IV SA/Wa 990/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Przedmiotem skargi jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (powoływany dalej: GDOŚ) nr [...] z dnia [...] stycznia 2015r. wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: kpa) oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012r., poz. 647 ze zm., dalej: upzp), po rozpatrzeniu zażalenia A. M., na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ) w [...] z dnia [...] października 2014r. znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb [...], gmina [...]. Postanowieniem tym GDOŚ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji z dnia [...] października 2014r. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Pismem z dnia 25 września 2014r. znak: [...] Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb [...], gmina [...]. Po przeprowadzeniu w dniu 20 października 2014r. oględzin terenu przedmiotowej działki i jej sąsiedztwa, podczas których stwierdzono, że na działce nr [...] występuje zagłębienie terenu o stromych skarpach wypełnione wodą z rdestnicą pływająca na powierzchni lustra wody oraz na obrzeżach bez wody, RDOŚ w [...] w/w postanowieniem odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia narusza zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 8 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2012r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz.Urz. Woj. [...] z 2012r., poz. [...] ze zm., dalej jako Uchwała) stanowiącym, że na w/w obszarze chronionym zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegów rzek, jezior, i innych zbiorników wodnych za wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Wskazano też, że w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy (wyznaczonej od strony drogi) do w/w zbiornika wodnego wynosi od ok. 74 do 78 metrów. Zatem przedłożone warunki zabudowy umożliwiają lokalizację obiektu budowlanego z naruszeniem cytowanego § 5 ust. 1 pkt 8. Działki przylegające do terenu inwestycji pozostają niezabudowane obiektami budowlanymi. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] obręb [...] została zaklasyfikowana jako teren rolny. Organ I instancji rozważał możliwość zastosowania odstępstw od tego zakazu określonych w Uchwale uznając, że nie mają one zastosowania w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. Wskazał też na niezgodność projektu decyzji o warunkach zabudowy z § 5 ust. 1 pkt 5 Uchwały tj. z zakazem wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym i przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Stwierdził bowiem, że w północnej części działki nr [...] występuje skarpa zadrzewiona świerkiem, zatem włączenie tego obszaru w planowany teren inwestycji bez jedoczesnego ustalenia nakazu zachowania istniejącej rzeźby terenu w trakcie projektowania planowanej budowy może skutkować przemieszczeniem mas ziemnych (np.: wyrównaniem terenu, podniesieniem jego poziomu) przed rozpoczęciem prac budowlanych. Realizacji obiektu budowlanego o funkcji mieszkalnej nie można uznać za działanie o jakim mowa w cyt. z § 5 ust. 1 pkt 5 Uchwały. Wskazał też na brak ustaleń nakazujących zachowanie zad rzewień śródpolnych występujących w granicach terenu inwestycji (na obrzeżach działki i na skarpie) spełniających cele ochronne w zakresie stabilizacji gruntu, jak i migracji dziko występujących np.: ptaków, podlegających ochronie z mocy § 5 ust. 1 pkt 3 Uchwały. W w/w regulacji zabrania się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nawodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwu ruchu drogowego, wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Tym samym odstępstwa przewidziane w treści samego zakazu nie mają zastosowania. Na marginesie RDOŚ w [...] zaznaczył, że wobec niezgodności planowanej inwestycji z w/w przepisem prawa odstąpiono od rozważania możliwości jej realizacji w zakresie ustanowienia obszaru specjalnej ochrony ptaków [...], bowiem ewentualne rozważanie nie zmieniłoby rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. W zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucono rażące naruszenie § 5 ust. 1 pkt 8 Uchwały poprzez błędną wykładnię pojęcia "inny zbiornik wodny", jako dotyczącego także oczka wodnego znajdującego się na działce nr [...], obręb [...], gmina [...] i w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie oraz nie zastosowanie zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. GDOŚ po ustaleniu, że Starosta [...] nie wydawał pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie stawu na działce nr [...], brak też w zasobach RZGW pozwolenia wodnoprawnego dla w/w obiektu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł w szczególności, że teren przeznaczony pod inwestycję na działce oznaczonej nr [...] znajduje się bezsprzecznie w pasie 100 m od linii brzegu zbiornika wodnego zlokalizowanego na działce nr [...]. Potwierdza to mapa załączona do projektu decyzji, na której zaznaczono przedmiotowy zbiornik symbolem N (nieużytek), ortofotomapa oraz mapa topograficzna dostępne pod adresem www.aeoportal.qov.pl, protokół z dokumentacją fotograficzną z oględzin, podczas których ustalono obniżenie terenu o stromych skarpach, wypełnione wodą na działce nr [...] w miejscu oznaczonym na mapie jako nieużytek. Na powierzchni lustra wody i obrzeżach bez wody występowała rdestnica pływająca. Odnosząc się do pojęcia "inne zbiorniki wodne", którym posługuje się art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wskazał, że chodzi tu o inne niż jeziora zbiorniki wodne, zarówno naturalne jak i sztuczne. Powołując się na reguły języka potocznego zauważył, że zbiornik wodny, w przeciwieństwie do cieku, jest woda stojącą, zajmującą naturalne lub sztucznie wytworzone zagłębienia terenu. Zbiornikiem wodnym jest także zbiornik w którym woda występuje sporadycznie, są to zbiorniki okresowe, wypełnione woda tylko w porze deszczowej, po wiosennych roztopach lub w okresach występowania wysokich stanów wód gruntowych np.: stawy, sadzawki, wyrobiska, na ogół niewielkiej powierzchni (do kilku arów), często porośnięte całkowicie roślinnością. Zdaniem GDOŚ zbiorniki wodne tego typu pełnią ważną funkcje w ekosystemach przyrodniczych, bowiem tworzą warunki do życia dla wielu gatunków zwierząt i roślin niespotykanych w warunkach czysto lądowych, zwiększając różnorodność biologiczną. Z przyrodniczego punktu widzenia nie tylko same zbiorniki wodne posiadają wartość z przyrodniczego punktu widzenia ale i obszary go okalające, gdzie ze względu na ukształtowane stosunki wodne, mogą znajdować się siedliska cennych zwierząt, roślin i grzybów wpływając na bioróżnorodność tych terenów. Organ II instancji podzielił także prawidłowe ustalenia RDOŚ w [...] odnośnie niemożliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie odstępstw od zakazu z § 5 ust. 1 pkt 8 Uchwały. W skardze na powyższe postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska skarżąca A. M. zarzuciła naruszenie § 5 ust. 1 pkt 8 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] marca 2012r. w zw. z art. 23 ust 2 i art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. 2013r., poz. 627) przez błędną jego wykładnię polegającą na uzasadnieniu decyzji w oparciu wykładnię językową pojęcia "inny zbiornik wodny", w sytuacji, gdy organ winien odnieść się do definicji "linii brzegu rzek, jezior i innych zbiorników wodnych" (art. 15 ustawy prawo wodne), co spowodowało rozszerzenie zakresu zastosowania zakazu zabudowy oraz na przyjęciu, ze zawarty w tym przepisie zakaz dotyczy także nieustalonej administracyjnie linii brzegu oczka wodnego znajdującego się na działce nr [...], obręb [...], gmina [...] i w rezultacie jego niewłaściwe zastosowanie. Zarzuciła też rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy tj. art. 7,8, 75, 77 kpa poprzez dowolna ocenę dowodów polegającą na: uznaniu, że możliwe jest samodzielne ustalenie przez organ I instancji linii brzegu dla zbiornika wodnego na działce nr [...], obręb [...], gmina [...] i mierzenie od niej 100 m pasa ochronnego, a co za tym idzie rażącym naruszeniu zasad stosowania władztwa administracyjnego, co w istotny sposób ogranicza prawo własności skarżącej, uznaniu, przez sam fakt istnienia zbiornika wodnego, że stanowi on z przyrodniczego punktu widzenia istotna wartość dla ustalonych terytorialnie, na obszarze kilku gmin, form ochrony przyrody, bez udowodnienia zasadności zaliczenia owego zbiornika wodnego (w rzeczywistości nielegalnie wykopanego poidła dla bydła o średnicy ok. 10 m) do kategorii zbiorników wodnych, którym wyznacza się 100 m pas ochronny oraz wybiórczy i tendencyjny dobór metod prowadzenia postępowania administracyjnego przez organy I i II instancji, kształtującym regres zaufania do organów administracji publicznej poprzez świadome uchylanie się od stosowania w toku prowadzonego postępowania zasady z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, mimo wskazań NSA w prawomocnym wyroku wydanym w związku z tożsamym zakończonym postępowaniem prowadzonym przez RDOŚ w [...]. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, wskazanie rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu postanowienia przez organ I instancji na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Do skargi dołączyła m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2011r. w sprawie sygn. akt III CSK 238/10, wyrok NSA z 22 listopada 2012r. w sprawie sygn. akt lI OSK 364/13, wyrok WSA w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 1382/12, postanowienie RDOŚ w [...] z [...] stycznia 2015r. [...]. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko z postanowienia. Wskazał m. in., że organy administracji publicznej przestrzegając zasady praworządności nie mogą odmawiać stosowania obowiązujących przepisów nawet wówczas, gdy dostrzegają ich niezgodność z ustawa lub Konstytucją, zaś ocenia konstytucyjności i legalności przepisu rangi podustawowej może być dokonana przez sąd rozpatrujący sprawę, w której przepis został zastosowany. Podniósł też, że nie zachodzi potrzeba ustalania linii brzegowej zbiornika wodnego w drodze decyzji administracyjnej, gdyż stan faktyczny jest jasny - nawet gdyby wyznaczyć 100m strefę ochronną od środka zbiornika to cały teren planowanej inwestycji znalazłby się w tej strefie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że przedmiotowa inwestycja położona jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], stąd objęta jest zakazami ustanowionymi w Uchwale nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2012r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2012r., poz. [...] ze zm.) Jednym z tych zakazów jest ustanowiony w § 5 ust. 1 pkt 8 Uchwały z [...] marca 2012r. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych za wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Przepis ten oznacza, że w pasie 100m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych można lokalizować jedynie urządzenia wodne oraz obiekty służące prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że na działce ewidencyjnej numer [...] znajduje się zbiornik wodny. Przepisy nie ustanawiają definicji pojęcia "zbiornik wodny", a jedynie z art. 9 ust. 1 pkt 4 lit c) Prawa wodnego wnosić można, że zbiornik wodny (naturalny lub sztuczny) jest oddzielnym i znaczącym elementem wód powierzchniowych. W związku z tym podstawowe znaczenie ma wykładnia językowa pojęcia "zbiornik wodny", a dopiero wtedy, gdy zawodzi, prowadząc do wyników nie dających się pogodzić z racjonalnym działaniem ustawodawcy i celem jaki ma realizować dana norma, należy sięgnąć do dyrektyw wykładni systemowej i funkcjonalnej. Dodatkowo należy też zwrócić uwagę na fakt, że § 5 ust.1 pkt 8 Uchwały zawiera zakaz określonego działania , a więc wprowadza wyjątek od ogólnej reguły możliwości uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Normę zawierająca wszelkie wyjątki w prawie należy interpretować ściśle, a więc ani rozszerzająco ani zawężająco. Najbardziej zaś przydatną do tego regułą wykładni jest wykładnia językowa. Wykładnia literalna jest bowiem związana z ostrożnym i sceptycznym podejściem do tych dyrektyw wykładni, które mogą służyć zawężeniu lub rozszerzeniu zakresu podmiotowego lub przedmiotowego normy prawnej zawartej w interpretowanym przepisie. Pełne respektowanie granic językowych wykładni zapobiega wykładni contra legem. Dlatego też interpretacja tego paragrafu winna dokonywać się według znaczenia pojęcia "inne zbiorniki wodne" w języku potocznym, jak to uczyniły organy obu instancji. Wynik przeprowadzenia wykładni tego pojęcia według powyższej reguły prowadzi do wniosku, że występowanie na analizowanym obszarze wody (poidła dla bydła, oczka wodnego - jak wskazuje skarżąca) należy zakwalifikować jako występowanie innego zbiornika wodnego w rozumieniu przywołanego § 5 ust.1 pkt 8 Uchwały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2013r. sygnatura akt II OSK 783/12). Nie można tracić z pola widzenia i tego, że ustawodawca w § 5 ust.1 pkt 8 nie określił cech zbiornika wodnego, od którego zależałby zakaz zabudowy. Należy więc przyjąć, tak jak to prawidłowo przyjęły organy orzekające w sprawie niniejszej, że zakazem objęte jest lokalizowanie obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegu każdego zbiornika wodnego. Definicję zaś "urządzeń wodnych" podaje art. 9 ust 1 pkt 19 Prawa wodnego. Nie należą do nich jednak budynki mieszkalne jednorodzinne. Budynki takie nie służą też prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zauważyć też trzeba, że organy obu instancji po dokonaniu szczegółowej i wnikliwej analizy zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności ustaleń poczynionych podczas przeprowadzonej naoczni terenu przedmiotowej działki i jej sąsiedztwa, przyjęły, że dany obiekt funkcjonuje rzeczywiście jako zbiornik wodny, jaka jest jego linia brzegu i odległość między nią a planowaną inwestycją. W efekcie podzielić należy poczynione ustalenia, że cała działka skarżącej położona jest w pasie 100m od linii brzegowej zbiornika wodnego znajdującego się na działce nr [...], co potwierdza też załączona do projektu decyzji mapa sytuacyjno- wysokościowa Urzędu Gminy [...]. Nie zachodzi zatem potrzeba w stanie faktycznym sprawy niniejszej ustalenia przebiegu linii brzegowej, bowiem pozostaje to bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W sprawie niniejszej niespornym jest, że nie mają zastosowania wyjątki, o których mowa w przywołanej Uchwale. Ponadto zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 5 Uchwały na obszarach chronionego Krajobrazu wprowadza się zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym i przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w północnej części działki nr [...] występuje skarpa zadrzewiona świerkiem, zatem włączenie tego obszaru w planowany teren inwestycji bez jedoczesnego ustalenia nakazu zachowania istniejącej rzeźby terenu w trakcie projektowania planowanej budowy może skutkować przemieszczeniem mas ziemnych. Realizacji obiektu budowlanego o funkcji mieszkalnej nie można uznać za działanie o jakim mowa w cyt. z § 5 ust. 1 pkt 5 Uchwały, stąd jest to dodatkowa przesłanka uniemożliwiająca uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wskazać też należy na brak ustaleń nakazujących zachowanie zadrzewień śródpolnych występujących w granicach terenu inwestycji (na obrzeżach działki i na skarpie) spełniających cele ochronne w zakresie stabilizacji gruntu, jak i migracji dziko występujących np.: ptaków, podlegających ochronie z mocy § 5 ust. 1 pkt 3 Uchwały. W w/w § ustawodawca lokalny wprowadził zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nawodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwu ruchu drogowego, wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Na działce nr [...] znajdują się zadrzewienia spełniające wymogi powyższego przepisu i to również jest kolejna przesłanka uniemożliwiającą uzgodnienie przedłożonego projektu. Skoro więc planowana inwestycja leży w pasie szerokości 100m od "innego zbiornika wodnego" w rozumieniu § 5 ust. 1 pkt 8 Uchwały, a nie jest ani urządzeniem wodnym ani nie służy prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej oraz nie mają zastosowania wyjątki przewidziane w Uchwale, a ponadto występuje zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień, wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, to nie jest możliwe uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć trzeba, że podejmując rozstrzygnięcie organy przeanalizowały fakt, że zbiornik wodny znajdujący się na działce nr [...] jest częścią ekosystemu przyrodniczego i pełni ważną w nim funkcję tworząc warunki do życia dla wielu gatunków zwierząt i roślin niespotykanych w warunkach czysto lądowych, zwiększają przy tym różnorodność biologiczną. Podobna ocena dotyczyła także obszarów okalających zbiornik wodny, które zdaniem organu wyspecjalizowanego w zakresie ochrony przyrody, posiadają wartości z przyrodniczego punktu widzenia, bowiem ze względu na ukształtowane stosunki wodne, mogą znajdować się tam siedliska cennych roślin, zwierząt i grzybów, co wpływa na bioróżnorodność tych terenów. Wskazano, że na powierzchni zaledwie 31,5 km.kw. bezodpływowych zagłębień śródpolnych na Pojezierzu [...] odnotowano na przykład obecność 250 gatunków roślin naczyniowych zbiorowiskach reprezentujących co najmniej kilkanaście zespołów roślinnych. Zbiorniki śródpolne należą do ekosystemów bogatych w faunę, która ma istotne znaczenie dla regulacji biocenotycznej przyległych terenów. Są one miejscami masowych wylęgów entomofauny i terenem rozrodu kręgowców. Niezasadne są zatem i te twierdzenia skargi, które artykułują zarzuty nienależytego wyjaśnienia wpływu planowanej inwestycji na istniejący zbiornik wodny (określany przez skarżącą poidłem dla bydła), w kontekście wagi tego elementu krajobrazu jako wartego ochrony. Bezzasadny jest też w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Należy mieć na uwadze, że jedną z podstawowych zasad ustrojowych państwa jest ochrona środowiska i zrównoważony rozwój (art. 5 Konstytucji RP). Z kolei z zasady zrównoważonego rozwoju wynika obowiązek prowadzenia wszelkiego rodzaju działań podejmowanych w państwie, z uwzględnieniem wymagań środowiska, celem umożliwienia funkcjonowania człowieka w tym środowisku teraz i w przyszłości, a zatem zachowania odpowiedniej jakości środowiska, w tym jego zasobów i składników pozaekonomicznych dla przyszłych pokoleń; zabezpieczenia zasobów podstawowych surowców, zwłaszcza nośników energii dla potrzeb przyszłego wzrostu gospodarczego. Wskazać trzeba, że środowisko jest dobrem wspólnym, stąd w sposób naturalny ogranicza prawo własności. Dołączone do skargi wyroki, postanowienie nie mają zastosowania w tej sprawie, dotyczą bowiem innego stanu faktycznego i pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz.270 ze zm.) orzekł jak w wyroku.