IV SA/Wa 932/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi B. K. na uchwałę Rady Miejskiej L. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Rada Miasta [...] w dniu [...] października 2017r. podjęła uchwalę Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...]. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jt. Dz. U. z 2017r. poz. 1875) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jt.Dz.U. z 2017r. poz. 1073- dalej: u.p.z.p.), w związku z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia[...] maja 2015r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], zmienioną uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2017r. Rady Miejskiej w [...] Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła B. K. W skardze skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej uchwały, zarzucając temu aktowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 ust.1 i art. 20 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jt.Dz.U. z 2016 poz. 778 z późn. zm.- dalej: u.p.z.p.), jako podjętej z istotnym naruszeniem zasad uchwalania planu. W szczególności, zdaniem skarżącej: - skoro uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego powoduje wszczęcie procedury planistycznej, to podjęcie w dniu [...] czerwca 2017 r. uchwały w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2015 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...], spowodowało konieczność powtórzenia procedury planistycznej od początku zgodnie z art. 17 u.p.z.p.. Po dokonaniu ewentualnie takiej zamiany projekty planów zawierające dane etapy powinny być procedowane od początku, gdyż inny był ich przedmiot i granice obszaru. Niedopuszczalne, zdaniem skarżącego, było dokonanie takiej zmiany i uchwalenie w dniu [...] października 2017 r. planu według wcześniejszego projektu, który nie obejmował żadnych etapów. Nadto taka zmiana uchwały nr [...] z dnia [...] marca 2015r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...] nie powinna być motywowana tym, że wcześniej złożono uwagi do projektu planu miejscowego "[...]", które w części zostały uwzględnione, a w części nie; - poszczególne zapisy Planu uchwalonego w dniu [...] października 2017r. wprowadzają odmienne zapisy od tych znajdujących się w Studium. Taki zabieg, zdaniem skarżącej w świetle u.p.z.p. jest niedopuszczalny. Jeżeli bowiem organy gminy uznają za niezbędne zagospodarowanie terenu w sposób odmienny od postanowień studium, uchwalenie planu w tym zakresie może nastąpić jedynie po uprzedniej nowelizacji studium. Oznacza to, że w ww. zakresie wpierw winno być zmienione studium, a dopiero potem takie nowe zmiany mogą być wprowadzone do planu zagospodarowania przestrzennego. Rozbieżności, jak wskazała skarżąca, dotyczą .wskaźników zagospodarowania terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej w szczególności powierzchni działki (w studium: nie mniej niż 1200 m2, w projekcie planu w zależności od jednostki funkcjonalno - przestrzennej nawet 750 m2) i udziału powierzchni biologicznej czynnej (w studium nie mniej niż 60% w projekcie planu w licznych przypadkach 50%). Tym samym, zdaniem skarżącej, obecny plan w sposób ewidentny jest niezgodny ze studium i nie mógł być uchwalony w takiej wersji. Reasumując skarżąca wskazała, że takie naruszenie procedury planistycznej narusza interes prawny skarżącej jako właściciela nieruchomości znajdującej się na terenie objętym ww. planem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu ustosunkowując się do stawianych przez skarżącą zarzutów podniesiono, że : - skarżąc uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminy, skarżący musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną. Tymczasem skarżąca nie wskazała nieruchomości, które są położone w granicach obszaru objętego zaskarżoną uchwałą i do których posiada prawo do dysponowania nimi. Wskazano, że nie udowodniła ona również powiązania interesu prawnego z konkretną normą prawa materialnego, która jej zdaniem została naruszona zaskarżoną uchwałą a sama skarga oparta została jedynie na kryterium naruszenia przez zaskarżoną uchwałę obiektywnego porządku prawnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 14 ust.1 u.p.z.p. organ wyjaśnił, że podejmując w dniu [...] czerwca 2017r. uchwałę [...] w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...], Rada Miejska w [...] jedynie dopuściła możliwość sporządzenia i uchwalenia ww. planu miejscowego w etapach, z której to możliwości sporządzający plan miejscowy (Burmistrz [...]) może, ale nie musi skorzystać. Podkreślono również, że sam fakt podjęcia przez Radę Miejską w dniu [...] czerwca 2017r. uchwały w sprawie zmiany uchwały nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...], nie nakłada obowiązku powtórzenia procedury planistycznej. Podjęta uchwała nie powodowała bowiem zmian w zasadniczych kwestiach (wszczęcie procedury, wyznaczenie granic obszaru objętego planem) regulowanych uchwałą w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...]. Skoro nie doszło do zwiększenia obszaru objętego opracowaniem planu, to nie zachodziła konieczność powtórzenia procedury. Organ wyjaśnił również, że podjęcie przez Radę Miejską uchwały [...] umożliwiło Burmistrzowi [...] podzielenie procedury planistycznej i opracowanie projektów planów dla poszczególnych etapów (obszarów), co polegało na wyodrębnieniu ustaleń z projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...] dla terenów położonych w granicach danego etapu, a następnie naniesienie zmian wynikających z uwzględnionych przez Burmistrza uwag. Organ podkreślił, że w przypadku projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], w związku z decyzją sporządzającego plan o uwzględnieniu części uwag zgłoszonych w ramach wyłożenia do wglądu publicznego projektu planu miejscowego, zachodziła konieczność powtórzenia procedury wyłożenia do wglądu publicznego, co też zostało wykonane. Tym samym ustawowe obowiązki wynikające z art. 17 u.p.z.p. zostały wykonane. Podkreślono przy tym że zarówno właściwe organy i instytucje, jak i osoby zainteresowane planem, były poinformowane o obszarze objętym planem i o możliwości zgłoszenia wniosków dotyczących zagospodarowania całego obszaru objętego uchwałą. Miały one możliwość zaopiniowania i uzgodnienia projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...] (całego obszaru objętego planem). Osoby zainteresowane planem były również poinformowane o wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...], a także o możliwości zgłaszania uwag dotyczących projektu planu całego obszaru objętego uchwałą. W związku z ponowieniem procedury wyłożenia do wglądu publicznego osoby zainteresowane planem były poinformowane o wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...], a także o możliwości zgłaszania uwag dotyczących projektu planu obszaru etapu II. Organ wyjaśnił przy tym że powodem podjęcia przez Radę Miejską w [...] uchwały nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...] i rozdzielenia prac na trzy etapy, było następstwem rozpatrzenia uwag, które wpłynęły w związku z wyłożeniem do publicznego wglądu projektu planu miejscowego obszaru osiedla [...]. Do ustaleń projektu planu miejscowego dla terenów z obszaru oznaczonego jako etap I zgłoszono najmniej, bo jedynie 10 uwag, z czego większość nie kwalifikowała się do uwzględnienia ze względu na niezgodność z zasadami techniki prawodawczej. W ocenie sporządzającego plan, sposób rozpatrzenia uwag nie naruszał interesu mieszkańców, właścicieli nieruchomości zlokalizowanych w tym obszarze oraz osób trzecich, nie wprowadzał istotnych zmian oraz nie powodował konieczności ponowienia procedury planistycznej w żadnym zakresie. Wobec powyższego projekt planu po wprowadzeniu zmian wynikających z rozpatrzenia uwag mógł być przedstawiony Radzie Miejskiej w [...] do uchwalenia. Uwagi złożone do ustaleń dla terenów z obszarów oznaczonych jako etap II i etap III w znacznej części kwalifikowały się do uwzględnienia. Skala oraz zakres zmian wynikających z ich rozpatrzenia, według sporządzającego plan, powodował konieczność ponowienia procedury planistycznej, w różnych zakresach dla obydwu etapów. Optymalnym rozwiązaniem był więc podział obszaru wyznaczonego w uchwale Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] na trzy mniejsze obszary - etapy, oraz prowadzenie dalszych prac planistycznych oddzielnie dla poszczególnych etapów. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p., organ wskazał, że skarżąca nie określiła zakresu w jakim zaskarżona uchwała naruszyła wskazany przepis oraz zauważył, że skarżąca nie może czynić zarzutu naruszenia wskazanego przepisu powołując się na ustalenia projektu planu, który został przedstawiony Dyrektorowi [...] Parku Narodowego celem uzgodnienia. Organ w odpowiedzi na skargę dokonał również analizy i porównania wskazywanych przez skarżącą wskaźników ( powierzchnia działki, udział powierzchni biologicznie czynnej ) dla wszystkich terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej określonych w Planie ( obszary o symbolu MN1do MN23) z zapisami Studium. W oparciu o dokonaną analizę zdaniem organu nie można stwierdzić, iż ustalenia Planu obszaru osiedla [...] naruszają ustalenia studium. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2018r. i w piśmie z dnia [...] czerwca 2018r. kierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca wskazała, że jest właścicielką działek nr [...] znajdujących się na terenie objętym zaskarżonym planem oraz mieszkańcem gminy [...] a zatem istnieje związek pomiędzy indywidualną sytuacją prawną skarżącej będącą właścicielką nieruchomości i mieszkanką gminy a zaskarżoną uchwałą, która dotyczy tego terenu. Skarżona uchwała narusza jej interes prawny zarówno jako właściciela nieruchomości, jak i mieszkańca, czyli członka wspólnoty samorządowej. Wyjaśniła, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną, bowiem podjęta została z naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego. Podjęcie w dniu [...] czerwca 2017r. uchwały w sprawie zmiany uchwały nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...], spowodowało konieczność powtórzenia procedery planistycznej od początku zgodnie z art. 17 u.p.z.p., gdyż inny był ich przedmiot i granice obszaru. Tymczasem organ nie dokonał tych czynności. A zatem skoro uchwała narusza tryb uchwalania planu, to negatywnie wpływa na sytuację prawną skarżącej. Nadto uchwała wprowadziła dla terenu na którym znajduje się nieruchomość skarżącej wskaźniki zagospodarowania terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej w szczególności powierzchni działki i wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej odmienne od wskaźników wskazanych w Studium. Tym samym pozostając niezgodną z zapisami Studium. Skarżąca ponownie wskazała również, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 14 ust.1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jt.Dz.U. z 2017 poz. 1875 -dalej: u.s.g.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności należy zatem rozważyć dopuszczalność złożenia skargi w kontekście spełnienia kryteriów określonych w powołanym art 101 ust. 1 u.s.g., a więc czy zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej i czy narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącej. Zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2017r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...], jest aktem prawa miejscowego, co wynika wprost z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 14 ust. 8 u.p.z.p., i co w konsekwencji przesądza, iż stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Do ustalenia pozostaje zatem, czy powołana uchwała dotyczy interesu prawnego skarżącej i czy narusza ten interes prawny. Skarżąca wywodzi swój interes prawny zarówno z faktu bycia mieszkanką gminy [...] jak również z faktu przysługiwania jej prawa własności do działek nr ew. [...] objętych ustaleniami zaskarżonego Planu (uchwała z dnia [...] października 2017r). Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika, iż skargę w trybie art. 101 u.s.g. może wnieść skutecznie tylko ten, kto wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składając skargę, musi on zatem wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Dla uznania legitymacji skargowej podmiotu nie jest zatem wystarczające wykazanie, że uchwała podjęta przez organ gminy narusza jego pojmowany w sposób subiektywny interes faktyczny. Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, przeto w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyroki NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA i WSA 2005/1/2; z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, Lex nr 171196; z dnia 1 marca 2005 r, sygn. akt OSK 1437/2004, Wokanda 2005 r. nr 7-8, str. 69). W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt li SA 2637/02, Lex nr 80699). O naruszeniu interesu prawnego można mówić wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego lub procesowego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Podmiot wykazać zatem powinien, że interes ten znajduje ochronę w obiektywnie pojmowanym porządku prawnym. Interes prawny, o którym stanowi art 101 ust. 1 u.s.g., to interes chroniony prawem. Dla jego wykazania wskazać należy zatem normę prawa materialnego lub procesowego, z których wynikają określone indywidualne prawa lub obowiązki tego podmiotu. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że o skuteczności skargi przesądza wykazanie przez podmiot, który wniósł tą skargę naruszenia przez zaskarżoną uchwałę jego interesu prawnego lub uprawnienia. Sąd w tym miejscu zauważa również, odwołując się do poglądu zaprezentowanego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2005r. sygn. akt . OSK 1437/04, ("Wokanda" 2005/7–8, s. 69), który to pogląd Sąd w niniejszym składzie w całości podziela, a który należy przywołać w kontekście faktu, iż skarżąca m. in. wywodzi swój interes prawny do zaskarżenia wskazanej uchwały z przynależności do wspólnoty gminnej, że przynależność ta nie jest źródłem interesu prawnego, którego naruszenie uzasadnia wniesienie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Samo bowiem pozostawanie członkiem wspólnoty gminnej nie kształtuje bezpośrednio sytuacji prawnej określonej osoby, stąd uchwały gminy co do zasady nie mogą naruszać interesu prawnego, który miałby swoje źródło w tym członkostwie. Skarżąca interes do zaskarżenia ww. Planu wywodzi także z prawa własności, bowiem jak wskazano zarówno w skardze jak i w późniejszych pismach złożonych do Sądu jest ona właścicielką dwóch działek (wskazano działkę nr ew. [...] przy czym jak wynika z wyjaśnień organu działka [...] została podzielona na 3 działki nr [...] - wypis z m.p.z.p. karta 151) położonych w obszarze, który objęty został uchwała z dnia [...] października 2017r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...] dokonującą ustalenia m. in. wskaźnika zagospodarowania terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej w szczególności powierzchni działki i wskaźniki udziału powierzchni biologicznie czynnej, które są odmienne od tych, które zostały określone w Studium i co zdaniem skarżącej stoi w sprzeczności z uregulowaniami Studium. Należy zatem ponownie zauważyć, że przepis art. 101 u.s.g. przyznaje legitymację skargową podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone wskazanymi aktami. Zatem nie chodzi tutaj jedynie o oddziaływanie na interes prawny (uprawnienie), ale o stan dalej idący, polegający na takim oddziaływaniu, które powoduje jego naruszenie. Można założyć, że zachodzą tego rodzaju sytuacje, kiedy uchwała (zarządzenie) organu gminy oddziałuje na interes prawny (uprawnienie) określonego podmiotu, jednak interesu tego nie narusza. Owo naruszenie interesu, jak i sam interes prawny, będzie jednak podlegało badaniu w trakcie postępowania sądowego. Wstępna ocena dokonana w tym zakresie nie upoważniała bowiem Sądu do odrzucenia skargi. Stąd Sąd w niniejszej sprawie gdzie skarżąca powołała się na swoje prawo własności nie znalazł podstaw do jej odrzucenia. Sąd po przeanalizowaniu zarzutów skarżącej stawianych uchwale Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2017r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...], w kontekście naruszenia interesów skarżącej w tym w szczególności w zakresie zapisów obowiązujących dla obszaru w którym położone są nieruchomości skarżącej (symbol planistyczny MN9, ustalenia szczegółowe § 28 Planu) doszedł do przekonania, że nie narusza ona interesów prawnych skarżącej i w sposób istotny nie narusza zasad sporządzania planu miejscowego jak również trybu jego sporządzania ani też właściwości. Nie ma racji bowiem skarżąca twierdząc, że podjęcie w dniu [...] czerwca 2017r. uchwały w sprawie zmiany uchwały nr [...] z dnia [...] marca 2015r. Rady Miasta w [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...], spowodowało konieczność powtórzenia całej procedury planistycznej. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie przystąpiono do sporządzenia projektu planu dla całego obszaru osiedla [...] i że już po wyłożeniu planu i zgłoszeniu doń uwag podjęta została przez Rade Miasta wskazana wyżej uchwała zmieniająca, która dopuściła sporządzenie i uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru osiedla [...] w trzech etapach. W uchwale zmieniającej określony również został przebieg granic Planów dla poszczególnych etapów. Przy czym co należy podkreślić określone w uchwale nr [...] granice "zewnętrzne" obszaru objętego projektem nie uległy zmianie, co wynika m. in. z uchwały zmieniającej oraz załącznika nr 1 do tej uchwały. Nie ulega również wątpliwości, że Burmistrz [...] sporządzający projekt miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] skorzystał z możliwości, którą dała wskazana wyżej uchwała zmieniająca i sporządził etapowe projekty planów miejscowych dla wskazanego osiedla. Sąd powyższe uznaje za zgodne z obowiązującymi przepisami prawa podzielając pogląd NSA zawarty w wyroku z dnia 13 stycznia 2017r. sygn.. akt. II OSK 2863/16, że wskazane powyższe działanie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa oraz podstawowymi zasadami wykładni logicznej prawa w szczególności argumentum a major ad minus (co wolno więcej to tym bardziej wolno mniej). Jak wynika z wyjaśnień organu oraz przesłanych do Sądu dokumentów opracowanie projektów planów dla poszczególnych etapów polegało na wyodrębnieniu ustaleń z projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...] dla terenów położonych w granicach danego etapu (w tym wypadku etapu II), a następnie naniesienie zmian wynikających ze zgłoszonych uwag uwzględnionych przez Burmistrza dla obszaru w ramach etapu II. W związku z faktem uwzględnienia części uwag zgłoszonych w ramach wyłożenia do wglądu publicznego projektu planu miejscowego dla obszaru [...] (jeszcze przed etapowaniem), słusznie przyjęto że konieczne jest powtórzenie procedury wyłożenia do wglądu publicznego projektu planu obejmującego etap II. Po ponowieniu czynności o których mowa w art. 17 pkt 9-13 u.p.z.p. Burmistrz [...] przedstawił Radzie Miasta projekt wskazanego planu (etap II) w raz z listą nieuwzględnionych uwag. Tym samym uznać należy, że ustawowe obowiązki wynikające z art. 17 u.p.z.p. zostały przez organ dochowane. Z akt sprawy wynika również, że właściwe organy i instytucje, jak i osoby zainteresowane planem, były poinformowane o obszarze objętym planem i o możliwości zgłaszania wniosków dotyczących zagospodarowania całego obszaru objętego uchwałą a także o ponownym wyłożeniu projektu planu etap II. Właściwe organy i instytucje miały możliwość zaopiniowania i uzgodnienia projektu planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...] (jeszcze przed etapowaniem). Tym samym nie można stwierdzić by przyjęty tryb sporządzenia planu naruszał interes osób trzecich w tym w szczególności skarżącej. Uwzględniając powyższe, Sąd uznaje za niezasadny zarzut naruszenia art. 14 ust.1 u.p.z.p. który stanowi, że w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym", z zastrzeżeniem ust. 6. Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, że zgodnie z powyższym przepisem Rada Gminy w [...] podjęła stosowną uchwałę nr z dnia [...] marca 2015r. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...], która została zmieniona uchwałą z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...] dopuszczającą etapowanie przy uchwalaniu tegoż planu. A zatem podjęcie zaskarżonej uchwały planistycznej dla pewnego etapu którego obszar ściśle określony został w uchwale nr [...] a który wpisany jest w obszar określony uchwała [...], zdaniem Sądu jest prawidłowe i nie narusza art. 14 ust.1 u.p.z.p. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut dot. naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Przepis ten bowiem określa, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. W niniejszej sprawie analiza zgromadzonych akt pozwala na ustalenie że wymogi stawiane przez wskazany przepis zostały spełnione. Mając na względzie uzasadnienie tego zarzutu zawarte w skardze a odnoszące się do naruszenia przez Plan ustaleń Studium w zakresie wskaźników: powierzchni działki i udziału powierzchni biologicznie czynnej, Sąd wyjaśnia, że zapisy Planu dla obszaru MN 9 w zakresie wskazywanych przez skarżącą wskaźników zagospodarowania terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej nie pozostają w sprzeczności i nie naruszają ustaleń Studium dla tego obszaru. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie ze Studium teren objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...], na co słusznie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, położony jest w strefie funkcjonalnej nr 6 – Mieszkaniowa ekstensywna i średnio intensywna (6.3 obejmujący [...]. Dla strefy 6 Studium przewiduje jako przeznaczenie dominujące: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej oraz tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej. Wskaźniki zagospodarowania terenu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej (a zatem takiego w jakim położone są działki skarżącej) zostały określone na następującym poziomie: powierzchnia działki - nie mniej niż 1200 m2, udział powierzchni biologicznie czynnej - nie mniej niż 60%. Natomiast dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej na poziomie: powierzchnia działki - nie mniej niż 1000 m2, udział powierzchni biologicznie czynnej - nie mniej niż 60%. Jednocześnie w Studium zawarty został zapis, iż wskazane do sporządzenia lub będące w trakcie sporządzania miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego rozstrzygną o zabudowie działek o parametrach znacznie odbiegających od standardu określonego w Studium uwzględniając: wydane prawomocne decyzje o warunkach zabudowy lub decyzje podziałowe lub decyzje pozwolenie na budowę, położenie względem istniejącego i projektowanego układu drogowego oraz istniejące zagospodarowanie. Jak wskazano już powyżej działki skarżącej położone są na terenie oznaczonym w Planie symbolem MN 9. Dla wskazanego terenu w zakresie wskaźnika powierzchni działki oraz powierzchni biologicznie czynnej Plan przewiduje: w § 28 pkt 2 lit. e) minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej- 60%, a w § 28 pkt 3 minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych : a) dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej – 1200m2, b) dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej – 1000m2. Porównanie zatem stosownych zapisów Studium i Planu wskazuje jednoznacznie , iż podnoszona przez skarżącą sprzeczność zapisów między Studium i zaskarżonym Planem w zakresie ww. wskaźników nie występuje w obszarze, w którym położona jest nieruchomość skarżącej Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.