IV SA/Wa 983/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Izabella Janson, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania - skargę oddala - Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r., wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /1. j. Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm. / i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną przez K. W. decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] marca 2006r. nr [...] orzekającą o odmowie uchylenia czynności materialno-technicznych w postaci wpisów o zameldowaniu B. J. oraz jej dzieci W. J. i A. P. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. Postępowanie administracyjne dotyczące uchylenia czynności materialno-technicznych w postaci wpisów o zameldowaniu B. J. oraz jej dzieci w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. zostało wszczęte w dniu 16 września 2005r. na wniosek K. W., który we wniosku powołał się na zły stan techniczny budynku oraz konieczność wykonania remontu kapitalnego budynku przy ul. [...] w P., który to obowiązek wynika z treści decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] lipca 2003r. nr [...]. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji stwierdził, że podstawę prawną decyzji administracyjnej w sprawie anulowania czynności materialno-technicznych w postaci zameldowania osób na pobyt stały w danym lokalu stanowi przepis art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. B. J. oraz jej dzieci W. J. i A. P. zostały zameldowane w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. w dniu 12 września 2005r. W dniu tym, jak wskazuje Wojewoda [...], wymogami niezbędnymi do zameldowania, zgodnie z art. 6 ust. 1, art. 11 i art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002r. w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania oraz prowadzenia danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania oraz prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych / Dz. U. Nr 236, poz. 1999/było: 1. zamieszkiwanie osoby w danym lokalu w dniu zameldowania; 2. przedstawienie organowi meldunkowemu zaświadczenia o wymeldowaniu się z poprzedniego miejsca pobytu stałego; 3. przedłożenie organowi meldunkowemu zgłoszenia zameldowania na pobyt stały; 4. potwierdzenie faktu pobytu osoby w danym lokalu, dokonane przez podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu. Odnosząc się do powyższych wymogów organ odwoławczy stwierdził, że okoliczność zamieszkiwania B. J. oraz jej dzieci w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. w dniu 12 września 2005r., tj w dniu zameldowania została w toku postępowania udowodniona, co potwierdzają wyjaśnienia K. W., B. J. oraz zeznania przesłuchanych w sprawie świadków jak również pismo Komendy Powiatowej Policji w P. z dnia 16 lutego 2006r. B. J. nie przedstawiła organowi meldunkowemu zaświadczenia o wymeldowaniu z poprzedniego miejsca pobytu, ponieważ nigdzie nie była zameldowana. W dniu 12 września 2005r. przedłożyła organowi meldunkowemu zgłoszenia zameldowania dot. siebie oraz dzieci. Najemcą lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. na podstawie umowy najmu z dnia 1 marca 1996r. jest A. P., który dysponując tytułem prawnym do w/w lokalu potwierdził fakt pobytu B. J. oraz jej dzieci w tym lokalu. Uprawnienie A. P. do potwierdzenia pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały wynika z treści art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych / Dz. U. Nr 93, poz. 887 /, która to zmiana weszła w życie z dniem 1 maja 2004r. Fakt zastrzeżenia, co do meldowania osób, które w przeszłości poczyniła poprzednia właścicielka budynku, nie mógł być wzięty pod uwagę przez organ odwoławczy, gdyż instytucja zastrzeżenia zameldowania nie znajduje podstawy prawnej w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ani w jakiejkolwiek innej regulacji prawnej. Organ podniósł również, że o możliwości zameldowania osoby w danym lokalu decydują przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i przepisy wykonawcze do tej ustawy a nie zły stan techniczny budynku. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006r. złożył K. W., który podniósł, iż Wojewoda [...] w swej decyzji odniósł się jedynie do strony formalnej całej sprawy nie uwzględniając wszystkich jej aspektów. Skarżący wskazał, iż Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją nr [...] z dnia [...]lipca 2003r. nakazał wykonanie remontu kapitalnego całego budynku a decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2004r. nakazał skarżącemu wyłączenie z użytkowania jednego z lokali mieszkalnych i wykwaterowanie lokatorów w terminie do dnia 31 października 2004r. oraz zabezpieczenie tego lokalu oraz lokali niezamieszkałych z powodu znacznej dekapitalizacji całego obiektu z bezzwłocznym terminem wykonalności. W tej sytuacji skarżący ocenia decyzję o zameldowaniu B. J. i jej dzieci w lokalu nr [...] przy ul. [...] jako absurdalną i uniemożliwiającą mu wykonanie nałożonych na niego obowiązków wynikających z decyzji wydanych przez Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł ojej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. /, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W świetle ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych /jednolity tekst: Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm./, zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności, obowiązek meldunkowy, obejmujący zameldowanie i wymeldowanie się z pobytu stałego i czasowego, wynika wprost z przepisów ustawy i nie wymaga konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego, czyli w miejscu zamieszkiwania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania / art. 6 ust. 1 ustawy /. Obowiązek zameldowania się na pobyt stały powstaje wówczas, gdy łącznie spełnione zostaną obydwa warunki określone w art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, a mianowicie, gdy dana osoba zamieszkuje w określonym lokalu oraz ma zamiar stałego w nim przebywania /por. wyrok NSA z 28 kwietnia 1999r., V S.A. 1773/98, LEX nr 49403 /. Wykonanie obowiązku zameldowania się na pobyt stały polega na przedstawieniu właściwemu ze względu na nowe miejsce pobytu stałego organowi gminy /wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta zaświadczenia o wymeldowaniu się z poprzedniego miejsca pobytu stałego oraz zgłoszeniu danych osobowych niezbędnych do zameldowania, co wynika z art. 11 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie wykonawcze z dnia 24 grudnia 2002r. w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania oraz prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych / Dz. U. Nr 236, poz. 1999 /. Rozporządzenie to określa m. in. sposób zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania, w tym sposób wykonywania obowiązku meldunkowego za osobę niepełnoletnią, jak również określa wzory formularzy zgłoszeń meldunkowych / § 1 rozporządzenia /. Zgodnie z § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia dokonując zameldowania na pobyt stały, osoba przedstawia zaświadczenie o wymeldowaniu się z poprzedniego miejsca pobytu stałego oraz zgłasza dane, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, przez wypełnienie i podpisanie formularza "Zgłoszenie pobytu stałego". Zameldowania osoby niepełnoletniej na pobyt stały dokonuje przedstawiciel ustawowy lub inna osoba sprawująca faktyczną opiekę nad osobą niepełnoletnią / § 4 ust. 1 rozporządzenia /. Przy zameldowaniu na pobyt stały, osoba zgłaszająca pobyt stały, zgodnie z art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności obowiązana jest przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Potwierdzenia faktu pobytu osoby zgłaszającej pobyt stały w lokalu dokonuje się w sposób określony w art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności tj. poprzez złożenie na formularzu meldunkowym / "Zgłoszenie pobytu stałego" / czytelnego podpisu z oznaczeniem daty jego złożenia. Na podstawie zgłoszenia obejmującego wymagane dane organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany dokonać zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym / art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności /. Sama rejestracja jest czynnością materialno-techniczną rodząca skutki prawne i nie wymaga konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej. Wyjątki od tej zasady, dopuszczające wydanie decyzji, zostały określone w samej ustawie o ewidencji ludności / art. 8 ust. 2, art. 15 ust. 2 i art. 47 ust. 2 ustawy /. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji prowadziły postępowanie administracyjne na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i w jego toku były zobowiązane do zweryfikowania danych przedstawionych w zgłoszeniu meldunkowym swoim i swoich dzieci przez B. J. pod kątem, czy nie budzą one wątpliwości. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy brak jest podstaw do uchylenia czynności materialno-technicznych w postaci zameldowania B. J. oraz jej dzieci na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...]w P. z uwagi na to, że zameldowanie tych osób na pobyt stały w przedmiotowym lokalu nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa tj. ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002r. w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania oraz prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych. Bezspornie udowodniona została okoliczność zamieszkiwania B. J. i jej dzieci w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. z zamiarem w nim stałego przebywania w dacie ich zameldowania. Fakt przebywania B. J. i jej dzieci w w/w lokalu potwierdził na formularzu meldunkowym zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności A. P., to jest podmiot dysponujący tytułem prawnym do tego lokalu, na co wskazuje umowa najmu tego lokalu z dnia 1 marca 1996r. W tych okolicznościach legitymacja A. P. do potwierdzenia faktu przebywania osoby zgłaszającej pobyt stały w lokalu nie może być kwestionowana. Ustawodawca uprawnienie to przewidział dla właściciela lokalu jak i innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu. Z zapisu ustawowego w art. 9 ust. 2a i w art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności wynika, że uprawnienie to jest jednakowe dla obu tych podmiotów. Potwierdzenie pobytu przez jeden z tych podmiotów jest wystarczające. Potwierdzenie pobytu ma jedynie charakter dowodowy i potwierdza, że dana osoba faktycznie przebywa w określonym lokalu, natomiast nie rodzi dla tej osoby żadnych uprawnień do lokalu. Lokal nr [...] przy ul. [...] w P. jest lokalem mieszkalnym. Wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w dniu [...] lipca 2003r. decyzji nr [...] nakazującej wykonanie remontu kapitalnego budynku przy ul. [...] nie pozbawia znajdującego się w nim lokalu nr [...] przymiotu lokalu mieszkalnego. Skoro lokal ten jest legalnie zamieszkały, to osoby w nim zamieszkujące dłużej niż trzy doby mają ustawowy obowiązek zameldowania się w nim na pobyt stały / art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności /. Art. 1 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności stwierdza, że ewidencja ludności polega na rejestracji danych m. in. o miejscu pobytu osób. Na tej podstawie organ meldunkowy obowiązany jest gromadzić informacje w zakresie danych o miejscu pobytu danej osoby zgodnie z rzeczywistością. Dlatego też ustawowym zadaniem ewidencji ludności jest jedynie odzwierciedlenie faktu przebywania w lokalu danej osoby, a nie stanu prawnego lokalu. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, "iż Wojewoda [...] w swej decyzji odniósł się jedynie do strony formalnej całej sprawy nie uwzględniając wszystkich jej aspektów". W postępowaniu administracyjnym wszczętym wnioskiem skarżącego z dnia 16 września 2005r. o uchylenie czynności materialno-technicznych zameldowania B. J. i jej dzieci w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P., organ meldunkowy I instancji jak i organ odwoławczy mogły zająć się zgodnie ze swoją właściwością jedynie badaniem czy do zameldowania tego, jakie miało miejsce w dniu 12 września 2005r. doszło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Natomiast organy te nie mogły zajmować się kwestiami wykraczającymi poza ich właściwość związanymi z wykonaniem decyzji nakazującej przeprowadzenie remontu kapitalnego przedmiotowego budynku, wykwaterowaniem lokatorów na czas remontu, zapewnieniem lokali socjalnych dla innych lokatorów tego budynku w związku z wyrokami sądowymi. Wobec powyższego, skoro organy przeprowadziły postępowanie administracyjne bez naruszenia zasad procedury administracyjnej oraz prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu niezgodności z prawem. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /, orzekł jak w sentencji wyroku.