IV SA/Wa 96/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.), Protokolant ref. staż. Agnieszka Szymańczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] listopada 2017 r. znak: [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej Szef Urzędu) utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z [...] sierpnia 2017 r. nr [...], w której orzeczono o zobowiązaniu obywatela [...] I. D. (dalej: Cudzoziemiec, strona skarżąca) do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 2 lat od dnia wydania decyzji. Jak wynika z ustalonego przez organy obu instancji stanu faktycznego, Cudzoziemiec wraz z żoną i trójką małoletnich dzieci wjechał do Polski w dniu [...] września 2016 r. przez przejście graniczne w T.. Tego samego dnia złożył wniosek w imieniu całej rodziny do Szefa Urzędu o udzielenie ochrony międzynarodowej. W dniu [...] września 2016 r. Szef Urzędu decyzją Nr [...] umorzył przedmiotowe postępowanie ze względu na fakt, że wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej został wycofany w sposób dorozumiały poprzez to, iż wnioskodawca nie stawił się w ośrodku recepcyjnym w terminie dwóch dni od dnia złożenia wniosku, a we wniosku nie wskazał innego adresu, pod którym będzie przebywał. Przedmiotowa decyzja została doręczona w dniu [...] września 2016 r. w trybie art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Dalej ograny wskazały, że cudzoziemiec wraz z rodziną przekroczył wbrew przepisom prawa granicę Polski udając się do [...], gdzie wystąpił z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. W dniu [...] maja 2017 r. cudzoziemiec wraz z rodziną został przekazany przez stronę [...] funkcjonariuszom Placówki Straży Granicznej w S. na podstawie art. 18 ust. 1 lit. d Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanawiania kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wtórnego przyjęcia obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, którego wniosek został odrzucony i który złożył wniosek w innym państwie członkowskim lub który przebywa na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytowego). Tego samego dnia Cudzoziemiec złożył oświadczenie o zamiarze dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej w Polsce. Przedmiotowe oświadczenie obejmowało również żonę oraz ich małoletnie dzieci. Jednocześnie w dniu [...] maja 2017 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w T. na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP wydał wobec ww. Cudzoziemcowi i jego rodzinie postanowienie o zastosowaniu środków alternatywnych. Cudzoziemiec wraz z rodziną został zobowiązany do zamieszkiwania w Ośrodku dla Cudzoziemców w G.. Cudzoziemiec nie zastosował się do powyższego obowiązku zamieszkiwania w wyznaczonym miejscu. W dniu [...] czerwca 2017 r. został wraz z rodziną zatrzymany w m. G. przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w Z.. Cudzoziemiec wraz z żoną i dziećmi usiłował przekroczyć granicę państwową z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do [...]. Postanowieniem Sądu Rejonowego w K. sygn. akt [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Cudzoziemiec został umieszczony w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców. Jednocześnie w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego w związku ze złożonym przez cudzoziemca wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej Szef Urzędu decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. orzekł o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Od powyższej decyzji nie zostało złożone odwołanie. W ocenie organu w sprawie została więc wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit b ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1990 ze zm.), kiedy to decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę oraz gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec przebywa w strzeżonym ośrodku albo areszcie dla cudzoziemców. Wobec powyższego Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej po przeanalizowaniu stanu faktycznego sprawy zobowiązał cudzoziemca do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 2 lat od dnia wydania decyzji. Szef Urzędu stwierdził zasadność wydania zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że Cudzoziemiec przebywając w Polsce w związku z ubieganiem się o udzielenie ochrony międzynarodowej dokonał przekroczenia granicy państwowej wbrew przepisom prawa udając się do Niemiec, gdzie również złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Powyższym zachowaniem wyczerpał przesłankę z art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie w wyniku rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, Szef Urzędu decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. orzekł o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. W związku z faktem, iż nie zostało złożone odwołanie decyzja stała się ostateczna. Jednocześnie organ wskazał, iż Cudzoziemiec wraz z rodziną przebywa od dnia [...] czerwca 2017 r. w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców, w związku z tym zaszła kolejna przesłanka zobowiązująca Cudzoziemca do powrotu z art. 302 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy. Organ wskazał, iż powyższe przepisy mają charakter obligatoryjny. Już samo stwierdzenie faktów odpowiadających hipotezie powyższych przepisów uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz do orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. W toku postępowania odwoławczego organ orzekający w drugiej instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach (dot. udzielenia ochrony humanitarnej, czy zgody na pobyt tolerowany). Brak jest podstaw do uznania, że po powrocie do kraju pochodzenia Cudzoziemiec będzie narażony na zagrożenia wymienione w powyższych przepisach. W ocenie organu cudzoziemiec nie wykazał uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, czy też ryzyka doznania poważnej krzywdy w wyniku stosowania tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Zeznania złożone przez Cudzoziemca dotyczące przyczyn opuszczenia kraju pochodzenia, nie wskazują, aby miał on faktycznie jakiekolwiek poważniejsze problemy na terytorium [...]. Jego oświadczenia dotyczące rzekomych problemów związanych z udziałem jego wujka w I wojnie [...] nie mogą zostać uznane za wiarygodne, gdyż za takowe nie zostały uznane również oświadczenia złożone przez samego "pokrzywdzonego". Zdaniem organu odwoławczego, trudno dać wiarę, aby po ponad 10 latach od zaprzestania przez wujka udziału w ww. konflikcie zbrojnym w [...], rozpoczęto na nowo (pierwszy raz w tej sprawie miał zostać przesłuchany w 2003 r.) poszukiwanie informacji o jego krewnym. Jednocześnie, jak wynika z powszechnie dostępnych informacji, tzw. I wojna [...] miała charakter zrywu narodowego i brali w nim udział prawie wszyscy. Część mieszkańców republiki walczyła z bronią w ręku, inni pomagali. Aktualnie w kręgu zainteresowania władz znajdują się jedynie pozostali przy życiu znani komendanci polowi oraz uczestnicy i organizatorzy akcji terrorystycznych (np. w B.). Mając na uwadze powyżej wskazane fakty, w ocenie Szefa Urzędu, cudzoziemiec celowo manipulował faktami, by poprzez wyolbrzymienie sytuacji zagrożenia swojej rodziny uzyskać korzystne rozstrzygnięcie w sprawie. W związku z powyższym organ stwierdził brak podstaw do twierdzenia, że w sytuacji powrotu do kraju pochodzenia prawo Cudzoziemca oraz jego rodziny do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego będzie zagrożone. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że mogą oni zostać poddani torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, szczególnie, iż takie zdarzenia nigdy wcześniej nie miały miejsca. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego cudzoziemiec nie wykazał, aby zasadnym było udzielanie jemu ochrony humanitarnej z przyczyn, o których mowa w art. 348 pkt 1 ww. ustawy. Biorąc więc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż sytuacja Cudzoziemca nie uzasadnia udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jego powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Odnosząc się do złożonego w dniu 16 listopada 2017 r. wniosku pełnomocnika cudzoziemca o przeprowadzenie wysłuchania małoletnich dzieci strony w obecności psychologa dziecięcego, w celu zbadania ich stanu psychicznego i psychofizycznego, a także ustalenia, czy ewentualny powrót do kraju pochodzenia nie sprawi, że ten stan ulegnie pogorszeniu bądź posiadane traumy psychiczne ulegną pogłębieniu, organ II instancji stwierdził, iż przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, iż na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do twierdzenia, że powrót do kraju pochodzenia może spowodować u ww. małoletnich dzieci traumę psychiczną. Po pierwsze Cudzoziemiec nie wykazał, że powrót do kraju pochodzenia może spowodować, czy to dla niego, czy też dla jego rodziny, realne zagrożenie, a po drugie dzieci całe dotychczasowe życie spędziły na terytorium [...] gdzie dwoje najstarszych musiało uczęszczać do szkoły, tam też mieszkają pozostali członkowie ich rodziny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2017 r. wywiódł I. D., w której wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2017 r.; wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2017 r.; ustanowienie adwokata z urzędu; ustanowienie tłumacza przysięgłego z języka [...]. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia 19 marca 2019 r., pełnomocnik skarżącego ustanowiona z urzędu, podtrzymała wszystkie wnioski oraz zarzuty zawarte w skardze. Jednocześnie zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie art. 84 §1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność wpływu powrotu do kraju pochodzenia na rozwój psychofizyczny małoletnich dzieci skarżącego, pomimo iż ustalenie tej okoliczności wymaga wiadomości specjalnych, co skutkowało wadliwym ustaleniem stanu faktycznego i błędnym przyjęciem, że zobowiązanie do powrotu skarżącej nie naruszy praw dziecka w stopniu istotnie zagrażającym ich zdrowiu psychofizycznemu, a w konsekwencji wadliwym odmówieniem skarżącemu udzielenia zgody na pobyt humanitarny na podstawie art. 348 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach. 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie art. 7 i art. 77 §1 k.p.a. poprzez nieustalenie czy skarżący padł on ofiarą przemocy fizycznej ze strony funkcjonariuszy publicznych w kraju pochodzenia, co skutkowało wadliwym ustaleniem, że w razie powrotu do kraju pochodzenia nie jest narażony na ryzyko tortur, innego nieludzkiego lub poniżającego traktowania. Wobec powyższego pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, o rozważenie możliwości uchylenia także decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1032 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2017 r. są zgodne z prawem. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę (pkt 10) oraz gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec przebywa w strzeżonym ośrodku albo areszcie dla cudzoziemców (pkt 16 lit. b). Jak wynika z akt sprawy Skarżący złożył w imieniu całej rodziny w dniu 12 września 2016 r. wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Z dokonanych ustaleń wynika, że w trakcie trwania procedury uchodźczej skarżący wraz z rodziną nielegalnie przekroczył granicę Rzeczypospolitej Polskiej i udał się na terytorium [...], skąd w dniu 10 maja 2017 r. został przekazany na podstawie art. 18 ust. 1 lit. d Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)Nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013r. funkcjonariuszom Placówki Straży Granicznej w [...]. W związku z przekroczeniem granicy państwowej wbrew przepisom prawa strona skarżąca z rodziną została zobowiązana do zgłaszania się w każdy czwartek miesiąca do Komendanta Placówki Straży Granicznej w L. oraz zamieszkiwania w Ośrodku dla Cudzoziemców w G.. Jednak i tego obowiązku strona skarżąca z rodziną nie dotrzymała, bowiem w dniu w [...] czerwca 2017 r. została zatrzymana, gdy usiłowała przekroczyć granicę państwową z Polski do [...]. W tych okolicznościach postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] czerwca 2017 r. Strona skarżąca umieszczona została w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców. W wyniku rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej Szef Urzędu decyzją z [...] lipca 2017 r. odmówił nadania statusu uchodźcy oraz odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej. Od tej decyzji Strona nie wniosła odwołania. Mając na uwadze powyższe zasadnie organy stwierdziły, że wobec strony skarżącej zachodzą przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit. b ustawy o cudzoziemcach. W świetle powyższego obowiązkiem organów rozpoznających sprawę było wydanie zaskarżonych decyzji, chyba że zastosowanie w sprawie znalazłyby art. 303 ust. 1, art. 348 lub art. 351 ustawy o cudzoziemcach. W przepisach tych zostały bowiem wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu (art. 303 ust. 1), przesłanki udzielenia zgody na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względów humanitarnych (art. 348) lub zgody na pobyt tolerowany (art. 351). Jednak w ocenie Sądu, przepisy te nie miały w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Warunkiem uznania, iż decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać przepisy Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.), dalej jako Konwencja, jest stwierdzenie zindywidualizowanego, skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw w kraju, do którego dana osoba ma być wydana lub ma wrócić. Przy czym to strona, powołując się na zagrożenie naruszenia jej praw chronionych Konwencją, powinna wskazać fakty, które czynią jej obawy uzasadnionymi. Nie wystarczy zatem powołanie się na ogólną sytuację w kraju pochodzenia, bez konkretnego, zindywidualizowanego wskazania, iż sytuacja ta w sposób bezpośredni wpływa na naruszenie praw strony. Jedynie bowiem w przypadku stwierdzenia powszechnego stosowania przemocy bądź innych form poważnego naruszania praw człowieka wobec ludności cywilnej w danym państwie, bez względu na cechy bądź inne czynniki wyróżniające poszczególne osoby możliwe byłoby uznanie, że cudzoziemiec wydalony do takiego kraju byłby narażony na naruszenia jego praw podstawowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 września 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 338/2010, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2017 r. SA/Wa 2634/16, wyrok WSA w Warszawie z 18 kwietnia 2018r., CBOSA). W przypadku strony skarżącej nie stwierdzono, aby sytuacja w [...] uzasadniała przyjęcie, że ona lub jej rodzina są realnie zagrożeni bezpośrednim niebezpieczeństwem dla ich prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, poddania torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, zmuszeniu do pracy, lub pozbawienia prawa do rzetelnego procesu sądowego albo ukarania bez podstawy prawnej. Cudzoziemiec w toku postępowania powoływał się na obawę powrotu do kraju pochodzenia z uwagi na działalność jego wuja w I wojnie [...]. Sąd podziela stanowisko Szefa Urzędu, że powyższe oświadczenie skarżącego nie może zostać uznane za wiarygodne, bowiem jest ogólnikowe, zbyt lakoniczne i nie zostało poparte żadnymi istotnymi dokumentami. Ponadto, w żaden sposób twierdzenie cudzoziemca nie może zostać zweryfikowane. Poza tym okoliczności te podlegały analizie w toku postępowania o udzielenie ochrony międzynarodowej i także zostały uznane za niewiarygodne. Wobec tego w świetle ustalonego stanu faktycznego za prawidłowe należy przyjąć, że wobec strony skarżącej i jej rodziny nie można stwierdzić występowania konkretnego i indywidualnego zagrożenia dla jej praw oraz jej rodziny, a tym samym nie zachodzą przesłanki określone w art. 348 ustawy o cudzoziemcach. Zobowiązanie cudzoziemca do powrotu do kraju pochodzenia nie spowoduje ograniczenia więzów rodzinnych, bowiem wobec żony skarżącego i jego dzieci wydana została również ostateczna decyzja o zobowiązaniu do powrotu. Poza tym więzi jakie skarżący ewentualnie nawiązał podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie miały charakteru głębszych relacji, wskazujących na wysoki stopień integracji społecznej. Cały trwający jedynie około kilku miesięcy pobyt strony skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która nie ma tutaj innej rodziny, związany był wyłącznie z postępowaniem w sprawie nadania statusu uchodźcy. Co istotne skarżący po złożeniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej wyjechał nielegalnie wraz z cała rodziną do Niemiec i potem jeszcze raz próbował się tam przedostać. Również w tym kraju w imieniu całej rodziny złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Kolejno wskazać należy, iż w zaskarżonej decyzji orzeczono wprawdzie o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen nie jest bezterminowy – mieści się w granicach wskazanych w art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach – i wynosi w niniejszej sprawie 2 lata. Z analogicznych powodów zdaniem Sądu wydanie zaskarżonej decyzji nie narusza przepisów Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11). Zauważyć należy, że małoletni znajdują się w wieku, w którym, dziecko ma najsilniejsze relacje z najbliższą rodziną, a nie otoczeniem i wykazuje największe zdolności adaptacyjne. Podkreślić należy, że cała rodzina skarżącego została ostatecznie zobowiązana do powrotu do kraju pochodzenia i określono ten sam termin opuszczenia terytorium Polski, a zatem nie istnieje ryzyko pozbawienia małoletnich dzieci kontaktu z rodzicami, opieki rodziców ani też do rozdzielenia rodziny, co niewątpliwie mogłoby niekorzystnie wpłynąć na ich rozwój psychofizyczny (wyrok NSA w wyroku z 14 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 1395/17, CBOSA). Odnosząc się z kolei do podniesionego w skardze zarzutu braku dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność wpływu powrotu do kraju pochodzenia na rozwój psychofizyczny małoletnich dzieci skarżącego wskazać należy, że z treści uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że okoliczności, dla których ustalenia miałby zostać powołany biegły można było stwierdzić w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Nie było zatem konieczności stosowania art. 84 k.p.a. i wyjaśniania wątpliwości w oparciu o opinię biegłego skoro ustalono, że rozwój psychofizyczny dzieci nie jest zagrożony. W konsekwencji brak powołania biegłego nie świadczy o wadliwości postępowania dowodowego prowadzonego w niniejszej sprawie. Jednocześnie wskazać należy, że zgromadzone w sprawie dowody zostały właściwie ocenione zarówno przez organy, jak i Sąd I instancji (wyrok NSA z 19 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2628/18, CBOSA). Jednocześnie należy zauważyć, jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że na właściwy rozwój psychofizyczny dzieci, największy wpływ mają przede wszystkim warunki jakie zostały im stworzone przez rodziców oraz właściwie funkcjonująca sama rodzina, nie zaś fakt zamieszkiwania w konkretnym państwie, w tym wypadku Polsce. Z powyższych względów, jako niezasadne należało ocenić zarzut naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. (wyrok NSA z 10 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 3097/18, CBOSA). Reasumując powyższe rozważania, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy orzekające prawidłowo oceniły, że w stosunku do cudzoziemca nie zachodzą przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach). W świetle przedstawionych powyżej rozważań w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi (uzupełnionej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu) zaskarżona decyzja wydana została z dopełnieniem wymogów wynikających z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Organ, zarówno I, jak i II instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy. Podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także w sposób właściwy dokonał oceny zebranego materiału dowodowego. Organ odwoławczy w sposób wyraźny wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakie konkretnie dowody wziął pod uwagę przy podejmowaniu decyzji, a jakim odmówił wiarygodności. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych w skardze zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji skutkującego koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.