IV SA/Wa 979/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, sędzia WSA Paweł Groński, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie ustaleń zawartych w tekście planu oraz rysunku planu dotyczących: a) terenów oznaczonych symbolami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]; b) części terenów oznaczonych symbolami: [...], [...], [...], [...] położonych poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią; c) części terenów oznaczonych symbolem [...] położonych poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią oraz poza granicami pasów technologicznych napowietrznych linii elektroenergetycznych, wyznaczonych na rysunku planu; 2. stwierdza nieważność § 50 pkt 2 zaskarżonej uchwały w zakresie sformułowania "(...) za wyjątkiem budynków inwentarskich, (...)", w odniesieniu do: a) terenów oznaczonych symbolami [...], [...], [...]; b) terenów oznaczonych symbolami: [...], [...], [...], [...], położonych poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią; 3. stwierdza nieważność § 50 pkt 3 zaskarżonej uchwały w zakresie sformułowania "(...) obiektów służących do produkcji rolniczej lub ogrodniczej (...)", w odniesieniu do: a) terenów oznaczonych symbolami: [...], [...], [...]; b) terenów oznaczonych symbolami: [...], [...], [...], [...] położonych poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią; 4. stwierdza, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w punktach 1, 2 i 3 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. w obrębie miejscowości B. wniósł Wojewoda [...]. W skardze zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie przepisów: 1. art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ), zwanej dalej "ustawą o p.z.p. w związku z art. 88l ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 z późn. zm.), poprzez dopuszczenie lokalizacji obiektów budowlanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią; 2. art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1 i 11 oraz art. 27 ustawy o p.z.p., poprzez brak określenia w sposób jednoznaczny i precyzyjny przeznaczenia terenu; 3. art. 27 ustawy o p.z.p., poprzez ustalenia zawarte w § 32 ust. 3, § 33 ust. 3 i § 34 ust. 3 uchwały; 4. art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p., poprzez przeznaczenie w ramach jednej jednostki terenowej, zarówno pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę zagrodową z dopuszczeniem usług nieuciążliwych; 5. art. 15 ustawy o p.z.p., w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez ustalenia zawarte w § 9 ust. 2 pkt 2 uchwały; 6. art. 15 ustawy o p.z.p., poprzez zamieszczenie w planie normy otwartej oraz poprzez brak określenia linii rozgraniczających terenów o różnych zasadach zagospodarowania; 7. art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p., poprzez brak parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy dla obiektów budowlanych dopuszczonych na terenach rolniczych. W związku z powyższymi naruszeniami przepisów Wojewoda [...] wniósł o stwierdzenie nieważności: 1. w części ustaleń, zawartych w tekście planu miejscowego oraz rysunku planu (załącznik nr 1 do uchwały), terenów przeznaczonych: - pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jednostki terenowe - MN4, MN5 i MN15; - pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wiejską, jednostki terenowe – MNr1, MNr2, MNr7, MNr8, MNr10 i MNr19; - pod zabudowę rekreacji indywidualnej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jednostki terenowe - ML/MN1, ML/MN2, ML/MN3, ML/MN10, ML/MN11 i ML/MN12; - pod zabudowę zagrodową, jednostka terenowa - RM1; - pod zabudowę usług nieuciążliwych i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jednostki terenowe - U/MN1, U/MN2 i U/MN10; - pod zabudowę usług i obiektów produkcyjnych, składów magazynów, jednostki terenowe - U/P1 i U/P2; - pod zabudowę usługową, jednostki terenowe - U2 i U5, w zakresie w jakim usytuowane są na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią; 2. § 50 pkt 2 uchwały, w zakresie sformułowania " (...) za -wyjątkiem budynków inwentarskich, (...)", w odniesieniu do terenów: R2, R3, R5 i R7, w zakresie w jakim usytuowane są na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią; 3. § 50 pkt 3 uchwały, w zakresie sformułowania " (...) obiektów służących do produkcji rolniczej lub ogrodniczej (...)", w odniesieniu do terenów: R2, R3, R5 i R7, w zakresie w jakim usytuowane są na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią; 4. § 28 ust. 2 i § 29 uchwały, w odniesieniu do terenów znajdujących się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią oraz § 15 uchwały; 5. w części ustaleń, zawartych w tekście planu miejscowego oraz rysunku planu, dotyczących terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z tymczasowym przeznaczeniem pod tereny rolnicze - jednostka terenowa: MN/R1; 6. § 32 ust. 3, § 33 ust. 3 i § 34 ust. 3 uchwały; 7. w części ustaleń, zawartych w tekście planu miejscowego oraz rysunku planu, terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wiejską: jednostki terenowe – MNr1, MNr2, MNr3, MNr4, MNr5, MNr6, MNr7, MNr8, MNr9, MNr10, MNr11, MNr12, MNr13, MNr14, MNr15, MNr16, MNr17, MNr18 i MNr19; 8. § 9 ust. 2 pkt 2 uchwały; 9. w części ustaleń, zawartych w tekście planu miejscowego oraz rysunku planu, terenów przeznaczonych: - pod zabudowę mieszkaniowy jednorodzinną, jednostka terenowa - MN4; - pod zabudowę usług nieuciążliwych i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jednostka terenowa - U/MN2; - pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z tymczasowym przeznaczeniem pod tereny rolnicze - jednostka terenowa - MN/R1; - pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wiejską: jednostka terenowa - MNr2; - pod zabudowę rekreacji indywidualnej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - jednostki terenowe - ML/MN 1, ML/MN 9, ML/MN 10 i ML/MN11, w zakresie w jakim znajdują się one w granicach pasów technologicznych napowietrznych linii elektroenergetycznych, wyznaczonych na rysunku planu; opcjonalnie w zakresie w jakim dopuszczają do realizacji budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, na ww. terenach; 10. § 7 pkt 7, 8, 9 i 10 uchwały, w zakresie sformułowania "(." ) orientacyjny (...)"; 11. § 32 ust. 1 uchwały, w zakresie sformułowania " (...) którego orientacyjny przebieg oznaczono na rysunku planu "; 12. § 33 ust. 1 uchwały, w zakresie sformułowania "(...) którego orientacyjny przebieg oznaczono na rysunku planu "; 13. § 34 ust. 1 uchwały, w zakresie sformułowania " (...) którego orientacyjny przebieg oznaczono na rysunku planu "; 14. sformułowania "(...) orientacyjny (...)", w odniesieniu do pasów technologicznych napowietrznych linii elektroenergetycznych, widniejącego w legendzie załącznika nr 1 przedmiotowej uchwały; 15. § 50 pkt 2 uchwały, w zakresie sformułowania " (...) za wyjątkiem budynków inwentarskich " 16. § 50 pkt 3 uchwały, w zakresie sformułowania "(...) obiektów służących do produkcji rolniczej lub ogrodniczej (...)". W uzasadnieniu skargi Wojewoda [...] przedstawił argumentację przemawiającą jego zdaniem za zasadnością podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy B. wniosła o jej oddalenie w całości wywodząc, że zarzuty podniesione w skardze są nieuprawnione. Podniosła m.in., że uchwała nie narusza przepisów dotyczących ochrony przed powodzią przywołanych w skardze, bowiem §15 ust. 2 uchwały odsyła do przepisów odrębnych określonych w art. 88l ust. 2 Prawa wodnego w zakresie dopuszczenia budowy obiektów budowlanych. Zaznaczyła, że aby możliwe było wykonanie art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne oraz w pełni wykonanie prawa własności w ramach obowiązujących ustaw, w planie należało określić odpowiednie przeznaczenie umożliwiające zagospodarowanie terenu w oparciu o decyzję określoną w art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Rady bez określenia w planie możliwości zabudowy i określenia zasad zagospodarowania, nie byłoby w ogóle możliwe skorzystanie z prawa jakie określił ustawodawca. Ponadto wskazała, że plan uzyskał uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Gospodarki Wodnej. Rada Gminy B. podniosła, że przeznaczenie określone dla jednostki MNr zgodne jest z § 4 rozporządzenia w sprawie planu – zawiera określenie przeznaczenia terenu lub zasady jego zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Tak określone przeznaczenie odnosi się do funkcji terenu, której wykonywanie ma być realizowane w granicach obowiązującego prawa. Ochronie podlegają grunty rolne i inne ich przeznaczenie niż rolnicze wymaga zmiany przeznaczenia (w tym przypadku ze względu na fakt niewystępowania gruntów klasy I-III jest to zmiana przeznaczenia dokonana w planie miejscowy). Ochronie podlegają grunty rolne w przypadku ich przeznaczenia na cele nierolnicze, brak jest ochrony gruntów budowlanych przed rolniczym ich użytkowaniem (w tym w szczególności przed przeznaczaniem ich pod zabudowę rolniczą). W związku z powyższym brak jest podstaw zakazujących dopuszczenie lokalizowania zabudowy zagrodowej na tych samych terenach co zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem Rady dla zabudowy na terenach rolniczych brak jest uzasadnienia dla określenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1141/13 – po rozpoznaniu skargi w punkcie I stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do: 1. części ustaleń, zawartych w tekście planu miejscowego oraz rysunku planu (załącznik nr 1 do uchwały), terenów przeznaczonych: a. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jednostki terenowe – MN4, MN5 i MN15; b. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wiejską, jednostki terenowe – MNr1, MNr2, MNr7, MNr8, MNr10 i MNr19; c. pod zabudowę rekreacji indywidualnej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jednostki terenowe ML/MN1, ML/MN2, ML/MN3, ML/MN10, ML/MN11 i ML/MN12; d. pod zabudowę zagrodową, jednostka terenowa – RM1; e. pod zabudowę usług nieuciążliwych i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jednostki terenowe U/MN1, U/MN2 i U/MN10; f. pod zabudowę usług i obiektów produkcyjnych, składów magazynów, jednostki terenowe – U/P1 i U/P2; g. pod zabudowę usługową, jednostki terenowe – U2 i U5; w zakresie w jakim usytuowane są na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią; 2. § 50 pkt. 2, w zakresie sformułowania "(...) za wyjątkiem budynków inwentarskich, (...)", w odniesieniu do terenów: R2, R3, R5 i R7, w zakresie w jakim usytuowane są na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią; 3. § 50 pkt. 3, w zakresie sformułowania "(...) obiektów służących do produkcji rolniczej lub ogrodniczej (...)", w odniesieniu do terenów: R2, R3, R5 i R7, w zakresie w jakim usytuowane są na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią; 4. § 28 ust. 2 i § 29, w odniesieniu do terenów znajdujących się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią; 5. § 15; 6. części ustaleń, zawartych w tekście planu miejscowego oraz rysunku planu, terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z tymczasowym przeznaczeniem pod tereny rolnicze – jednostka terenowa: MN/R1; 7. § 32 ust. 3, § 33 ust. 3 i § 34 ust. 3; 8. § 40; 9. § 9 ust. 2 pkt. 2; 10. części ustaleń, zawartych w tekście planu miejscowego oraz rysunku planu, terenów przeznaczonych: a. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jednostka terenowa – MN4; b. pod zabudowę usług nieuciążliwych i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jednostka terenowa – U/MN2; c. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z tymczasowym przeznaczeniem pod tereny rolnicze – jednostka terenowa – MN/R1; d. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wiejską: jednostka terenowa – MNr2; e. pod zabudowę rekreacji indywidualnej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – jednostki terenowe – ML/MN1, ML/MN9, ML/MN10 i ML/MN11; w zakresie w jakim znajdują się one w granicach pasów technologicznych napowietrznych linii elektroenergetycznych, wyznaczonych na rysunku planu; opcjonalnie w zakresie w jakim dopuszczają do realizacji budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, na ww. terenach; 11. § 7 pkt. 7, 8, 9 i 10, w zakresie sformułowania "(...) orientacyjny (...); 12. § 32 ust. 1, w zakresie sformułowania "(...) którego orientacyjny przebieg oznaczono na rysunku planu"; 13. § 33 ust. 1, w zakresie sformułowania "(...) którego orientacyjny przebieg oznaczono na rysunku planu"; 14. § 34 ust. 1, w zakresie sformułowania "(...) którego orientacyjny przebieg oznaczono na rysunku planu"; 15. sformułowania "(...) orientacyjny (...)", w odniesieniu do pasów technologicznych napowietrznych linii elektroenergetycznych, widniejącego w legendzie załącznika nr 1; 16. § 50 pkt. 2, w zakresie sformułowania "(,,,) za wyjątkiem budynków inwentarskich"; 17. § 50 pkt. 3, w zakresie sformułowania "(...) obiektów służących do produkcji rolniczej lub ogrodniczej (...)"; stwierdził, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w pkt. I nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku (pkt II wyroku). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Rada Gminy B. zaskarżając wyrok w całości. Wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.: 1) art. 88l ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012r. poz. 145 ze zm.) w związku z art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 i 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.), w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871), dalej u.p.z.p. 2) art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013r. poz. 1205 ze zm.), 3) art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 138 oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W uzasadnieniu strona skarżąca stwierdziła, że uchwała nie narusza przepisów dotyczących ochrony przed powodzią przywołanych w skardze, gdyż w § 15 ust. 2 uchwały odsyła do przepisów odrębnych określonych w art. 88l ust. 2 w zakresie dopuszczenia budowy obiektów budowlanych. Ustawa Prawo wodne nie określa, iż przepisy te mają zastosowanie tylko i wyłącznie w szczególnych sytuacjach. Bez określenia w planie możliwości zabudowy i określenia zasad zagospodarowania terenu, nie byłoby możliwe skorzystanie z prawa jakie określił ustawodawca w akcie wyższego rzędu, na którego podstawie wydana została decyzja Dyrektora RZGW zwalniająca z wymienionych w ustawie zakazów. Bez odpowiednich postanowień planu zagospodarowania występowanie właściciela nieruchomości o decyzję w sprawie zabudowy byłoby bezcelowe, skoro już sam plan uniemożliwiałby lokalizację zabudowy. Strona skarżąca podniosła, że należy mieć również na względzie występującą dotychczas zabudowę na trenach zagrożonych powodzią. Rada podniosła, że odwołanie do przepisów odrębnych dotyczących ochrony przed powodzią zostało zastosowane tylko i wyłącznie do terenów, w przypadku których rzędna poziomu terenu (wysokość nad poziomem morza) wskazuje na techniczne i ekonomiczne możliwości jej podniesienia i tym samym -wyjścia poza zasięg wody 1% - co w praktyce jest jednym z warunków do zwolnienia od zakazów, o którym jest mowa w art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne. Rada zaznaczyła, że na mocy art. 17 pkt 7 lit. a u.p.z.p. oraz art. 4a pkt 2 ustawy Prawo wodne plan uzyskał bezwarunkowe uzgodnienie właściwego organu tj. Regionalnego Dyrektora Gospodarki Wodnej (czyli organu właściwego do zajmowania stanowiska w kwestii ochrony przed powodzią) w zakresie zagospodarowania obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. W ocenie Rady Sąd naruszył także postanowienia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych stwierdzając nieważność w całości § 40 uchwały, mimo że przepis ten nie był objęty skargą Wojewody [...]. Wskazała, że z uzasadnienia wyroku wynika, że WSA uznał wyłącznie § 40 pkt 2 uchwały za przepis naruszający postanowienia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Rada podzielając stanowisko WSA zawarte w uzasadnieniu dotyczące § 40 pkt 2, zakwestionowała stwierdzenie nieważności całego § 40 uchwały. Odnosząc się do stwierdzenia nieważności przepisów § 50 pkt 2 i pkt 3 Rada, wskazując na art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz jego rozwinięcie w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. ( Dz. U. Nr 164, poz. 1587), podniosła, że parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu ustawodawca przewiduje wyłącznie do terenów stricte budowlanych, które rozróżniane są w przepisach prawa od terenów rolniczych. Rada podniosła, że zgodnie z § 4 pkt 6 powyższego rozporządzenia, ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy powinny zawierać wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej. Skarżona uchwała zawiera powyższe ustalenia dla wszystkich terenów zabudowy. Z tych względów zaskarżony wyrok jest w tej części sprzeczny z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. W ocenie strony skarżącej wyrok narusza art. 138 p.p.s.a., gdyż stwierdza w punkt 2 i 3 oraz 16 i 17 nieważność tych samych jednostek redakcyjnych uchwały - § 50 pkt 2 i 3, co rodzi niejasność co do zakresu rozstrzygnięcia. Ponadto stwierdzenie nieważności fragmentów jednostek redakcyjnych zaskarżonej uchwały powoduje niejasność co do zakresu, w jakim uchwała będzie obowiązywać, po częściowym stwierdzeniu jej nieważności, a wyrok sądu powinien być precyzyjny i nie może budzić wątpliwości. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polega na braku powołania i odniesienia się do stanowiska zajmowanego przez Radę Gminy B., braku uzasadnienia stwierdzenia nieważności poszczególnych jednostek redakcyjnych uchwały. Nadto uzasadnienie wyroku nie odnosi się do poszczególnych punktów wyroku, a ponadto zawiera sprzeczności (str. 14 akapit 2 i 3 od dołu). Sąd w jednym zdaniu stwierdza, że przedmiotowa uchwała powinna zawierać ustalenia zawarte w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., a w następnym zdaniu stwierdza, że nie znalazł podstaw do uwzględniania zarzutu naruszenia tego przepisu. Sąd nie wskazuje do jakiej części uchwały zarzut naruszenia tego przepisu jest uzasadniony, a do jakiej części uchwały uzasadniony nie jest. Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1530/14, uchylił zaskarżony wyrok w punkcie I ppkt 8, 16 i 17 i tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a w pozostałym zakresie skargę kasacyjną oddalił. W uzasadnieniu wyroku, odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 88l ust. 1 i 2 ustawy - Prawo wodne w związku z art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 i 9 u.z.p.p. Naczelny Sąd wskazał, że Sąd pierwszej instancji dokonał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładni art. 88l ust. 1 i 2. W ocenie NSA zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że zakazy, o których mowa w art. 88l ust. 1, m.in. zakaz budowy obiektów budowlanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, winien znaleźć odzwierciedlenie w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego. Z planu miejscowego jednoznacznie winno wynikać, że obszary szczególnego zagrożenia powodzią nie są przewidziane do zabudowy. NSA zaznaczył, że przepis art. 88l ust. 1 ustawy – Prawo wodne wprost zakazuje budowy obiektów budowlanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, a jedynie w szczególnych sytuacjach, w drodze decyzji administracyjnej, dopuszcza lokalizowanie zabudowy na tych terenach (art. 88l ust. 2 Prawa wodnego). Wskazał, że dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej dla stwierdzenia czy zamierzone działanie nie utrudni ochrony przed powodzią może zasięgnąć opinii państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej - art. 88l ust. 3 ustawy - Prawo wodne. Stroną postępowania o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 2, jest wnioskodawca, właściciel wody i właściciel wału przeciwpowodziowego (art. 88l ust. 5 ustawy - Prawo wodne). Stosownie do art. 88l ust. 6 ustawy - Prawo wodne decyzja, o której mowa w ust. 2, wygasa, jeżeli w terminie 2 lat od dnia, w którym stała się ostateczna, nie uzyskano wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub nie rozpoczęto wykonywania robót lub czynności wskazanych w ust. 1. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że powyższe przepisy jednoznacznie wskazują, że możliwość odstępstwa od zakazu realizacji obiektów budowlanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią reguluje art. 88l ust. 2 – 6 ustawy - Prawo wodne. W tym przepisie ustawowym została określona przez ustawodawcę także kompetencja i forma działania właściwych organów w przypadkach, o jakich mowa w art. 88l ust. 2 ustawy - Prawo wodne. NSA podkreślił, iż kompetencje i zadania właściwych organów określone są w konstytucji i ustawie i nie mogą być powtarzane, bądź modyfikowane w akcie prawa miejscowego. Skoro art. 88l ust. 2 - 6 ustawy - Prawo wodne w zakresie możliwości uzyskania odstępstwa od zakazu realizacji obiektów budowlanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią określa organy właściwe w sprawie zwolnienia od zakazów określonych w ust. 1 art. 88l ust. 1 ustawy - Prawo wodne, sposób postępowania w tych sprawach i formę działania, to tym samym tylko dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej posiada kompetencje do określania w drodze decyzji administracyjnej wyjątków od ustanowionego zakazu budowy obiektów budowlanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zasadny jest natomiast zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tego powodu uchylił zaskarżony wyrok w pkt I podpunkt 8, 16 i 17 i w tym zakresie przekazał Sądowi pierwszej instancji sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma Rada Gminy B., że Sąd pierwszej instancji stwierdził nieważność całego § 40 zaskarżonej uchwały (punkt 8 zaskarżonego wyroku) podczas, gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd zawarł motywy odnośnie tylko jednego z punktów § 40, a mianowicie punktu 2 dotyczącego przeznaczenia uzupełniającego, stwierdzając, że zapis ten jest zbyt szeroki. Tymczasem paragraf 40 zaskarżonej uchwały posiada 10 punktów dotyczących przeznaczenia podstawowego - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wiejska ( pkt 1), parametrów i wskaźników zabudowy wolno stojącej, budynków garażowych i gospodarczych towarzyszących zabudowie mieszkaniowej, parametrów i wskaźników zabudowy budynków garażowych inwentarskich w zabudowie zagrodowej, parametrów i wskaźników zagospodarowania terenu, obsługi komunikacyjnej i miejsc parkingowych (pkt 3 – 10). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje, czy i z jakich powodów Sąd pierwszej instancji uznał za wadliwe także pozostałe punkty § 40 zaskarżonej uchwały, tj. punkt 1 dotyczący przeznaczenia podstawowego - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wiejska oraz punkty od 3 do 10. Zakwestionowanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku tylko pkt 2 § 40 uchwały i jednocześnie stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji nieważności całego § 40 uchwały nasuwa uzasadnione wątpliwości. Brak podania stanowiska i argumentów, czy w pozostałym zakresie § 40 Sąd pierwszej instancji uznał za zgodny z prawem czy też niezgodny z prawem rodzi uzasadnione zastrzeżenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku może sugerować, że Sąd pierwszej instancji uznał pozostałe punkty § 40 za zgodne z prawem, natomiast rozstrzygnięcie wyroku oznacza stanowisko przeciwne. Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w tej sytuacji zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. jest usprawiedliwiony. Uwzględnienie zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. było podstawą także uchylenia zaskarżonego wyroku w punkcie I podpunkt 16 i podpunkt 17. NSA zaznaczył, że rację ma Rada Gminy B., że wyjątkowo lakoniczne, niejednoznaczne i wewnętrznie sprzeczne jest uzasadnienie Sądu pierwszej instancji zawarte na stronie 14 tegoż uzasadnienia. Motywy Sądu w tym zakresie nasuwają poważne wątpliwości co do rozumienia stanowiska Sądu pierwszej instancji i co do zakresu uznania za niezgodne z prawem § 50 pkt 2 i pkt 3 zaskarżonej uchwały. W jednym zdaniu Sąd pierwszej instancji wypowiada odnośnie § 50 pkt 1 i pkt 2 myśl, że "przedmiotowa uchwała dla ww. terenów powinna zawierać ustalenia przewidziane w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy". Natomiast w kolejnym zdaniu Sąd pierwszej instancji stwierdza, że "Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak wskaźnika intensywności zabudowy". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że treść uzasadnienia wyroku winna potwierdzać proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia organu. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rzeczą Sądu pierwszej instancji będzie dokonanie ponownej oceny zaskarżonej uchwały przy uwzględnieniu powyżej zawartych uwag. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 268). W pozostałym zakresie ocena wyrażona przez NSA wiąże sąd rozpoznający sprawy ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny; b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny (J. P. Tarno, dz. cyt. i powołane tam orzeczenie Sądu Najwyższego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji. Na wstępie rozważań przypomnieć warto, że jak wcześniej wskazano Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1141/13 w punkcie I ppkt 8, 16 i 17 i w tym zakresie przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji wskazał na wadliwość uzasadnienia wyroku dotyczącą stwierdzenia § 40 i § 50 pkt 2 i 3 zaskarżonej uchwały. Ponownie rozpoznając skargę Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...]nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. w obrębie miejscowości B. w granicach w jakich wydał orzeczenie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga w części dotyczącej zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p., poprzez przeznaczenie w ramach jednej jednostki terenowej MNr (§ 40 uchwały), zarówno pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę zagrodową z dopuszczeniem usług nieuciążliwych zasługuje na uwzględnienie. Według bowiem definicji zawartej w § 3 pkt 2 uchwały przez zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wiejską należy rozumieć "(...) zabudowę o charakterze typowo wiejskim, w obrębie której lokalizowana jest zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jak i zabudowa zagrodowa". Z kolei w § 5 uchwały stwierdzono m.in., że ustala się następujące przeznaczenie terenów objętych planem: - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczone na rysunku planu symbolem MN (pkt 1 § 5), - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wiejskiej, oznaczone na rysunku planu symbolem MNr (pkt 2 § 5), - tereny zabudowy zagrodowej, oznaczone na rysunku planu symbolem RM (pkt 13 § 5). Z przytoczonych unormowań § 3 i 5 uchwały wynika, że w pojęciu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wiejskiej (MNr) oprócz zabudowy zagrodowej (RM) mieści się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (MN), dla których jednocześnie prawodawca przewidział odrębne tereny, ustalając przeznaczenie terenów objętych planem pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN), jak również pod zabudowę zagrodową (RM). Mianowicie w § 39 uchwały dla terenów oznaczonych symbolami MN1, MN2, MN3, MN4, MN5, MN6, MN7, MN8, MN9, MN10, MN11, MN12, MN13, MN14, MN15 i MN16 ustalono: 1) przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; 2) przeznaczenie uzupełniające - zabudowa usług nieuciążliwych; 3) dopuszczenie sytuowania zabudowy w formie budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych, usługowych wolnostojących towarzyszących zabudowie mieszkaniowej oraz garażowych i gospodarczych. Natomiast w § 51 uchwały dla terenu oznaczonego symbolem RM1 ustalono przeznaczenie – zabudowa zagrodowa i określono parametry i wskaźniki zagospodarowania budynków mieszkalnych, garażowych, gospodarczych i inwentarskich Zgodnie zaś z § 40 uchwały dla terenów oznaczonych symbolami MNr1, MNr2, MNr3, MNr4, MNr5, MNr6, MNr7, MNr8, MNr9, MNr10, MNr11, MNr12, MNr13, MNr14, MNr15, MNr16, MNr17, MNr18 i MNr19 ustalono: - przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wiejska; - przeznaczenie uzupełniające - zabudowa usług nieuciążliwych; - dopuszczenie sytuowania zabudowy w formie budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych, usługowych wolnostojących towarzyszących zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej wiejskiej, garażowych, gospodarczych i inwentarskich. Z analizy powyżej przytoczonych przepisów zakwestionowanej uchwały wynika, że odniesieniu do jednostek terenowych oznaczonych symbolem MNr, Rada Gminy B. ustalając ich przeznaczenie dokonała połączenia funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z funkcją zabudowy zagrodowej, tworząc w ten sposób funkcję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wiejskiej komasującej cele i cechy tych obu funkcji na tym samym terenie, w tym przypadku - gruncie rolnym. Jakkolwiek możliwe jest ustalenie w planie miejscowym mieszanego przeznaczenia konkretnych terenów w zależności od ich specyfiki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1278/06; wyrok NSA z 22 października 2008 r., sygn. akt II OSK 567/08), to - w ocenie Sądu – nie można uznać, że zlokalizowanie na gruntach rolnych zabudowy zagrodowej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z zabudową usług nieuciążliwych oraz dopuszczenie sytuowania zabudowy w formie budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych, usługowych wolnostojących towarzyszących zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, nie będzie się wzajemnie wykluczać. W myśl legalnej definicji zabudowy zagrodowej zawartej w § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) przez zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Natomiast definicja budynku mieszkalnego jednorodzinnego określona została w art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), zgodnie z którą "(...) należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku". Z przytoczonych definicji wynika, że zróżnicowane są zadania zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej, która ma funkcję ściśle powiązaną z prowadzeniem gospodarstwa, a zatem z utrzymaniem rolniczego wykorzystywania gruntów. Natomiast zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z zabudową usługową prowadzi do zurbanizowania terenów, a to oznacza, że funkcje te na pewno nie uzupełniają się wzajemnie, a wręcz przeciwnie, postępujący proces zabudowy mieszkaniowej wraz z zabudową usługową na podstawie przyjętych uregulowań w zaskarżonym planie, mógłby doprowadzić do spowodowania bezprzedmiotowości zabudowy zagrodowej. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że jedną z głównych funkcji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest przesądzenie o przeznaczeniu terenów objętych jego granicami (art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 2674/14 przeznaczenie terenu określone przez radę gminy, w planie miejscowym, musi być jednoznaczne i precyzyjne, nie może bowiem budzić wątpliwości, sposób jego zagospodarowania. Zmiana przeznaczenia terenu może zostać dokonana jedynie w drodze zmiany planu. Treść przepisów planu wraz z innymi przepisami determinuje sposób wykonania prawa własności nieruchomości, położonych w obrębie obowiązywania danego planu miejscowego, zatem dokonany w nim wybór przeznaczenia terenu, nie może mieć charakteru dowolnego i nie może nasuwać żadnych wątpliwości co do funkcji danego terenu. W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, że ustalenia zaskarżonej uchwały odnoszące się do jednostek terenowych przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wiejską jako naruszające art. 15 ust. 2 pkt 1ustawy o p.z.p. Wadliwość wskazanych ustaleń, łącznie z załącznikiem graficznym, na którym zaznaczono linie rozgraniczające terenów MNr jest tym większa, gdy weźmie się pod uwagę odrębny reżim przeznaczania na cele nierolnicze gruntów rolnych. W zakresie określenia w planie miejscowym sposobu zagospodarowania podlegających ochronie gruntów rolnych i leśnych konieczne jest odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz. U z 2013 r., poz. 1205). Z ustawy tej wynika, że ochrona gruntów rolnych i leśnych polega m.in. na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne (art. 3 ust. 1 pt 1 i ust. 2 pkt 1), przy czym przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych (art. 4 pkt 6). Sąd uznał zatem, że zasadny jest wniosek Wojewody [...] zawarty w skardze o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części ustaleń zawartych w tekście zawartych w tekście planu miejscowego oraz rysunku planu, odnoszących się do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wiejską: jednostki terenowe – MNr1, MNr2, MNr3, MNr4, MNr5, MNr6, MNr7, MNr8, MNr9, MNr10, MNr11, MNr12, MNr13, MNr14, MNr15, MNr16, MNr17, MNr18 i MNr19. Ponieważ ustalenia planu dotyczące wymienionych jednostek terenowych zostały zamieszczone nie tylko w § 40 uchwały, to Sąd przyjął, że słusznie wniósł Wojewoda o stwierdzenie nieważności wskazanych ustaleń planu. Orzekając w tym zakresie Sąd uwzględnił stwierdzenie nieważności terenów oznaczonych symbolami: - MNr1, MNr2, MNr8, MNr10 i MNr19 w zakresie, w jakim są usytuowane na obszarze zagrożenia powodzią, - MNr2 w zakresie, w jakim znajduje się on w granicach pasów technologicznych napowietrznych linii elektroenergetycznych, - MNr7 w całości usytuowanego w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, prawomocnym w części punktu I ppkt 1 lit. b, ppkt 10 lit. d sentencji wyroku WSA z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1141/13. Za zasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. poprzez brak ustalenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy dla obiektów budowlanych dopuszczonych na terenach rolniczych oznaczonych symbolami R1, R2, R3, R4, R5, R6 i R7. Skoro w § 50 uchwały na terenach tych dopuszczono sytuowanie budynków inwentarskich (pkt 2) i obiektów służących do produkcji rolniczej lub ogrodniczej (pkt 3), to należało ustalić ich parametry. Na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ustawy o ochronie zabytków i opieki nad zabytkami (Dz. U. 2010 r., Nr 130, poz. 871), która weszła w życie z dniem 21 października 2010 r. w planie miejscowym określa się obowiązkowo "(...) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów". Powyższe wynika również z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), w szczególności zaś w jego ustaleniach zawartych w § 3, 4 i 7. W § 4 pkt 6 w/w rozporządzenia, zawarty został wymóg dotyczący standardu zapisywania ustaleń projektu tekstu planu miejscowego, z którego wynika, że ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Z powyższych ustaleń wynika zatem jednoznacznie, że ustalenia w zakresie określenia maksymalnej wysokości zabudowy oraz geometrii dachu należy do obowiązkowych elementów treści planu miejscowego. Warto przy tym zaznaczyć, iż pojęcie "maksymalnej wysokości zabudowy", jest pojęciem zbiorczym i zawiera pojęcia dotyczące wysokości szeregu obiektów stanowiących zabudowę, a zatem nie tylko budynków. W § 50 pkt 2 przedmiotowej uchwały dopuszczono budowę obiektów służących do produkcji rolniczej lub ogrodniczej, a zatem innych niż budynki. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna również określać maksymalną wysokość tego rodzaju obiektów na danym terenie. Określenie wskaźnika, jakim jest maksymalna wysokość zabudowy jest jednym z zasadniczych instrumentów kształtowania ładu przestrzennego na danym terenie. Podanie maksymalnej wysokości zabudowy służy postawieniu pewnej granicy w przestrzeni, ponad którą inwestorzy nie mają prawa realizować obiektów budowlanych Powyższe uchybienie skutkować może utrudnieniem bądź uniemożliwieniem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na fakt, że z samej definicji, zawartej w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, iż przez zabudowę zagrodową należy rozumieć "w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych", co oznacza, że katalog tych budynków pozostaje otwarty w zakresie związania ich przeznaczenia i sposobów użytkowania z funkcją rodzinnych gospodarstw rolnych. W świetle powyższego Sąd uznał, że § 50 pkt 2 uchwały w części dopuszczającej sytuowanie budynków inwentarskich oraz pkt 3 w części dopuszczającej budowę obiektów służących do produkcji rolniczej lub ogrodniczej, narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy p.z.p. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1- 3 sentencji wyroku. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.