IV SAB/Wa 125/12

Dnia 28 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w rozpoznaniu zażalenia z dnia 9 kwietnia 2011 roku złożonego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. postanawia: odrzucić skargę Skarżący J. H. pismem z dnia 21 czerwca 2012 roku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. w rozpoznaniu zażalenia z dnia 9 kwietnia 2011 roku złożonego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wymienioną wyżej skargę J. H. należy odrzucić jako niedopuszczalną. Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 17 lutego 2011 roku złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. wniosek o przeprowadzenie kontroli w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. – płatnika składek w zakresie ubezpieczeń społecznych opłacanych za byłego "bezrobotnego" za okres od 18 listopada 2003 roku do 24 sierpnia 2009 roku. Pismem z dnia 9 kwietnia 2011 roku skierowanym do "Centrali Zakładu Ubezpieczeń Społecznych" skarżący złożył zażalenie na przewlekłość i bezczynność ZUS Oddział w B. w załatwieniu wniosku z dnia 17 lutego 2011 roku. W odpowiedzi na powyższe pismo Zakład Ubezpieczeń Społecznych pismem z dnia [...] lipca 2011 roku poinformował skarżącego, że kontrola płatnika składek zakończyła się protokołem kontroli z dnia [...] marca 2011 roku oraz, że Powiatowy Urząd Pracy we W. pismem z dnia [...] maja 2011 roku zobowiązał się do złożenia korygujących dokumentów rozliczeniowych w celu prawidłowego zapisu danych na koncie ubezpieczonego. Pismem z dnia 21 czerwca 2012 roku skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. w rozpoznaniu zażalenia z dnia 9 kwietnia 2011 roku. W piśmie tym stwierdził, że pismem z dnia [...] grudnia 2011 roku wezwał Centralę ZUS w W. do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 37 § 2 rozpoznający zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji wyższego stopnia uznając to zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 17 czerwca 2011 roku, sygn. akt I OSK 1014/11 (LEX nr 990128) "Przepis art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma rozstrzygnąć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, jednakże przyjmuje się, iż stanowisko to przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa". Przytoczony wyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego należy w pełni podzielić. Ma on odpowiednie zastosowanie również w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. art. 3 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku poz. 270) – dalej w skrócie: P.p.s.a.) skarga na bezczynność przysługuje w przypadkach, w których wydawane są decyzje administracyjne (art. 3 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie (art. 3 § 1 pkt 3 p.p.s.a.); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a.); pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 1 pkt 4a p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie wydawane przez organ administracji na podstawie art. 37 § 2 k.p.a., nie jest decyzją administracyjną, nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie, nie jest postanowieniem kończącym postępowanie oraz nie jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Nie jest to też postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, akt lub inna czynność z zakresu administracji publicznej, dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, ani pisemną interpretacją przepisów prawa podatkowego. Wobec faktu, iż postanowienie organu administracji nie należy do kategorii rozstrzygnięć, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 1 – 4a p.p.s.a. nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność w rozpoznaniu zażalenia złożonego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. Dlatego uznać należy, że skarga wniesiona przez J. H. jest niedopuszczalna Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.