IV SA/Wa 926/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 wrzesień 2016 r. sprawy ze skargi M. G. i L. G. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zwolnienia z zakazu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] października 2012 r., nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej solidarnie na rzecz skarżących M. G. i L. G. kwotę 780 (siedemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją nr [...], z dnia [...] lutego 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 40 ust. 3 w związku z art. 88l ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. znak: [...] z dnia [...] października 2012 r., odmawiającą zwolnienia z zakazu określonego w art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym przy ul. T. w T., na działce nr [...], obręb [...]. Stan faktyczny sprawy jest następujący: M. G. i L. G. pismem z dnia 1 września 2012r. wystąpili do Dyrektora RZGW w G. o wydanie decyzji zwalniającej z zakazów określonych w art. 88l ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne. Wystąpienie to podyktowane było wydaniem przez Prezydenta Miasta T. postanowienia wzywającego skarżących do złożenia decyzji Dyrektora RZGW w G. zwalniającej z zakazów określonych w art. 88l ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo wodne. Dyrektor RZGW w G. decyzją z dnia [...] października 2012r. odmówił udzielenia zwolnienia z zakazu określonego w art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne dla opisanej wyżej inwestycji. W uzasadnieniu wskazano, że działka inwestycyjna znajduje się w całości na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od wód rzeki W., gdzie obowiązują zakazy określone w art. 88 i 40 prawa wodnego. Ponadto południowa część kompleksu K. zagrożona jest wodami cofkowymi rzeki D. Działka ta objęta jest obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] z 2001r. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] września 2001r. Według planu miejscowego działka nr [...] znajduje się w granicach oznaczonych symbolem C6 MJ o przeznaczeniu podstawowym – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz o przeznaczeniu dopuszczalnym – działalność gospodarcza i społeczna. Ustalenia planu nie wprowadzają zakazu zabudowy, a ograniczenia w postaci posadowienia poziomu posadzki parteru budynku nad poziom ulicy na poziomie rzędnej minimum 42,80m n.p.m. bez podpiwniczenia są niewystarczające. Budowa osiedla na tym terenie wiąże się ze zmianą ukształtowania terenu poprzez podnoszenie terenu bezpośrednio pod projektowanym budynkiem i takie rozwiązanie może spowodować zmiany w przepływie wód powodziowych na lewym brzegu W. Informacja o zagrożeniu powodziowym na omawianym terenie pochodzi z opracowania pod nazwą: "Wyznaczanie granic bezpośredniego zagrożenia powodzią w celu uzasadnionego odtworzenia terenów zalewowych" z 2004/2005 wykonanego przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej na zlecenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. Opracowanie to stanowi element studium ochrony przeciwpowodziowej i zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 32, poz. 159) studium takie zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego. Obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią wyznaczone w ramach studium uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią. Zdaniem organu tereny ul. T. zalewane są podczas każdej powodzi, rzędne terenu tej ulicy znajdują się poniżej rzędnej wód powodziowych, co oznacza, że w trakcie powodzi nie będzie drogi ewakuacji. Wystąpienie powodzi na obszarze osiedla [...] powoduje poważne zagrożenie dla ludzi i mienia, co miało miejsce podczas powodzi w 2006 r. i 2010 r. Zdaniem organu ochrona ludzi i mienia przed powodzią polega także na prewencji i temu mają służyć zakazy określone w art. 88l ustawy Prawo wodne. Zakazy te mają zapobiegać niewłaściwemu zagospodarowaniu utrudniającemu odpływ wód powodziowych. W kwestii odstępstwa od tego zakazu organ stwierdził, że każda zmiana ukształtowania terenu przez podniesienie terenu położonego poniżej rzędnej wód powodziowych zawsze wpływa na warunki przepływu wód powodziowych – zmniejszać się będzie powierzchnia zalewowa i w ten sposób retencja powodziowa. Zmniejszenie retencji spowoduje, że wody powodziowe, które do tej pory znajdowały się w obszarze zalewowym będą musiały zalać inne dotąd niezagrożone działki. Działka nr [...] nie jest chroniona ani wałem przeciwpowodziowym, ani wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego. Wskutek odwołania wniesionego przez M. G. i L. G. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ powtórzył w ślad za Dyrektorem Regionalnym, że sporna działka znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, dla którego przewidziane są zakazy. Przy czym stosownie do art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia zwolnić z tych zakazów, jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią. Organ dalej powtórzył, że sporna działka nr [...] położona przy ul. T. w T. znajduje się w zasięgu wody o prawdopodobieństwie wystąpienia Q1%, dla której rzędna zgodnie z załącznikiem graficznym do opracowania stanowiącego element studium wynosi ok. 42,53 m n.p.m. Ponadto analizowana działka znajduje się w zasięgu wody o wysokim prawdopodobieństwie wystąpienia powodzi Q10%, dla której rzędna kształtuje się na wysokości ok. 41,25 m n.p.m. Poziom gruntu analizowanej działki wynosi ok. 40,0 m n.p.m. Oznacza to, że w czasie przepływu wody stuletniej należy liczyć się z niebezpieczeństwem zalewu przedmiotowego obszaru warstwą wody o głębokości ok. 1,63 cm. Taka głębokość zalewu spowodować może znaczne trudności w prowadzeniu akcji ratunkowej. Nie należy dopuszczać do lokalizacji nowych budynków, co może spowodować dodatkowe niebezpieczeństwo dla zdrowia i mienia nie tylko inwestora ale i mieszkańców okolicznych terenów. Działka znajduje się na terenie, który nie jest chroniony i nie jest przewidziane jego zabezpieczenie przed powodzią. Ponadto podsypanie terenu drogi nie zabezpieczy obiektu przed powodzią gdyż działka zlokalizowana jest pomiędzy rzeką, a drogą, a nie za drogą. Lokalizacja budynków na trasie przepływu wód powodziowych wpływa na podpiętrzenie wód oraz zwiększenie naporu wody na obiekty napotykane na swej drodze. Organ dalej stwierdził, że tereny ul. T. zalewane są podczas każdej powodzi, a to, że dotychczas nie wystąpiła na tym terenie – na co zwrócono uwagę w odwołaniu – nie oznacza, że nie wystąpi ona w przyszłości. Ponadto wszelkie zmiany w ukształtowaniu terenu, w tym wynoszenie go nad rzędne wód powodziowych, mogą spowodować zmniejszenie możliwości retencyjnych wód powodziowych i przeformowanie przebiegu przepływu wód powodziowych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lutego 2013 r. złożyli inwestorzy – M. G. i L. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarga zarzuca naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez błędne rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego polegające na uznaniu, że nieruchomość inwestycyjna: - jest terenem zalewowym, zamiast zagrożonym powodzią stuletnią, - jest terenem, na którym wcześniej dochodziło do zalania i ewakuacji osiedla, - jest nieruchomością znajdującą się na lewym brzegu W., - nie znajduje się w tej samej linii zabudowy i poziomicy już istniejących i nowo powstałych budynków. Dalej zarzucono naruszenie art. 88a ust. 3 i art. 88l ustawy Prawo wodne przez ich błędną interpretację i przyjęcie, że przy wydaniu decyzji odnośnie ochrony przed powodzią nie trzeba uwzględniać map zagrożenia powodziowego oraz przyjęcie, że zachodzi tożsamość obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, a obszarem zagrożenia wielką wodą stuletnią. Następnie naruszenie prawa miejscowego tj. obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. w zakresie wymogów, jakie muszą spełniać obiekty budowlane położone na obszarze wielkiej wody powodziowej stuletniej oraz zakazu zabudowy wskazanego terenu. Zarzucono także wydanie decyzji w oparciu o prywatne i niekompletne opracowania tj. Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej sprzed 10 lat odnośnie granic terenów zalewowych i wywodzenie z tego tytułu pojęć - obszar szczególnego zagrożenia powodzią zamiast obszar znajdujący się w obrębie wody powodziowej stuletniej. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ błędnie przyjął, że nieruchomość inwestycyjna była systematycznie zalewana. Wskazano, że nieruchomość skarżących nie jest objęta zakazem określonym w art. 88l ustawy albowiem w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z terenem zagrożonym wodą stuletnią, co nie jest tożsame z obszarem szczególnego zagrożenia powodzią tym bardziej, że organ wydając decyzję nie oparł się na mapach ryzyka powodziowego lecz na starym opracowaniu IMiGW. Ponadto organ pominął nie uchylone do dnia dzisiejszego zapisy planu miejscowego, gdzie nie ma żadnych zakazów zabudowy. Organ nie oparł się na dokumentach, którymi winien się posiłkować w tego rodzaju sprawach. Na zakończenie podniesiono, że skarżący zakupili sporną działkę od miasta T. i działali w zaufaniu do władz. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Po rozpoznaniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r., wydanym w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 836/13, oddalił skargę. Na skutek skargi kasacyjnej skarżących M. G. i L. G. od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1064/14, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał na brak prawidłowej kontroli stanu faktycznego ustalonego w tej sprawie przez właściwe organy zgodnie z dyspozycją art. 7 i art. 77 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Wynika to z tego, że zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie okoliczności faktycznych, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się opierał jak i przyczyn, które spowodowały, iż innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto uzasadnienie prawne decyzji musi także zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Oznacza to, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest konieczne dla późniejszego prawidłowego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego lub ich wykładni w stanie faktycznym sprawy, który nie może budzić żadnych wątpliwości. W tej sprawie powyższe ustawowe wymaganie nie zostało zrealizowane, biorąc pod uwagę nieprawidłowe wyjaśnienie przesłanek odmowy zwolnienia – na tym obszarze szczególnego zagrożenia powodzią – od przedmiotowego zakazu budowy danego obiektu budowlanego, zgodne z art. 88l ust. 1 pkt 1 w związku z art. 88l ust. 2 Prawa wodnego. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie działa w warunkach związania oceną prawną dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 5 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1064/14. Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zdanie pierwsze tego artykułu skierowane jest bez wątpienia do sądu pierwszej instancji. Stosownie bowiem do jego brzmienia sąd, któremu sprawa została przekazana - a taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie - związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przywołana norma prawna wskazuje wprost na ograniczenie swobody sądu pierwszej instancji przy wydawaniu nowego orzeczenia, po wyroku NSA przekazującym mu sprawę do ponownego rozpoznania. M. G. i L. G. wnioskiem z dnia 10 września 2012 r. (data wpływu do organu) wystąpili do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. o wydanie decyzji zwalniającej z zakazów określonych w art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne w związku z planowaną realizacją inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym przy ul. T. w T. na działce nr [...], obręb [...]. W dacie wydania zaskarżonej decyzji, zgodnie z brzmieniem art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145) na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym: 1) wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych; 2) sadzenia drzew lub krzewów, z wyjątkiem plantacji wiklinowych na potrzeby regulacji wód oraz roślinności stanowiącej element zabudowy biologicznej dolin rzecznych lub służącej do wzmacniania brzegów, obwałowań lub odsypisk; 3) zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, a także utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie. Jednocześnie ust. 2 art. 88l ww. ustawy stanowił, że jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1. Art. 9 ust. 1 pkt 6c lit. a) oraz b) ustawy Prawo wodne definiuje obszary szczególnego zagrożenia powodzią m.in. jako obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat oraz obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat. W toku postępowania administracyjnego, organy w oparciu o opracowanie pod nazwą: "Wyznaczanie granic bezpośredniego zagrożenia powodzią w celu uzasadnionego odtworzenia terenów zalewowych" z 2004/2005 r. wykonane przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej na zlecenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. ustaliły, że działka inwestycyjna znajduje się w całości na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od wód rzeki W. Opracowanie to stanowi element studium ochrony przeciwpowodziowej i zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 32, poz. 159) studium takie zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego. Obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią wyznaczone w ramach studium uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią. Jednocześnie stosownie do art. 17 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 5 stycznia 2011r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią określone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej na podstawie przepisów dotychczasowych uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy prawo wodne w brzmieniu nadanym ustawą z 2011 r. Jakie są to zaś przepisy dotychczasowe - wynika to z ustawy prawo wodne przed nowelizacją dokonaną przywołaną ustawą z 2011 r. Mianowicie zgodnie z poprzednio obowiązującym art. 79 ust. 2 pkt 2 prawa wodnego dla potrzeb planowania ochrony przed powodzią dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej sporządzał studium ochrony przeciwpowodziowej ustalające granice zasięgu wód powodziowych o określonym prawdopodobieństwie występowania oraz kierunki ochrony przed powodzią, w którym dokonuje się podziału obszaru m. in. na obszary służące przepuszczeniu wód powodziowych, zwane dalej "obszarami bezpośredniego zagrożenia powodzią". Stosownie do art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. studium ochrony przeciwpowodziowej sporządzone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowej. Z kolei Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej przygotuje mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego w terminie do dnia 22 grudnia 2013r. (art. 11 ust. 1 pkt 1b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011r.). Zestawienie tych przepisów prowadzi do wniosku, że do chwili sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego dokumentem określającym obszary zasięgu wód powodziowych jest studium ochrony przeciwpowodziowej, na który to dokument powołały się orzekające organy. Zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji studium decydowało nadal, który obszar należy traktować jako obszar szczególnego zagrożenia powodzią. Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut skargi kwestionujący położenie działki inwestycyjnej w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. 6c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Mimo powyższego, Sąd uznał, że w sprawie nie zostały w sposób dostateczny wyjaśnione przesłanki odmowy zwolnienia od zakazu budowy planowanego obiektu budowlanego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, zgodnie z art. 88l ust. 1 w związku z art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne. Braki w ustaleniu stanu faktycznego sprawy naruszają art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie orzekającym podziela w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 5 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1064/14. NSA w wyroku tym w szczególności podkreślił, że organ I instancji sformułował stanowisko w uzasadnieniu decyzji, które następnie zaakceptował organ odwoławczy, że "podniesienie terenu położonego poniżej rzędnej wód powodziowych zawsze wpływa na kierunki przepływu wód powodziowych", przy czym poglądu tego nie uzasadnił w realiach przedmiotowej sprawy. NSA wskazał, że przyjęcie a priori powyższego stanowiska oznaczałoby w praktyce, że zwolnienie z tych zakazów ustawowych byłoby w istocie tzw. martwym przepisem, ponieważ z tej przyczyny nie powinno być żadnych odstępstw od zakazów. Ponadto Sąd ten zaznaczył, że uzasadnienie osnowy (rozstrzygnięcia) decyzji w tej sprawie właściwego organu powinno być oparte na fachowej wiedzy organu w zakresie bezpieczeństwa przeciwpowodziowego, czyli nie może być oparte na ogólnym stwierdzeniu organu dotyczącym odniesienia się do ewentualnej głębokości wody. Trzeba bowiem podkreślić, że orzekające w tej sprawie właściwe organy mogą skorzystać z wielu środków dowodowych w celu uzyskania koniecznej wiedzy specjalistycznej w tym np. powołując w tym przypadku biegłych z zakresu hydrologii jak i niezbędnych innych ustaleniach np. w oparciu o aktualne, co należy podkreślić, modele matematyczne w tym zakresie opracowane przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej. Ponadto, w ślad za stanowiskiem wyrażonym przez NSA w wyżej wskazanym wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwraca uwagę na sprzeczność uzasadnienia faktycznego decyzji organu I instancji z jego osnową, ponieważ jego rozważania mające uzasadnić odmowę wydania zezwolenia od przedmiotowego zakazu zabudowy zawierają kluczowe stwierdzenie, że "Takie rozwiązanie może spowodować zmiany w przepływie wód powodziowych na lewym brzegu W.", zaś powyższy zakaz budowy dotyczy nieruchomości skarżących położonych na prawym brzegu W. i powinien odnosić się także do terenów, na których te powodzie już poprzednio wystąpiły. Ponieważ uzasadnienie faktyczne decyzji organów I jak i II instancji nie zawiera spójnego – prawidłowego uzasadnienia faktycznego, o którym stanowi przepis art. 107 § 3 k.p.a. należy uznać zarzuty skargi w tym zakresie za uzasadnione. Dotyczy to w szczególności właściwego przedstawienia i uzasadnienia przesłanek, które przeważyły za odmową udzielenia przedmiotowego zwolnienia, a ponadto co należy jeszcze podkreślić, zachodzi to w sytuacji faktycznej i prawnej, co również podnieśli skarżący, w której właściwe organy nie odniosły się do kwestii, że teren wokół ich nieruchomości jest zabudowany i jest ona także obecnie realizowana. W takiej sytuacji, stwierdzenie organów, że inne inwestycje w tym obszarze na sąsiednich działkach były przedmiotem odrębnych postępowań administracyjnych, które nie miały związku z przedmiotowym postępowaniem, i że organ administracji publicznej zobowiązany jest każdą sprawę rozpatrywać indywidualnie i niezależnie od rozstrzygnięcia wydanego w innej, choćby podobnej sprawie, jest niewystarczające i narusza zasadę prawdy obiektywnej i tym samym słuszny interes skarżących. Wobec powyższego Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynika sprawy. Tym samym, dopiero prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, pozwoli na dokonanie oceny zasadności zarzutów skargi co do właściwego zastosowania lub wykładni powołanych w tej sprawie przez właściwe organy przepisów prawa materialnego. Organ ponownie rozpatrując wniosek skarżących uwzględni powyższe wskazania. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.