IV SA/Wa 989/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2014 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - oddala skargę - Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO w W., organ II instancji, Kolegium) znak: [...] z [...] marca 2014 r., wydana na podstawie art. 127 § 2 k.p.a. w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania pana K. L. (dalej: strona, skarżący) reprezentowanego przez adwokata L. C. od decyzji Burmistrza O. (dalej: organ I instancji) nr [...] z [...] września 2013 r., znak: [...], ustalającej dla skarżącego jako zbywcy nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], położonej w O., opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego, w wysokości 2.855, 53 zł. SKO w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Stan sprawy przestawiał się następująco: W piśmie z [...] maja 2010 roku, znak: [...], organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia wysokości jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], położonej w O., spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W decyzji nr [...] z [...] stycznia 2011 r. znak: [...], organ I instancji ustalił dla skarżącego jako zbywcy nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], położonej w O., opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego, w wysokości 2.873,73 zł. Odwołanie od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł skarżący, reprezentowany przez adwokata L. C., zarzucając organowi naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej: u.p.z.p.), a także § 50 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. nr 207, poz. 2109 ze zm., dalej: rozporządzenie). Strona podniosła także, że pojęcie faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości powinno być rozumiane jako rzeczywista możliwość korzystania zanim miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określający aktualne przeznaczenie nieruchomości wszedł w życie. W decyzji z [...] czerwca 2011 r. znak: [...], SKO w W. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, iż w operacie szacunkowym biegły nie ustalił faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co narusza § 50 ust. 3 rozporządzenia z 21 września 2004 r., a także wskazuje na dowolność w doborze transakcji przyjętych do porównań. Ponadto w ocenie SKO w W., przyjęte do porównań transakcje dotyczyły w przeważającej mierze nieruchomości znacznie większych od wycenianej i okoliczność ta winna znaleźć odzwierciedlenie w operacie szacunkowym. Jednocześnie Kolegium wskazało, iż w operacie zostały powołane transakcje sprzedaży nieruchomościami, gdzie cena negocjowana była określona łącznie dla wszystkich nieruchomości, co wynika wprost z załączonego do akt sprawy aktu notarialnego Rep. [...] Nr [...] z [...] lipca 2008 r., którym to aktem zbyte zostały działki nr nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], a które to transakcje zostały wybrane przez rzeczoznawcę do porównań. Tym samym jeżeli nabywcą ww. nieruchomości był ten sam podmiot i zostały one zbyte jednym aktem notarialnym, to nie można mówić, że stanowią one odrębne transakcje i brak jest wówczas odpowiedniej liczby transakcji do dokonania wyceny nieruchomości metodą korygowania ceny średniej. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji w decyzji nr [...] z [...] września 2013 r. znak: [...], ustalił dla skarżącego jako zbywcy nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], położonej w O., opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego, w wysokości 2.855,53 zł. Od powyższej decyzji odwołanie do SKO w W., z zachowaniem ustawowego terminu wniósł skarżący, reprezentowany przez adwokata L. C., zarzucając organowi błędną wykładnię art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 i ust. 6 u.p.z.p., a także zwrócił uwagę na błędy metodologiczne poprzez przyjęcie do porównań transakcji z innych miejscowości oraz brak uwzględnienia, że działka przeznaczona została pod drogę, co pozbawia ją waloru gruntu inwestycyjnego. Na koniec podniesiono kwestię przedawnienia na skutek wydania decyzji po upływie 5 lat od dnia uchwalenia planu. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Burmistrza O. nr [...] z [...] września 2013 r., SKO w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie SKO w W., w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. Zdaniem Kolegium, w sprawie bezspornym jest fakt, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta O.z częścią wsi O., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w O. z [...] września 2006 r. (Dz.Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z [...] grudnia 2006r.), działka nr [...] z obrębu [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 4MW (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej). Według SKO w W., nie można podzielić poglądu skarżącego jakoby szacowana działka przeznaczona była pod drogę publiczną bowiem nie wynika to z żadnego dokumentu planistycznego. W piśmie z 9 kwietnia skarżący wniósł za pośrednictwem SKO w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuca: I. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia poprzez błędną wykładnię art. 36 i art. 37 ust. 1 i 6 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, niezgodnie z ustaloną i sygnalizowaną przez stronę a powszechnie występującą linią orzecznictwa sądów administracyjnych, iż sama zwyżka wartości nieruchomości po uchwaleniu lub zmianie miejscowego planu zagospodarowaniu nie jest wystarczająca do nałożenia opłaty przewidzianej tymi przepisami lecz koniecznym jest wykazanie, że zwyżka wartości jest jedynie wynikiem właśnie przyjęcia lub zmiany planu, zaś tego ani przeprowadzone postępowanie, ani zaskarżona decyzja nie wskazywały. II. błędy metodologiczne przy sporządzaniu operatu jaki był podstawą do wydania decyzji w niniejszej sprawie, albowiem nie wskazano by zwyżka wartości była wynikiem li tylko uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również oparcie się na transakcjach, które nie są podobne do tej będącej przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, jak również nieuwzględnienie, iż zwyżka cen była li tylko wynikiem ogólnopolskiej zwyżki koniunktury w przeszłości, zaś obecnie ceny spadły, co potwierdza tezę skarżącego, że uchwalenie planu miało niewielki lub żaden wpływ na wartość nieruchomości, albowiem obecnie przy uchwalonym planie, co wynika z obu decyzji, brak jest transakcji lub jest ich niewiele, a ceny bezsprzecznie tak w O., jak i całej Polsce spadły, przy czym wskazanie w opinii, iż zwyżka jest wynikiem wyłącznie uchwalenia planu nie jest wystarczające, lecz należy to w merytoryczny sposób wskazać, co w niniejszej opinii nie nastąpiło. III. wydanie zaskarżonych decyzji z obrazą przepisów proceduralnych, albowiem wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia opłaty dodatkowej może nastąpić w terminie 5 lat od uchwalenia lub zmiany planu zagospodarowania, zaś w niniejszej sprawie postępowanie, jakie się toczy zostało wszczęte już po upływie tego okresu, co skutkuje niemożnością nałożenia na stronę opłaty. IV. obrazę przepisów postępowania poprzez błędną wykładnię art. 138 § 1 pkt. 1, art. 107 § 3 w związku z art. 11, art. 15 oraz art. 7 i 77 § 1 i art. 80 k.p.a., albowiem Kolegium nie dokonało należytej oceny w aspekcie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i dokonania oceny dowodów w niej przeprowadzonych, w szczególności opinii biegłego w postaci operatu szacunkowego, której odzwierciedleniem winno być uzasadnienie rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji a nadto zgodnie z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: ustawa p.p.s.a.) również o uchylenie decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy p.p.s.a. Skarżący wniósł także o wstrzymanie wykonania decyzji, albowiem sprawa bezsprzecznie w jego ocenie jest sporna. Jak wynika z zaskarżonej decyzji SKO w W., postępowanie trwa 3 lata, a zatem sprawa nie jest oczywista, według skarżącego, z uwagi na sprzeczność zaskarżonej decyzji Kolegium z przyjętą linią orzecznictwa sądów administracyjnych. Zdaniem skarżącego, zachodzi wątpliwość co do słuszności stanowiska wyrażonego w zaskarżonych decyzjach, a ponadto wykonanie decyzji mogłoby narazić stronę na poważną szkodę. W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie. W piśmie pełnomocnika skarżącego z [...] października 2014 r., adwokat L. C. powołał się na okoliczność, że sprawy dotyczące decyzji rent planistycznych dotyczących nieruchomości położonych na terenie gminy O. były już dwukrotnie rozpoznawane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i zakończyły się wydaniem wyroków uchylających zaskarżone decyzje. Skarżący zwrócił uwagę, że operaty szacunkowe jakie zostały wydane w szeregu spraw prowadzonych przez Urząd Gminy w O. były co do zasady takie same w sensie koncepcyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja SKO w W. nie naruszyła przepisów obowiązującego prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu obrazy przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia poprzez błędną wykładnię art. 36 i 37 ust. 1 i 6 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, niezgodnie z ustaloną i sygnalizowaną przez stronę a powszechnie przyjętą linią orzecznictwa sądów administracyjnych, iż sama zwyżka wartości nieruchomości po uchwaleniu lub zmianie miejscowego planu zagospodarowania nie jest wystarczająca do nałożenia opłaty przewidzianej tymi przepisami, należy wyjaśnić iż wzrost wartości nieruchomości, od którego pobiera się opłatę, stanowi różnica między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego, a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Organ ustalając wzrost wartości nieruchomości opiera się na na operacie szacunkowym, sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego. Wykonany operat rzeczoznawca powinien wykazać wzrost wartości nieruchomości w związku ze zmianą jej dotychczasowego przeznaczenia wynikającą z postanowień uchwalonego planu. Zdaniem Sądu, przesłanki określone w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. zostały spełnione. Jak wynika z akt sprawy przedmiotem postępowania jest nieruchomość, która stanowi obecnie działkę nr [...] o powierzchni 0,0848 ha. Sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nastąpiła na podstawie aktu notarialnego z [...] lipca 2008 r., za Rep. [...] nr [...]. Działka ta powstała w wyniku połączenia działek [...],[...],[...],[...],[...], które w dacie wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiły część dawnych działek [...] o powierzchni 3,3279 ha, [...] o powierzchni [...] ha, [...] o powierzchni 0,3302 ha, [...] o powierzchni 2,4778 i [...] o powierzchni 3,7714 ha, [...] o powierzchni 2,2161 ha, [...] o powierzchni 0,3302 ha, [...] o pow. 2,4778 ha i [...] o powierzchni 3,7714 ha, poprzednio oznaczonej nr [...]. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta O. z częścią wsi O., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w O. z [...] września 2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z [...] grudnia 2006 r.) działka nr [...] z obrębu 03 znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 4MW (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej). Wcześniej na terenie miasta O. obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta O. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w O. z [...] kwietnia 1994 r. (Dz.Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z [...] czerwca 1994 r.), zgodnie z którym ww. nieruchomość położona była na terenach oznaczonych symbolem A 2 R (strefa rolno-osadnicza). Plan ten obowiązywał do 31 grudnia 2003 r. Od 1 stycznia 2004 r. do czasu uchwalenia nowego planu działka należąca do skarżącego nie była objęta żadnym planem zagospodarowania przestrzennego. Z "Analizy możliwości zabudowy dla obszaru dz. ew. nr [...] obręb [...] miasta O." sporządzonej z upoważnienia Burmistrza Miasta O. przez M. T. wynika, że w uprzednio obowiązującym planie ww. działka nie uzyskała zgody na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze. Przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki, które utworzyły działkę nr [...] oznaczone były w ewidencji gruntów jako użytki rolne klasy RII i RIIIa, których obszar zdecydowanie przekraczał 0,5 ha. Nie można było mówić o spełnieniu warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Wystąpił zatem brak możliwości ustalenia warunków zabudowy ze względu na ochronę jaką gruntom rolnym zapewnia ustawa z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.). Zgodnie z art. 87 ust. 3a u.p.z.p., jeżeli uchwalenie planu miejscowego nastąpiło po dniu 31 grudnia 2003 r. w związku z utratą mocy przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., przepisu art. 37 ust. 1 zdanie drugie niniejszej ustawy, w odniesieniu do wzrostu wartości nieruchomości, nie stosuje się, o ile wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. jest większa, niż wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania po utracie mocy tego planu. W takim przypadku wzrost wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 4, stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w planie miejscowym uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. W niniejszej sprawie należy podzielić stanowisko organu II instancji, według którego w stanie faktycznym i prawnym rozpatrywanej sprawy nie było konieczne ustalenie relacji wartości nieruchomości określonej przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r. i wartości nieruchomości określonej przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania po utracie mocy tego planu. Prawidłowe w ocenie Sądu, są ustalenia organów obu instancji, z których wynika, że faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania terenu był identyczny jak przeznaczenie tej nieruchomości określone w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta O. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w O. z [...] kwietnia 1994 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego, z żadnego dokumentu planistycznego nie wynika, że szacowana działka przeznaczona była pod drogę publiczną. W drugiej kolejności odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędów metodologicznych przy sporządzaniu operatu należy stwierdzić, że opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego przedstawia rzeczoznawca majątkowy. Zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm., dalej: u.g.n.), wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości rzeczoznawca majątkowy dokonuje, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Przepis art. 152 u.g.n. stanowi, że wyceny nieruchomości dokonuje się przy zastosowaniu podejść: porównawczego, dochodowego, kosztowego albo mieszanego, zawierającego elementy podejść poprzednich. Zgodnie z art. 153 ust. 1 u.g.n., podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne do nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej. W myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego w podejściu porównawczym stosuje się metodę porównywania parami, metodę korygowania ceny średniej i metodę analizy statystycznej rynku. Przy metodzie porównywania parami porównuje się nieruchomości będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). W operacie szacunkowym przedstawia się sposób dokonania wyceny nieruchomości, w tym określenie przedmiotu i zakresu wyceny, źródła danych o nieruchomości, analizę i charakterystykę rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny (§ 56 ust. 1 pkt 1, 3, 7 rozporządzenia). Przed podjęciem czynności, prowadzących do ustalenia należnej opłaty na podstawie operatu szacunkowego organ na podstawie posiadanych informacji, powinien dokonać oceny, czy w istocie po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania w konkretnym przypadku doszło do zmiany wartości nieruchomości. Zgodnie z tym przepisem: jeżeli w związku z uchwaleniem planu lub jego zmianą wartość nieruchomości wzrasta, a właściciel lub użytkownik wieczysty sprzedaje tę nieruchomość - wójt, burmistrz lub prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę (tzw. "rentę planistyczną"), określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy, jej wysokość nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości, a określenie stawki procentowej, w oparciu o którą ustala się wysokość opłaty jest obligatoryjnym elementem uchwały wprowadzającej nowy plan zagospodarowania przestrzennego lub też uchwały zmieniającej plan już istniejący. Przyjmuje się, że podstawowym dowodem w postępowaniu o ustalenie opłaty planistycznej jest opinia rzeczoznawcy. Opinia winna określać, jaką cenę można by uzyskać za daną nieruchomość, gdyby plan miejscowy nie został uchwalony bądź zmieniony oraz rynkową cenę nieruchomości według przeznaczenia przypisanego w nowym planie. Porównanie tak ustalonych wartości daje odpowiedź na pytanie czy w związku ze zmianą przeznaczenia nieruchomości w nowym planie - nastąpiła zmiana wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. Gdy chodzi o operat szacunkowy, to w orzecznictwie jednoznacznie przyjmuje się, że organy administracji mają obowiązek ocenić jego wartość dowodową na podstawie art. 80 k.p.a. (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 459/2005, LEX nr 206473). Operat szacunkowy winien spełniać wymogi formalne określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, jak i opierać się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym wychwyceniu cech różniących nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej i właściwym ustaleniu współczynników korygujących. Rzeczoznawca majątkowy winien zawrzeć w opinii uzasadnienie wskazujące na właściwy dobór nieruchomości przeznaczonych do celów porównawczych (m. in. położenie, wielkość, kształt, stan zagospodarowania, w tym uzbrojenie działek, dojazd do nich, oraz zabudowę) i ustalenie istotnych cech różniących nieruchomości, jak też uzasadnienie wskazujące na właściwe ustalenie współczynników korygujących (wyrok NSA z 8 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2012/06, Lex nr 437627). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że sporządzonym na potrzeby niniejszego postępowania operacie szacunkowym rzeczoznawca majątkowy określił wartość przedmiotowego gruntu zarówno przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego jaki i po zmianie przeznaczenia tej nieruchomości. W wyniku prawidłowo dokonanej wyceny ustalono, iż wartość przedmiotowego gruntu w wyniku uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego wzrosła. W celu określenia wartości przedmiotowej nieruchomości z uwzględnieniem jej faktycznego sposobu wykorzystywania po utracie mocy obowiązującej ww. planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w O. z [...] kwietnia 1994 r., biegły zastosował podejście porównawcze metodę porównywania parami, przyjmując do porównań 3 transakcje prawem własności nieruchomości, dla których brak było ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wybrane zostały transakcje pochodzące z 2006 r., których cena została zaktualizowana z uwzględnieniem uwarunkowań trendów rynkowych występujących w 2008 r. Uwzględniono transakcje zrealizowane w miejscowości M. i J. Rzeczoznawca majątkowy ustalając wartości nieruchomości wskazał na rodzaj i liczbę cech różnicujących obiekty porównawcze oraz określił wagi każdej z tych cech. Uwzględniono: położenie (40%), otoczenie (15%), infrastrukturę techniczną (10%), dojazd (5%), przewidywane uwarunkowania planistyczne danego gruntu (30%). Wszystkie wyżej wymienione cechy rynkowe zostały przyjęte przy szacowaniu wartości przedmiotowej nieruchomości. W literaturze wyrażono pogląd, według którego "Wyłącznym uprawnieniem rzeczoznawcy majątkowego jest dokonywanie wyboru podejścia, metody i techniki szacowania nieruchomości według zasad wynikających z wyżej omawianych przepisów i w zależności od okoliczności wymienionych w art. 154 ust. 1. Oznacza to, że rzeczoznawcę nie wiążą żadne wskazania zamawiającego wycenę w tym przedmiocie, gdyż o zastosowanym podejściu, metodzie i technice decydują okoliczności od niego niezależne" (zob. S. Kalus, [w:] G. Bieniek, S. Kalus, Z. Marmaj E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2008, s. 531). Przedstawiona metodologia wyceny nieruchomości w niniejszej sprawie nie budzi zastrzeżeń Sądu. Do porównań wybrane zostały transakcje nieruchomościami, które spełniają kryterium podobieństwa zgodnie z definicją wynikającą z treści art. 4 pkt 16 u.g.n. Definicję pojęcia nieruchomości podobnej prawodawca wprowadził na potrzeby wyceny wartości nieruchomości. Wskazuje ona cechy, jakie należy brać pod uwagę, porównując nieruchomości - położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość. Przy określaniu, czy dana nieruchomość jest porównywalna z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, należy uwzględnić cechy wymienione w definicji i wszystkie inne cechy, pod warunkiem że wpływają one na wartość nieruchomości. Przesądzenie, że dana nieruchomość jest lub nie jest podobna do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, należy do rzeczoznawcy majątkowego, który nieruchomość wycenia. Pojęcie nieruchomości podobnej służy głównie zastosowaniu podejścia porównawczego do określania wartości rynkowej nieruchomości. W podejściu porównawczym, o którym mowa w art. 153 ust. 1 u.g.n., opierającym się na założeniu, że wartość wycenianej nieruchomości odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były dotychczas przedmiotem obrotu rynkowego, najczęściej stosowana jest metoda porównywania parami. Polega ona na tym, że porównuje się tę nieruchomość, która jest przedmiotem wyceny i która ma określone cechy rynkowe, od których zależy jej cena, z nieruchomościami o podobnych cechach rynkowych, których ceny, jakie uzyskano za nie w obrocie są znane. Te cechy rynkowe mogą dotyczyć: rodzaju nieruchomości, ich rozmiarów, lokalizacji, przeznaczenia w planie miejscowym oraz dostępności. Podejście porównawcze polega zatem na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te są korygowane z uwzględnieniem cech różniących nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz z uwzględnieniem zmian poziomu cen wskutek upływu czasu. Cechom rynkowym przypisywane są określone wagi wynikające z analizy rynku i posiadanej bazy danych o cenach i cechach nieruchomości będących wcześniej przedmiotem obrotu rynkowego z analogii do podobnych rodzajowo i obszarowo rynków lokalnych oraz na podstawie badań i obserwacji z preferencji potencjalnych nabywców nieruchomości. Zawsze o podobieństwie nieruchomości decydować będą takie cechy jak położenie, stan prawny, przeznaczenie i sposób korzystania. Inne cechy nieruchomości, takie jak powierzchnia mogą wskazywać na ich podobieństwo, o ile rzeczoznawca majątkowy uzna, że cecha taka wpływa na wartość nieruchomości na badanym rynku transakcyjnym. Należy podkreślić, że podejście porównawcze, jako uwzględniające najpełniej warunki rynkowe, powinno być preferowane do określania wartości rynkowej, ale tylko pod warunkiem dostępności bazy cenowej i dysponowania przez rzeczoznawcę cenami transakcyjnymi uzyskanymi dotychczas na rynku za nieruchomości porównywalne. W przypadku wystąpienia odmienności w cechach nieruchomości wycena, określająca wartość podlega korekcie opartej na wychwyceniu istotnych różnic tzn. takich, które mogą wpływać na wartość. Błędnym założeniem jest przyjęcie, że różnice w niektórych cechach nieruchomości porównawczych mają wpływ na prawidłowość sporządzonego operatu szacunkowego. W sytuacji, w której różnice te zostaną wychwycone przez rzeczoznawcę majątkowego, a następnie wartość nieruchomości zostanie określona w drodze korekty ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi, uwzględniającymi różnicę w poszczególnych cechach tych nieruchomości, nie ma podstaw do do kwestionowania sporządzonego w taki sposób operatu szacunkowego. Z uwagi na ogromne zróżnicowanie runku nieruchomości często nie występuje możliwość używania do porównań transakcji nieruchomościami o cechach identycznych z nieruchomością wycenianą. Ponadto w literaturze zwrócono uwagę, że w warunkach polskich nadal występuje zjawisko nieprzejrzystości rynku nieruchomości wynikające stąd, iż ceny określone w aktach notarialnych często nie odpowiadają rzeczywiście uzgodnionym między stronami (por. E. Kucharkska-Stasiak, [w:] Leksykon rzeczoznawcy majątkowego, Warszawa 2004, s. 210). Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na przedmiotowej działce dopuszczono możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości należy brać pod uwagę różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia wynikającego z nowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego, a wartością nieruchomości przy uwzględnieniu faktycznego sposobu wykorzystania terenu istniejącego przed uchwaleniem planu. Dokonując szacowania wartości nieruchomości po uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego zastosowano podejście porównawcze metodę porównywania parami, przyjmując do porównań trzy transakcje działkami, na których dopuszczono zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Wybrane zostały transakcje zawarte na rynku w latach 2007-2008, pochodzące z P. oraz O. Aktualizacja cen uwzględniła 2008 r. Dla uzyskania obiektywności procesu wyceny nieruchomości, biegły wybrał cechy rynkowe wpływające na ceny nieruchomości pochodzących z lokalnego rynku transakcyjnego oraz wagi tych cech. Wykorzystując badania i obserwacje preferencji potencjalnych nabywców zostały ustalone następujące rodzaje cech rynkowych: położenie (50%), otoczenie (15%), uzbrojenie (10%), dojazd (5%), możliwości inwestycyjne (20%). Następnie cechy te zostały uwzględnione w procesie wyceny. Sąd podziela pogląd organu II instancji, według którego przedstawiony sposób wyceny jest prawidłowy. Do porównań wybrane zostały transakcje nieruchomościami, które spełniają kryterium podobieństwa zgodnie z art. 4 pkt 16 u.g.n. Przeprowadzona analiza wykonanej wyceny wartości przedmiotowej nieruchomości nie potwierdza zarzutu skarżącego dotyczącego błędów metodologicznych przy sporządzaniu operatu jaki był podstawą do wydania decyzji w niniejszej sprawie. Z powyższych ustaleń wynika, że zwyżka wartości nieruchomości była wynikiem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warunkiem nałożenia w drodze decyzji opłaty na podstawie art. 36 ust. 4 u.p.z.p. jest obiektywny (określony w operacie szacunkowym) wzrost wartości nieruchomości. Wzrost wartości nieruchomości musi nastąpić w wyniku uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że dla ustalenia powyższej opłaty niezbędne jest wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy wzrostem rynkowej wartości nieruchomości a uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Związek ten winien być bezpośredni a wzrost wartości nieruchomości nie może wynikać z innych okoliczności. Wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ustala się na dzień jej sprzedaży. Wzrost wartości nieruchomości ustala się przez przyjęcie różnicy między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem (art. 37 ust. 1 u.p.z.p.). Renta planistyczna powinna obrazować (przy uwzględnieniu stawki procentowej), różnicę w wartości nieruchomości pomiędzy jej stanem (przeznaczeniem) przed zmianą bądź uchwaleniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego i pomiędzy jej stanem (przeznaczeniem) po uchwaleniu nowego planu (zob. wyrok WSA w Warszawie z 26 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2862/13, LEX nr 1465987). W ocenie Sądu, organ I instancji wykazał, że w wyniku wejścia w życie planu miejscowego nastąpiła zmiana przeznaczenia nieruchomości oraz wzrost jej wartości mający bezpośredni związek przyczynowy z przyjętymi ustaleniami uchwalonego planu. W niniejszej sprawie wartość nieruchomości ma charakter obiektywny, odzwierciedlony poprzez przeprowadzenie dowodu ze sporządzonego przez biegłego operatu szacunkowego. Jak wynika z operatu szacunkowego wartość nieruchomości zarówno przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego jak i po jego uchwaleniu oszacowano na dzień [...] lipca 2008 r. Z tego powodu do porównań wybrane zostały transakcje, które miały miejsce przed wskazaną wyżej datą. Zaktualizowanie cen wybranych transakcji uwzględnia ww. datę. Zaktualizowane ceny transakcyjne wskazane zostały w tabelach na stronie 10 operatu oraz na stronie 12. Ma rację organ II instancji twierdząc, że zagadnienie wyboru właściwego rynku nieruchomościami jest zagadnieniem z zakresu wiedzy specjalistycznej rzeczoznawcy majątkowego, a zatem trefność wyboru przez biegłego odpowiedniego rynku mogła być oceniona przez porównanie w tym zakresie opinii biegłego z prywatną kontrwyceną bądź przez skonfrontowanie ustaleń biegłego z oceną korporacji rzeczoznawców majątkowych. Należy podkreślić, że w sporządzonym w niniejszej sprawie operacie biegły na stronie 9 wyjaśnił powody, dla których musiał posiłkować się transakcjami z innych miejscowości. W trzeciej kolejności odnosząc się do zarzutu obrazy przepisów proceduralnych należy wyjaśnić, że opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości można nałożyć w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące (art. 37 ust. 4 u.p.z.p.) - pod warunkiem, że doszło do zbycia nieruchomości objętej planem przed upływem 5 lat od dnia, w którym plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące (art. 36 ust. 4 w zw. z art. 37 ust. 3 u.p.z.p.). Skarżący zbył nieruchomość w dniu [...] lipca 2008 r., plan wszedł w życie w dniu [...] stycznia 2007 r., a roszczenie zostało zgłoszone w [...] czerwca 2010 r. (data doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego), a zatem przed upływem 5 – letniego okresu. W tym miejscu trzeba wskazać, że najdalej idący zarzut skargi dotyczący "przedawnienia" prawa nałożenia spornej opłaty nie był zasadny. W omawianym postępowaniu w oparciu o art. 37 ust. 4 powyższej ustawy - art. 37 ust. 3 u.p.z.p. stosuje się "odpowiednio". Oznacza to, że postępowanie w sprawie opłaty jednorazowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem albo zmianą planu może być wszczęte w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące. Jak się podnosi w orzecznictwie, taka wykładnia przepisu art. 37 ust. 4 u.p.z.p. pozwala na równe traktowanie podmiotów, które zgodnie z art. 36 ust. 3 i 4 u.p.z.p. mają prawo do dochodzenia na drodze postępowania cywilnego i administracyjnego odpowiednio odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości i opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości jest w tym przypadku odpowiednikiem zgłoszenia roszczenia cywilnoprawnego, o którym mowa w art. 37 ust. 3 u.p.z.p. Termin 5 lat, o którym mowa w art. 37 ust. 3 u.p.z.p. należy rozumieć jako termin przedawnienia roszczeń w znaczeniu cywilistycznym oraz jako maksymalny termin, w którym można wszcząć postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (art. 36 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 4 u.p.z.p.), a nie jako termin ograniczający wydanie orzeczenia w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2011 r. w sprawie II OSK 250/2010, LexPolonica nr 2477157, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla zachowania 5-letniego terminu do zgłoszenia roszczenia z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., wystarczającym jest wszczęcie postępowania administracyjnego w tym przedmiocie (zob. wyrok NSA w Warszawie z 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1397/11, LEX nr 1367249). Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, powinien (ma prawo) w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące, wszcząć (z urzędu) postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Reasumując tę część należy wskazać, że okres 5 lat dotyczy wszczęcia postępowania, a nie wydania decyzji, jak podnosi skarżący. W czwartej kolejności odnosząc się do zarzutu obrazy przepisów postępowania poprzez błędną wykładnię art. 138 § 1 pkt 1, art. 107 § 3 w związku z art. 11, art. 15 oraz art. 7 i 77 § 1 i art. 80 k.p.a., należy stwierdzić, iż stosownie do art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne-wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Organ administracji publicznej nie ocenia zatem pojedynczych dowodów w oderwaniu od pozostałych materiałów sprawy, nadto winien mieć na uwadze wartość dowodową każdego z dowodów. Rezultaty tej oceny musi odzwierciedlić w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc powyższe uwagi do dowodu szczególnego rodzaju, jakim jest sporządzany przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy trzeba stwierdzić, że ma on stanowić dokument o odpowiedniej strukturze. Jest on istotnym dowodem w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest określenie i nałożenie na stronę obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości związanego ze zmianą lub uchwaleniem nowego planu miejscowego. Wobec tego, zgodnie z art. 80 k.p.a., operat szacunkowy podlega ocenie przez organ prowadzący postępowanie, obejmującej zwłaszcza formalną prawidłowości jego struktury oraz badanie merytoryczne pod kątem przestrzegania zasad logiki i wewnętrznej spójności. Operat szacunkowy powinien spełniać zarówno wymogi formalne określone w rozporządzeniu w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego, jak i opierać się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym wychwyceniu cech różniących nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej i właściwym ustaleniu współczynników korygujących. Operat szacunkowy powinien zawierać też dane niezbędne do oceny jego rzetelności i jednocześnie podawać okoliczności konieczne do oceny jego adekwatności do danej sprawy (tak: NSA w wyrokach z 8 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2012/06, LEX nr 437627, i z 13 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 374/07, LEX nr 454007). Zdaniem Sądu, organy administracji publicznej w sprawie niniejszej w sposób prawidłowy dokonały oceny operatu szacunkowego pod kątem spełnienia wymogów wynikających z przepisów u.g.n. i rozporządzenia oraz zasad logiki i doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu, analiza dokumentu sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, który został przyjęty za podstawę ustaleń w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości co do jego prawidłowości. Reasumując, należy powiedzieć, że w świetle poczynionych przez Sąd rozpoznający skargę rozważań i zgodnie z dokonaną przez Sąd wykładnią przepisów prawa, zarzuty skarżącego wobec decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania okazały się niezasadne. Organy obu instancji w sposób właściwy ustaliły i oceniły okoliczności faktyczne sprawy, czym zadośćuczyniono zasadzie wyrażonej w art. 7 i art. 12 w związku z art. 77 k.p.a. W tym stanie rzeczy sąd doszedł do przekonania, że nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.). Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżoną decyzję wydano w zgodzie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy może utrzymać w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Uzasadnieniem dla takiego rozstrzygnięcia była okoliczność, że decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które powodowałyby potrzebę ponownego rozpatrywania sprawy przez organ gminny. Wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest możliwe również, gdy organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, a zatem - tak jak w niniejszej sprawie - organ II instancji doszedł do analogicznych ustaleń w sprawie. Zdaniem sądu zarówno ustalenia faktyczne, jak i proces stosowania prawa, których dokonały organu obu instancji były w niniejszej sprawie przeprowadzone prawidłowo. Nadto motywy swoich rozstrzygnięć organy zaprezentowały w uzasadnieniu decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.