IV SA/Wa 929/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi Starosty W. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego -oddala skargę- Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 roku, Nr [...] Minister Sprawiedliwości odmówił Staroście W. udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego. W uzasadnieniu postanowienia Minister Sprawiedliwości stwierdził, że zgodnie z dyspozycją zawartą wart. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2000 roku Nr 50, poz. 580 z późno zm.), prawo do uzyskania informacji o osobach, których dane osobowe zgromadzone zostały w Rejestrze, przysługuje organom samorządu terytorialnego, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą nałożonych na nie zadań publicznych, określonych w ustawie. Organy samorządu terytorialnego mogą również, na zasadzie art. 6 ust. 1 pkt 10 powołanej wyżej ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, uzyskać informację w zakresie niezbędnym do zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. W omawianym przypadku ma zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym dający prawo pracodawcom do uzyskania informacji o osobach w zakresie niezbędnym do zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska urzędniczego, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie przepis art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, ponieważ sprawy związane z zatrudnieniem pracowników, ustalaniem uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska nie mieszczą się w kategorii wykonywanych zadań publicznych przez organy samorządu terytorialnego. Ustawodawca w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych określił wprost, że organ samorządu terytorialnego działa jako pracodawca. Jednocześnie w myśl art. 24 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym z dnia 24 maja 2000 roku za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę. Ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym w art. 6 ust. 1 pkt 10 nie różnicuje pracodawców i pod względem pobierania opłat za wydanie zaświadczenia traktuje ich jednakowo. Opłata stanowi dochód budżetu państwa. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył Starosta W. podnosząc zarzut, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisu art. 24 ust 1 i 2 ustawy o Krajowy Rejestrze Karnym w związku z przepisem art. 6 ust. 1 pkt 9 tej ustawy. Starosta W. sporządził i skierował wniosek o udzielenie informacji jako organ samorządu terytorialnego. Starosta na zasadzie przepisów art 17 pkt 1 i art. 22 § 1 pkt 2 k.p.a. i przepisów art. 26, art. 27 ustawy o samorządzie powiatowym wykonuje funkcję organu administracji samorządowej jako przewodniczący zarządu powiatu. W myśl przepisu art. 33 b ustawy o samorządzie powiatowym, powiatową administrację zespoloną stanowią starostwo powiatowe, powiatowy urząd pracy, jednostki organizacyjne. W tych jednostkach zatrudnieni są pracownicy ujęci we wniosku starosty, skierowanym do Krajowego Rejestru Karnego. Starosta jako przewodniczący zarządu zgodnie z dyspozycją przepisu art.33 ustawy o samorządzie powiatowym wykonuje zadania powiatu przy pomocy starostwa powiatowego oraz jednostek organizacyjnych powiatu. Niewątpliwie wykonywane zadania są zadaniami publicznymi, stanowi o tym przepis art. 4 ustawy o samorządzie powiatowym. Tak więc w myśl powołanych wyżej przepisów prawa wniosek Starosty W. o udzielenie informacji z Krajowego Rejestru Karnego należało zakwalifikować jako wniosek skierowany przez organ samorządu terytorialnego, to jest zarząd powiatu reprezentowany przez jego przewodniczącego tj. Starostę W. i na zasadzie przepisu art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym zwolnić z opłaty za udzielenie informacji o osobach. Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 roku, Nr [...] Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2007 roku. W uzasadnieniu postanowienia Minister Sprawiedliwości stwierdził, że sprawy związane z zatrudnieniem pracowników, ustaleniem uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, nie mieszczą się w kategorii wykonywanych zadań publicznych przez organy samorządu terytorialnego określonych w art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym. Ustawodawca zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 1 ustawy z pnia 25 sierpnia I 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych, zobowiązał w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy pracodawcę samorządowego zatrudniającego osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym do wystąpienia z zapytaniem o udzielenie informacji o tej osobie do Krajowego Rejestru Karnego. Zgodnie z literalną wykładnią przepisu art. 2 ust. 1 w/w ustawy organ samorządu terytorialnego występuje jako pracodawca samorządowy, zatrudniający osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, iż w omawianym przypadku Starosta W. powołując w nadesłanych zapytaniach art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych oraz art. 3 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 marca 1990 roku o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1593 z późn. zm. ) występuje jako pracodawca mający prawo do uzyskania informacji o osobach na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym. Składający zażalenie, występując do Krajowego Rejestru Karnego jako pracodawca o uzyskanie informacji, nie wniósł należnych opłat. Ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym w art. 6 ust. 1 pkt 10 nie różnicuje pracodawców i pod względem pobierania opłat za wydanie zaświadczenia traktuje ich jednakowo, a opłata stanowi dochód budżetu państwa. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Starosta W. podnosząc zarzuty: 1. naruszenia prawa materialnego, a w szczególności: * art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, polegające na uznaniu przez organ administracji publicznej, iż wnioskodawca Starosta W. występuje w charakterze pracodawcy, gdy faktycznie z wnioskiem do Krajowego Rejestru Karnego wystąpił organ samorządu terytorialnego, tj. za Zarząd Powiatu jego przewodniczący Starosta, a zatem należało do wnioskodawcy zastosować przepis art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, * art. 24 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym polegające na niezastosowaniu przez organ administracji publicznej zwolnienia z opłaty za udzielenie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego. 2. naruszenia procedury administracyjnej, a w szczególności: * art. 15 k.p.a., polegające na złamaniu zasady dwuinstancyjności, gdyż w sprawie w istocie rzeczy rozstrzygał w pierwszej jak i w drugiej instancji Minister Sprawiedliwości, * art. 123 § 2 k.p.a. polegające na wydaniu postanowienia w sytuacji, gdy sprawa jest rozstrzygana merytorycznie, a zatem winna być wydana decyzja administracyjna. Zdaniem skarżącego wydane przez organy administracji publicznej postanowienia naruszają prawo w sposób istotny mający wpływ na końcowe merytoryczne rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 9 i art. 24 ust. I ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym wniosek o udzielenie informacji z Krajowego Rejestru Karnego o osobie jest wolny od opłaty jeżeli pochodzi od organów samorządu terytorialnego. Niewątpliwie Starosta W., jako wnioskodawca występuje w imieniu Zarządu Powiatu jako jego przewodniczący, gdyż podmiotami wniosku są urzędnicy wykonujący wyłącznie zadania publiczne nałożone ustawowo na samorząd powiatowy. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 33 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym, zarząd powiatu wykonuje zadania powiatu przy pomocy starostwa powiatowego oraz jednostek organizacyjnych powiatu. Zatem przepis powołany wyżej wprost wskazuje podstawę prawną wniosku kierowanego do Krajowego Rejestru Karnego. Wnioskodawcą jest organ samorządu terytorialnego wykonujący zadania publiczne za pomocą Starostwa Powiatowego, a zatem za pomocą zatrudnionych w tym Urzędzie urzędników. Zdaniem skarżącego należy podkreślić, iż ustawa z dnia 22 marca 1990 roku o pracownikach samorządowych stanowi w art. 3a ust. 1, iż stanowiska pracy w urzędach samorządowych są stanowiskami urzędniczymi, a nie pracowniczymi. To rozróżnienie stanowisk pracy wynika z charakteru czynności wykonywanych przez pracowników. W przypadku osób zatrudnionych w samorządzie terytorialnym są to czynności wyłącznie wynikające z zadań publicznych nałożonych ustawowo na samorządy terytorialne, a w związku z tym wymienione we wniosku osoby są wyłącznie urzędnikami wykonującymi zadania samorządu terytorialnego. Powołana wyżej nomenklatura służbowa wynikająca z ustawy o samorządzie powiatowym kwalifikuje jednocześnie wniosek do Krajowego Rejestru Karnego o informację o osobie jako wniosek pochodzący od organu samorządu terytorialnego. Podniesione zarzuty naruszenia procedury administracyjnej odnoszą się do niezachowania zasady dwuinstancyjności określonej przepisami art. 15 kpa oraz rozstrzygnięcia sprawy postanowieniem, gdy przepis art. 123 § 2 kpa nakłada obowiązek wydania decyzji w sytuacji gdy następuje rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Naruszenie przepisu art. 15 kpa jest zdaniem skarżącego ewidentne. Sam Minister Sprawiedliwości w uzasadnieniu swojego postanowienia z dnia [...] marca 2007r. w zdaniu pierwszy podaje: "Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 roku Dyrektor Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości odmówił udzielenia informacji..." Zatem Dyrektor Biura Informacji Krajowego Rejestru Karnego nie występuje jako samodzielny organ administracji publicznej tylko działa z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości. Nie może stanowić w związku z tym samodzielnej instancji administracyjnej. W istocie rzeczy Minister Sprawiedliwości rozstrzygał sprawę w pierwszej jak i w drugiej instancji. Jest to sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 kpa Budzi również zastrzeżenie charakter decyzji administracyjnej wydanej w sprawie. Z uwagi na fakt rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty winna być to decyzja administracyjna, a nie postanowienie. Stanowisko takie oparte jest na przepisie art. 123 § 2 kpa, przy czym jednocześnie brak jest przepisu szczególnego dającego podstawę prawną do rozstrzygnięcia sprawy postanowieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego postanowienia z prawem materialnym i procesowym. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające dotknięte są pewnymi uchybieniami jednakże nie są one na tyle istotne, by mogły być one podstawą ich uchylenia. Postanowienie z dnia [...] stycznia 2007 roku wydane zostało przez Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego. Zgodnie z treścią art. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 580 ze zm.) rejestr prowadzi wchodzące w skład Ministerstwa Sprawiedliwości "Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego". Biurem informacyjnym kieruje dyrektor, którego powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości. Dyrektor jest organem biura informacyjnego (art. 3 ust.1 i 2 wymienionej wyżej ustawy). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że Dyrektor Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego nie jest samodzielnym organem administracji, tylko częścią Ministerstwa Sprawiedliwości. Dyrektor Biura Informacyjnego nie wydaje więc rozstrzygnięć w imieniu własnym, tylko w imieniu Ministra Sprawiedliwości. To, że rozstrzygnięcia w przedmiocie udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego wydaje Dyrektor Biura Informacyjnego wynika jedynie z wewnętrznego podziału pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości. Konsekwencją tego, że Dyrektor Biura Informacyjnego wydaje rozstrzygnięcia w imieniu Ministra Sprawiedliwości winno być pouczenie strony postępowania o przysługującym jej środku odwoławczym w postaci wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a nie o możliwości wniesienia zażalenia. Zgodnie z treścią art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Przepis ten na mocy art. 144 kpa ma odpowiednie zastosowanie do wydawanych przez organy administracji postanowień. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej Gminy, że rozpoznanie przez Ministra środka odwoławczego stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności. Uchybienie polegające na pouczeniu o możliwości wniesienia przez stronę postępowania zażalenia zamiast wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie miało zdaniem Sądu wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż nie pozbawiło strony możliwości skorzystania ze środka odwoławczego. Za uchybienie uznać również należy wydanie postanowienia o odmowie udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Zgodnie z treścią art. 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym do postępowania na podstawie tej ustawy stosuje się przepisy kpa. Z kolei zgodnie z treścią art. 23 tejże ustawy informacja o osobie, sporządzona na podstawie danych osobowych zgromadzonych w Rejestrze stanowi zaświadczenie w rozumieniu przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym w art. 19 ust. 3 określa skutki niespełnienia przez zapytanie lub wniosek wymogów określonych w ust. 1 i 2 tego przepisu. Do wymogów tych nie należy uiszczenie opłaty. Do skutków nieuiszczenia opłaty należy więc stosować przepisy kpa. Zgodnie z treścią art. 261 § 1 kpa jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, które zgodnie z przepisami powinny być uiszczone z góry, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesienia tych należności. Termin ten nie może być krótszy niż siedem dni, a dłuższy niż czternaście dni. Z art. 24 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym wynika, że za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu państwa. Treść tego przepisu zdaniem Sądu wskazuje, że opłata za udzielenie informacji z Krajowego Rejestru Karnego powinna być uiszczona z góry. Skutki nieuiszczenia opłaty pomimo wystosowanego do strony wezwania określone zostały w art. 261 § 1 i § 2 kpa. Zgodnie treścią tychże przepisów jeżeli w wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, podanie podlega zwrotowi lub czynność uzależniona od opłaty zostanie zaniechana. Zwrot podania następuje poprzez wydanie postanowienia w tym przedmiocie. Na postanowienie w sprawie zwrotu podania służy zażalenie. Nieuiszczenie przez stronę postępowania opłaty winno więc skutkować wydaniem przez Ministra Sprawiedliwości postanowienia o zwrocie podania, a nie postanowienia o odmowie udzielenia informacji. Uchybienie to zdaniem Sądu również nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skutkiem zwrotu podania jest bowiem także nieuzyskanie przez stronę postępowania informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Zarzut niewłaściwej formy rozstrzygnięcia został przez skarżącego wycofany w toku rozprawy. Szczegółowe odnoszenie się do tego zarzutu uznać należy więc za zbędne. Należy jedynie stwierdzić, że postanowienie jest prawidłową formą rozstrzygnięcia. Za nieuzasadnione uznać należy zdaniem Sądu zarzuty podniesione w skardze przez Starostę W. związane z obowiązkiem uiszczenia opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Podzielić należy pogląd Ministra Sprawiedliwości, iż uzyskanie przez Starostę informacji z Krajowego Rejestru Karnego nie jest zwolnione od opłat. Obowiązek uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego nałożony został ustawą z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1201). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 tejże ustawy w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia jej życie pracodawca samorządowy zatrudniający osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym występuje z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o tej osobie. Z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym wynika, że od uiszczenia opłaty zwolnione są podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 1 do 9 i 11. Zwolnienie od opłat nie przysługuje pracodawcom, którzy chcą uzyskać informację z Krajowego Rejestru Karnego w zakresie niezbędnym dla zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że w jego przypadku zastosowanie ma pkt 9 art. 6 ust.1 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym. Przepis ten dotyczy sytuacji, w której o udzielenie informacji ubiegają się organy administracji rządowej, organy samorządu terytorialnego oraz inne organoy wykonujące zadania publiczne, w przypadkach kiedy jest to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na nie zadań, określonych w ustawie. Starosta Powiatowy niewątpliwie jest organem administracji wykonującym zadania publiczne. Obowiązek uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego jest też zadaniem nałożonym na Starostę przez ustawę. Ustawodawca w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych wyraźnie jednak stwierdził, że z wnioskiem o zapytanie o karalność na podstawie tego przepisu występuje "pracodawca samorządowy", a nie organ samorządu terytorialnego, w którym zatrudnieni są pracownicy samorządowi. Nie sposób zdaniem Sądu przyjąć, iż ustawodawca używa zamiennie sformułowań "pracodawca samorządowy" i "organ samorządu terytorialnego". Starosta jako organ samorządu terytorialnego wykonuje władztwo publiczne. Działając jako pracodawca samorządowy Starosta władztwa takiego nie wykonuje. W takim przypadku Starosta jest jedynie podmiotem zatrudniającym pracownika. Nie ma znaczenia sposób nawiązania stosunku pracy jak również okoliczność, iż zatrudnienie pracowników samorządowych oprócz kodeksu pracy reguluje ustawa z dnia 22 marca 1990 roku o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 21, poz. 124 z późn. zm.). Uprawnienia Starosty w stosunku do pracownika samorządowego wynikają z faktu nawiązania stosunku pracy, a nie z faktu, że Starosta jest organem władzy publicznej. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "pracodawca samorządowy" wskazuje zdaniem Sądu, iż celem ustawodawcy było nałożenie obowiązku uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego na Starostę działającego wyłącznie jako pracodawca. Nakładanie przez ustawodawcę na pracodawców różnego rodzaju obowiązków, w tym także obowiązków pociągających za sobą konieczność poniesienia określonych wydatków pieniężnych, nie jest niczym szczególnym. Całą gamę takich obowiązków zawiera kodeks pracy (Dział IV Rozdział I). Tym samym stwierdzić należy, iż art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym nie ma zastosowania do zapytania o karalność kierowanego przez Starostę w wykonaniu obowiązku wynikającego z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych. Przepis ten miałby zastosowanie tylko wówczas, gdyby Starosta występował z zapytaniem o karalność w wykonaniu obowiązku wynikającego z innej ustawy nałożonego na niego jako organ administracji samorządowej, a nie pracodawcę samorządowego. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Starosty, iż art. 6 ust. 1 pkt 10 dotyczy tylko pracownika, który będzie dopiero zatrudniony. Przepis ten dotyczy bowiem również sytuacji związanej z ustaleniem czy pracownik już zatrudniony spełnia nowe wymagania do zajmowania określonego stanowiska. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Z treści art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych wynika, że informacje z Krajowego Rejestru Karnego będą wykorzystane do ustalenia czy pracownik samorządowy zatrudniony na stanowisku urzędniczym spełnia określone w ustawie warunki, by nadal zajmować to stanowisko. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem, że istnieje kolizja dwóch sprzecznych ze sobą norm prawnych. Ponownie stwierdzić należy, iż obowiązek wynikający z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych nałożony został na organ administracji pełniący wyłącznie funkcję pracodawcy, a nie na organ administracji sprawujący władztwo publiczne. Skoro obowiązek dotyczy pracodawcy, to zastosowanie ma art. 6 pkt 10 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym odnoszący się do pracodawców, a nie art. 6 pkt 9 tejże ustawy odnoszący się do organów administracji wykonujących władztwo publiczne. Przepisy te dotyczą różnych stanów faktycznych i nie ma między nimi sprzeczności. Na mocy art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych nałożono na pracodawcę samorządowego obowiązek uzyskania z Krajowego Rejestru Karnego informacji o pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych aby ustalić czy spełniają oni wymogi określone nowym brzmieniem przepisów tejże ustawy. Nowy wymóg dla pracowników samorządowych wprowadzony wymienioną wyżej ustawą polega na tym, że o ile z pierwotnego brzmienia art. 3 ust.3 pkt 2 ustawy o pracownikach samorządowych wynikała konieczność, by pracownik taki nie był karany za przestępstwo popełnione umyślnie, to z obecnego brzmienia tego przepisu wynika konieczność, by nie był on prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne. Stwierdzić jednak należy, iż z ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym wynika, że w rejestrze gromadzi się dane wynikające z prawomocnych orzeczeń sądów (art. 1 tejże ustawy). Również z § 2 poprzednio obowiązującego Rozporządzenia Ministrów Sprawiedliwości i Obrony Narodowej z dnia 23 grudnia 1969 roku w sprawie określenia trybu rejestracji osób prawomocnie skazanych oraz sposobu zbierania w postępowaniu karnym danych dotyczących tychże osób, jak również organów obowiązanych do wykonywania tych czynności (Dz. U. z 1969 roku, Nr 37, poz. 327) wynikało, że rejestracji podlegały orzeczenia prawomocne. Jeśli wymóg niekaralności za przestępstwo popełnione umyślnie ustalany był przez pracodawcę samorządowego na podstawie karty karnej, to karalność taka mogła być ujawniona w karcie tylko wówczas, gdy wobec danej osoby zapadł prawomocny wyrok skazujący ją za takie przestępstwo. Nieprawomocne wyroki nie były rejestrowane. Nowo uzyskane informacje nie będą więc jakościowo inne od tych, które pracodawca samorządowy już posiadał. Nadto pracodawca samorządowy będzie musiał ponieść koszty uzyskania tych informacji, które ze względu na liczbę pracowników samorządowych będą dość wysokie. Obowiązek ten ma sens tylko wówczas, gdy przed jego ustanowieniem pracodawca samorządowy nie sprawdzał w oparciu o kartę karną karalności zatrudnianych przez siebie pracowników. Z ustawy wynika jednak, że nałożony został na wszystkich pracodawców. Jest to rozwiązanie nieracjonalne niemniej jednak jest to obowiązujące prawo. Nieuzasadniony jest również podniesiony w toku rozprawy zarzut naruszenia art. 218 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji ma obowiązek wydać zaświadczenie gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Nie można jednak tego przepisu rozpatrywać w oderwaniu od treści art.261 kpa, który określa skutki nieuiszczenia opłaty o czym była już wyżej mowa. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.