IV SA/Wa 981/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Barszcz, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant st. ref. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO w [...], Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) z [...] lutego 2020 r., znak [...] wydana po rozpatrzeniu odwołania Wójta Gminy [...] od decyzji Marszałka Województwa [...] (dalej: organ I instancji) Nr [...] z [...] grudnia 2018 r., wydanej po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2018 r. (uzupełnionego pismami: z [...] października 2018 r., [...] października 2018 r. oraz [...] listopada 2018 r.) o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa o powierzchni łącznej 6,5547ha, położonych w miejscowości [...] w gminie [...] objętych projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" dla obszaru położonego w miejscowości [...] przy ul. [...], gmina [...], przewidzianych pod tereny: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej (MNe), zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) oraz komunikacji w zakresie drogi publicznej klasy lokalnej (KDL) i dojazdowej (KDD), a także drogi wewnętrznej (KDW) - w przedmiocie wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa o powierzchni 0,1472 ha, położonych w miejscowości [...] w gminie [...] objętych projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" dla obszaru położonego w miejscowości [...] przy ul. [...], gmina [...]; przewidzianych pod tereny komunikacji w zakresie drogi publicznej klasy lokalnej (KDL) i dojazdowej (KDD). Organ II instancji w decyzji z [...] lutego w całości utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] grudnia 2018 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Marszałek Województwa [...] w decyzji z [...] grudnia 2018r. wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa o powierzchni 0,1472 ha, położonych jak wyżej opisano oraz nie wyraził zgody na przeznaczenie nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa o powierzchni 6,5547 ha, położonych jak wyżej opisano. Od decyzji odwołał się Wójt Gminy [...] i wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji w części dotyczącej nie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że teren dotyczący zgody na zmianę przeznaczenia objęty jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]" gm. [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w [...] z [...] września 2003 r. (Dz. U. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z [...] listopada 2003 r.). Zgodnie z ustaleniami planu "[...]", obszar przeznaczony do opracowania planu stanowi obecnie teren zabudowy mieszkaniowej oznaczonej symbolami C1.M-1 oraz C1.M-5. Na terenie przeznaczonym do sporządzenia planu znajduje się również projektowana droga gminna oznaczona symbolem C.KGd-2. Dla tego obszaru organ nie odnalazł zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w dokumentacji dotyczącej realizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" gm. [...]. Przedstawiono, że projekt planu miejscowego, który został przedłożony do wniosku o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne ma za zadanie uwzględnienie unormowań obecnie obowiązujących przepisów prawa przez uporządkowanie obecnego stanu i zaprowadzenie ładu przestrzennego na tym obszarze. W uzasadnieniu decyzji z [...] lutego 2020 r., znak [...] SKO w [...] wyjaśniło, że w sprawach wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne Marszałek działa zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Nie ocenia wniosku z punktu widzenia słuszności lub prawidłowości zamierzeń urbanistycznych gminy, lecz z punktu widzenia ochrony przestrzeni leśnej. W przedmiotowej sprawie decydującym i przesądzającym czynnikiem dla dokonanych rozstrzygnięć w części dotyczącej niewyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, tj. dla gruntów leśnych o powierzchni 6,4075 ha, położonych w miejscowości [...] w gminie [...], przewidzianych pod tereny: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej (MNe), zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) oraz drogi wewnętrznej (KDW) był fakt, że stanowią one kilkuhektarową powierzchnię lasu. Zdaniem Kolegium, wnioskowane grunty graniczą bezpośrednio z gruntami leśnymi przewidzianymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod tereny lasów (ZL-3, ZL-2, ZL-1) oraz z gruntami leśnymi położonymi poza obszarem objętym projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tereny wskazane we wniosku tworzą razem z sąsiednimi gruntami leśnymi jeden, większy, zwarty kompleks leśny, który powinien pozostać w dalszym użytkowaniu leśnym. Dodatkowo w ocenie organu odwoławczego, w obszarze projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajdują się jedynie nieliczne grunty zabudowane. Las powinien podlegać szczególnej ochronie z uwagi na liczne funkcje, które pełni, a cele inwestycyjne na tych terenach mogą przyczynić się jedynie do negatywnych skutków. Ograniczanie zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne jest ustawowym narzędziem pozwalającym zapewniać ochronę trwałego i zrównoważonego pełnienia przez lasy wszystkich funkcji. Organ II instancji wskazał, że dominującym typem siedliskowym przedmiotowego lasu jest bor świeży oznaczony symbolem Bśw, pokryty sosną zwyczajną w wieku 55 lat i klasie bonitacji I-II, przy zadrzewieniu 0,8. Zdaniem Kolegium, oceniając ww. tzw. "ważne względy społeczne" o jakich mowa w art. 9 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych należy mieć na względzie istotne ze społecznego punktu widzenia okoliczności które uzasadniają zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na nieleśne. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji, rzetelnie wyjaśnił dlaczego akurat w tym przypadku odmawia się uwzględnienia wniosku o wyłączenie gruntów z produkcji leśnej. Odnosząc się do argumentów Wójta Gminy [...] przedstawionych w odwołaniu w tym zarzutu ograniczenia prawa własności, SKO w [...] wskazało, że Marszałek rozpatrując sprawy związane ze zmianą przeznaczenia gruntów ma przede wszystkim na względzie określony ustawowo interes publiczny, którym jest ochrona gruntów leśnych jako dobra publicznego, zapewniającego bezpieczeństwo ekologiczne regionu. Decyzje wydawane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie mają na celu ograniczania samorządności organów administracji lokalnej, czy też ograniczania prawa dysponowania gruntem przez właścicieli, lecz podyktowane są troską o zasoby gruntów leśnych, uwzględniając przy tym ograniczenie areału takich powierzchni oraz stosunkowo długi proces odnawiania się lasów, co pozostaje w zgodzie z celami ustawodawcy określonymi w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Kolegium odniosło się także do pozytywnej opinii [...] Izby Rolniczej dotyczącej projektowanej zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. W skardze Wójt Gminy [...] (skarżący organ, skarżący) zaskarżył w całości decyzję SKO w [...] [...] lutego 2020 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 7b k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz "art. § 80 KPA" przez wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; 2. art. 8 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji, które nie odpowiada wymogom przewidzianym w obowiązujących przepisach oraz w sposób podważający zaufanie uczestników postępowania do organów władzy publicznej; 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy mimo licznych uchybień wskazanych w skardze; 4. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1161). W skardze wniesiono: na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c, p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzenie na rzecz skarżącego organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że teren dotyczący zgody na zmianę przeznaczenia objęty jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]" gm. [...], zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy w [...] z [...] września 2003 r. (Dz. U. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z [...] listopada 2003r.). Zgodnie z ustaleniami planu "[...]" obszar przeznaczony do opracowania planu stanowi obecnie teren zabudowy mieszkaniowej oznaczonej symbolami C1.M-1 oraz C1.M-5. Na terenie predysponowanym do sporządzenia planu znajduje się również projektowana droga gminna oznaczona symbolem C.KGd-2. Projekt planu miejscowego, który został przedłożony do wniosku o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne ma za zadanie uwzględnienie unormowań obecnie obowiązujących przepisów prawa przez uporządkowanie obecnego stanu i zaprowadzenie ładu przestrzennego na tym obszarze. Skoro niniejszy obszar objęty był przez 17 lat miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową, nie można pozbawić stron możliwości zabudowy, ograniczając tym samym prawo własności. Obecnie sporządzony projekt planu miejscowego został wykonany celem naprawienia powyższych braków i być może błędów które mogły wystąpić podczas uchwalania poprzedniego planu, uwzględnienia interesu społecznego obywateli przez uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne na terenach obowiązującego planu. Właściciele nieruchomości obecnie objętych planem miejscowym nie mogą uzyskać pozwoleń na budowę na wskazanych w projekcie planu obszarach z racji znajdujących się tam terenów leśnych. Według skarżącego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów, że grunty objęte projektem planu miejscowego stanowią spójną całość wraz z pozostałymi gruntami leśnymi, gdyż na gruntach przyległych istnieje zabudowa mieszkaniowa, która została zrealizowana na podstawie obecnie obowiązującego planu miejscowego. W projekcie planu miejscowego ujęto zapisy dotyczące wprowadzenia zabudowy ekstensywnej, tak aby w jak najmniejszym stopniu ograniczyć wycinkę lasów i pozostawić dotychczasowy charakter gruntów. Jednakże mimo takich ograniczeń, na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową nie wyrażono zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Skarżący organ powołując się na poglądy wyrażone w orzecznictwie NSA stwierdził, że "przepisy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wyrażają jedynie wskazówki, którymi winien kierować się organ administracji przy wydawaniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze oraz nie zamykają one możliwości przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów rolnych klas I-III, zaś ochrona gruntów rolnych nie może być posunięta tak daleko, by skutkowało to brakiem bądź istotnym ograniczeniem możliwości rozwoju gminy, zważywszy, że możliwość tego rozwoju, tak jak prawo własności, są wartościami, które podlegają prawnej ochronie i które należy w związku z tym także brać pod uwagę, wydając rozstrzygnięcie w oparciu o wskazany wyżej przepis. Ze względu na uznaniowy charakter decyzji wydawanej na podstawie tegoż przepisu, właściwy organ winien kierować się zatem zarówno celami ochrony gruntów rolnych wynikającymi z przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jak i słusznie pojętym interesem społecznym, wynikającym z faktu, że zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów w niniejszej sprawie ma na celu rozwój społeczny i urbanistyczny Gminy. Zrównoważeniem interesów obu stron mogłoby być uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne zaproponowanych we wniosku obszarów przy zachowaniu maksymalnych wskaźników powierzchni biologicznie czynnej. Skarżący organ podkreślił, że jego stanowisko podzieliła [...] Izba Rolnicza w piśmie z [...] listopada 2018 r., pozytywnie opiniującym omawianą zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. W ocenie skarżącego, organy nie przeprowadziły należycie postępowania wyjaśniającego, jak również nie rozpatrzyły stanu faktycznego sprawy w sposób rzetelny. Zaskarżona decyzja w sposób lakoniczny odnosi się do opinii wyrażonej w sprawie przez [...] Izbę Rolniczej. Ponadto orzekający w sprawie organ nie odniósł się do istotnych okoliczności, a mianowicie aktualnych ustaleń miejscowego planu, bliskiej lokalizacji sąsiedniej zabudowy czy uzbrojenia terenu, nie rozważył również interesu Gminy [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja SKO w [...] z [...] lutego 2020 r. Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja SKO w [...] nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi Wójta Gminy [...] wskazać należy, że orzekające w sprawie organy prawidłowo wypełniły obowiązki wynikające z treści art. 7, 7a, 7b 77 § 1 i 80 k.p.a., dokonując czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy przez wszechstronną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organy rozpoznały sprawę w zakresie, który należał do ich kompetencji, gdyż dokonały czynności zmierzających do ustalenia, czy w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa o powierzchni 6,4075 ha, położonych w miejscowości [...] w gminie [...] – objętych projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" dla obszaru położonego w miejscowości [...] przy ul. [...], gmina [...], przewidzianych pod tereny: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej (MNe), zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) oraz drogi wewnętrznej (KDW), w granicach oznaczonych zieloną szrafują na załączniku rysunkowym nr 1 w skali 1:1000, stanowiącym integralną część wniosku w zakresie działek umieszczonych w tabeli nr [...] decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2018 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7a k.p.a. wskazać należy, że skarżący nie wskazał, że w sprawie występują wątpliwości interpretacyjne. Ponadto, decyzja Marszałka z [...] grudnia 2018 r. nie nakłada na stronę obowiązku bądź ogranicza lub odbiera stronie uprawnienia. W tym aspekcie wykładni tego przepisu warto przywołać wyrok NSA z 20 czerwca 2018 r., II OSK 3200/17, CBOSA. W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., stwierdził, że norma prawa wynikająca z tego przepisu " nie może powodować niestosowania przepisów obowiązującego na danym terenie prawa miejscowego bądź dokonywania takiej wykładni przepisów prawa miejscowego, która w istocie stanowi obejście prawa". Art. 7a k.p.a. nie ma charakteru normy nadrzędnej wobec innych regulacji ustawowych. Z uzasadnienia zmiany legislacyjnej dotyczącej wprowadzenia art. 7a k.p.a. wynika, że zasada sformułowana w art. 7a k.p.a. powinna być interpretowana i stosowana z uwzględnieniem innych zasad ogólnych postępowania administracyjnego i uszczegóławiających je przepisów k.p.a., a nadto nie należy jej postrzegać jako odstępstwa od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. (druk sejmowy nr 1183/VIII kadencja). Stanowisko wyrażone w sprawie II OSK 3200/17 pozostaje w zgodzie z poglądem doktryny, że wykładnia prawa według zasady ogólnej przewidzianej w art. 7a k.p.a. nie podważa znaczenia zasady ogólnej uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, która obejmuje cały zakres regulacji prawa materialnego (zob. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 16 wyd., Warszawa 2019, Nb 3 do art. 7a). Według składu Sądu orzekającego w tej sprawie, w art. 7a § 1 k.p.a. nie chodzi o tego rodzaju sytuacje, tj. o pojawienie się w ogóle wątpliwości interpretacyjnych (trafnie zwrócono uwagę w piśmiennictwie, że sprawny interpretator jest w stanie wykazać wątpliwości interpretacyjne w niemal każdym przypadku - zob. np. D. Gregorczyk, O rozstrzyganiu wątpliwości prawnych na korzyść strony w postępowaniu administracyjnym, PiP 2019, z. 8, s. 52), a o przypadki, w których pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu (tzw. pat interpretacyjny). Zbliżony pogląd wyrażono już w orzecznictwie (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 4 marca 2020 r., sygn. IV SA/Wa 2956/19, LEX nr 3034222 oraz powołane w tym wyroku orzecznictwo). Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 7b k.p.a. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego prawna doniosłość art. 7b k.p.a. "polega na tym, że podnosi on do rangi zasady ogólnej nakaz współdziałania organów administracji w związku z potrzebą wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, nie formalizując przy tym sposobów tego współdziałania. Można zatem przyjąć, że organy administracji są zobligowane do współdziałania ze sobą w każdym przypadku, gdy przyczyni się to do szybszego załatwienia sprawy". (por. wyrok NSA z 27 lutego 2018 r., sygn. II OSK 3116/17, LEX nr 2483486). Z akt sprawy wynika, że Marszałek współdziałał z Wójtem Gminy [...] w związku z potrzebą wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Potwierdza do treść niżej wymienionych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Z treści uzasadnienia postanowienia Marszałka z [...] października 2018 r. (k. 165 akt administracyjnych) wynika, że z powodu nieprawidłowości, działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w piśmie z [...] września 2018 r. wnioskodawca został wezwany o przesłanie do Departamentu Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...] w terminie [...] dni od dnia otrzymania pisma stosownych uzupełnień. W piśmie z [...] września 2018r. Wójt Gminy [...] zwrócił się z prośbą o zawieszenie postępowania w tej sprawie. W piśmie z [...] października 2018 r. Wójt Gminy [...] zwrócił się z wnioskiem o podjęcie postępowania wszczętego na wniosek z [...] sierpnia 2018 r., a zawieszonego w postanowieniu z [...] października 2018 r. W piśmie z [...] października 2018 r. (k. 167 akt administracyjnych) Marszałek na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał Wójta Gminy [...] do przesłania do Departamentu Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...] w terminie 7 dni uzupełnień wynikających z treści pisma z [...] października 2018 r. W treści pisma [...] listopada 2018 r. (k. 191 akt administracyjnych) Marszałek wezwał Wójta Gminy [...] do przesłania kolejnych wyjaśnień wskazując, że zgodnie z informacją przedstawioną w uzasadnieniu wniosku grunty leśne wnioskowane do zmiany przeznaczenia (za wyjątkiem dz. o nr ew. [...]) położone są w granicach obowiązującego aktualnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "[...]" gmina [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w [...] z [...] września 2003 r. (Dz. Woj. [...] nr [...] poz. [...] z [...] listopada 2003 r.), w którym została ustalona funkcja nieleśna tych terenów, tj. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz droga gminna o szerokości 10 m. Marszałek w treści pisma z [...] listopada 2018 r. wyjaśnił jednocześnie, że tego rodzaju określenie funkcji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie mogą nastąpić – zarówno w obecnym, jak i wówczas obowiązującym stanie prawnym – bez uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Marszałek zwrócił uwagę, że na dzień uchwalenia ww. planu miejscowego właściwym organem w kwestii wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia był Wojewoda [...]. Organ I instancji zwrócił się z pytaniem do Wójta, na jakiej podstawie omawiane grunty leśne zostały przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nieleśne, a w szczególności czy przedmiotowe grunty posiadają zgodę na zmianę przeznaczenia. W sytuacji posiadania zgód na zmianę przeznaczenia dla tego tereny Marszałek wezwał Wójta Gminy [...] do przedstawienia ich uwierzytelnionych kopii. Marszałek wskazał również, że do wniosku należy dołączyć również wyrys i wypis z obowiązującego planu miejscowego w części odnoszącej się do gruntów objętych niniejszym wnioskiem, a także inne informacje będące w posiadaniu Urzędu Gminy, które mogą wyjaśnić/uzasadnić zaistniałą sytuację. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazać należy, że organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Artykuł 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie określa przesłanek do podjęcia przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, niemniej jednak należy zauważyć, że utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie narusza ona przepisów materialnych i procesowych. Według Sądu, decyzja organu I instancji nie narusza przepisów materialnych i procesowych. Z tego powodu Sąd uznał, że SKO w [...] prawidłowo zastosowało art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W niniejszej sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do stanu faktycznego, a w związku z tym nie było potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 136 k.p.a.). Nie doszło także od naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienia faktyczne i prawne decyzji organu I i II instancji zawierają wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. Z przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie wynika obowiązek organu odwoławczego odnoszenia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ ma obowiązek ich rozważenia, jeżeli są one związane z dowodami, którym odmówił wiarygodności lub z koniecznością wyjaśnienia podstawy prawnej. Wbrew stanowisku skarżącego wyrażonemu na str. 8 uzasadnienia skargi wskazać należy uzasadnienie faktyczne decyzji SKO w [...] z [...] lutego 2020 r. nie ogranicza się do ogólnikowych stwierdzeń. Zawiera bowiem konkretne ustalenia faktyczne, które stanowiły podstawę jej wydania. Samo naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez wadliwe skonstruowanie uzasadnienia decyzji nie może też oznaczać, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z 13 września 2019 r., sygn. I GSK 1510/19, LEX nr 2739676). W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, z poszanowaniem zasad ogólnych uregulowanych w k.p.a. Organy zgromadziły wymagany przepisami prawa materiał dowodowy, dokonały jego wszechstronnej oceny, a zawarta w uzasadnieniu decyzji argumentacja jest logiczna i przekonująca. Organy w wyniku dokonanych ustaleń i prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, zasadnie zastosowały art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 ze zm., dalej: u.g.r.l.). Odnosząc się do całokształtu sprawy należy podkreślić, że z uzasadnienia obu decyzji wyraźnie wynika, że organy, których stanowisko Sąd popiera w całości, wyjaśniły bardzo dokładnie przesłanki jakimi się kierowały przy rozstrzygnięciu sprawy, poddając przedmiotowy wniosek Wójta wnikliwej analizie zaś zarzuty skargi, wbrew twierdzeniom Wójta, nie mogły podlegać z powołanych wyżej przyczyn uwzględnieniu, jako nie znajdujące uzasadnienia zarówno w braku naruszenia procedury administracyjnej jak i braku naruszenia przez orzekające organy przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać należy w pierwszej kolejności na przedmiot przepisów u.g.r.l., którym według art. 1 tej ustawy są zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów. Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.g.r.l., ochrona gruntów leśnych polega na: 1) ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne lub nierolnicze; 2) zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów leśnych oraz szkodom w drzewostanach i produkcji leśnej, powstającym wskutek działalności nieleśnej i ruchów masowych ziemi; 3) przywracaniu wartości użytkowej gruntom, które utraciły charakter gruntów leśnych wskutek działalności nieleśnej; 4) poprawianiu ich wartości użytkowej oraz zapobieganiu obniżania ich produkcyjności; 5) ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi. W ujęciu wąskim przepisy u.g.r.l. regulują stosunki społeczno-gospodarcze związane m. in. z ochroną gruntów leśnych. Z treści art. 3 ust. 2 u.g.r.l. wynikają następujące cele przepisów dotyczących ochrony gruntów leśnych: 1. ochrona ilościowa (art. 3 ust. 2 pkt 1 u.g.r.l); 2. zapobieganie procesom degradacji i dewastacji gruntów leśnych oraz szkodom w drzewostanach i produkcji leśnej (art. 3 ust. 2 pkt 2 u.g.r.l.); 3. przywracanie wartości użytkowej gruntom leśnym (art. 3 ust. 2 pkt 3 u.g.r.l.); 4. poprawa wartości użytkowej gruntów leśnych oraz zapobieganie obniżania ich produkcyjności (art. 3 ust. 2 pkt 4 u.g.r.l.); 5. ograniczanie zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi (art. 3 ust. 2 pkt 5 u.g.r.l.). Wszystkie ww. cele ochrony gruntów leśnych składają się na treść pojęcia ochrony gruntów leśnych, która jest jedną z podstawowych zasad ogólnych u.g.r.l. Zasada ochrony gruntów rolnych i leśnych uogólnia cele szczegółowe tej ochrony uregulowane w art. 3 ust. 2 u.g.r.l. Orzekające w sprawie organy nie oceniły wniosku Wójta Gminy [...] w sprawie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych tylko z punktu widzenia słuszności bądź prawidłowości zamierzeń inwestycyjnych gminy, które mają być realizowane na terenie objętym wnioskiem – tak jak tego oczekuje skarżący organ, ale przede wszystkim z punktu widzenia celów ochrony gruntów leśnych uregulowanych w u.g.r.l. Wskazać należy również, że w art. 6 ust. 1 u.g.r.l. uregulowano zasadę, według której na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Zasada ogólna wyrażona w art. 6 ust. 1 u.g.r.l. zawiera w sobie możliwość funkcjonowania w charakterze uogólnionego instrumentu oddziaływania na zachowanie adresata normy prawnej. Sam fakt istnienia instrumentu prawnego o określonym kształcie zakłada nie tylko określony krąg adresatów takiej normy prawnej, ale również utrwalone i uogólnione metody oddziaływania. Zasady prawa są więc rezultatem własności ogólnych pewnych norm prawnych, są również wynikiem podobnych sposobów ich tworzenia. R. Hauser, A. Skoczylas podkreślają, że "Zasady prawa wywierają znaczący wpływ zarówno na stosowanie, jak i na procesy prawotwórcze. Stanowią one nieodzowny element każdego, prawidłowo skonstruowanego systemu prawa. Ich znaczenie uwidacznia się szczególnie na gruncie postępowań typu przymusowego (w tym postępowania egzekucyjnego w administracji), gdzie zapewniają poszanowanie reguł sprawiedliwej procedury – w szczególności w zakresie gwarantowania odpowiedniej ochrony prawnej (...)" (zob. R. Hauser, A. Skoczylas, Rola zasad ogólnych postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, [w:] Kodyfikacja postępowania administracyjnego, na 50-lecie k.p.a., J. Niczyporuk (red.), Lublin 2010, s. 225.). Określone normy prawne o wspólnych funkcjach tworzone w podobnych warunkach są stosowane i interpretowane w podobny sposób. Z powyższego wynika, że wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o jakiej mowa w art. 7 ust. 2 u.g.r.l., powinna być traktowana jako odstępstwo od ogólnej zasady ochrony tych gruntów realizowanej jako ograniczanie tego rodzaju działań. Uwzględniając opinię [...] Izby Rolniczej Marszałek prawidłowo wyraził zgodę jedynie w odniesieniu do wnioskowanych gruntów leśnych przeznaczonych pod tereny komunikacji w zakresie drogi publicznej klasy lokalnej (KDL) i dojazdowej (KDD). Tym samym Marszałek wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych o powierzchni łącznej 0,1472 ha na cele nierolnicze i nieleśne pod ww. tereny. Zmiana przeznaczenia gruntów leśnych, na które organ I instancji wyraził zgodę, pozwoli na modernizację układu komunikacyjnego, a co za tym idzie poprawę bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego oraz stworzenie zorganizowanej oraz sprawnej sieci drogowej w wymiarze lokalnym i ponadlokalnym. Rozbudowa sieci infrastruktury stanowić będzie nie tylko szansę dla zrównoważonego rozwoju gminy, ale także daje możliwość sprostania potrzebom społecznym i obowiązującym wymogom przepisów prawa. Podkreślenia wymaga, że wnioskowane grunty stanowią skrajne fragmenty obszaru leśnego, a z uwagi na położenie przy istniejących ciągach komunikacyjnych brak jest możliwości realizacji tych przedsięwzięć na gruntach, które nie są chronione w trybie przepisów u.g.r.l. W niniejszej sprawie główną osią sporu jest zastosowanie zasady całościowego traktowanie zasobów leśnych. Według Sądu, całościowe traktowanie zasobów leśnych jest wyrazem kompleksowego podejścia do gospodarowania terenami leśnymi zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju oraz ochroną gruntów leśnych. Całościowe podejście do gruntów leśnych powinno w szczególności uwzględniać wzajemne oddziaływania zasobów środowiska. "Całość" w znaczeniu prakseologicznym oznacza jedność elementów albo przedmiot złożony zawierający wszystkie swoje elementy. Wyraz "całość" może odnosić się także do struktury stosunków zachodzących miedzy określonymi typami przedmiotów lub zdarzeń, przejawiającej się przy różnych okazjach z różnymi modyfikacjami. "Całość" może dotyczyć procesu, którego częścią jest jakiś inny proces będący wyróżnioną fazą procesu pierwszego (T. Pszczołowski, Mała encyklopedia prakseologii i teorii organizacji, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk 1978, s. 31.). Orzekające w sprawie organy prawidłowo uzasadniły z jakich powodów nie wyrażono zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa o powierzchni łącznej 6,4075 ha, przewidzianych pod tereny: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej (MNe), zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) oraz drogi wewnętrznej (KDW). Z informacji przedstawionych w dokumentacji wniosku wynika, że stanowią one kilkuhektarową powierzchnię lasu. Ponadto z załącznika graficznego nr 1 pn. Projekt planu miejscowego z naniesionym obszarem objętym wnioskiem oraz nr 2 pn. Projekt planu miejscowego z naniesionym obszarem objętym wnioskiem na tle planu urządzenia lasu wynika, że przedmiotowe grunty leśne graniczą bezpośrednio z gruntami leśnymi przewidzianymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod tereny lasów (ZL-3, ZL-2, ZL-1) oraz z gruntami leśnymi położonymi poza obszarem objętym projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazane wyżej tereny wymienione we wniosku razem z sąsiednimi gruntami leśnymi tworzą jeden, większy, zwarty kompleks leśny, który powinien pozostać w dalszym użytkowaniu leśnym. Organ wydający decyzję na podstawie art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 u.g.r.l. powinien uwzględnić cele uregulowane w art. 3 ust. 2 u.g.r.l. oraz cele trwale zrównoważonej gospodarki leśnej, która zgodnie z 6 ust. 1 pkt1a ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 6 ze zm., dalej: u.l.), która oznacza działalność zmierzającą do ukształtowania struktury lasów i ich wykorzystania w sposób i tempie zapewniającym trwałe zachowanie ich bogactwa biologicznego, wysokiej produkcyjności oraz potencjału regeneracyjnego, żywotności i zdolności do wypełniania, teraz i w przyszłości, wszystkich ważnych ochronnych, gospodarczych i socjalnych funkcji na poziomie lokalnym, narodowym i globalnym, bez szkody dla innych ekosystemów. Orzekające w sprawie organy zgodnie z zasadą ochrony gruntów leśnych, oraz celami szczegółowym tej ochrony uregulowanymi w art. 3 ust. 2 u.g.r.l. prawidłowo uznały, że należy przeciwdziałać dalszemu poszerzaniu się zabudowy na zwarte tereny leśne, gdyż poza presją urbanistyczną nie ma podstaw do zmiany ich przeznaczenia. Zasadnie przyjęły organy, że prymat presji inwestycyjnej ustąpić musi poszanowaniu trudno odnawialnych zasobów środowiskowych, a zwarte i rozległe obszary leśne należy chronić całościowo. Treny leśne jako zasoby przyrodnicze należą równocześnie do zasobów środowiska, które są chronione również na podstawie ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 poz. 1396 ze zm., dalej: p.o.ś.). Zgodnie z art. 5 p.o.ś., ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z uwzględnieniem ochrony pozostałych elementów. Zasoby leśne są częścią całości dostępnych zasobów przyrodniczych o odpowiednich właściwościach ilościowych i jakościowych przeznaczonych do zaspokojenia określonych celów. Stosowanie instrumentów prawnych ochrony gruntów leśnych, takich jak wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych wymaga podejścia systemowego w stosowaniu tego rodzaju przepisów prawnych. Polega ono na dostrzeganiu w całokształcie norm prawnych – regulujących sprawy ochrony gruntów leśnych, cech współzależności zasobów środowiska, do których należy zaliczyć grunty leśne. Racjonalne traktowanie zasobów leśnych oznacza głównie dążenie do osiągnięcia celów ustawowych uregulowanych w u.g.r.l. oraz u.l. Jest to zatem taki sposób postępowania organu wyrażającego zgodę lub odmowę wyrażenia zgody, który będzie zgodny z celami ustawowymi z uwzględnieniem, przewidywanych skutków racjonalnego gospodarowania gruntami leśnymi z uwzględnieniem ich ochrony. Racjonalna ochrona gruntów leśnych wyklucza przede wszystkim działania, które są sprzeczne z celami uregulowanymi w art. 3 ust. 2 u.g.r.l. oraz wynikającymi z trwałej zrównoważonej gospodarki leśnej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.l., trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu, z uwzględnieniem w szczególności następujących celów: 1) zachowania lasów i korzystnego ich wpływu na klimat, powietrze, wodę, glebę, warunki życia i zdrowia człowieka oraz na równowagę przyrodniczą; 2) ochrony lasów, zwłaszcza lasów i ekosystemów leśnych stanowiących naturalne fragmenty rodzimej przyrody lub lasów szczególnie cennych ze względu na: a) zachowanie różnorodności przyrodniczej, b) zachowanie leśnych zasobów genetycznych, c) walory krajobrazowe, d) potrzeby nauki; 3) ochrony gleb i terenów szczególnie narażonych na zanieczyszczenie lub uszkodzenie oraz o specjalnym znaczeniu społecznym; 4) ochrony wód powierzchniowych i głębinowych, retencji zlewni, w szczególności na obszarach wododziałów i na obszarach zasilania zbiorników wód podziemnych; 5) produkcji, na zasadzie racjonalnej gospodarki, drewna oraz surowców i produktów ubocznego użytkowania lasu. Sposób prowadzenia trwale zrównoważonej gospodarki leśnej określa plan urządzenia lasu lub uproszczony planu urządzenia lasu. Organ I instancji na str. 7 uzasadnienia decyzji wyjaśnił, że przy wydaniu decyzji wzięto również pod uwagę dołączony do dokumentacji wniosku – uproszczony plan urządzenia lasów nie będących własnością Skarbu Państwa położonych na terenie wsi [...], gmina [...]. Organ I instancji na str. 7-8 uzasadnienia decyzji dokonał analizy treści tego dokumentu z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania. Organ I instancji na podstawie analizy uproszczonego planu urządzenia lasów nie będących własnością Skarbu Państwa położonych na terenie wsi [...], gmina [...] wyprowadził prawidłowe wnioski. Decyzje orzekających w sprawie organów odwołują się do racjonalnych argumentów dotyczących braku wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne przedmiotowych gruntów leśnych. Wskazać należy, że racjonalność argumentacji przedstawionej w uzasadnieniach decyzji orzekających w niniejszej sprawie organów zawiera także w sobie element przewidywania skutków postępowania sprzecznego z przepisami prawa. Marszałek wyjaśnił, że w obecnej sytuacji nie ma konieczności realizacji nowej drogi wewnętrznej (KDW), ponieważ wnioskowane tereny objęte projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" dla obszaru położonego w miejscowości [...] przy ul. [...], gmina [...] przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ekstensywną (MNe) oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (MN), które miałyby być przez nie obsługiwane, nie uzyskały zgody na zmianę przeznaczenia. Nieliczne zabudowania występujące w obrębie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego posiadają zagwarantowaną obsługę komunikacyjną w postaci istniejących dróg publicznych. Całościowe traktowanie zasobów leśnych powinno być realizowane z uwzględnieniem ochrony ich ilości i jakości. Ochrona ilościowa zasobów leśnych polega na zapobieganiu niezmniejszaniu ich ilości. Ochrona ilościowa zasobów leśnych ma także na celu racjonalne i oszczędne gospodarowanie gruntami leśnymi. Istotą ochrony ilościowej gruntów leśnych jest racjonalne ich wykorzystanie na cele określone w art. 3 ust. 2 u.g.r.l. Służą temu przede wszystkim instrumenty prawne przewidziane w u.g.r.l., takie jak zgoda na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 7 ust. 1 u.g.r.l., która jest jednocześnie formą reglamentacji administracyjnoprawnej przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Funkcjonowanie instrumentów zasady reglamentacji, do których zaliczyć należy zgodę na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, odbywa się za pośrednictwem podstawowego regulatora, którym jest prawo. Reglamentacja przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne ma także na celu zapewnienie stanu równowagi w gospodarowaniu zasobami środowiska. W ten sposób pełni ona funkcję autoregulacji w osiągnięciu zrównoważonego korzystania z zasobów środowiska. Jednym z ważnych powodów stosowania reglamentacji w przeznaczeniu gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne jest konieczność zapewnienia prewencyjnej ochrony zasobów środowiska w procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Z treści "Uproszczonego planu urządzenia lasów nie będących własnością Skarbu Państwa położonych na terenie wsi [...], gmina [...]" wynika, że na zdecydowanej większości gruntów leśnych wnioskowanych do zmiany przeznaczenia, tj. na obszarze wydzieleń 2d oraz 2g dominującym typem siedliskowym lasu jest bór świeży oznaczony symbolem Bśw, pokryty sosną zwyczajną w wieku 55 lat i klasie bonitacji I-II przy zadrzewieniu 0,8. W dokumencie tym (k. 145 akt administracyjnych) stwierdzono, że w uzasadnionych wynikających z potrzeb hodowli i użytkowania lasu oraz innych aspektów przyrodniczych, możliwe jest zwiększenie poziomu użytkowania przedrębnego wykazanego w niniejszym opracowaniu do wielkości nie przekraczającej 20% zasobności danego drzewostanu (pododdziału). W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd według którego "właściwe organy zgodnie z ustawą o lasach obejmując przedmiotowe działki uproszczonym planem urządzenia lasu dokonały oceny, że działki te stanowią las. Zgodnie zaś z art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, w ewidencji gruntów należy uwzględniać ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów" (por. wyrok NSA z 25 maja 2020 r., sygn. I OSK 372/19, LEX nr 3065145). Marszałek zasadnie wskazał, że skutkiem niewykonywania obowiązków określonych w art. 13 ust. 1 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 6, dalej; u.l.), albo gdy właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3 - starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków i zadań w drodze decyzji (art. 24 ustawy o lasach). Marszałek zwrócił uwagę, że w pkt. 4 uproszczonego planu urządzenia lasu zatwierdzonego przez Starostę [...] w dniu [...] stycznia 2018 r., który obejmuje większość wnioskowanych gruntów leśnych stwierdzono, że stan zdrowotny i sanitarny lasów jest zadowalający, a sporadycznie wydzielający się posusz jest na bieżąco usuwany pod nadzorem służb leśnych. Organ I instancji wyjaśnił również, że przydatność produkcyjna wnioskowanych drzewostanów nie jest jedyną cechą, która może decydować o ich dalszej egzystencji. Funkcja produkcyjna (produkcja drewna) to jedna z kilkunastu funkcji lasu, która zgodnie z prowadzeniem modelu zrównoważonej wielofunkcyjnej gospodarki leśnej winna być traktowana na równi z pozostałymi. Jak wynika z przepisu art. 6 ust. 1 pkt 1 u.l., pojęcie gospodarka leśna obejmuje: działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Orzekające w sprawie organy uzasadniły także z jakich powodów nie podzieliły stanowiska zaprezentowanego przez Prezesa [...] Izby Rolniczej. Ustalenia organów, zaakceptowane przez Sąd nie były zatem dowolne. Z przedstawionych względów Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).