IV SA/Wa 943/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Korzeniowski Sędzia WSA Monika Barszcz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lutego 2022 r. sprawy ze skarg A. T. i K. G. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi. Zaskarżoną decyzją z 24 marca 2021 r. nr DOOŚ-WDŚ/ZOO.420.261.2019.mko/KCz/maz.22 Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ", "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołań A. T. i K. G. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (dalej: RDOŚ) z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: Budowa ulicy od [...] w B. do ul. [...] w B. wraz rozbudową ulicy [...] w B. (dalej: przedsięwzięcie, inwestycja) - utrzymał decyzję RDOŚ w mocy. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący: Decyzją z dnia [...] października 2019 r. (nr jak wyżej) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K.. (dalej: RDOŚ) na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 247), dalej ustawa ooś, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i określił środowiskowe uwarunkowania jego realizacji. Od ww. rozstrzygnięcia odwołania wnieśli A. T. i K. G.. Po rozpatrzeniu ww. odwołań GDOŚ zaskarżoną ww. decyzją utrzymał w mocy decyzję RDOŚ. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GDOŚ uznał m.in., że decyzja RDOŚ w K. z dnia [...] października 2019 r. jest prawidłowa i nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W ocenie GDOŚ stan faktyczny sprawy, wynikający z charakterystyki przedsięwzięcia, jego usytuowania oraz przewidywanego oddziaływania na środowisko, nie daje podstaw do przyjęcia, że realizacja inwestycji będzie wiązała się ze znacząco negatywnym oddziaływaniem na środowisko. Organ odwoławczy uznał zatem, że brak jest podstaw do stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu swojej decyzji GDOŚ zaznaczył, że oddziaływanie planowanej inwestycji, z uwagi na jej stosunkowo niewielki rozmiar oraz skalę, będzie miało charakter lokalny, ograniczony do granic terenu realizowanego zadania. Organ odwoławczy podkreślił, że z uwagi na fakt, że najbliższe budynki mieszkalne znajdują się w odległości kilku metrów od inwestycji, etap budowy będzie wiązać się ze wzrostem poziomu hałasu, który ustanie wraz z zakończeniem prac. Eksploatacja dróg nie spowoduje przekroczenia wartości dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, tym samym nie będzie w sposób znaczący oddziaływać na zdrowie ludzi. Podkreślono, że infrastruktura drogowa zlokalizowana jest w pasach istniejących dróg gruntowych, częściowo utwardzonych kruszywem, które obecnie zapewniają dojazd do istniejącej zabudowy mieszkaniowej oraz do terenów rolniczych. W dalszej części uzasadnienia GDOŚ wskazał, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy wskazał i wyjaśnił powody odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, biorąc pod uwagę wszystkie szczegółowe kryteria określone w art. 63 ust. 1 ustawy ooś, tj.: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie oraz skalę możliwego oddziaływania, m.in. w odniesieniu do występowania ponadnormatywnych emisji hałasu oraz emisji zanieczyszczeń do powietrza, zarówno na etapie budowy, jak i funkcjonowania planowanej inwestycji. Dalej podkreślono, że RDOŚ odniósł się także do kwestii oddziaływania inwestycji na obszary chronione, w tym na [...] Obszar Chronionego Krajobrazu oraz obszar Natura 2000 [...], a także środowisko wodne, formułując ostatecznie ocenę, że nie wpłynie ono negatywnie na obszary chronione, w tym na powyższy obszar Natura 2000, który znajduje się w odległości ok. 60 m, nie będzie kolidować ani oddziaływać negatywnie na korytarze ekologiczne, nie wpłynie również negatywnie na jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych oraz wyznaczone dla nich cele środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. — Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310, ze zm.) (str. 9), a także na klimat. W ocenie GDOŚ nie ulega zatem wątpliwości, że organ pierwszej instancji wydając postanowienie i decyzję, którą stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określając środowiskowe uwarunkowania jego realizacji, dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, a co przy tym istotne, obejmującym i wyjaśniającym kwestie, co do których wątpliwości zgłaszali skarżący w toku prowadzonego postępowania. Organ I instancji analizując przesłanki określone w art. 63 ust. 1 ustawy ooś, odniósł się jednocześnie do charakterystyki planowanego przedsięwzięcia, podkreślił specyfikę, lokalizację oraz sposób jego realizacji. Odnosząc się zaś do zarzutów A. T. w zakresie zarzucanego braku odniesienia się przez RDOŚ w K. w decyzji z dnia [...] października 2019 r. do kwestii natężenia ruchu w kontekście kryteriów wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy ooś, GDOŚ nie zgodził się z tymi zarzutami. Organ odwoławczy zaznaczył, że – jak wynika z akt sprawy - organ I instancji przeanalizował możliwość wystąpienia ponadnormatywnych emisji hałasu, zarówno na etapie budowy, jak i funkcjonowania planowanej inwestycji. W ramach tej analizy punktem odniesienia było prognozowane natężenie ruchu oraz lokalizacja i skala planowanego przedsięwzięcia. GDOŚ podkreślił, że organ I instancji analizując oddziaływanie na środowisko planowanej inwestycji w tym zakresie, nie tylko wziął pod uwagę informacje przedstawione w KIP, ale także wziął dodatkowo pod uwagę analizy oddziaływania akustycznego wykonane dla innych dróg o podobnym natężeniu ruchu, dla których organ ten prowadził postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na tej podstawie organ I instancji stwierdził brak wystąpienia ponadnormatywnego oddziaływania hałasu, dlatego też GDOŚ uznał za bezzasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 59 i art. 63 ustawy ooś. Jednocześnie podkreślono, że skarżąca nie wskazała, w jaki konkretnie sposób powyższe przepisy zostały naruszone, jakie kryteria, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustany ooś, zostały przez RDOŚ w K. pominięte, ani jakich materiałów dowodowych odnoszących się do tych kryteriów nic zebrał organ I instancji. Co więcej, skarżąca nie przywołała żadnych argumentów na poparcie stanowiska, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia powinna być przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, które to argumenty odnosiłyby się do wskazanych wyżej kryteriów. Za zasadny GDOŚ uznał zarzut A. T. i K. G. w kwestii naruszenia przez RDOŚ w K. art. 10 § 1 w związku z art. 49 § 1 K.p.a., poprzez brak zamieszczenia obwieszczenia z dnia [...] sierpnia 2019 r. (znak: [...]) zawiadamiającego strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, na stronie BIP Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w K.. Jednocześnie GDOŚ uznał, że naruszenie to pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy co do istoty i nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem GDOŚ okoliczność uniemożliwienia stronie brania czynnego udziału w sprawie nie świadczy jednoznacznie o tym, że wydane w tak przeprowadzonym postępowaniu rozstrzygnięcie winno podlegać w każdym przypadku uchyleniu, a organ naruszył w sposób rażący przepisy prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, aby naruszenie przez organ zasady zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 K.p.a.) mogło stanowić podstawę do uchylenia decyzji, konieczne jest wykazanie przez stronę, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła ona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć to naruszenie. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny Skarżący takich okoliczności nie przedstawili. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy oraz treści wniesionych przez skarżących odwołań, kwestie w nich poruszane przez strony nie wnoszą nowych, istotnych informacji, które miałyby wpływ na podjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie. Jednocześnie GDOŚ zaznaczył, że naprawił powyższe uchybienie organu pierwszej instancji i pismem z dnia 2 października 2020 r., zawiadomił A. T. oraz K. G. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do jego treści przed wydaniem decyzji. Odnosząc się zaś do zarzutu K. G. dotyczącego tego, że nie miał możliwości odwołania się od decyzji RDOŚ w K., ze względu na pominięcie zamieszczenia powyższego obwieszczenia na stronie BIP tego urzędu, GDOŚ wyjaśnił, że skarżący w ustawowym terminie wniósł odwołanie, które jest przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego, a więc podniesione naruszenie nie miało jakiegokolwiek wpływu na możliwość wniesienia przez K. G. odwołania od decyzji z dnia [...] października 2019 r. Ponadto, w ocenie GDOŚ bezpodstawny jest zarzut A. T. dotyczący braku wyjaśnienia zasadności realizacji planowanej inwestycji w proponowanym zakresie, jak również zarzut K. G. dotyczący niezastosowania minimalnych parametrów ronda. Organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z art. 73 usL 1 ustawy ooś, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Podkreślono, że zakres inwestycji określa inwestor we wniosku, a organ jest związany zakresem wniosku i nie jest uprawniony do jego modyfikacji. Z kolei szczegółowe parametry planowanego przedsięwzięcia są przedstawiane w specjalistycznym dokumencie dołączonym do ww. wniosku, jakim jest KIP, i są one także wiążące dla organu. Rolą organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest ocena zasadności realizacji danej inwestycji — okoliczność ta nie przesądza o dopuszczalności wydania decyzji, ale ocena, czy przedsięwzięcie o parametrach wskazanych we wniosku, będzie mogło znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko oraz czy niezbędne jest podjęcie działań to oddziaływanie minimalizujących. Organ analizuje również, w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czy przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie GDOŚ organ pierwszej instancji taką analizę przeprowadził i prawidłowo uznał, że planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jednocześnie RDOŚ w K., zgodnie z art. 84 ust. 1a w związku z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy ooś, określił warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji inwestycji oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustany ooś. Dlatego tez GDOŚ nie mógł uwzględnić wniosku K.G. dotyczącego wprowadzenia zmian w zakresie inwestycji. GDOŚ nie podzielił także zarzutu dotyczącego braku wyjaśnienia przez RDOŚ w K. wszystkich istotnych dla przedmiotowej sprawy elementów stanu faktycznego, w szczególności w zakresie zgłaszanych przez skarżącą uwag. Wskazano, po pierwsze, że skarżąca nie sprecyzowała, jakich istotnych dla przedmiotowej sprawy elementów stanu faktycznego organ I instancji nie wyjaśnił i jaki miało to wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, w tym w zakresie odnoszącym się do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. GDOŚ uznał zatem, że nie jest w stanie odnieść się do powyższego zarzutu. Ponadto organ odwoławczy zauważył, odnosząc się do zgłaszanych przez skarżącą uwag, a co wynika z akt sprawy oraz z uzasadnienia decyzji z dnia [...] października 2019 r., że organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania udzielał odpowiedzi i wyjaśnień na zgłaszane przez A. T. uwagi i wnioski w formie pisemnej bądź z wykorzystaniem poczty elektronicznej. Do składanych uwag i wniosków skarżącej organ I instancji odniósł się także w uzasadnieniu decyzji (str. 13-16). Tym samym me sposób przyjąć, abv zasada zaufania do władzy publicznej - art. 8 K.p.a. oraz zasada informowania stron — art. 9 K.p.a. zostały naruszone w przedmiotowym postępowaniu. Zarzut dotyczący braku rozpoznania przez organ I instancji pisma A. T. z dnia 3 września 2019 r. GDOŚ także uznał za bezpodstawny, bowiem jak wynika z akt sprawy RDOŚ w K. odniósł się do powyższego pisma w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 7), wskazując wyraźnie, że skarżąca nie wniosła żadnych nowych uwag i wniosków w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się z kolei do braku przekazania aktualnego natężenia ruchu GDOŚ wskazał, że informacja dotycząca prognozowanego natężenia ruchu oraz związana z nim emisja hałasu została przedstawiona w KIP w rozdziale 8.2.4 Emisja hałasu na etapie eksploatacji inwestycji, gdzie wskazano, że po planowanej drodze poruszać się będzie 100—150 pojazdów na dobę, przy czym 95% ruchu będzie odbywać się w porze dziennej i będzie realizowany on głównie przez samochody osobowe Odnosząc się do zarzutu braku zawiadomienia stron postępowania o przedłużeniu terminu do wydania zaskarżonej decyzji, GDOŚ podniósł że taka informacja miała miejsce poprzez obwieszczenie z dnia [...] sierpnia 2019 r. (znak: [...]) w którym RDOŚ w K. poinformował nie tylko o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami w sprawie i możliwością składania wniosków i uwag, ale także o nowym terminie załatwienia sprawy na dzień [...] października 2019 r. Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że wszelkie nieprawidłowości co do niezałatwienia sprawy w terminie, podania przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu załatwienia sprawy mogą być kwestionowane w trybie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 K.p.a., a tym samym pozostają bez wpływu na stabilność decyzji zapadłej w postępowaniu. W obliczu powyższych rozważań GDOŚ nie stwierdził naruszenia przepisów art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 11 K.p.a. stanowiących zasady ogólne, które powinny być stosowane przez właściwe organy podczas prowadzenia postępowania administracyjnego, jak również naruszenia art. 77 i art. 81 K.p.a., które regulują przyjętą w postępowaniu administracyjnym teorię dowodów i postępowania dowodowego. GDOŚ stwierdził, że A. T., formułując taki zarzut w odwołaniu od decyzji RDOŚ nie wskazała, jakie konkretnie uwagi i wnioski chciałaby dodatkowo złożyć przed wydaniem kwestionowanej decyzji oraz w jaki sposób mogłyby one wpłynąć na wydane przez ww. organ rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutu K. G., dotyczącego braku uwzględnienia przez RDOŚ wniosków i uwag mieszkańców składanych w trakcie przedmiotowego postępowania, GDOŚ zaznaczył, że w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wpłynęły do organu I instancji wnioski i podania dwóch stron postępowania, tj. K. G. i A. T.. Dalej wskazano, że pisma stron zostały złożone w toku konkretnego postępowania i w tym sensie stanowią materiał, który organ prowadzący postępowanie rozpatruje z urzędu. Przepisy ustawy ooś, jak również K.p.a. nie precyzują, aby odpowiedź na takie podania następowała w drodze odrębnego od decyzji pisma. Odpowiedź, zależnie od charakteru podania, raz może wymagać odpowiedzi w formie odrębnego pisma, innym razem w formie konkretnego rozstrzygnięcia (np. decyzji kończącej postępowanie). W przedmiotowej sprawie organ I instancji odniósł się w decyzji do uwag, zastrzeżeń i wniosków wniesionych przez strony, ponadto kierował do stron pisma wyjaśniające. Podnosząc kwestię nadmiernej ingerencji we własność prywatną K. G. nie opisał ani me doprecyzował, na czym ta nadmierna ingerencja ma polegać. Domniemywać można, że skarżący ma na myśli wywłaszczeniem nieruchomości pod drogę i w tym znaczeniu wskazać należy, że decyzja RDOŚ z dnia [...] października 2019 r. nie narusza prawa własności do nieruchomości gruntowych, bowiem nie daje inwestorowi żadnych praw do terenu będącego miejscem realizacji inwestycji. Na potrzeby uzyskania tej decyzji wnioskodawca nie musi legitymować się tytułem prawnym do nieruchomości, na których planowana jest realizacja przedsięwzięcia, a zatem roszczenia prawne nie mogą być skutecznie podnoszone w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie. K. G. – zdaniem GDOŚ - nie doprecyzował również, jakie konkretnie okoliczności w zakresie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko nie zostały wyjaśnione, ani jakie okoliczności, wynikające z tego, że: droga przylega bezpośrednio do "NATURY 2000", wskazywałyby — w opinii skarżącego — na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania analizowanej inwestycji na środowisko. Z powyższych względów GDOŚ nie jest w stanie ustosunkować się do powyższych zarzutów. Do zasadności stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko organ odwoławczy odniósł się już w treści niniejszej decyzji. Do kwestii wpływu planowanej inwestycji na powyższy obszar Natura 2000 RDOŚ w K. odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 10-11 oraz 14). Jak już wcześniej wskazano, planowana inwestycja będzie zlokalizowana na terenie już częściowo przekształconym antropogenicznie, wykorzystywanym jako lokalne drogi dojazdowe do posesji. W ramach realizacji inwestycji nie przewiduje się wykonywania działań ingerujących bezpośrednio, jak i pośrednio w granice obszaru Natura 2000 oraz w jego przedmioty ochrony. W ocenie organu II instancji, biorąc pod uwagę charakter i skalę przedmiotowego przedsięwzięcia oraz odległość od ww. obszaru Natura 2000, należy stwierdzić, że nie będzie ono znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony ww. obszaru Natura 2000. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wzrostu poziomu hałasu oraz naruszenia konstrukcji budynku należącego do skarżącego, GDOŚ wskazał, że realizacja planowanego przedsięwzięcia ma na celu umożliwienie dojazdu do działek na odcinku pomiędzy [...] a ul. [...] oraz poprawę warunków ruchu na drodze gminnej, którą stanowi ul. [...]. Przebudowa obecnej nawierzchni obu odcinków dróg (gruntowej, lokalnie wzmocnionej kruszywem) zwiększy komfort jazdy poprzez zmniejszenie drgań oraz ograniczy emisję spalin poprzez upłynnienie ruchu. Ponadto zastosowanie tzw. cichej nawierzchni oraz ograniczenie prędkości na analizowanych odcinkach do 40 km/h, dodatkowo wpłyną na obniżenie oddziaływania akustycznego w rejonie drogi. Zgodnie z informacjami przedstawionymi w KIP oraz w jej uzupełnieniach przewidywane natężenie ruchu na omawianych odcinkach dróg wynosić będzie ok. 100-150 poj./dobę, przy czym 95% ruchu będzie realizowane głównie przez samochody osobowe w porze dziennej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że na etapie realizacji inwestycji wystąpi emisja hałasu oraz emisja drgań i wibracji, które lokalnie mogą charakteryzować się znacznym natężeniem, a który źródłem będzie praca sprzętu budowlanego, m.in.: samochodów ciężarowych, koparek i ładowarek. Powstające emisje będą miały charakter określony i odwracalny, a uciążliwości z nimi związane ustaną wraz z zakończeniem prac budowlanych. W celu ograniczenia ww. oddziaływań wykorzystywane maszyny i pojazdy nie będą przeciążane i przeładowywane, a przełożone i przechowywane materiały sypkie, zostaną zabezpieczone przed pyleniem. Ponadto prace budowlane na obszarze, w sąsiedztwie którego promieniu 100 m występuje zabudowa mieszkaniowa, prowadzone będą wyłącznie w porze dziennej (tj. w godzinach od 06:00 do 22:00). Na etapie funkcjonowania inwestycji emisja hałasu będzie powstawała w wyniku ruchu pojazdów po drodze. Jak już wyżej wskazano, przewidywane natężenie ruchu na omawianych odcinkach dróg wynosić będzie ok. 100-150 poj./dobę. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowywania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] października 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla południowej części obszaru miasta B., przedsięwzięcie częściowo usytuowane jest w strefie uzdrowiskowej B (część północna) oraz wydłuż granicy tej strefy (pozostałe odcinki projektowych dróg), w sąsiedztwie zabudowy oznaczonej w planie symbolami: MI), Mr - tereny zabudowy pensjonatowej mieszkalnej o charakterze rezydencjonalnym; MP - tereny zabudowy jednorodzinnej i pensjonatowej. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 13 ww. uchwały obszary położone w strefie B należy traktować jako tereny zabudów, mieszkaniowej jednorodzinnej, tereny zabudowy związanej ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży, tereny domów opieki i tereny szpitali w miastach. W związku z powyższym dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku od dróg lub linii kolejowych na granicy opisanej wyżej zabudowy chronionej, określone zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), wynoszą dla pory' dnia 61 dB oraz por' nocy 56 dB. Biorąc pod uwagę prognozowane natężenie ruchu, lokalne przeznaczenie planowanej inwestycji oraz jej skalę, należy uznać, że wartości dopuszczalne poziomów hałasu będą dotrzymane na najbliższych terenach chronionych w rejonie analizowanego przedsięwzięcia. Skargi na powyższą decyzję wnieśli K. G. oraz A. T.. W skardze z dnia 28 kwietnia 2021 r. K. G. nie wskazując na naruszenia konkretnych przepisów prawa, podniósł, że GDOŚ niesłusznie uznał, że naruszenie przez RDOŚ art. 10 K.p.a. poprzez brak zamieszczenia na stronie BIP urzędu obwieszczenia z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], nie uzasadnia uchylenia powyższej decyzji RDO. Ponadto skarżący wskazał, że GDOŚ nie udostępnił mu dokumentacji sprawy, pomimo że zwrócił się on pismem z dnia 9 października 2020 r. o jej przesłanie. Z kolei A. T. w swej skardze podniosła, że decyzja GDOŚ została wydana z naruszeniem: - art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 49 § 1 oraz art. 15 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie. Skarżąca wskazała, że uznanie przez GDOŚ, że organ I instancji naruszył art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 49 § 1 K.p.a., jednoznacznie świadczy o tym, iż skarżąca i pozostałe strony postępowania nie miały zapewnionego prawa do czynnego udziału w sprawie na etapie postępowania przed organem I Instancji. Tym samym GDOŚ konwalidując powyższe naruszenie organu I instancji naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, - art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. a ustawy ooś oraz art. 1 w zw. z art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 poz. 2176), poprzez ich niezastosowanie, a tym samym pozbawienie uczestniczki postępowania możliwości wzięcia czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu, - art. 59, art. 62 i art. 63 ustawy ooś poprzez stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz określenia środowiskowych uwarunkowań bez łącznego uwzględnienia wszystkich wymienionych w art. 63 ustawy ooś kryteriów, - art. 59 ust. 2 oraz art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy ooś, poprzez odstąpienie od przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko z uwagi na bliskość inwestycji do obszaru Natura 2000, - art. 7, art. 77 oraz art. 81 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie w sposób należyty postępowania dowodowego, w szczególności poprzez zignorowanie przez oba organy wniosku skarżącej o zbadanie aktualnego natężenia ruchu, brak zbadania wpływu planowanej inwestycji na obszar Natura 2000 oraz na źródła wód mineralnych, a także rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o niepełny i niezweryfikowany materiał dowodowy7 oraz błędne ustalenia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji GDOŚ i decyzji RDOŚ w K. oraz o wstrzymanie wykonania decyzji GDOŚ. W odpowiedzi na skargi GDOŚ wniósł o ich oddalenie, jednocześnie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi są niezasadne i podlegają oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej jako P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – nie dopatrzył się w działaniu organów obu instancji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą decyzji stanowiły przepisy art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247) - dalej o.o.ś. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – dalej K.p.a. Stosownie do art. 71 ust. 1 o.o.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ właściwy do wydania tej decyzji powinien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać pozytywną decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Zgodnie z art. 59 ust. 1 o.o.ś. przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia zakwalifikowanego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie powstaje w sposób automatyczny. Obowiązek ten może być nałożony przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w razie stwierdzenia, że jest to konieczne w związku z oceną, że z uwagi na uwarunkowania w jakich ma powstać i funkcjonować przedsięwzięcie, może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując takiej oceny organ powinien kierować się kryteriami określonymi w art. 63 ust. 1 o.o.ś.. Dla wydania postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wystarczy stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w tym przepisie aspektów. Treść art. 64 ust. 1 o.o.ś. obliguje organ prowadzący postępowanie do uwzględnienia stanowiska organów opiniujących przy ustalaniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przechodząc do oceny kwestionowanego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że podjęto je zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania przepisami prawa materialnego, a stan faktyczny ustalony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy – wbrew twierdzeniom skarżących - dawał organom podstawę do określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutu skarżącej co do tego, że GDOŚ naruszył zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 K.p.a. należy uznać go za niezasadny. Należy bez wątpienia wskazać – co także podkreślał GDOŚ – że organ pierwszej instancji naruszył przepis art. 10 K.p.a. bowiem nie dokonał publikacji, stosownie do art. 49 § 1 K.p.a., obwieszczenia z dnia [...] sierpnia 2019 r. zawiadamiającego strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednakże co istotne należy wskazać, że nie każde naruszenie zasady zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu z automatu prowadzi do uchylenia rozstrzygnięcia. Jak trafnie wskazał GDOŚ, aby takie naruszenie mogło stanowić podstawę uchylenia konieczne jest wykazanie przez stronę to kwestionującą jakiej konkretnie czynności nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. I OSK 841/19, z dnia 14 stycznia 2022 r., sygn. I OSK 536/19, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. II SA/Gl 1424/21, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2021 r., sygn. VII SA/Wa 315/21). W ocenie Sądu – po analizie akt – oraz mając na względzie orzecznictwo sądów GDOŚ zasadnie uznał, że skarżący nie wykazali powyższych okoliczności, a zatem mimo, że organ pierwszej instancji dopuścił się uchybienia, to naruszenie to w żaden istotny sposób nie wpłynęło na wynik sprawy. Podkreślić również trzeba, że GDOŚ naprawiło niejako uchybienie RDOŚ bowiem pismem z dnia 2 października 2020 r. zawiadomiło skarżących o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się do jego treści, a zatem przed wydaniem decyzji ostatecznej zrealizowało zasadę wyrażoną w art. 10 K.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca mimo uzyskania kopii akt w dniu 15 stycznia 2021 r. nie złożyła żadnych nowych wniosków, żądań czy dowodów w sprawie. Zatem, powyższe tylko potwierdza słuszność tezy, że uchybienie RDOŚ w tym zakresie nie umożliwiło skarżącej przedstawienia swoich racji (nowych wniosków, dowodów) które rzutowały by na rozstrzygnięcie sprawy. Nie można zgodzić się ze skarżącą w tym że powyższego naruszenia GDOŚ nie mógł konwalidować na późniejszym etapie np. w toku postepowania odwoławczego. W ocenie Sądu takie działanie organu odwoławczego było nie tylko prawidłowe ale również konieczne dla zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium prowadzonego postępowania. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że mimo, że RDOŚ dopuścił się uchybienia w zakresie art. 10 K.p.a. to naruszenie to nie miało charakteru rażącego i nie wpłynęło istotnie na wynik sprawy. Zupełnie za bezpodstawny należy uznać zarzut skarżącej jakoby GDOŚ dopuścił się naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. a ustawy ooś. Podkreślić trzeba, że przywołany przez skarżącą przepis – co z resztą trafnie wyjaśnił organ odwoławczy - nie miał w przedmiotowej sprawie zastosowania, bowiem dotyczy on obowiązku zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu w ramach którego przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co wprost wynika z art. 79 ustawy ooś. Tymczasem w kontrolowanej sprawie nie była przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdyż postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. RDOŚ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co oznacza, że organ prowadzący postepowanie nie był zobowiązany do zapewnienia udziału społeczeństwa w postepowaniu. W ocenie Sądu skarżąca zdaje się mylić zawiadomienie społeczeństwa o prowadzonym postepowaniu (o którym mowa w ww. przepisie) z zawiadomieniem stron postępowania w sytuacji dużej ilości stron (art. 49 § 1 K.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 pkt 1 ustawy ooś). Należy wskazać, że pierwsza forma zawiadomienia dotyczy podania do publicznej wiadomości dotyczących potencjalnie wszystkich zainteresowanych podmiotów (zarówno posiadających interes prawny jak i faktyczny), natomiast druga forma dotyczy sytuacji, kiedy w postepowaniu występuje znaczna ilość stron postępowania i stanowi uproszczoną formę doręczenia. Niezasadny jest również zarzut skarżącej, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 7-8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Jak słusznie wskazał GDOŚ ww. przepisy w ogóle nie miały w rozpatrywanej sprawie zastosowania bowiem postępowanie środowiskowe w żadnym stopniu nie jest przez nie regulowane. A zatem nie można skutecznie zarzucić GDOŚ naruszenia nomy prawnej w sytuacji gdy ta nie stanowiła podstawy rozstrzygnięcia. Dodatkowo wskazać trzeba, że w wyroku z 28 października 2009 r. sygn. akt I OSK 545/09 (lex nr 573286), Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że nie może strona danego postępowania administracyjnego żądać informacji o sposobie i przebiegu takiego postępowania w ramach wskazanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem służą jej określone uprawnienia wynikające z przepisów m.in. Kodeksu postępowania administracyjnego. I jak wynika z akt administracyjnych skarżący korzystali z tych uprawnień bowiem skarżąca pismem z dnia 16 października 2020 r. zwracała się o udostępnienie akt sprawy, (udostępniono jej w dniu 15 stycznia 2021 r.), a skarżący pismami z dnia 12 maja i 8 lipca 2019 r. (udzielono odpowiedzi na pismo 4 czerwca i 19 lipca 2019 r.). Ponadto należy wskazać, że z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący składał pismem z dnia 9 października 2020 r. wniosek o udostępnienie akt co zostało podniesione w skardze. Nie ma również potwierdzenia, że Również nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące tego, że obwieszczenia organów nie zostały wywieszone na tablicy ogłoszeń. Z akt administracyjnych jasno wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy B. dokonał wywieszenia obwieszczeń z dnia [...] grudnia 2018 r. oraz [...] sierpnia 2019 r. na tablicy ogłoszeń jak również upublicznił je w Biuletynie Informacji Publicznej gminy. Bezzasadne są również twierdzenia skarżących co do tego, że obwieszczenia GDOŚ z dnia [...] marca 2021 r. - co również bezspornie wynika z akt – gmina w dniu [...] kwietnia 2021 r. dokonała wywieszenia ww. obwieszczenia na tablicy ogłoszeń A zatem zarzuty te należy uznać za całkowicie bezpodstawne jako niemające odzwierciedlenia w zgromadzonych dokumentach. Za bezpodstawny należy także uznać zarzut skarżącego K. G., który w skardze podniósł, że zawiadomienia/obwieszczenia nie zawierały dokładnych danych dotyczących numerów działek co uniemożliwiało ustalenie po pierwsze przebiegu planowanej drogi (przedsięwzięcia), a po drugie czy jest się stroną postępowania. Odnosząc się do tej kwestii Sąd w pełni podziela stanowisko GDOŚ wyrażone w tej kwestii. Podkreślić trzeba, że organ odwoławczy działał w tym zakresie zgodnie z przepisami ustawy ooś i K.p.a. Wyjaśnić trzeba, że w prowadzonym postępowaniu środowiskowym ilość stron postępowania wynosiła powyżej 20, a zatem w sprawie miał zastosowanie art. 49a K.p.a. Ponadto Sąd zaznacza, że z żadnych przepisów prawa ani ustawowych, ani wykonawczych nie wynika, aby w dokonywanych obwieszczeniach o decyzjach czy podejmowanych czynnościach była konieczność, czy obowiązek zamieszczania danych osobowych – co byłoby wprost niezgodne z przepisami ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781), ani też zamieszczania numerów działek ewidencyjnych nieruchomości na których ma być realizowane przedsięwzięcie. Zatem należy uznać, że skarżący nie ma racji. Podkreślić trzeba, że nazwa planowanego przedsięwzięcia, tj. "Budowa ulicy od [...] w B. do ul. [...] w B. wraz z rozbudową ulicy [...] w B. jest na tyle precyzyjna, że bez problemu umożliwia zlokalizowanie miejsca realizacji inwestycji. Wobec tego potencjalne osoby zainteresowane mogły rozeznać się czy planowana inwestycja będzie ich bezpośrednio dotyczyła, w szczególności czy oddziaływanie przedsięwzięcia będzie na tyle blisko aby naruszało ich interes prawny. W niniejszej kontrolowanej przez Sąd sprawie RDOŚ uznał skarżącego za stronę postepowania, a zatem skarżący miał wiedzę i możliwość bieżącego zapoznania się z aktami sprawy. Zarzuty podnoszone w tej kwestii nie mogły okazać się skuteczne. Nie doszło również – wbrew zarzutom skargi – do naruszenia art. 59 ust. 2 ust. 3a pkt 1 ustawy ooś. Wypada zaznaczyć na wstępie, że planowana inwestycja należy – zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) - do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko co w świetle art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe jednak nie jest równoznaczne z tym, że w postępowaniu środowiskowym obligatoryjnym było przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Taki obowiązek przeprowadzenia oceny dotyczy wyłącznie przedsięwzięć mogących zawsze oddziaływać na środowisko (por. art. ) bądź gdy obowiązek taki zostanie stwierdzony przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W rozpoznawanej sprawie wskazane przypadki nie miały miejsca. Zatem wbrew zarzutom skarżącej przeprowadzenie oceny odziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w niniejszej sprawie nie było obligatoryjne i co ważne RDOŚ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. po uzyskaniu opinii organów opiniujących (Inspekcji Sanitarnej w B., Zarządu Zlewni PGWWP w K.) stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przechodząc natomiast do oceny zarzutów naruszenia przez organy art. 59, art. 62 i art. 63 ustawy ooś poprzez stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, należy uznać ja za chybione. Wyjaśnić trzeba, że postanowienie RDOŚ z dnia [...] grudnia 2018 r. o stwierdzeniu, że nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia zostało wydane przez organ po dokładnej analizie charakterystyki przedsięwzięcia, jego usytuowania oraz przewidywanego oddziaływania na środowisko. Analiza ta uwzględniała wszystkie uwarunkowania o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy ooś. Ponadto należy wskazać, ww. postanowienie zostało wydane po uprzednim uzyskaniu opinii organów opiniujących (Inspekcji Sanitarnej w B., Zarządu Zlewni PGWWP w K.), tj. organów, które posiadają odpowiednią specjalistyczną wiedzę i doświadczenie w kwestiach środowiskowych m.in. wpływu danej inwestycji na środowisko, stopnia jego oddziaływania (bądź nie). Organ wydając postanowienie przeanalizował zarówno kartę informacyjną przedsięwzięcia jak i uzyskane opinie organów i doszedł do słusznej konstatacji, że przedmiotowa inwestycja nie będzie znacząco negatywnie wpływała na środowisko. Dokonano również – wbrew temu co sądzi skarżąca – analizy wpływu planowanego przedsięwzięcia w zakresie prognozowanego natężenia ruchu zarówno na etapie budowy jak i późniejszego funkcjonowania planowanej inwestycji. Z akt administracyjnych wynika, że organu dokonały analizy akustycznej na podstawie informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz na podstawie dokonanych pomiarów wykonanych dla innych dróg o podobnym natężeniu ruchu (ok. 100-150 pojazdów), dla których organ prowadził postępowanie o wydanie decyzji środowiskowych. Na podstawie tych analiz GDOŚ zasadnie wskazał, że nie zostaną przekroczone dopuszczalne normy hałasu w środowisku dla tego terenu opisane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasów w środowisku (Dz.. U. z 2014 r., poz. 112). Organy orzekające przeprowadziły także analizę - wbrew temu co sądzi skarżąca – wpływu planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 [...] oraz na środowisko wodne. W ocenie Sądu organ dysponował wystarczającym materiałem dowodowym do uznania, że planowane przedsięwzięcie nie będzie – mimo że znajduje się ok. 60 metrów od ww. obszaru chronionego – kolidować ani negatywnie oddziaływać na korytarze ekologiczne, nie wpłynie na wody powierzchniowe i podziemne (w tym na ujęcie wód leczniczych i źródło wód mineralnych "[...]"), ani na wyznaczone dla nich cele środowiskowe o których mowa w art. w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. -Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ze zm.). Ponadto, należy zaznaczyć że decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] października 2019 r. umieszczono warunki i wymagania wskazane przez Zarząd Zlewni w K. PGWWP dla ochrony środowiska dla etapu realizacji przedsięwzięcia. W ocenie Sądu – analizując całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności kartę informacyjną przedsięwzięcia i wydane opinie – organy zasadnie uznały, że w rozpatrywanej sprawie nie było konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie wskazać trzeba – co istotne – skarżący nie wskazali żadnych okoliczności które podważałyby ustalenia GDOŚ w tym zakresie, nie przedstawili żadnych np. ekspertyz, operatów czy innych dokumentów specjalistycznych które potwierdzałby ich twierdzenia w zakresie wpływu planowanej inwestycji na środowisko, w tym na obszar Natura 2000. Również za bezzasadny należy uznać zarzut skarżącej dotyczący odstąpienia od przeprowadzenia ceny oddziaływania inwestycji na środowisko z uwagi na bliskość inwestycji do obszaru Natura 2000. Rację ma w tym GDOŚ wskazując, że sam fakt położenia planowanej inwestycji w odległości 60 m od obszaru chronionego oraz obecność na nim gatunków chronionych nie jest równoznaczny i nie przesądza o tym, że planowana inwestycja będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, w konsekwencji, że obligatoryjnym jest przeprowadzenie oceny. Ponadto, skarżąca formułując zarzut, że odległość planowanej inwestycji mieści się w obszarze 100 metrów od granic terenu zapomina (bądź błędnie to utożsamia), że powyższe kryterium 100 metrów nie stanowi przesłanki do obligatoryjnego przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, a służy jedynie do określenia stron w postępowaniu środowiskowym. Mówi o tym wprost art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy ooś). Całkowicie pozbawiony skuteczności okazał się zarzut skarżącego co do możliwości realizacji inwestycji w innym zakresie niż określony w decyzji. Sąd podziela stanowisko prezentowane przez GDOŚ, a mianowicie, że zakres inwestycji, jej lokalizację określa w KIP inwestor i organy prowadzące w tej sprawie postepowanie nie mogą samodzielnie modyfikować wniosku ww. zakresie. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących naruszenia przez GDOŚ przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. należy uznać je za niezasadne. W ocenie Sądu GDOŚ dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o kompletny i spełniający wymogi określone w przepisach ustawy ooś materiał dowodowy. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie podejmowały czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie oraz do załatwienia sprawy. Podkreślić należy, że RDOŚ w toku postepowania zwracał się do organów opiniujących o wydanie w sprawie opinii jak również odpowiadał na pisma skarżących oraz zwracał się o wyjaśnienia do inwestora. Ponadto, organ w sposób prawidłowy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i doszedł do prawidłowych wniosków, tj. do tego, że nie było przesłanek przemawiających za koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Wbrew twierdzeniu skarg, organ odwoławczy ponownie przeanalizował planowaną inwestycję w odniesieniu do obszaru Natura 2000, wód powierzchniowych i podziemnych ( w tym ujęcia leczniczego "[...]"), emisji hałasu oraz natężenia ruchu (zarówno podczas budowy jak i późniejszej eksploatacji). Te kwestie były już przedmiotem wyjaśnień, dlatego też nie ma potrzeby powtarzania tej argumentacji. Sąd uznał ustalenia organów w tej kwestii za prawidłowe. Reasumując, Sąd uznał – po analizie całości materiału dowodowego – że organy odwoławczy nie naruszył przepisów prawa materialnego i przepisów postepowania administracyjnego w takim stopniu, które uprawniałyby Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargi.