IV SA/Wa 980/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. G. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] W piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. A. G. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] orzekającej o udzieleniu Burmistrzowi Miasta P. pozwolenia wodnoprawnego nas wykonanie wylotu brzegowego kanalizacji deszczowej na dz. nr [...] do rzeki [...] oraz wprowadzenie oczyszczonych wód opadowych i roztopowych z terenu parkingu miejskiego na dz. nr [...] przy ul. [...] w P. do rzeki [...]. Do skargi dołączony został wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że umieszczenie wylotu kanalizacji poniżej wód wezbranych, zależnie od poziomu wód wezbraniowych, sprawi, że zamknięty wylot uniemożliwi spływ wód opadowych i roztopowych z parkingu i spowoduje przelewanie się ich przez krawężnik w najniższe miejsce, czyli na posesję i budynek skarżącego. Zalany wylot spowoduje zalewanie działki skarżącego przez układ podłączonej do niego kanalizacji. Naczynia połączone doprowadzą wody wezbraniowe na posesję skarżącego, a bardzo wysoki poziom i stały przepływ wód gruntowych powoduje zarastanie układów kamieniem. Nieprawidłowe funkcjonowanie wylotu i niedomknięcie klapy doprowadzać będzie do cofki. Skarżący argumentował, że z jego obserwacji wynika, że zaproponowany układ jest nieszczelny, woda gruntowa przedostaje się do kanalizacji, co niweczy działanie wału przeciwpowodziowego i znikomą retencję kanałową małego układu. W ocenie skarżącego, lokalizowanie urządzeń wodnych – kanalizacji z wpustami, separatorem i wylotem – na terenie zalewowym zagraża jego bezpieczeństwu i jest sprzeczne z intencją Prawa wodnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 tej ustawy i ma on charakter taksatywny. Podnieść należy, że przedmiotem skargi, a zatem i oceny dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, jest tylko i wyłącznie postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, nie może zaś nim być ocena zasadności decyzji tymże odwołaniem objętej. Zaskarżone postanowienie jest postanowieniem formalnym, gdyż stwierdzając niedopuszczalność odwołania, zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania tego środka. Ocena zgodności z prawem omawianego rozstrzygnięcia ogranicza się więc wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania, stąd podnoszone w skardze kwestie dotyczące istoty sprawy, na tym etapie postępowania nie mogą być brane pod uwagę, albowiem decyzja organu pierwszej instancji, poprzedzająca zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, nie mieści się w granicach sprawy określonych w art. 135 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 października 2004 r., sygn. II SA/Ka 2352/02 (Lex nr 229505) wraz z glosą aprobującą Z. Kmieciaka, OSP 2007 nr 3, poz. 25]. Z przepisu art. 61 § 3 powołanej ustawy wynika, że instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć jedynie zaskarżonego aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przepis ten stanowi podstawę prawną do przeprowadzenia przez sąd kontroli rozstrzygnięć podjętych przez organ pierwszej instancji w toku rozpoznawania skargi na akt lub czynność podjęte przez organ odwoławczy. Art. 135 wraz z art. 61 § 3 tej ustawy uzasadnia rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania nie tylko zaskarżonego aktu lub czynności, lecz również aktu lub czynności poprzedzających zaskarżony akt lub czynność. Podnieść jednakże należy, że postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania od decyzji organu pierwszej instancji nie rozstrzyga o prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji pierwszej instancji. W kontekście przedmiotu niniejszej sprawy, dołączony do skargi wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie mieści się w sprecyzowanej, w przytoczonym przepisie art. 135, definicji "granic danej sprawy". Jakkolwiek bowiem oba akty zostały wydane faktycznie w ramach szeroko rozumianej jednej sprawy, to jednak zakres tego pojęcia sprecyzowany w powyższym przepisie jest różny od tego stanu faktycznego. Sąd w składzie rozpoznającym wniosek w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że kontrola legalności postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania nie rozciąga się na badanie przesłanek zastosowania na podstawie art. 135 powołanej ustawy środków w niej przewidzianych w stosunku do decyzji objętej tymże odwołaniem. Postanowienie to jest wyłącznie rozstrzygnięciem formalnym, w którym ocenie podlegają przesłanki procesowe, podczas gdy kontrola legalności decyzji administracyjnej obejmuje nadto ocenę przesłanek materialnoprawnych. W konsekwencji tego, w niniejszym postępowaniu, analiza zgodności z prawem decyzji pierwszej instancji jest wyłączona. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny Sąd stwierdza, że w takiej sytuacji należy wykluczyć możliwość pozytywnego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, a skoro wniosek jest niedopuszczalny, obliguje Sąd do jego oddalenia. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.