IV SAB/Wa 110/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia "W." w O. na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo postanawia: odrzucić skargę. Stowarzyszenie "W." w O. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Środowiska w udzieleniu odpowiedzi na pismo z dnia 4 marca 2010 r. W piśmie tym na podstawie art. 221 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.", stowarzyszenie zwróciło się do Ministra Środowiska o wydanie ponownego zarządzenia dotyczącego przeprowadzenia postępowania kontrolnego w Z. w O. oraz o wszczęcie postępowania służbowego wobec osób odpowiedzialnych za nieprawidłowe wykonanie zarządzenia. Minister Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, gdyż jej przedmiotem jest bezczynność Ministra Środowiska w ramach postępowania skargowego uregulowanego w rozdziale VIII k. p. a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", gdyż do jej rozpoznania nie jest właściwy sąd administracyjny. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p. p. s. a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Do przypadków tych należy bezczynność organu w wydaniu decyzji administracyjnych, określonego rodzaju postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Analiza powyższego, zamkniętego katalogu aktów i czynności, na które przysługuje skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego prowadzi do wniosku, że rozpoznanie skargi na bezczynność Ministra Środowiska w udzieleniu odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 4 marca 2010 r. skierowane do Ministra Środowiska nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skarga wniesiona przez stowarzyszenie jest skargą, o której mowa w art. 227 k. p. a. Przepis ten stanowi, że przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Z pisma skarżącego z dnia 4 marca 2010 r. skierowanego do Ministra Środowiska wynika, że skarżący wnosi na podstawie art. 221 k. p. a. o wydanie ponownego zarządzenia dotyczącego przeprowadzenia postępowania kontrolnego w Z. w O. oraz o podjęcie stosownych działań wobec pracowników Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...]. W ocenie Sądu pozwala to zakwalifikować skargę stowarzyszenia jako skargę wniesioną na podstawie art. 227 k. p. a. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia ma okoliczność, ze skarga z art. 227 k. p. a. nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w p. p. s. a. Skarga z art. 227 k. p. a. jest bowiem odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów podmiotów, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwione w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialnotechniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. W razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k. p. a. stronie nie służy skarga na bezczynność organu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 1997 r. III SAB 1/97, niepubl.). Z kolei skargi, o których mowa w p. p. s. a. są sformalizowanym środkiem sądowej kontroli działalności administracji publicznej, której zakres wyznacza art. 3 p. p. s. a., z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje skargi na decyzje i inne akty administracyjne oraz na bezczynność organu administracji publicznej w ich wydaniu, nie rozpatruje natomiast skarg na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97, niepubl.; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2002 r., II SA/Wr 3121/01, niepubl). W związku z powyższym skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p. p. s. a. podlega odrzuceniu.