IV SA/Wa 933/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen - oddala skargę - Decyzją z dnia [...].02.2016r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4, art. 315 ust. 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2a i 2b, art. 319 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz . 1650 oraz z 2014r. poz. 463 z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t, Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania I. S. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. z dnia [...] września 2015r. Nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji i o zakazie jej ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 3 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemka nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłowała przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom, postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu i orzec o: - określeniu terminu dobrowolnego powrotu do 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji - zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, - zakazie ponownego wjazdu cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 3 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemka nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłowała przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom. W pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że pani I. S. przebywała w Polsce na podstawie wizy krajowej wydanej przez konsula RP w [...] z terminem ważności od dnia 18.12.20l4r. do dnia 17.12.2015r. na czas pobytu 365 dni. W dniu [...] października 2013r. Wojewoda [...] wydał zezwolenie na pracę typu [...] zgodnie z którym cudzoziemka miała być zatrudniona w charakterze barmanki w dyskotece w T. przy ul. [...] prowadzonej w ramach Przedsiębiorstwa [...]. W dniu [...] stycznia 2015r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w Tarnowie przeprowadzili kontrolę legalności zatrudnienia cudzoziemki w Przedsiębiorstwie [...]. W wyniku kontroli stwierdzono, że w okresie od dnia 15 stycznia 2013r. do dnia 19 stycznia 2015r. pani I. S. wykonywała pracę w wyżej wskazanej firmie niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na pracę, to jest na innych warunkach i w innym miejscu, niż to zostało określone w powyższym, zezwoleniu. Ustalono bowiem, że skarżąca w rzeczywistości była zatrudniona jako pomoc domowa w miejscowości S. w prywatnym domu wynajmowanym przez pana K. K., z którym wspólnie zamieszkuje i pozostaje w nieformalnym związku o charakterze rodzinnym. Powyższe wykroczenie ze strony cudzoziemki potwierdził Sąd Rejonowy w T. w wyroku nakazowym z dnia [[...]zł. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nielegalne wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza wykonywanie pracy przez cudzoziemca, który nie posiada ważnej wizy lub innego dokumentu uprawniającego go do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub którego podstawa pobytu na terytorium. Rzeczypospolitej Polskiej nie uprawnia do wykonywania pracy, lub który wykonuje pracę bez zezwolenia, w przypadkach, gdy jest ona wymagana, lub na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, z zastrzeżeniem art. 88i, lub bez zawarcia wymaganych umów o pracę albo umów cywilnych. Art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach stanowi z kolei, że decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. Biorąc pod rozwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny i uregulowania prawne organ stwierdził, że w sprawie została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, albowiem pani I. S. została ukarana przez wyżej wymieniony Sąd karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. Przepis ten ma charakter obligatoryjny i zobowiązuje organ administracji publicznej do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jeżeli organ ten stwierdzi, iż cudzoziemiec wykonywał pracę niezgodnie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jednocześnie organ wskazał, że z art. 303 ust. 1 pkt. 1-13 ustawy o cudzoziemcach zostały wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. I tak zgodnie z tym przepisem, w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy (pkt. 1-4): 1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub 2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub 3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa wart. 187 pkt 6 lub 7, lub 4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub ....(..). Art. 348 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub 3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Natomiast zgodnie z art. 351 tej samej ustawy, zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby on być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej - w przypadku gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa wart. 349, lub 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu właściwego do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i od cudzoziemca, lub 3) może nastąpić jedynie do państwa, do którego wydanie go jest niedopuszczalne na mocy orzeczenia sądu albo z uwagi na rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy wydania cudzoziemca. Rozpatrując kwestę zasadności zastosowania postanowień art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek do zastosowania tego przepisu, co wynika z protokołu przesłuchania skarżącej w z dnia [...] maja 2015r. Natomiast odnośnie postanowień art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach organ wyjaśnił, że iż art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Dokonując oceny, czy zaskarżona decyzja naruszałaby prawo cudzoziemca do życia rodzinnego, czy prywatnego w pierwszej organ wziął pod uwagę skutki, jakie wiążą się z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zaskarżona decyzja orzeka wprawdzie o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu do Polski nie jest bezterminowy - wynosi 2 lata. Ewentualna ingerencja w prawo, o którym mowa wart. 8 Konwencji nie ma zatem charakteru bezterminowego i wynika z faktu, iż cudzoziemka dwukrotnie dopuściła się wykonywania nie1egalnej pracy, za co była dwukrotnie karana grzywną. Pierwszy raz miało to miejsce w roku 2012, kiedy Sąd Rejonowy w T. ukarał cudzoziemkę grzywną w wysokości [...] zł za wykroczenie z art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponadto należy tu również wspomnieć, że cudzoziemka może wystąpić do organu pierwszej instancji z wnioskiem o cofnięcie orzeczonego wobec niej zakazu ponownego wjazdu na podstawie art. 320 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Dodatkowo należy wyjaśnić, iż nie każdy rodzaj więzów rodzinnych, czy prywatnych z krajem goszczącym zasługuje na jednakową ochronę. Dopuszczalność ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego będzie uzależniona od okoliczności konkretnego przypadku. Mając na uwadze okoliczność udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych uwzględnioną w art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach należy wskazać, iż w orzecznictwie ETPCz rozumienie pojęcia "życie rodzinne" co do zasady dopowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. Cudzoziemka nie jest małżonką obywatela polskiego ani cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie posiada również dzieci w naszym kraju. Pozostaje natomiast w nieformalnym związku z obywatelem polskim panem K. K., z którym - jak to ustaliła Straż Graniczna - wspólnie zamieszkuje i prowadzi gospodarstwo domowe. Dla organu odwoławczego nie jest jednak oczywiste, czy powyższy związek ma charakter związku rodzinnego mimo, że zainteresowani deklarują wzajemne więzi emocjonalne. Należy tu zważyć - co wynika z materiału dowodowego - że pana K. K. wiąże z cudzoziemką stosunek pracy, albowiem zatrudnił on panią I. S. na podstawie umowy o pracę z dnia [...] stycznia 2015r. w wynajmowanym przez siebie domu również w charakterze barmanki, lecz faktycznie wykonuje ona pracę pomocy domowej. Z wypowiedzi partnera skarżącej wynika, że wypłaca on jej wynagrodzenie za pracę w wysokości [...] zł. i z tego tytułu odprowadza składki na ubezpieczenie społeczne Ponadto należy tu podnieść, że skarżąca posiada rodzinę, to jest 19-letnią córkę oraz ojca siostrę i brata na [...], gdzie prowadzi sklep z odzieżą, kosmetykami i chemią gospodarczą, w związku z czym często wyjeżdżała do kraju pochodzenia wraz panem K. K., który pomaga jej w interesach. W tej sytuacji nie można jednoznacznie stwierdzić, że pani I. S. przeniosła swoje centrum życiowe do Polski. Uznając nawet, że skarżącą rzeczywiście wiążą wieloletnie relacje z panem K. K., to w ocenie organu odwoławczego, relacje te mogą być kontynuowane w kraju pochodzenia skarżącej, gdzie jej partner często bywa i pomaga cudzoziemce w prowadzeniu interesów. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza również prawa cudzoziemki do ochrony życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Formułując powyższe stanowisko tut. organ uwzględnił dorobek orzeczniczy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który wskazuje, że art. 8 Konwencji chroni życie prywatne rozumiane, jako prawo do ustanowienia i rozwoju relacji z innymi istotami ludzkimi i światem zewnętrznym i niekiedy może obejmować kwestię jednostkowej społecznej tożsamości. Trybunał w przeszłości zaakceptował pogląd, że ogół społecznych więzi pomiędzy osiedlonym imigrantem i społeczeństwem, w którym żyje stanowi część pojęcia "życie prywatne". Trybunał podkreślił, że jedynie w niewielu przypadkach osiedlony imigrant nie będzie w stanie wykazać, że jego wydalenie nie będzie ingerowało w jego życie prywatne chronione przez art. 8 Konwencji. Takie stanowisko wyrażono w wyroku w sprawie Balogun p-ko Wielkiej Brytanii z dnia 10 kwietnia 2012r. (numer 60286/09). W/w orzeczenie nie może być jednak odbierane jako głos za bezwarunkową ochroną przed wydaleniem cudzoziemca z kraju goszczącego. W dalszej części w/w orzeczenia Trybunał odnotował, że nie wszyscy osiedleni imigranci mają równie mocne więzi z krajem goszczącym i w/w kwestia z reguły powinna być przedmiotem oceny w kontekście "proporcjonalności" podjętego środka, jakim jest wydalenie cudzoziemca z kraju goszczącego. Szczególną, wzmocnioną ochroną objęci są np.: tzw. emigranci drugiej generacji, co już częściowo wyjaśniono powyżej. Orzecznictwo ETPCz wskazuje, że wydalenie takich osób nawet w przypadku popełnienia przez te osoby relatywnie poważnych przestępstw lub też notorycznego naruszania prawa może okazać się w pewnych przypadkach niedopuszczalne (wyrok z dnia 22.04.2004r. Radovanovic p-ko Austrii sprawa nr 42703/98, z 27 października 2005 r. Keles v. Republika Federalna Niemiec, sprawa nr 32231/02). Powyższe zapatrywanie wiąże się przede wszystkim z kwestią długości zwykle legalnego pobytu w kraju goszczącym i związanej z tym relatywnie silnej integracji z tym krajem przy często występującej nieznajomości kraju ojczystego i jego języka i istniejącymi obiektywnymi trudnościami w przeniesieniu centrum życiowego do kraju pochodzenia. Biorąc pod rozwagę sytuację skarżącej należy stwierdzić, że w jej sprawie takie okoliczności nie zachodzą. Ustalono, że od roku 2012 pani I. S. wyjeżdżała [...] około 30 razy. Biorąc więc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż sytuacja pani I. S. nie uzasadnia udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jej powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. S.zarzucając jej: 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: - art. 302 ust. 1 pkt 4, art.3 10 pkt l, art. 318 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 315 ust. 1 oraz art. 319 pkt ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach poprzez błędną ich wykładnie oraz niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy wskazanych jak wyżej przepisów prawa, a skutkujących uznaniem, iż względem skarżącej zachodzą przesłanki skutkujące zobowiązaniem do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji, jak również uznaniem, iż względem skarżącej zachodzą przesłanki do orzeczenia o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat; - art. 348 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach oraz art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy, tj. poprzez nieudzielenie skarżącej zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w sytuacji kiedy zobowiązanie skarżącej do powrotu naruszałoby przysługujące jej prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. podczas gdy z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, iż względem skarżącej zachodzi przesłanka do udzielenia jej ochrony przed wydaleniem w postaci udzielania zgody na pobyt ze względów humanitarnych. 4) naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: - art. 7 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady prawdy obiektywnej, art. 8 k.p.a. poprzez zignorowanie istotnych dla postępowania okoliczności i tym samym nadwyrężenia zaufania do organu administracji, art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kieruje się organ załatwiając sprawę; art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 80 k.p.a. przez nieuwzględnienie całokształtu materiału w sprawie, w sposób szczegółowy wskazany w treści uzasadnienia niniejszego odwołania. - art. 7, art. 9 zdanie. 2 w związku z art. 10 § 1, art. 77 k.p.a., poprzez dowolną i jednostronnie niekorzystną dla strony interpretację materiału dowodowego, bezprawne pominięcie i nie uwzględnienie ważnych dla wyjaśnienia prawdy materialnej dowodów i okoliczności oraz rozpatrzenie sprawy bez uwzględnienia wszelkich jej istotnych elementów, art. 75 § 1 w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez popełnienie błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania niekorzystnej decyzji, mających wpływ na jej treść. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o: 1. uwzględnienie niniejszej skargi w całości poprzez stwierdzenie, iż względem skarżącej zachodzą przesłanki do udzielenia jej ochrony przed wydaleniem w postaci udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o czym bliżej w treści uzasadnienia niniejszego odwołania, ewentualnie 2. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z [...] lutego 2016 r. w przedmiocie zobowiązania skarżącej do powrotu i orzeczenia względem niej zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz decyzji organu pierwszej instancji, tj. decyzji jej poprzedzającej w przedmiotowej sprawie i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. 3/ zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów niniejszego postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiono stan faktyczny sprawy i wskazano, że obowiązkiem organów było ustalenie, czy w sprawie zachodzą przesłanki z art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono bowiem, iż skarżąca żyje w związku partnerskim- konkubinacie z Panem K. K. Związek ten trwa od około czterech do pięciu lat, a więc nie jest to związek krótkotrwały. Skarżąca jest mocno związana emocjonalnie z Panek K. K., co potwierdza również on sam w swoich zeznaniach. Co więcej, z zeznań skarżącej wynika, iż z K. K. zamieszkują razem w miejscowości S. w domu wynajmowanym przez Pana K. K., a więc łączą ich więzi nie tylko emocjonalne i gospodarcze. Związek konkubencki mieści się zaś w pojęciu prawa do życia rodzinnego. Podkreślono, że skarżąca jak i K. K. od wielu lat znajdują się w takim związku nieformalnym i oby dwoje są zaangażowani emocjonalnie w ten związek. O powyższym świadczy wspólne zamieszkiwania i wspólne prowadzenie gospodarstwa domowego, jak również wyjazdy K. K. do kraju pochodzenia skarżącej. Sam fakt, iż skarżąca jest zatrudniona przez swojego partnera w żaden sposób nie zmienia relacji i więzi ich łączących jako rodziny. Z kolei skarżąca zupełnie nie zgadza się z twierdzeniami, jakoby nie jest do końca jasne gdzie skarżąca ma swój ośrodek życia, albowiem prowadzi ona również rodzinny interes. Poza tym, relacje łączące skarżącą z K. K. z oczywistych względów nie mogą być kontynuowane w kraju pochodzenia skarżącej, a to z uwagi przede wszystkim na to, iż K. K. prowadzi w Polsce działalność gospodarczą, której nie może prowadzić na odległość. Poza tym, to w Polsce skarżąca wraz K. K. mają wspólne gospodarstwo domowe, które prowadzą i wzajemnie utrzymują, a nie w kraju pochodzenia skarżącej. Sam fakt, iż K. K. wyjeżdża wraz z skarżącą do [...] świadczy jedynie o tym, jak głęboka łączy ich więź emocjonalna i jak bardzo są związani ze sobą. Ponadto, również świadczy o tym, iż skarżąca gdyby faktycznie miała ośrodek swojego życia na [...] to zamieszkałaby tam ze swoim parterem. Jednakże, stanowczo podkreślić należy, iż tak w zupełności nie jest. Sam fakt pobytu skarżącej w Polsce wynika, nie tylko z tego, iż jest ona w stałym i długoletnim związku ze swoim partnerem, ale również ciężka sytuacja materialna rodziny skarżącej, a to córki, której pomaga finansowo. Związek skarżącej z K. K. nie ma w żadnym zakresie cech pozorności, albowiem jest to związek długoletni. Ponadto, mieć należy na uwadze, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, a to zeznania świadków, którzy są osobami obcymi w stosunku do skarżącej i jej partnera, a którzy to wskazywali na faktycznie łączącą ich więź emocjonalną. Skarżąca wskazała, że w artykule 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności uregulowano prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Prawo do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu tego aktu prawnego stanowi bowiem część praw podstawowych, które są chronione we wspólnotowym porządku prawnym również z uwagi na treść art. 7 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1). W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wskazuje się, iż jest to prawo do mieszkania z bliskimi krewnymi i wiąże się dla państw członkowskich bądź z obowiązkami nieczynienia, jeśli jedno z nich jest zobowiązane do niewydalania osoby, bądź czynienia, jeśli jest zobowiązane do zezwalania osobie na wjazd i pobyt na swoim terytorium. I tak, nawet jeśli Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie gwarantuje jako prawa podstawowego prawa cudzoziemca do wjazdu i pobytu na terytorium określonego państwa, to wydalenie osoby z kraju, w którym żyją jego bliscy, może stanowić ingerencję w prawo do poszanowania życia rodzinnego, które jest chronione na podstawie art. 8 ust. 1 tej konwencji (tak TS w wyroku z dnia 27 czerwca 2006 r., sprawa C-540/03, ZOTSiS 2006/68/1-5769), albowiem "Podstawowym przedmiotem art. 8 Konwencji jest ochrona jednostki przed arbitralną ingerencją ze strony organów władzy publicznej. Każda ingerencja na podstawie ustępu pierwszego art. 8 musi być uzasadniona w świetle drugiego ustępu tego artykułu, mianowicie jako ingerencja "przewidziana przez ustawę" i "konieczna w demokratycznym społeczeństwie" ze względu na jeden z uzasadnionych prawnie celów w nim wymienionych. Zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą Trybunału pojęcie konieczności oznacza, iż ingerencja odpowiada pilnej potrzebie społecznej oraz, w szczególności, iż jest proporcjonalna do jednego z uzasadnionych prawnie celów realizowanych przez organy władzy" (wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 30 października 2012 r., sprawa 57375/08, www.echr.coe.int). Gdy w grę wchodzi ingerencja w prawa regulowane w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, państwo musi wykazać, że przez swoje działanie osiągnęło równowagę między interesem publicznym, a prawem cudzoziemca do utrzymania życia rodzinnego. Stwierdzenie konieczności ingerencji wymaga precyzyjnej oceny, czy jest ona uzasadniona pilną potrzebą społeczną i proporcjonalna do celu, któremu ma służyć. Należy przy tym wskazać, iż Europejski Trybunał Praw Człowieka wypracował szczegółowe kryteria oceny, czy środek ingerencji jest konieczny w demokratycznym społeczeństwie i proporcjonalny do celu. Biorąc z kolei pod uwagę okoliczności powoływane przez samą skarżącą w zakresie jakim wskazywała ona na to, iż pozostaje w stałym związku partnerskim ,konkubinacie z Panem K. K., doszło do naruszenia art. 348 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy, tj. poprzez nieudzielenie skarżącej zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w sytuacji kiedy zobowiązanie skarżącej do powrotu naruszałoby przysługujące jej prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do podniesionych zarzutów i uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 302 ust. 1 pkt 4 z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650 oraz z 2014r. poz. 463 z późn. zm. zwanej w dalszej części "ustawą") Przepis ten stanowi, że decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. Z akt sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika (okoliczności tej nie kwestionuje także skarżąca), że w dniu [...] stycznia 2015r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w T. przeprowadzili kontrolę legalności zatrudnienia cudzoziemki w Przedsiębiorstwie [...]. W wyniku kontroli stwierdzono, że w okresie od dnia 15 stycznia 2013r. do dnia 19 stycznia 2015r. pani I. S. wykonywała pracę w wyżej wskazanej firmie niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na pracę, to jest na innych warunkach i w innym miejscu, niż to zostało określone w powyższym, zezwoleniu. Ustalono bowiem, że skarżąca w rzeczywistości była zatrudniona jako pomoc domowa w miejscowości S. w prywatnym domu wynajmowanym przez pana K. K., z którym wspólnie zamieszkuje i pozostaje w nieformalnym związku o charakterze rodzinnym. Powyższe wykroczenie potwierdził Sąd Rejonowy w T. w wyroku nakazowym z dnia [...] stycznia 2015r.(sygn. akt [...]), w którym ukarał cudzoziemkę grzywną w wysokości [...] zł. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nielegalne wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza wykonywanie pracy przez cudzoziemca, który nie posiada ważnej wizy lub innego dokumentu uprawniającego go do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub którego podstawa pobytu na terytorium. Rzeczypospolitej Polskiej nie uprawnia do wykonywania pracy, lub który wykonuje pracę bez zezwolenia, w przypadkach, gdy jest ona wymagana, lub na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, z zastrzeżeniem art. 88i, lub bez zawarcia wymaganych umów o pracę albo umów cywilnych. Tym samym w świetle zaistniałych okoliczności organ miał obowiązek w oparciu o art. 302 ust. 1 ustawy wydać decyzję o zobowiązaniu skarżącej do powrotu do kraju pochodzenia. Ukaranie karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy stanowi bowiem obligatoryjną przesłankę określoną w art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach do wydania w/w decyzji. W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie zastosował również w sprawie art. 310, 315,318 i 319 ustawy o cudzoziemcach. Nie budzi wątpliwości, iż decyzję w pierwszej instancji wydał Komendant Placówki Straży Granicznej w T., który stwierdził istnienie przesłanki uzasadniającej wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Tym samym nie doszło do naruszenia przepisów wskazujących organ właściwy do wydania decyzji takiej jak zaskarżona w I instancji (art. 310 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). Z kolei orzeczenie wobec Skarżącej terminu dobrowolnego powrotu było w świetle art. 315 ust. 1 i ust. 2 prawidłowe. W przypadku Skarżącej nie zachodziły żadne okoliczności uzasadniające odstąpienie od określenie tego terminu i przymusowe wykonanie decyzji (art. 315 ust. 2-5). Długość terminu wynosząca 30 dni odpowiada treści art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Także orzeczenie wobec Skarżącej zakazu ponownego wjazdu do Polski miało oparcie w treści art. 318 i 319 ustawy o cudzoziemcach. Na mocy art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach organy administracji obowiązane były orzec o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określić się okres tego zakazu. Orzeczenie zakazu ponownego wjazdu stanowi obligatoryjny składnik decyzji o zobowiązaniu Cudzoziemca do powrotu. Organ administracji stosując art. 318 ust. 1 ustawy może jedynie zdecydować, czy zakaz obejmować będzie jedynie terytorium RP, czy również innych państw obszaru Schengen. W art. 318 ust. 2 i 3 przewidział natomiast przypadki, w których organ administracji powinien orzec albo łącznie o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen (ust. 2) albo wyłącznie o zakazie ponownego wjazdu do Polski (ust. 3). Zgodnie z art. 318 ust. 2 pkt 2 ustawy zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której określono termin dobrowolnego powrotu - na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie: a) nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub b) przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. W świetle w/w przepisów organy administracji obowiązane były orzec po pierwsze o: - zakazie wjazdu dotyczącym tylko obszaru Polski lub łącznie obszaru Polski i innych państw obszaru Schengen - na wypadek wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu (art. 318 ust. 1) oraz o zakazie wjazdu obejmującego łącznie obszar Polski i innych państw' obszaru Schengen, na wypadek nieopuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym w myśl art. 315 lub w przypadku, gdy cudzoziemiec przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. W zaskarżonej decyzji właściwie orzeczono zakaz ponownego wjazdu Skarżącej do Polski przez okres 2 lat dnia dobrowolnego wykonania decyzji lub (w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, oraz 3 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemka nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłowała przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom. Przy czym okres w/w zakazu mieści się w ustawowych ramach zakreślonych wart. 319 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, iż w przypadku o którym mowa w mi. 302 ust. 1 pkt 4 zakaz powinien wolności od 1 roku do 3 lat. Z akt sprawy wynika zaś, że na długość okresu zakazu ponownego wjazdu miał wpływ fakt, że Skarżąca już po raz drugi została ukarana karą grzywny za popełnienie analogicznego wykroczenia. Fakt poprzedniego ukarania został przez Skarżącą przyznany podczas pierwszego przesłuchania. Podstawową kwestią, którą w ocenie skarżącej błędnie rozstrzygnęły organy, naruszając w tym względzie zarówno przywołane w skardze przepisy prawa procesowego, jak i art. 348 pkt 2 ustawy zw. z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, jest nieuznanie przez nie, że w stosunku do skarżącej zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenia jej zgody na pobyt humanitarny, co zgodnie z art. 303 ust. 1 pkt 2 stanowiło przeszkodę do wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z tym przepisem w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia. Art. 348 pkt 2 stanowi zaś, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Z kolei art. 8 Konwencji stanowi, że każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji (1). Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób (2). Z akt sprawy w ocenie Sądu bezspornie wynika, że cudzoziemka nie jest małżonką obywatela polskiego ani cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie posiada również dzieci w naszym kraju. Pozostaje natomiast w nieformalnym związku z obywatelem polskim panem K. K. Prowadzi zatem życie rodzinne w rozumieniu art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dał wprawdzie wyraz swoim wątpliwościom odnośnie rzeczywistego charakteru relacji łączącej ją z jej partnerem, jednak pozostałe przeprowadzone w sprawie dowody wskazują, że w/w relacja ma charakter relacji typu rodzinnego mieszczącego się w zakresie pojęcia "życie rodzinne". Podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wątpliwości związane były z faktem, że Skarżąca była zatrudniana przez partnera formalnie jako barmanka a rzeczywistości w charakterze pomocy domowej, co zresztą wynikało z Jej zeznań. Stała obecność Skarżącej w miejscu zamieszkania pana K. K. mogła zatem wynikać jedynie z faktu wykonywania pracy. Zatrudnianie partnerki formalnie w charakterze barmanki a w rzeczywistości pomocy domowej w celu wykonywania pracy w miejscu wspólnego zamieszkania partnerów stanowi nietypową okoliczność, która co do zasady mogła wzbudzić wątpliwości organu. Wykonywanie pracy we wspólnie prowadzonym gospodarstwie domowym z reguły opiera się na faktycznej więzi łączącej osoby tworzące związek i nie ma charakteru umownego i odpłatnego. Tymczasem wyjaśnienia pana K. K. złożone w toku kontroli legalności zatrudnienia wskazywały, że płaci on Skarżącej za wykonywanie typowych prac domowych jak sprzątanie, czy gotowanie w miejscu ich wspólnego pożycia. Pomimo w/w wątpliwości w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zeznań złożonych przez osoby postronne, związek skarżącej z panem K. K. należało uznać za więź rodzinną w rozumieniu art. 8 Konwencji. Takie stanowisko co należy podkreślić zaprezentował organ I instancji. W ocenie Sądu, wątpliwości organu odwoławczego odnośnie charakteru związku nie miały jednak wpływu na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono bowiem, że "przyjmując nawet, że w/w osoby łączy relacja typu rodzinnego to w świetle zebranych w sprawie dowodów wydanie decyzji uznać należy za dopuszczalne albowiem możliwe jest przeniesienie życia rodzinnego do kraju pochodzenia Skarżącej". Tym samym Skarżąca wprawdzie słusznie podnosi, że wątpliwości organu odwoławczego odnośnie charakteru związku były nieusprawiedliwione, jednak powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem organ ten uznał, że pomimo, iż Skarżąca prowadzi w Polsce życie rodzinne to i tak zobowiązanie jej do powrotu do kraju pochodzenia było dopuszczalne. W ocenie Sądu analiza akt sprawy pozwalała organom na przyjęcie takiego stanowiska. Wskazać bowiem należy, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., nie nakłada na państwo goszczące ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie. (por. wyroki ETPCz: Giil p-ko Szwajcaria z dnia 19 lutego 1996, skarga nr 23218/94, Rodrigues da Silva i Hoogkamer p-ko Królestwu Niderlandów z dnia 31 stycznia 2006r. skarga nr 50435/99, Darren Omoregie i Inni p-ko Norwegii z dnia 31 lipca 2008r. skarga nr 265/07, Nunez p-ko Norwegii z dnia 28 czerwca 2011 r. skarga nr 55597/09, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 1". sygn. akt II OSK 27/09, niepubl., NSA z dnia 12 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1706/06 LEX nr 384287, z dnia 16 maja 2008 r. II OSK 438/07 LEX nr 505306). W/w regulacja nie może być interpretowana w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania, jak również w/w przepis nie stanowi normy gwarancyjnej o charakterze generalnym zakazującej wydalenia cudzoziemca prowadzącego w kraju goszczącym życie rodzinne. Również odnośnie kwestii prawa do poszanowania życia prywatnego, dorobek orzeczniczy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wskazuje, że art. 8 Konwencji chroni życie rodzinne, jak i życie prywatne rozumiane jako prawo do ustanowienia i rozwoju relacji z innymi istotami ludzkimi i światem zewnętrznym i niekiedy może obejmować kwestię jednostkowej społecznej tożsamości. Podkreślił jednak, że jedynie w niewielu przypadkach osiedlony imigrant nie będzie w stanie wykazać, że jego wydalenie nie będzie ingerowało w jego życie prywatne chronione przez art. 8 Konwencji. Prowadzenie w kraju goszczącym życia rodzinnego, jak i istnienie związków typu prywatnego z tym krajem samo w sobie nie jest zatem objęte ochroną absolutną, która wykluczałaby dopuszczalność jakiejkolwiek ingerencji państwa. Przytoczona powyżej treści art. 8 ust. 2 Konwencji wskazuje bowiem kiedy państwo goszczące może dokonać ingerencji. Są to przypadki przewidziane przez ustawę i konieczne w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Nie budzi więc wątpliwości, że ingerencja polegająca na zobowiązaniu Skarżącej do opuszczenia terytorium Polski z uwagi na wykonywanie przez nią pracy niezgodnie z przepisami regulującymi zatrudnianie cudzoziemców stanowi działanie w usprawiedliwionym celu w rozumieniu art. 8 ust. 2 Konwencji. Jak słusznie zwrócił uwagę organ, oceniając więc dopuszczalność ingerencji w prawa chronione (art. 8 Konwencji) należy posiłkować się tzw. "kryteriami Boultif". Nazwa pochodzi od wyroku ETPCz w sprawie Boultif p-ko Szwajcarii z dnia 2 sierpnia 2001 m skargi 54273/(0). W/w kryteria są niemal bez wyjątku akceptowane i rozwijane w kolejnych orzeczeniach ETPCz, w których zwraca się uwagę, że w tego typu sprawach oceniając kwestię "konieczności" ingerencji w prawa chronione art. 8 Konwencji rzymskiej należ brać pod uwagę m.in. rodzaj i powagę, ilość przestępstw popełnionych przez cudzoziemca, długość pobytu na terytorium kraju, który cudzoziemiec powinien opuścić, czas jaki upłynął od popełnienia przestępstwa i zachowanie się cudzoziemca w tym okresie, narodowość osób związanych ze sprawą (żona, dzieci, inni członkowie rodziny), sytuację rodzinną, we wszystkich aspektach (długość trwania związku małżeńskiego, związki emocjonalne, kwestia faktycznego pożycia), czy w związku są dzieci, wiek dzieci, wagę problemów jakie może napotkać małżonek chcąc wjechać i zamieszkać w kraju pochodzenia cudzoziemca, długość zakazu ponownego wjazdu itd. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Skarżąca w Polsce prowadzi życie rodzinne jak również, że przez ok. 9 lat pobytu w Polsce nawiązała z naszym krajem określonego typu więzi o charakterze prywatnym. Oceniając jednak dopuszczalność ingerencji w prawo Skarżącej do poszanowania życia rodzinnego stwierdzić należy, że długość trwania stwierdzonego przez Sąd Rejonowy w T. stanu naruszenia prawa, okoliczność, że nie jest to jej pierwsze wykroczenie, jak również biorąc pod uwagę indywidualną sytuację skarżącej (w kraju pochodzenia prowadzi działalność gospodarczą- "rodzinny interes", przebywa tam jej rodzina- w tym 19 letnia córka) w ocenie Sądu zasadnie organy uznały, że skutki jakie niesie za sobą wydanie zaskarżonej decyzji nie należą do nadmiernie dolegliwych. Poza tym z uwagi na bliskie w stosunku do Polski położenie geograficzne [...], partner Skarżącej bez większych przeszkód może utrzymywać z nią kontakty. Wyjazd Skarżącej na [...] stanowiący konsekwencję wydania zaskarżonej decyzji nie można zatem uznać za połączony z nadmiernymi przeszkodami. W jej przypadku nie istnieją bowiem niedające się przezwyciężyć przeszkody w przeniesieniu życia rodzinnego bądź w utrzymywaniu regularnych kontaktów. Podkreślić również należy, że na mocy art. 320 ustawy o cudzoziemcach istnieje możliwość cofnięcia w/w zakazu wjazdu na wniosek Skarżącej. Po upływie w/w okresów względnie po cofnięciu zakazu wjazdu Skarżąca będzie więc mogła ponownie wrócić do Polski i ubiegać się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, czy to z uwagi na zamiar wykonywania pracy (art. 114 ustawy o cudzoziemcach), czy też w związku z innymi okolicznościami. Nie jest także wykluczona możliwość ponownego wydania Skarżącej wizy po upływie w/w okresu. W tym stanie rzeczy pomimo podnoszonych przez Skarżącą wątpliwości, za usprawiedliwioną należy uznać ocenę, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 8 Konwencji rzymskiej. Jak wskazano powyżej prawo do poszanowania życia rodzinnego doznaje bowiem ograniczeń na podstawie art. 8 ust. 2 Konwencji. Europejski Trybunał Praw Człowieka wielokrotnie podkreślał, że nie można lekceważyć interesu państwa w utrzymaniu porządku publicznego (np. orzeczenie w sprawie Moustaquim przeciwko Belgii z 18 lutego 1991 r.). Artykuł 8 Konwencji nie może być bowiem, tak jak domaga się tego skarżąca postrzegany jako nakładający na państwo generalnego obowiązku respektowania wyboru przez imigranta kraju pobytu. Przepis ten nie przyznaje bowiem ochrony absolutnej. Konkludując, w ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego w stopniu, który uzasadniałby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. W toku postępowania uwzględniono bowiem więzi łączące Skarżącą z Polską ale również wzięto pod uwagę naruszenia prawa, których dopuściła się Skarżąca oraz skutki jakie wiążą się z wydaniem zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczono fakty mogące przemawiać na korzyść Skarżącej w kontekście przesłanki określonej wart. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Uwzględniono Jej pobyt w Polsce, okoliczność pozostawania w związku faktycznym z obywatelem polskim. Przyjęta w zaskarżonej decyzji ocena zgromadzonych dowodów znajduje oparcie w materiale dowodowym ocenionym zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak również jest zgodna z wytycznymi wynikającymi z orzecznictwa sądowego w podobnych sprawach. Okoliczności podnoszone przez Skarżącą nie zostały w sprawie pominięte i poddano je stosownej ocenie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.