uzasadnienia. M.K., dalej zwany Skarżącym złożył odwołanie zarzucając, iż organ niezasadnie przyjął za spełnioną przesłankę przeprowadzenia rokowań w trybie art. 124 ust. 3 u.g.n. oraz nie rozważył interesu właściciela nieruchomości, a decyzja nie ma podstawy prawnej. Wojewoda [...] ponownie rozpoznając sprawę wskazał, że decyzja została wydana na podstawie art. 124 ust 1 u.g.n. który pozwala na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku jego braku zgodnie z decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami. Przepis art. 124 ust 1 u.g.n stanowi szczególny przypadek ograniczenia wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego. Warunkiem ubiegania się o wydanie zezwolenia jest realizacja celu publicznego wyszczególnionego w art. 6 u.g.n. Tym samym konieczne jest ustalenie czy przeprowadzenie przedmiotowej linii elektro-energetycznej jest inwestycja spełniająca przesłanki inwestycji celu publicznego. Następnie ustalenie czy planowanie ograniczenie następuje zgodnie z planem miejscowym a w przypadku jego braku zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stwierdzeniu, że właściciel lub użytkownik wieczysty terenu nie wyraża zgody na wykonanie niezbędnych prac na nieruchomości, które maja służyć realizacji inwestycji celu publicznego. Nadto czy wniosek został złożony przez uprawniony podmiot. Wojewoda [...] uznał że planowania inwestycja mieści się w definicji inwestycji celu publicznego określonej w art. 6 ust. 2 u.g.n. jest zgodna z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Rady Gminy J. [...] z [...] grudnia 2013 (D.U. Woj. [...]. 2014, poz. [...]). Działki 84,85,86 położone są w obrębie R. gmina J. , na terenie oznaczonym symbolem E/E7- tereny elektroenergetycznej infrastruktury technicznej na terenie górniczym dla których ustala się między innymi przeznaczenie podstawowe – tereny elektroenergetycznej infrastruktury technicznej ( linia 400kV), teren górniczy [...], zasady zagospodarowania i użytkowania: dopuszcza się zmiany w istniejącej infrastrukturze technicznej umożliwiającej lokalizację urządzeń zgodnie z przeznaczeniem podstawowym, lokalizację innej infrastruktury technicznej i urządzeń wodnych nie kolidujących z linią 400KV, zakazuję się lokalizacji budynków, utrzymuje się powierzchniową eksploatację surowców naturalnych pod naziemnymi urządzeniami linii 400kV, eksploatację surowców naturalnych zgodnie z ustawą o prawie geologicznym i górniczym, ekologię produkcji, emitowanie do środowiska hałas w granicach dopuszczalnych, spełnienie norm ochrony środowiska, obowiązek rekultywacji, zakazuje się eksploatacji surowców mineralnych w określonych odległościach, ustala się zorganizowanie terenu obsługi technicznej na którym dopuszcza się lokalizację obiektów z urządzeniami higieniczno-sanitarnymi, utwardzony punkt naprawy sprzętu, utwardzony i zadaszony punkt gromadzenia olejów i zbierania odpadów, ustala się wyznaczenie pasów ochronnych zgodnie z przepisami odrębnymi, optymalne wykorzystanie złoża i kopalin i uwzględnieniem ochrony środowiska, stosowanie technologii zapewniających ograniczenie ujemnego wpływu eksploatacji na środowisko przyrodnicze i przyjmuje wysokość słupów do 60 m. Zapisy te pozwalają na stwierdzenie, że planowania budowa linii napowietrznej jest inwestycja celu publicznego i jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda [...] uznał, że wydanie decyzji zostało poprzedzone przeprowadzeniem rokowań, które nie zakończyły się jednak podpisaniem umowy (pismo z dnia 21 lutego 2014 P. – zaproszenie do rokowań, pismo Skarżącego z 3 marca 2014 M.K. – odpowiedź na zaproszenie i wyrażenie chęci podjęcia rokowań wraz z żądaniem wynagrodzenie w wysokości 1 750 000 zł, protokół z rokowań wraz z propozycja ustanowenie służebności przesyłu z wynagrodzeniem 15 000 zł, protokół z rokowań z 25 marca 2014 z którego wynika, że strony nie doszły do porozumienia, pismo P. z 3 kwietnia 2014 z propozycją zawarcia umowy na warunkach ustalonych 25 marca 2014, pismo skarżącego z 8 kwietnia 2014 o braku zgody na zaproponowanie przez P. warunki i podtrzymanie propozycji zapłaty 1 500 000 zł. W toku postępowania administracyjnego została przeprowadzona rozprawa administracyjna z oględzinami nieruchomości podczas której skarżący wskazał granicę wyrobiska a przedstawiciele inwestora granice projektowanego pasa technologicznego. Z protokołu z rozprawy wynikało, że pas ten będzie obejmował teren który częściowo został wyeksploatowany oraz, że prace budowlane będą trwały nie dłużej niż 12 miesięcy od momentu wejścia na nieruchomości. Organ II instancji wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji celu publicznego, pod nazwa "Budowa napowietrznej linii 400kV [...] w części miejscowości L., T., L., S., R., B., B. został uzgodniony postanowieniem Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w W. z [...] czerwca 2013, w którym to postepowaniu brał udział skarżący. Odnosząc się do zarzutu nie wzięcia pod uwagę interesów właściciela nieruchomości Wojewoda [...] stwierdził, że warunkiem administracyjnego zastosowanie ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości jest przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania na cel publiczny oraz brak zgody właściciela na jego realizację. Oba te warunki zostały spełnione. Starosta M. rozważył interes inwestora i słuszny interes właściciela nieruchomości ściśle określając zakres ograniczenia prawa własności tylko w zakresie niezbędnym do wykonania inwestycji. Odnosząc się do zarzutu iż sprawa wymagała udziału biegłego z zakresu BHP, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Okręgowego Inspektora Pracy, bądź autorów raportu o oddziaływaniu na środowisko tego przedsięwzięcia wskazał, że w tym postepowaniu bada się jedynie przesłanki o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Wbrew wywodom zarzutów odwołania, że w wyniku decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości podmiot uprawniony uzyskuje trwały tytuł prawny do nieruchomości. Wojewoda [...] stwierdził, że uprawnienia wynikające z decyzji mają charakter czasowy, uprawniają do czasowego zajęcia nieruchomości, na czas założenia i przeprowadzenie przewodów i urządzeń. Właściciel nieruchomości ma obowiązek znoszenia tych działań. Zapis decyzji sformułowany "oraz na funkcjonowanie linii po wybudowaniu" dotyczy obszaru pasa technologicznego o szerokości 70 m, która powierzchnia wynosi dla działki nr [...]-2523 m2, dla działki [...] – 1255 m2 i dla działki [...] – 1246 m2 i stanowi zakres uszczuplenia władztwa właściciela w obszarze niezbędnym do wykonania inwestycji i zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest więc sprzeczny z art. 124 ust. 1 u.g.n. Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy w art. 107 § 1 i 3 K.p.a., strony został pouczone w trybie art. 10 K.p.a. Skargę na decyzję organu II instancji wniósł M.K. zarzucając jej naruszenie: 1. Art. 124 ust. U.g.n. i uznanie, że została spełniona przesłanka rokowań; 2. Art. 124 u.g.n w związku z art. 7 K.p.a. i art. 64 ust 2 i art. 2 Konstytucji R.P. poprzez przeprowadzenie postępowania odwoławczego z zaniechaniem rozważenia interesu właściciela nieruchomości; 3. Art. 6 K.p.a. w związku z art. 107 § 1 K.p.a. w związku z art. 124 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 15 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zawierające rozstrzygnięcie niemające podstawy prawnej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący zanegował fakt przeprowadzenia rokowań wskazując, że rokowania te powinny być przeprowadzone znaczenie wcześniej, tj. kiedy Rada Gminy podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla planowanej inwestycji (2012 r.). Ponadto zarzucił, że nie został poinformowany na jakich wysokościach będą przebiegać przewody, jaki będzie przebieg linii co uniemożliwiało mu zajęcie stanowiska w sprawie. W związku z tym zdaniem skarżącego rokowania miały charakter pozorny z uwagi na brak realnego i rzetelnego przedstawienia zakresu proponowanego zezwolenia. Podtrzymał argumentację o braku rozważenia interesu właściciela nieruchomości i bezzasadne przyjęcie za nadrzędnego interesu inwestora. Organ nie przedstawił dowodów na okoliczność wpływu inwestycji na dotychczasowe wykorzystanie i przeznaczenie nieruchomości. P. nie zaoferował ani nie zagwarantował zabezpieczeń dla pracy ludzi w kopalni odkrywkowej pod linią 400KV pomimo jednoznacznego brzmienia raportu w którym zresztą brak jest rozpatrzenia aspektu pracy i przebywania ludzi na terenie przedmiotowej nieruchomości. Brak jest także zaznaczenia strefy dla pracy sprzętu budowalnego pod tą linią, co uniemożliwi określenie jakiego sprzętu właściciel będzie mógł używać. Okoliczności te są istotne, w związku z tym bezzasadnie, postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r., organ odmówił przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez skarżącego. Rozstrzygnięcie narusza art. 124 ust. 1 U.g.n. bowiem zawiera sformułowanie dotyczące funkcjonowania linii po jej wybudowaniu. Z decyzji nie wynika, wbrew temu co twierdzi organ, że sformułowanie to dotyczy obszaru pasa technicznego w związku z tym sformułowanie to nie posiada swojego ustawowego umocowana. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty jak w zaskarżonej decyzji Uczestnik postępowania P. S.A. z siedzibą w K. wniósł o oddalenie skargi, wskazując na prawidłowości przeprowadzonych rokowań i prawidłowe rozważenie interesu właściciela nieruchomości. Odnosząc się do kwestii użytego w decyzji sformułowania o funkcjonowaniu linii po wybudowaniu stwierdził, że ma ono jedynie charakter informacyjny ponieważ nie nakłada na adresata decyzji żadnych nowych obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Oceniając zgodność z prawem decyzji Wojewody [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym skutkować koniecznością jej uchylenia. W ocenie Sądu organ w sposób rzetelny przeprowadził postępowanie dowodowe i dokonał niewadliwych ustaleń, istotnych z punktu widzenia, mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podstawą prawną do wydania rozstrzygnięcia był art. 124 U.g.n., który umożliwia podmiotowi, który zamierza m.in. poprowadzić na nieruchomości osoby trzeciej przewody i urządzenia służące do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, uzyskanie prawa do korzystania z nieruchomości, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody i o ile jest to zgodne z planem miejscowym a w przypadku braku tego planu, zgodne z decyzją o lokalizacji celu publicznego. (art. 124 ust. 1 U.g.n.). Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym o w przedmiocie uzyskania zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. (art. 124 ust. 3 U.g.n.). Z ust. 4 wynika natomiast, że osoba lub jednostka organizacyjna, która występuje o zezwolenie, ma obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu prac, a w sytuacji w której wykonane ciągi, przewody lub urządzenia uniemożliwiają właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, dają mu możliwość żądania aby albo starosta albo występujący z wnioskiem o zezwolenie, w drodze umowy, nabył własność lub użytkowanie wieczyste nieruchomości. Ustawodawca gwarantuje więc podmiotowi w stosunku do którego została wydana decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, że w przypadku gdyby okazało się niemożliwym korzystanie z nieruchomości na dotychczasowych zasadach, prawo do domagania się od ww podmiotów przeniesienia własności na ich rzecz. Prawo własności, na które powołuje się skarżący, jest prawem zagwarantowanym konstytucyjnie, co wynika z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a jego ograniczenie jest możliwe tylko ustawą. Takimi ustawami są ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czy, tak jak w tym wypadku, ustawa o gospodarce nieruchomościami. Przysługujące właścicielowi prawo do korzystania z jego rzeczy, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, zagwarantowane jest w artykule 140 kodeksu cywilnego. Nie jest to jednak, prawo bezwzględne. Z względu na różne, także chronione konstytucyjnie prawa, możliwe jest ograniczenie przysługującego obywatelowi prawa własności. Jak wskazuje jednak Naczelny Sąd Administracyjny naruszenie tych praw nie może doprowadzić do sytuacji, w której doszłoby do ponadustawowego i nieuzasadnionego racjami społecznymi ograniczenia tego prawa. Konieczne jest więc w tym wypadku zachowanie zasady proporcjonalności. (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2011 r. II OSK 2062/11, Lex nr 1152132). Zasada proporcjonalności, zwana zakazem nadmiernej ingerencji, to konieczność zachowania odpowiedniej proporcji między środkiem jakim jest ograniczenie prawa lub wolności a celem rozumianym jako szeroko pojęty interes publiczny. W wypadku skarżącego ograniczenie prawa własności podyktowane jest racjami społecznymi, publicznymi wynikającymi z konieczności wybudowania niezbędnej w obecnych czasach infrastruktury elektroenergetycznej. Ustawodawca zezwalając na ograniczenie (nie odjęcie, jak sugeruje skarżący) prawa własności nie czyni tego dowolnie. Ustawa jasno wskazuje na konieczność zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W wypadku skarżącego to zapisy planu miejscowego – cytowane w decyzji organu II instancji – przesądziły o takim a nie innym usytuowaniu linii i to one determinują, co do zasady jej przebieg. Postępowanie z art. 124 u.g.n. ma na celu wykonanie inwestycji celu publicznego. Ingerencja podmiotu, który będzie wykonywał czynności na cudzym gruncie musi być oczywiście jak najmniej uciążliwa dla właściciela nieruchomości. Ocena uciążliwości jest w tym wypadku ogranicza się jednak do czynności ściśle związanych z istotą zezwolenia (zezwolenie na zakładanie i przeprowadzenie przewodów służących do przesyłu energii). Kwestia lokalizacji linii została bowiem wcześniej przesądzona w planie miejscowym, także w zakresie szerokości pasa technologicznego a więc w takiej sytuacji nie można organowi zarzucić ani tym bardziej nakazać aby linia przebiegała w innym miejscu. (por. powołany przez organ wyrok NSA z 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 81/12 –w Cebois). Jak słusznie wskazuje uczestnik postępowania w piśmie z 31 marca 2015 r. problem oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko czy ludzi, na co powołuje się skarżący, nie mieści się w przesłankach o jakich mowa w art. 124 ust. 1 U.g.n. – badanie sprawy w tych aspektach byłoby sprzeczne z tym uregulowaniem ustawowym. Organ, wydając decyzję na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ocenia wyłącznie to czy istnieją podstawy do ograniczenia na pewien czas prawa do korzystania przez właściciela z gruntu tylko po to i w takim zakresie w jakim jest to niezbędne dla realizacji celu publicznego, określonego wcześniej w planie miejscowym lub decyzji lokalizacyjnej. Zdaniem Sądu organ w sposób wyczerpujący określił w decyzji zakres wykonywanych przez inwestora prac, parametry pasa technologicznego, granice czasowe, wysokość na której będzie przebiegała linia napowietrzna, obszar zajęty pod inwestycję. Wynika to z sentencji decyzji oraz załączników graficznych nr 1 – 3 stanowiących integralną część decyzji. Powołany przez skarżącego wyrok WSA w Warszawie z 22 marca 2005 r., sygn. akt I SA/WA 223/04 w którym sąd stwierdził, że przed wydaniem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości organ obowiązany jest dokonać analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczył wydania decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obowiązującym i wiążącym planem zagospodarowania przestrzennego, którego uchwalenie było poprzedzone uzyskaniem stosownych zgód i opinii o jakich mowa w ustawie z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /t.j.Dz.U. 2015r., poz. 195/. Jedną z nich jest uzgodnienie z właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych /art. 17 pkt 6b tiret 6/. To przede wszystkim w toku procedury planistycznej organ planistyczny ma obowiązek zadbania o to aby ustalenia planu nie naruszały powszechnie obowiązujących przepisów prawa. W związku z tym brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organ art. 2 i 64 ust. 2 Konstytucji R.P. Wbrew wywodom skarżącego w toku postępowania organ nie dopuścił się także naruszenia art. 124 ust. 3 U.g.n. Rokowania to potocznie ujmując rozmowy co najmniej 2 stron, których celem jest wyjaśnienie spornych kwestii, ustalenie warunków porozumienia a w efekcie zawarcie umowy. Nie jest to jednak sytuacja, w której jednej podmiot ma obowiązek przyjęcia propozycji drugiej strony. Z oczywistych względów skoro, tak jak w tym wypadku, rozbieżności co do "ceny" były tak diametralnie różne – P. – gotowe było zapłacić 15 000 zł a skarżący żądał 1 500 000 zł, to do podpisania umowy nie mogło dojść, ponieważ żadna ze stron nie była gotowa na jakiekolwiek ustępstwa. Rokowania nie są ograniczone żadnymi terminami ani nie muszą zakończyć się podpisaniem umowy. Każda ze stron ma prawo w dowolnym czasie odstąpić od rokowań i nie wiążą się z tym żadne konsekwencje. W związku z tym bezzasadne są zarzut skargi o zbyt późnym wszczęciu procedury rokowań. Skarżący twierdził także, że rokowania miały charakter pozorny, że nie został poinformowany o przebiegu linii. Zarzuty te pozostają w sprzeczności z twierdzeniami samego skarżącego, który sam przyznał, że podczas wymiany pism został poinformowany, iż linia będzie przebiegała na wysokości 8,5 do 56 m nad gruntem a więc z informacji tej mógł wysnuć wniosek, że linia będzie przebiegała na różnych wysokościach, nie niższej niż 8,5 m od gruntu. Informacje te znalazły zresztą odzwierciedlenie w treści rozstrzygnięcia organu I instancji, co tym bardziej świadczy o poinformowaniu skarżącego o przebiegu (wysokości) linii. Poza tym, co istotne trudno w takich okolicznościach, uznać, że skarżący nie był poinformowany o położeniu linii, skoro uznał, że rekompensata za te niedogodności wynosi 1 500 000 zł. Jak wynika z protokołu rokowań skarżącemu był przedstawiany przebieg linii i pasa technologicznego. Przebieg linii napowietrznej był nadto uwidoczniony na rysunku Planu Zagospodarowania Przestrzennego, oraz w części tekstowej, przywołanej w decyzji organu I i II instancji, który to dokument jest powszechnie dostępny, choćby w Interencie. Ustalenia planu, jako aktu prawa miejscowego, były dla organu wiążące. Na podstawie tych dowodów i czynności podjętych w toku postępowania administracyjnego skarżący uzyskał więc wiedzę na temat posadowienia linii czy możliwości prowadzenia pod tą linią określonych działań /powierzchniowa eksploatacja surowców mineralnych/. Czyni to niezasadnymi zarzuty naruszenia art. 124 § 3 U.g.n. Sąd nie stwierdził aby organ dopuścił się naruszenia art. 6, 7, 107 § 3 K.p.a. Wniosek dowodowy zawarty w piśmie pełnomocnika skarżonego z 15 lipca 2014 r. o zażądanie dokumentacji składanych przez P. do Gminy J. w trybie czynności związanych z przystąpieniem do sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, który wypowiedziałby się czy dalsze wykorzystanie terenu pod działalność związaną z wydobywania kopalin będzie możliwe, nie był istotny w świetle podstawy prawnej rozstrzygnięcia – co trafnie zostało wywiedzione w treści postanowienia z [...] sierpnia 2014 r. Poza tym, na marginesie wskazać można, że Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2013 r., na tym etapie postępowania stwierdził zgodność merytorycznych uzgodnień Planu zagospodarowania przestrzennego inwestycji celu publicznego "Budowa napowietrznej linii 400 kV..." i zaproponowanymi rozwiązaniami zagospodarowania terenów górniczych z wymaganiami dotyczącymi ochrony tych terenów. Z prognozy oddziaływania na środowisko (k 131 akt adm.), wynika, że nie będzie negatywnego oddziaływania linii na ludzi: Natężenia pola magnetycznego nie przekroczą dopuszczalnych norm do 70 m od osi linii – a taki wyznaczono pas technologiczny, w którym wyznaczono zakaz zabudowy. Parametry techniczne linii, jej oddziaływanie w miejscach dostępnych dla ludzi zostało wyrażone w dopuszczalnych parametrach i zagwarantuje możliwość lokalizacji zabudowy dopiero poza pasem technologicznym. W żadnym miejscu pod planowaną linią natężenia pola magnetycznego nie przekroczy dopuszczalnych norm. Zwrócić należy uwagę, że w raporcie w sposób szczegółowy opisano możliwe zagrożenia w tym warunki w jakich mogą przebywać ludzie (nie na stałe). Z przeprowadzonej analizy wynika więc, że brak jest przeciwskazań do czasowego pobytu ludzi pod liniami a zakaz dotyczy stałego zamieszkiwania. Czyni to niezasadnymi zarzuty nie uwzględnienia interesu skarżącego, który musi zabezpieczyć pracę ludzi w kopali odkrywkowej pod linią 400 kV. Czyni to niezasadnymi zarzuty nie uwzględnienia interesu skarżącego, który musi zabezpieczyć pracę ludzi w kopali odkrywkowej pod linią 400 kV. Podobnie rzecz się ma w odniesieniu do wniosków skarżącego zawartych w piśmie z 4 sierpnia 2014 r. (żądanie zajęcia stanowiska przez państwowego inspektora sanitarnego, okręgowego inspektora pracy ewentualnie autorów raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko). Zgodnie z art. 75 K.p.a. organ administracji ma obowiązek przeprowadzić dowody o ile są one istotne czyli takie które mogą mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Dowody na okoliczność oddziaływania linii na ludzi nie miały takiego charakteru z uwagi na inny przedmiot rozstrzygnięcia. Kwestie oddziaływania na ludzi, zwierzęta itp. były przedmiotem postępowania planistycznego, które zakończyło się uchwaleniem uchwały Gminy J. z [...] grudnia 2013 r. Brak jest podstaw prawnych do podważania ustaleń planu w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu użycia w sentencji decyzji sformułowania "a także funkcjonowania linii po wybudowaniu" w ocenie WSA zapis ten nie ma charakteru normatywnego. Nie nakłada nim żadnych obowiązków ani nie daje żadnych uprawnień. Z tych wszystkich względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgormadzonego w niniejszej sprawie i po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji ponieważ organy wydając decyzję w sposób wystarczający zgromadziły materiał dowodowy na podstawie którego dokonały ustaleń stanu faktycznego dokonując niewadliwej wykładni przepisów prawa materialnego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie. Uzasadnienie rozstrzygnięcia spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270) skargę oddalił.