IV SAB 542/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Barbara Gorczycka-Muszyńska, Sędziowie Joanna Kabat-Rembelska (spr.), Anna Szymańska, Protokolant Karolina Sikora, po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy K. w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i odszkodowania postanawia: skargę odrzucić. J. G. wniósł skargę na bezczynność Gminy K., domagając się, w związku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów wsi K. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] czerwca 1998 r. (opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] listopada 2000 r.): nakazania wypłaty odszkodowania za straty materialne, nakazania wykupu terenu, który stracił wartość i użyteczność oraz nakazanie zmiany nieprzekraczalnej linii zabudowy w stosunku do planowanej drogi dojazdowej KL - 2 do szerokości 5 metrów. Skarżący podał, że w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jego nieruchomość o powierzchni 1500 m2, przeznaczona w planie pod zabudowę mieszkaniową, faktycznie nie może być na ten cel wykorzystana z uwagi na błędne wyznaczenie linii rozgraniczających planowanej drogi dojazdowej KL - 2. Mając na uwadze, że skarga na bezczynność może dotyczyć organu administracji publicznej, względnie organu gminy, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez J. G. jest w swej istocie skargą na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy K. Burmistrz Miasta i Gminy K. wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając, iż nie pozostaje w bezczynności, gdyż udzielał skarżącemu stosownych wyjaśnień w związku z jego żądaniami, których rozpatrzenie należy bądź do sądu powszechnego (roszczenia odszkodowawcze), bądź do sądu administracyjnego, w wypadku wniesienia skargi na uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę w niniejszej sprawie wniesiono w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. 74, poz. 368 ze zm.). Jednak z uwagi na zmianę stanu prawnego niniejsza sprawa, stosownie do art. 97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), została rozpoznana na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do przepisu art. 3 §2 pkt 8 ostatnio powołanej ustawy sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4 ustawy, a zatem bezczynność w zakresie wydania decyzji, postanowień, które są zaskarżalne do sądu, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaskarżona bezczynność organu do żadnej z tych form działania administracji publicznej nie należy. Podkreślenia wymaga, że roszczenia odszkodowawcze zgłaszane przez skarżącego, zgodnie z poprzednio obowiązującym stanem prawnym - art. 36 ust. 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), jak i według aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), nie należą do właściwości organu gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta), lecz sądów powszechnych. Z kolei zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje w drodze podjęcia stosownej uchwały. Stosownie do powołanego przepisu art. 3 §2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg na bezczynność organów w zakresie podejmowania uchwał. Sąd rozważył także żądanie skargi mając na uwadze szczególne rozwiązanie zawarte w art. 10la ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dopuszczającym zaskarżenie do sądu administracyjnego niewykonania przez organ gminy czynności nakazanych prawem. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie powołany przepis nie ma zastosowania. Należy bowiem zauważyć, że żadne z żądań skarżącego nie mieści się w kategorii czynności nakazanych prawem, do których podjęcia zobowiązany byłby organ gminy. Roszczenia odszkodowawcze mogą być realizowane przez skarżącego na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym, zaś kwestionowanie obowiązującego planu miejscowego może nastąpić w drodze skargi wniesionej na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W związku z tym także skarga na bezczynność, wniesiona w trybie określonym w art. lOla ustawy o samorządzie gminnym, jest niedopuszczalna. Z podanych przyczyn Sąd, na podstawie art. 58§1 pkt 1 i 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę.