IV SAB/Wa 120/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 5 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. N. na bezczynność Burmistrza Miasta P. w przedmiocie budowy sieci wodociągowej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej H. N. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 27 czerwca 2012 r. H. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta P. w przedmiocie wybudowania sieci wodociągowej do granicy działki ew. nr [...] położonej we wsi B. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wskazał, że żądanie Skarżącej nie może być dochodzone przed sądem administracyjnym, gdyż jako roszczenie cywilnoprawne może być dochodzone przed sądem powszechnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpoznania. Wskazać należy, iż uprawnienia sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "ppsa") oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Stosownie do treści art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaś zgodnie z art. 3 § 3 ppsa sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Tak więc uprawnienia sądów administracyjnych są ograniczone ustawowymi ramami, które limitują zakres kognicji sądów, gdyż ustawodawca polski ściśle wskazał w jakich sprawach właściwe są sądy administracyjne (art. 3 ppsa). Sądy administracyjne nie posiadają natomiast kompetencji do kontrolowania działalności organów administracji w innym zakresie. Z treści skargi oraz pisma z dnia 14 sierpnia 2012 r. wynika, że Skarżąca domaga się by Sąd zobowiązał Burmistrza do wydania aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) w przedmiocie budowy sieci wodociągowej do granicy nieruchomości Skarżącej. Zatem należało ustalić, czy sprawa w której Skarżąca zarzuca bezczynność podlega załatwieniu przez organ administracji w jednej z form wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ppsa, gdyż tylko bezczynność w takiej sprawie podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 tj. ze zm.) dalej jako "uzzw", zbiorowe zaopatrzenie w wodę jest zadaniem własnym gminy. Jednocześnie jest to zadanie, które nie ma charakteru obowiązkowego, gdyż ustawodawca nie nadał mu takiego charakteru (brak przepisu szczególnego o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Tylko bowiem zadania obowiązkowe (wymienione w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty – Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm., z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej – Dz. U. z 2012 r., poz. 406, z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach – Dz. U. z 2012 r., poz. 391 ze zm., z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) muszą być zrealizowane, dlatego też to na takie zadania gmina musi znaleźć i przeznaczyć odpowiednie środki finansowe. Zatem przyjęcie przez ustawodawcę, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę (w szczególności budowa urządzenia wodnego – sieci wodociągowej - art. 2 pkt 16 uzzw) jest wyłącznie zadaniem, jest istotne z punktu widzenia możliwości dochodzenia od gminy jego realizacji. Skoro polskie prawo nie przewiduje możliwości żądania do gminy wykonania tego zadania, dlatego też właściciel nieruchomości nie ma możliwości żądania wykonania przez gminę sieci wodociągowej, a zadanie to powinno być zrealizowane przez gminę w miarę możliwości (w ramach posiadanych środków finansowych) oraz w ramach ustalonych priorytetów. Powyższe znajduje potwierdzenie w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2009 r., sygn. akt II SAB/Kr 49/09 (ogólnodostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych prowadzonej przez NSA) stanowiącym, że z art. 3 ust. 1 uzzw nie można wyprowadzić wniosku, aby na Wójcie Gminy spoczywał obowiązek wydania stosownego zarządzenia, czy tez wydania jakiegoś aktu administracyjnego. Skoro sprawa w której Skarżąca zarzuciła bezczynność nie podlega załatwieniu przez organ administracji w drodze aktu administracyjnego czy też w drodze innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, zatem nie jest sprawą wymienioną w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa, zatem domaganie się kontroli czy zachodziła w niej bezczynność czy też przewlekłego prowadzenia postępowania na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ppsa a contrario jest niedopuszczalne. W związku z tym, że skarga na bezczynność została wniesiona w sprawie, która nie może być załatwiona w drodze administracyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie Skarżącej uiszczonego wpisu sądowego, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.